Кіріспе

15 ғасырдан 19 ғасырға дейінгі айқас стилі. "Италия мектебі" термині 1409 жылғы алғашқы итальяндық қару қолдану туралы еңбектерден бастап, классикалық қару қолдануға (1900 жылға дейін) дейінгі итальяндық қорғаныс және жиектелген қарумен айқас стилін сипаттау үшін қолданылады. Бұл бес ғасырдың ішінде қарулар мен оларды қолдану себептері күрт өзгергенімен, Италия мектебіндегі бірнеше маңызды ерекшеліктер өзгеріссіз қалды. Олардың арасында нақты қорғаныс позицияларын бағалау, қару қолдану кезінде уақытты (немесе "темпоны") ескеру, сондай-ақ көптеген қорғаныс амалдары бар. Дарди мектебінің спада да латомен қару қолдануы заманауи стильдің қалыптасуына әсер еткен факторлардың бірі болды.

Классикалық

Қазіргі итальян трактаттарында 1696 және 1800 жылдар аралығында елеулі үзіліс болғанымен, 19-ғасырдың басындағы трактаттардан сол кезеңде стильдің көп өзгермегенін көреміз. Тек қана өзгерістер – 17-ғасырдың соңында қолданылған рапиралармен салыстырғанда, 1800 жылы қолданылған дуэль қылыштарының сәл жеңіл болған жарақтарына сәйкес келетін кейбір техникалардың қосылуы болды (Бонди ди Мазоның 1696 жылғы нұсқаулығындағы техникаларды Джузеппе Розаролл Скорза мен Пьетро Гризеттидің 1803 жылғы нұсқаулығындағы техникалармен салыстырыңыз). 19-ғасырдың басында да, жақындасу техникалары оқытылып, пышақ қосымша қару ретінде талқыланып жатты (бірақ бұл аса танымал таңдау болған жоқ). 19-ғасырдың соңына қарай, қазіргі заманғы фехтованиеге тікелей атасы – таныс педагогикасымен және техникалар мен теориялар жинағымен дамыды. Қазіргі итальян дәстүріндегі екі басты мектеп – Радаеллиан (Маэстро Джузеппе Радаелли атынан) және Неаполитан мектебі. 1883 жылы Италияның Соғыс министрлігі неаполитан Масаниелло Паризедің трактатын жаңадан құрылған фехтование мектебінің (қазіргі Классикалық итальян фехтованиеі) ресми оқу жоспары ретінде таңдады. Паризедің ілімдері бүгінгі күнге дейін көбінесе өзгеріссіз сақталған, бірақ Радаеллидің көптеген сабыр техникалары да енгізілді.