Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нидерланд саясаткері (1888–1978)
Dutch politician (1888–1978)
Джонкхер Алидиус Вармольдус Ламбертус Тжарда ван Старкенборг Стачувер (7 наурыз 1888 – 16 тамыз 1978) – нидерланд ақсүйегі және мемлекет қайраткері, ең бастысы, қазіргі Индонезия аталған Голландиялық Шығыс Үндістанның соңғы колониялық генерал-губернаторы болғанымен танымал. 9 наурыз 1942 жылы Жапонияның аралдардың шартсыз тапсыруын талап еткеннен кейін ол тұтқынға алынды.
Jonkheer Alidius Warmoldus Lambertus Tjarda van Starkenborgh Stachouwer (7 March 1888 – 16 August 1978) was a Dutch nobleman and statesman, primarily noted for being the last colonial Governor General of the Dutch East Indies, now Indonesia. He was taken captive after accepting Japan's demands for an unconditional surrender of the islands on 9 March 1942.
Ерте өмір
1915 жылы қарашада ол Бельгиядағы американ елшісі Теодор Марбургтың қызы Кристин Марбургқа үйленді. Ол 1915 жылы Нидерландының дипломатиялық қызметіне қабылданды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін ол Гронингендегі Корольдік комиссары (1925–33) және Брюссельдегі елші (1933–36) қызметін атқарды. 1936 жылдың 16 қыркүйегінде Голландияның Шығыс Индиясының генерал-губернаторы болды. 1941 жылдың желтоқсан айында Жапония Тынық мұхитында әскери операцияларын бастағанда, Голландияның Шығыс Индиясына басып кіруге қарсы тұру үшін 93 000 голланд әскері және 5 000 американдық, британдық және австралиялық сарбаз дайын тұрды. 15 ақпанға қарай жапондық бомбалаушылар Батавияға (қазіргі Джакарта) шабуыл жасады және үкіметтік органдар Бандунгке көшірілді. 8 наурыз күні жексенбіде генерал-лейтенант Хитоси Имамура ван Старкенборгпен кездесіп, шартсыз капитуляция мерзімін белгіледі. Ж.Ж. ван Старкенборг келесі күні голланд және одақтас әскерлеріне от атуды тоқтатуға бұйрық берді, ал одақтас әскерлері сағат 13:00-де капитуляциялады. Тьярда ван Старкенборг, оның отбасы және басқа да голланд үкіметі мен әскери қызметкерлері тұтқынға алынды. Жапондықтар оған үй қамауында болуға және ерекше жағдай жасауға ұсыныс білдіргеніне қарамастан, ол бас тартты. Ол әйелі Кристин мен қыздарынан бөлінді, олар басқа тұтқын лагеріне қамалған еді. Кейіннен ол Хсьендегі (қазіргі Ляоюань) Маньчжурия лагеріне ауыстырылды, онда ол генерал Джонатан М. Уэйнрайт сияқты басқа да көрнекті тұтқындармен бірге 1945 жылдың 16 тамызында лагерь босатылғанға дейін ұсталды.
In November 1915 he married Christine Marburg, the daughter of the American Ambassador to Belgium, Theodore Marburg. He joined the Dutch diplomatic service in 1915. Prior to World War II, he was Queen's Commissioner in Groningen (1925–33) and envoy to Brussels (1933–36). On 16 September 1936, he became Governor General of the Netherlands East Indies. In December 1941, when Japan began operations in the Pacific, there were 93,000 Dutch troops and 5,000 American, British, and Australian soldiers to defend against an invasion of the Dutch East Indies. By 15 February, Japanese bombers were attacking the capital at Batavia (now Jakarta) and government operations were removed to Bandoeng. On Sunday, 8 March, Lt. Gen. Hitoshi Imamura met with van Starkenborgh and set a deadline for an unconditional surrender. Jhr. van Starkenborgh ordered the Dutch and Allied troops to cease fire in a broadcast the next day, and the Allied forces surrendered at 1:00 p. m.
Tjarda van Starkenborgh, his family, and other Dutch government and military personnel were taken prisoner. While the Japanese offered him to let him stay at his home under house arrest and receive special treatment he refused. He was separated from his wife, Christine, and daughters, who were interned in a different POW camp. Later, he was transferred to the Manchurian camp at Hsien (now Liaoyuan), where he was held along with other prominent prisoners, including General Jonathan M. Wainwright, until the camp was liberated on 16 August 1945.
Соғыстан кейінгі өмір
Ж.Ж. Ван Старкенборг отбасымен бірге Нидерландыға оралды, бірақ 1942 жылы королева Вильгельмина Индонезияға автономия уәде бергендіктен, генерал-губернаторлық қызметке қатысу туралы ұсыныстан бас тартты. 1945 жылғы 16 қазанда лауазымынан кетті. Одан кейін ол Франциядағы Нидерланд елшісі (1945–1948) болды, сосын НАТО-дағы Нидерланд өкілі қызметін атқарды (1950–1956). Зейнетке шыққаннан кейін 1963–1966 жылдар аралығындағы келіссөздерде Бельгиямен каналдарды байланыстыру туралы ұзақ жылдар бойы дауласып келген мәселені шешті. Гербранди және Бильмен бірге Грет Хофманс ісі жөніндегі кеңесші комитетке кірді.
Jhr. van Starkenborgh returned to the Netherlands with his family, but declined a request from Queen Wilhelmina to serve as Governor General, in that the Queen had pledged self government to Indonesia in 1942. He resigned effective 16 October 1945. Instead, he became the Dutch Ambassador to France (1945–48) and was then the Dutch Representative to NATO (1950–56). After his retirement he settled a long standing argument on canal links with Belgium in negotiations during 1963–66. With Gerbrandy and Beel, he formed an advisory committee on the Greet Hofmans affair.