Кіріспе
Гюстав Линдентал (21 мамыр 1850 - 31 шілде 1935) – америкалық азаматтық инженер, Нью-Йорк қаласындағы Куинсборо және Гель Гейт көпірлерін, сондай-ақ тағы да басқа көптеген көпірлерді жобалаған. Линденталдың жұмысына оның кемелдікке ұмтылуы және өнерге деген құштарлығы зор ықпал етті. Формальды білімі аз болғандықтан және азаматтық инженер мамандығы бойынша дипломы болмаған Линдентал өз жұмысын сол кездегі басқа инженерлердің тәжірибесі мен әдістеріне негіздеді.
Gustav Lindenthal (May 21, 1850 – July 31, 1935) was a civil engineer who designed the Queensboro and Hell Gate bridges in New York City, among other bridges. Lindenthal's work was greatly affected by his pursuit for perfection and his love of art. Having received little formal education and no degree in civil engineering, Lindenthal based his work on his prior experience and techniques used by other engineers of the time.
Ерте өмір
Линдентал 1850 жылы Австрия империясының Брунн қаласында, қазіргі Чехияның Брно қаласында дүниеге келген. Линдентал 1866 жылы қасқа және ағаш шеберлігі саласында жұмысқа орналасып, практикалық тәжірибе жинауды бастады. 18 жасында Линдентал отбасын тастап, өзінің жаңа өмірін құру үшін Венаға (Австрия) кетті.
Мансап
Венаға келгеннен кейін, Австрияның императрицасы Елизавета атындағы темір жолының инженерлік бөлімінде көмекші болып жұмыс істеді. Екі жыл өткен соң, ол «Union Construction Company» компаниясына қосылды, онда көлбеу жазықтықтар мен темір жолдар салу тәжірибесін алды. Тағы бір жылдан кейін ол Швейцарияның ұлттық темір жолына жұмысқа орналасты, онда ол орналасу және құрылысқа жауапты бөлім инженері болып тағайындалды. Венада тұрғанда, ол жергілікті университеттің инженерлік лекцияларына қатысты. Алайда, ол ешқашан университетте оқыған жоқ және диплом алмады. Линдентал, шын мәнінде, математиканы, инженерлік теорияны, металлургияны, гидравликаны, смета жасауды, басқаруды және сәтті көпір инженеріне қажеттінің барлығын өзі үйренді. Бұл жоба аяқталғаннан кейін Линдентал үш жыл бойы Пенсильвания штатының Питтсбург қаласындағы «Keystone Bridge Company» компаниясында көптеген жобалармен айналысты. Осы компаниядағы жұмысы оған көпір инженері мәртебесіне жетелейтін құнды тәжірибе сыйлады. 1879-1881 жылдары «Atlantic and Great Western Railroad» темір жолында жұмыс істеді. 1881 жылы Линдентал жеке консалтингтік бизнесін құрып, Питтсбург аймағында төрт көпір салды: 30-шы көшедегі көпір (Herrs Island); Смитфилд көшесіндегі көпір (Мононгахела өзені үстінен; 1883), Маккиспорттағы Югиогени өзені көпірі (1883); және Жетінші көшедегі көпір (Allegheny өзені; 1884) және Уильямсбург көпірі. Ұсыныстардың ешқайсысы іске аспаса да, қала алпыс жылдан кейін 1964 жылғы Нью-Йорк әлемдік көрмесінде «Ford Motor Company» компаниясының «Magic Skyway» аттракционымен ұқсас (бірақ кішірейтілген) тұжырымдаманы қабылдады. 