Конвейр C-131 Самаритан: Әскери тасымалдаушы ұшақтар тарихы
Convair C-131 Samaritan
Convair C-131 Samaritan: 1954-1956 жылдары жасалған американдық әскери көлік ұшағы. CV-240 ұшақтарының әскери нұсқасы, соңғы радиалды қозғалтқышты ұшақтардың бірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1954 жылғы Convair компаниясының әуе көлігі сериясы. Convair C-131 Samaritan – 1954 жылдан 1956 жылға дейін Convair компаниясы өндірген америкалық екі қозғалтқышты әскери тасымалдау ұшағы. Бұл Convair CV-240 авиалайнерлерінің әскери модификациясы. Бұл, C-1 Trader ұшағымен бірге, АҚШ қызметіндегі соңғы радиалды қозғалтқышты ұшақтардың бірі болды.
1954 airlifter series by Convair
The Convair C 131 Samaritan is an American twin engined military transport produced from 1954 to 1956 by Convair. It is the military version of the Convair CV 240 family of airliners. This was one of the last radial engined aircraft in US service, along with C 1 Trader.
Жобалау және әзірлеу
Бұл жоба American Airlines компаниясының Douglas DC-3 ұшағын алмастыру үшін қысымдалған салоны бар ұшақ жасау қажеттілігінен туындады. Convair компаниясының бастапқы жобасында екі қозғалтқыш және 40 орын болған, сол себепті ол CV-240 деп аталды. Алғашқы CV-240 1947 жылдың 16 наурызында ұшты, ал өндірістік үлгілер 1948 жылдың 28 ақпанында American Airlines компаниясына алғаш рет жеткізілді. American Airlines компаниясына 75 ұшақ жеткізілді, ал тағы 50 ұшақ Western Airlines, Continental Airlines, Pan American Airways, KLM, Sabena, Swissair және Trans Australia Airlines компанияларына жіберілді.
The design began life in a production requirement by American Airlines for a pressurized airliner to replace the Douglas DC 3. Convair's original design had two engines and 40 seats, and thus it was designated the CV 240. The first CV 240 flew on March 16, 1947, and production aircraft were first delivered to American on February 28, 1948. Seventy five were delivered to American, with another fifty going to Western Airlines, Continental Airlines, Pan American Airways, KLM, Sabena, Swissair and Trans Australia Airlines.
Пайдалану тарихы
CV 240/340/440 сериялы ұшақтар АҚШ Әуе күштері (USAF) тарапынан медициналық эвакуация және VIP тасымалдау үшін қолданылып, C 131 Samaritan деп аталды. Бірінші модель Samaritan, C 131A, CV 240 үлгісінен жасалған және 1954 жылы USAF-қа жеткізілді. Алғашқы оқу моделі, T 29 деп аталған, Convair CV 240 негізінде құрылып, USAF-тың барлық ұшақтарының және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің (USN) ұшуға таңдалған теңіз ұшқыштарының (NFO) навигаторларын оқытуға пайдаланылды. 1950 жылы USAF-қа алғашқы жеткізілімдер жасалды, содан кейін 1955 жылдың басына дейін көптеп өндірілді. T 29 ұшақтары 1976 жылға дейін USAF және USN-де бөлек бөлімшелерде орналасқан әртүрлі жерлерде пайдаланылды. 1974 жылы Калифорниядағы Матер әуе базасындағы 323-ші ұшу-жаттығу қанатының (323 FTW) T 29 ұшақтары Боинг 737 негізіндегі T 43 ұшақтарымен алмастырыла бастады. 1975 жылы Техас штатындағы Корпус-Кристидегі 29-шы жаттығу эскадрильясына (VT 29) қарасты T 29 ұшақтарын USN зейнеткерлікке шығарып, VT 29 эскадрильясын таратып, құрлықтағы NFO-ларға арналған озық навигаторларды даярлау бағдарламасын USAF бағдарламасымен біріктірді. T 29-дың (T 32) бомбалаушы ұшағының жоспарланған оқу нұсқасы ешқашан жасалмады. 1952 жылдан бастап USN және АҚШ Теңіз корпусы (USMC) 36 R4Y 1 көлік ұшағын қабылдады, ол CV 340 және USAF C 131D ұшақтарына ұқсас, 44 орындық және Pratt & Whitney R 2800 52W қозғалтқыштарымен жабдықталған. 24 орындық VIP интерьерімен жабдықталған бір ұшақ R4Y 1Z деп белгіленді. 1957 жылы USN CV 440 ұшағына ұқсас екі қосымша R4Y 2 ұшағын қабылдады. 1962 жылы USN/USMC ұшақтарының жаңадан белгіленуімен, үш түр C 131F, VC 131F және C 131G деп қайта аталды. Көптеген R4Y 1 (C 131F) ұшақтары жеткізілгеннен кейін R4Y 1Z (VC 131F) немесе R4Y 2 (C 131G) стандарттарына сәйкес жаңартылды, ал бірнеше C 131F және C 131G ұшақтары әскери артық заттар ретінде сатылып, азаматтық қолдануға ауыстырылды. "Samaritan" 1963 жылдың ортасында "Project Tailchaser" бағдарламасы аясында ұшатын сынақ платформасы ретінде пайдаланылған алғашқы ұшақ болды. C 131B (AF Сер. № 53 7820) ұшағының жанындағы терезеге арналған нысана орнатылды, бірақ қарудың орнына жүк бөлімінде камералар болды. Соңында C 131 Флоридадағы Эглин әуе базасына жеткізілді, онда General Electric SUU 11A/A 7.62 мм Gatling стиліндегі Minigun орнатылды. Тірі оқтар қолданылды және су және құрлықтағы сынақтар сәтті аяқталды.
