Швециядағы патша тарихшысы (rikshistoriograf) лауазымы 1618-1834 жылдары болды. Даниель Хейнсиус бастапқы тағайындалған, кейін А. Мессениус, И. Локцений тағы басқалар қызмет етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Рикшисториограф (швед. historiographus regni, латын тілінде, яғни Патшалық тарихшысы немесе Корольдік тарихшысы) лауазымы Швецияда 17 ғасырдың басынан 1834 жылға дейін болды. Осы сипаттағы алғашқы тағайындалу 1618 жылы Густав Адольфтың голландиялық ғалым Даниэль Хайнсиусты historicus regni қылып тағайындауы болды, бірақ ол осы лауазымда қандай да бір жұмыс жасады ма, әзірге белгісіз. Королева Кристинаның тұсында бірнеше адамдар "тарихшы" немесе "корольдік тарихшы" болып тағайындалды, кейде бірнеше адам бір уақытта осы лауазымды атқарды. 1642 жылы Арнольд Йохан Мессеньус және Йоханнес Локценус тарихшылар ретінде есімдері аталады, бірнеше жылдан кейін Богислаус Филипп фон Кемниц, ал тағы бірнеше жылдан кейін олардың барлығы рикшисториограф деп аталды. Бұл атақ Иоганн Каспарус Фрейншеймиус және Иоганн Хенрик Боеклерусқа да берілді. 1665 жылы Иоганн Видекинди тағайындалды, кейін оған Самуэль фон Пуфендорф қосылды. Корольдік тарихшылардың көптегені шетелдіктер болған, бірақ 1720 жылғы корольдік канцелярия ережелерінде осы лауазымға швед ұлтының өкілі тағайындалуы тиіс делінген. Лауазымды кейін атқарғандар: Клаудиус Орнхиалм, Петрус Лагерлоф, Олоф Гермелин, Б. Хогвалл, Якоб Уайльд, Олоф фон Далин, Магнус фон Цельсе, Андерс Шёнберг, Йонас Холленберг және Фридрих Конрад Альбрект Броман, соңғы үш тағайындалу бір уақытта болды, ал 1834 жылы қайтыс болғанға дейін лауазымды иеленген Холленберг соңғы рикшисториограф болды; ол 1835 жылы ресми түрде таратылды.
The position of rikshistoriograf (Swedish, known in Latin as historiographus regni, i. e. Historiographer of the Realm or Royal Historiographer), existed in Sweden from the early 17th century until 1834. The first appointment of a similar nature was that of the Dutch scholar Daniel Heinsius, appointed in 1618 by Gustavus Adolphus to be historicus regni, but it is not known if he did anything as part of this position. In the reign of Queen Christina, several individuals were appointed either just "historiographer" or "historiographer royal", with occasionally several at the same time holding the position. In 1642, Arnold Johan Messenius and Johannes Loccenius are mentioned as historiographers, a couple of years later Bogislaus Philipp von Chemnitz, and a few years later they are all called rikshistoriograf. The title was also given to Johannes Casparus Freinsheimius and Johan Henrik Boeclerus. Johannes Widekindi was appointed in 1665, later accompanied by Samuel von Pufendorf. Several of the early historiographers royal were foreigners, but the statutes of 1720 for the royal chancellery prescribed that the position had to be filled by a person of Swedish nationality. The following holders of the position were Claudius Örnhiälm, Petrus Lagerlööf, Olof Hermelin, B. Högvall, Jacob Wilde, Olof von Dalin, Magnus von Celse, Anders Schönberg, Jonas Hallenberg and Friedrich Conrad Albrekt Broman, the last three partly concurrently, with Hallenberg, who held the position until his death in 1834, being the last to do so; it was formally abolished in 1835.