305-ші Әуе Көлігі қанаты: Тарих және жетістіктері

Кіріспе

305-ші әуе қозғалысы қанаты – АҚШ Әуе күштерінің әуе қозғалысы қолбасшылығының оперативтік бақылауындағы стратегиялық әуе көлігі және әуеде жанармай құю қанаты. Ол C-17 Globemaster III және KC-46A Pegasus ұшақтарын дайындап, жұмылдырып, орналастырады. 305-ші АҚҚ – Нью-Джерси штатының орталық бөлігіндегі Joint Base McGuire-Dix-Lakehurst бірлескен базасының McGuire AFB құрамындағы тұрақты бөлімше. Сонымен қатар, ол Әуе күштерінің ең жұқ жүретін әуе портының бірін және McGuire әуе базасы мен Lakehurst теңіз қолдау активінің әуе операцияларын басқарады. Қанаттың ұраны – "Кез келген нәрсені істей аламын", бұл сипаттама Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде оның алдыңғы бөлімшесі – 305-ші бомбалау тобының батыл, жаңашыл жауынгер ретінде танылуына себеп болды. Аңызға айналған 305-ші бомбалау тобына сол кездегі полковник Кертис Е. Лемей басшылық еткен. Бұл қанат – екі "Құрмет медалімен" марапатталған Әуе күштерінің жалғыз бөлімшесі: лейтенанттар Уильям Лоули және Эдвард Майкл осы медальдарды Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өткізілген жеке Б-17 миссияларында көрсеткен ерліктері үшін алған.

МакДилл әуе күштері базасының операциялары

305-ші бомбалаушылық қанаты 1950 жылдың 20 желтоқсанында құрылып, 1951 жылдың 2 қаңтарында Флорида штатындағы МакДилл әуе базасында жұмысын бастады.

Банкер Хилл (Гриссом) Әуе күштерінің базасының операциялары

1959 жылдың мамыр айында 305-ші бомбалаушылық қанаты (B 47 ұшақтарымен) Индиана штатындағы Банкер-Хилл әуе күштері базасына қайта орналастырылды және базаны басқару жауапкершілігін алды. Сол жылы бөлімге алғашқы Boeing KC 135A Stratotanker ұшақтары берілді, олар B 47 реактивтік ұшақтарымен бірге ұшуға қиындық тудырған винттік KC 97 ұшақтарын алмастырды. 305-ші қанат 1960 жылдың басында жоспарланған жабдықтарды жаңарту аясында өздерінің Stratojet ұшақтарын басқа қанаттарға беруді бастады. 1960 жылдың қыркүйегінде 305-ші қанат АҚШ Әскери-әуе күштерінде Convair B 58A Hustler ұшағын алуға таңдалған екінші қанат болды, алғашқы ұшақ 1961 жылдың 11 мамырында жеткізілді. Екі айдан кейін алғашқы TB 58A оқушылық ұшағы келді. Үш эскадрилья (364-ші, 365-ші және 366-шы) B 58A ұшақтарымен жабдықталды және 1962 жылдың тамызында қанат толық дайын деп жарияланды. 1963 жылдың 16 қазанында қанат B 58 ұшағымен Токиодан Лондонға (Аляска және Гренландия арқылы) 8 сағат 35 минутта, шамамен 938 миль/сағ (1510 км/сағ) орташа жылдамдықпен ұшып, бес рекорд орнатты. B 58-дің қару жүйесі ретінде икемділігін арттыру мақсатында 1964 жылдың сәуір айында "Буллсай" операциясы аясында тәжірибелер жүргізілді. Republic F 105D және McDonnell F 4C/D ұшақтарымен бірлесіп, B 58 ұшақтары жетекші кемелер және жол көрсетушілер ретінде, сондай-ақ тәуелсіз шабуыл ұшақтары ретінде пайдаланылды. B 58-дің қанат түбіріндегі бомба тіреуіштерінде, бұрын төрт дана Mk. 43 ядролық қаруды орнату үшін қосылған, темір бомбаларды тасымалдай алатыны көрсетілді. Әдетте, төмен биіктіктен және 600 түйін жылдамдықпен, салмағы 3000 фунтқа дейін жететін әртүрлі салмақтағы темір бомбалар тасталды. Көбінесе көру арқылы нысанаға түсірілді, AN/ASQ 42 жүйесі сирек қолданылды. Алайда, B 58-дің қанаттарындағы жанармай бактерілері төмен биіктікте бомба тастау кезінде ұшақтың жерден атылатын оқтарға осал етеді деген қауіп болғандықтан, бағдарлама тоқтатылды. Қанат 1965 жылдың тамызынан 1969 жылдың желтоқсанына дейін B 58 ұрыс экипажының оқу мектебін (CCTS) жұмыс істетті және 1966 жылдың ортасында 3-ші PACCS эскадрильясымен бірге Boeing EC 135 Post Attack Command Control System (PACCS) миссиясын алды. 26 жыл бойы Банкер-Хилл деп аталған база 1968 жылдың 12 мамырында лейтенант-полковник Вирджил И. "Гас" Гриссомның құрметіне Гриссом әуе күштері базасы деп аталды. Гриссом, Индиана штатының Митчелл қаласында туған, Меркурий бағдарламасының алғашқы жеті астронавтының бірі болды. Кейіннен 1965 жылы "Gemini 3" миссиясына басшылық еткен Гриссом алғашқы адаммен жүретін "Apollo" миссиясының командирі болып тағайындалды, бірақ 1967 жылдың қаңтарында Флорида штатындағы Кейп-Кеннедидегі 34-ші ұшыру алаңындағы репетиция кезінде "Apollo 1" капсуласындағы өрт кезінде экипажбен бірге қаза тапты. B 58 ұшағының қызмет ету мерзімі қысқа болды. Қорғаныс министрі Роберт Макнамара 1965 жылдың желтоқсанында B 58 флотын кезең-кезеңмен жоюға бұйрық берді, өйткені B 58-дің жоғары биіктіктегі қабілеті кеңестік әуе қорғанысына, әсіресе SA-2 Guideline сияқты жоғары биіктіктегі жер-әуе ракеталарына қарсы табысқа кепілдік бере алмайды деп саналды. Сол кезде Макнамара F-111 ұшағының АҚШ Әскери-әуе күштері мен Әскери-теңіз күштері үшін салынатынын хабарлады. Сонымен қатар, жаңа F-111-дің SAC нұсқасын FB-111A деп атауды, Әскери-әуе күштерінің Minuteman және Әскери-теңіз күштерінің Polaris зымыран жүйелерін жақсартуды және субсоникті Boeing B 52 ұшағын жаңартуды ұсынды. Бұл стратегиялық қорқынышты күшейтіп, B 58-ді АҚШ Әскери-әуе күштерінің қажеттіліктеріне артық етеді. Ұзақ мерзімді сақтауға алғашқы жіберілген B 58 болды B 58A (AF сериялық нөмірі 59-2446), ол 1969 жылдың 5 қарашасында Аризона штатындағы Дэвис-Монтан әуе күштері базасына ұшып келді. Бағдарлама іске қосылғаннан кейін, B 58 зейнетке шығару бағдарламасы салыстырмалы түрде жылдам жүргізілді. 1970 жылдың 16 қаңтарында зейнетке шығару аяқталды, соңғы екі B 58 (AF сериялық нөмірі 55-0662 және 61-078) Дэвис-Монтанға сақтауға ұшырылды.