1920 жылы «North River Bridge Company» үлкен Гудзон өзенінің аспалы көпірінің тағы бір жобасын жасады. Бұл жоба Манхэттендегі 57-ші көшеде салынуы тиіс еді, ол автомобиль және теміржол көлігін қамтамасыз ететін, бірақ қала да, теміржолдар да қолдау көрсетпеді. (Линдентальдың әріптесі Отмар Амманн бірнеше жылдан кейін шағын көпір жобасын жасады, ол 1931 жылы аяқталған Джордж Вашингтон көпіріне айналды.) Линдентал 1920 жылдары елдің әртүрлі аймақтарында бірнеше басқа көпір жобаларында жұмыс істеді. Линдентал сол кездегі стандартты инженерлік тәжірибелердің бірімен келіспеді. Автомобиль пайда болғанға дейін теміржол құрылысы көлік құрылысының басым бөлігін құрады. Пойыздардың ауыр болуы инженерлерді артық өтеуге мәжбүр етті және тым үлкен, массивті және қымбат көпірлер салды. Линдентал көпірлердің пойыздың толық жүктемесін бір нүктеде көтеруі қажет емес екенін көрсетті. Оның орнына, пойыз көпірден өтеді және жүгін салыстырмалы түрде біркелкі бөліп шығарады. Бірақ көпірлердің жұмысқа жарамдылығын тексеру үшін осы әдіс қолданылмады. Пойыздың жалпы салмағы көпірге қосылды және егер ол тұра алмаса, ол құрылымдық тұрғыдан тұрақсыз деп есептелді. Линдентальдың толық жүктемені көтермеу идеясы көпір дизайнерлеріне тұрақты, бірақ одан да жеңіл және арзан көпірлер құруға мүмкіндік берді. Густав Линдентал өз заманы үшін жаңа биіктерге жеткен көпірлер жасады. «Hell Gate» аяқталған кезде ол әлемдегі ең ұзын және ең ауыр болат көпір болып саналды. Густав Линдентал өз көпірлерінде «екі қабатты» қабаттар идеясын дамытты. Квинсборо көпірі – Линденталдың екі қабатты қабаттар идеясын көрсететін көпірлерінің бірі.
Құрылыс техникасы
Линдентал инженерлік тәжірибесін өткізген кезде теміржол индустриясы кеңейіп, локомотивтердің ауыр жүктемесін көтере алатын мықты конструкциялармен көптеген ағаш фермалы көпірлер ауыстырылды. Осы ауыр пойыздарды қабылдау үшін әртүрлі құрылыс материалдары пайдаланылды. Линдентал сияқты инженерлер қарастырған материалдар: темір бетон, кабель және болат. Болат және темір бетон Линдентал жобалаған фермалы көпірлерде қолданылған екі негізгі материал болды. Темір бетонды қолдану көпір құрылысында салыстырмалы түрде жаңа идея болды, алғаш рет 1889 жылы қолданылды. "Хелл Гейт" көпірінің құрылысы көпір салуға басқаша көзқарас талап етті. "Хелл Гейт" көпірінің барлық негізгі бөліктері шағын фермалардан құралған. "Хелл Гейт" көпірінің орнатылуы нақты көпірдің бөлігі емес, уақытша құрылымдарсыз жүзеге асырылды. Бұл екі мұнарадан бір мезгілде арканың екі жағын салу арқылы іске асырылды. Аркалардың жүктемесін көтеріп, олардың аралықтың ортасында қосылғанша, құрылыс кезінде болат конструкциясы кабельдермен қолдауға алынды. Тағы бір жағдайда, көп жылдар бойы пайдаланылған паром ескіргеннен кейін Мононгахела өзені арқылы көпір салу қажет болды. Джон Роблинг жобалаған алғашқы көпір үнемі шайқалып, иіліп, "жайсыз және бекем емес" болды. Осы уақытқа дейін ол Солтүстік өзен көпір компаниясының президенті және бас инженері қызметін атқарды.
Густав Линдентал медалі
Халықаралық көпірлер конференциясы – Густав Линдентал медалін жыл сайын табыстау орыны. Бұл медальға ие болғандардың қатарында Мийо виадугі, Дех Чо көпірі және Жуселино Кубичек көпірі бар.