The CV 240/340/440 series was used by the United States Air Force (USAF) for medical evacuation and VIP transport and was designated as C 131 Samaritan. The first model Samaritan, the C 131A, was derived from the CV 240 model, and was delivered to the USAF in 1954. The initial trainer model, designated the T 29, was also based on the Convair CV 240 and was used to instruct USAF navigators for all USAF aircraft and United States Navy (USN) Naval Flight Officers (NFOs) selected to fly land based aircraft. The first deliveries to the USAF were made in 1950 followed by large production quantities until early 1955. The USAF and the USN operated T 29s in separate units at separate locations until 1976. In 1974, the USAF T 29s with the 323d Flying Training Wing (323 FTW) at Mather AFB, California began to be replaced by the Boeing 737 derived T 43. In 1975, the Navy retired all of its T 29s assigned to Training Squadron Twenty Nine (VT 29) at NAS Corpus Christi, Texas, deactivated VT 29, and merged their advanced navigator training program for land based NFOs with the Air Force's program at Mather AFB. A planned bomber training version of the T 29 (designated T 32) was never built. From 1952, the USN and United States Marine Corps (USMC) took delivery of 36 R4Y 1 transport aircraft similar to the commercial CV 340 and USAF C 131D, configured with 44 passenger seats and powered by a pair of Pratt & Whitney R 2800 52W engines. A single otherwise similar aircraft was acquired with a 24 seat VIP interior and designated R4Y 1Z. In 1957, the USN took delivery of two additional aircraft similar to the commercial CV 440 and designated R4Y 2. With the 1962 redesignation of USN/USMC aircraft, the three types were redesignated as the C 131F, VC 131F, and C 131G respectively. A number of R4Y 1 (C 131F) aircraft were converted to R4Y 1Z (VC 131F) or R4Y 2 (C 131G) standards after delivery, and several C 131F and C 131G aircraft were ultimately sold as military surplus and converted to civil use. A Samaritan was the first aircraft used as a flying gunship testbed in mid 1963, in a program known as "Project Tailchaser". A C 131B (AF Ser. No. 53 7820) was given a gunsight for the side window, but instead of guns it had cameras in the cargo area. Eventually the C 131 was ferried to Eglin AFB in Florida and a General Electric SUU 11A/A 7.62 mm Gatling style Minigun was installed. Live ammunition was used and both over water and overland tests were successful.
Апаттар мен оқиғалар
1960 жылы 17 желтоқсанда АҚШ Әскери-әуе күштеріне (USAF) тиесілі C-131D Samaritan ұшағы Мюнхендегі Рим әуежайынан ұшып шығар кезінде бір қозғалтқышының қуаты жоғалғаннан кейін Мюнхенде апатқа ұшырады. Қатты тұманды жағдайда ұшып, биіктік көтере алмаған ұшақ Санкт-Павел шіркеуінің мұнарасына соқтығысып, содан кейін трамвайға құлады. Апат салдарынан ұшақтағы 20 адам мен трамвайдағы 32 адам қаза тапты.
On 17 December 1960, a USAF C 131D Samaritan crashed at Munich after one engine lost power on takeoff from Munich Riem Airport. Flying in heavy fog and unable to gain altitude, the aircraft struck the steeple of St. Paul's Church and crashed onto a tram, killing all 20 people on the aircraft and 32 on the tram.