In May 1959, the 305th Bomb Wing (with B 47s) was reassigned to Bunker Hill Air Force Base, Indiana and assumed responsibility for operating the base. Later that same year, the first Boeing KC 135A Stratotankers were assigned to the unit, replacing the propeller driven KC 97s that had difficulties keeping up with the B 47 jet aircraft. The 305th began transferring its Stratojets to other wings as replacement aircraft in early 1960 in a planned equipment change. In September 1960, the 305th became the second USAF wing selected to receive the Convair B 58A Hustler with the first aircraft received on 11 May 1961. Two months later, the first TB 58A trainer arrived. Three squadrons (364th, 365th and 366th) were equipped with B 58As, and, the wing was declared operationally ready in August 1962. A wing B 58 set five records on 16 October 1963 by flying from Tokyo, Japan, to London, England (via Alaska and Greenland), in 8:35 hours at an average speed of approximately 938 mph (1,510 km/h). In a little known attempt to increase the flexibility of the B 58 as a weapons system, experiments were carried out in April 1964 under a program known as Operation Bullseye to see if the B 58 could carry and deliver conventional bombs. In coordination with Republic F 105Ds and McDonnell F 4C/Ds, sorties were flown using B 58s as lead ships and pathfinders and as independent strike aircraft. It was demonstrated that the B 58 could carry iron bombs on the wing root bomb racks that had earlier been added to accommodate four Mk. 43 nuclear weapons. Iron bombs of varying weights up to 3.000 pounds were dropped, usually from low altitudes and at speeds of 600 knots. Almost all of the drops were visual, with the AN/ASQ 42 system rarely being used. However, the fear that the B 58's integral wing tanks would make it vulnerable to ground fire during low altitude delivery lead to the abandonment of the program. The wing operated a B 58 combat crew training school (CCTS), August 1965 – December 1969, and gained a Boeing EC 135 Post Attack Command Control System (PACCS) mission with the 3d PACCS Squadron in mid 1966. After 26 years of bearing the name Bunker Hill, the base was renamed Grissom Air Force Base on 12 May 1968 after Lieutenant Colonel Virgil I. "Gus" Grissom, USAF, a native of Mitchell, Indiana, who was one of the original seven Mercury astronauts. Having later commanded the Gemini 3 mission in 1965, Lieutenant Colonel Grissom was assigned as commander for the first manned Apollo mission, but was killed with the rest of his crew during a fire in his Apollo 1 capsule during a pre launch rehearsal on Pad 34 at Cape Kennedy, Florida in January 1967. The active service life of the B 58 was destined to be rather short. Phaseout of the B 58 fleet was ordered by Secretary of Defense Robert McNamara in December 1965, since it was felt that the high altitude performance of the B 58 could no longer guarantee success against increasingly sophisticated Soviet air defenses, particularly high altitude surface to air missiles such as the SA 2 Guideline. At that time, Secretary McNamara also announced that the F 111 would be built for both the U. S. Air Force and U. S. Navy. McNamara further proposed that a SAC variant of the new F 111, to be designated FB 111A, along with improvements in the Air Force Minuteman and Navy Polaris missile systems and modernization of the subsonic Boeing B 52, would enhance strategic deterrence and make the B 58 superfluous to the needs of the USAF. The first B 58 to go into long term storage was B 58A (AF Serial No. 59 2446) which flew to Davis–Monthan Air Force Base, Arizona on 5 November 1969. Once underway, the B 58 retirement program moved relatively rapidly. The retirement was completed on 16 January 1970, when the 305th Bomb Wing's last two B 58s (AF Serial No. 55 0662 and 61 078) were flown to Davis Monthan for storage.