Австралиялық бала өлтіруші және күдікті сериалдық кісі өлтіруші
Bevan Spencer von Einem
Австралиялық бала өлтіруші Беван Спенсер фон Эйнем: Ричард Келвинге қатысты қылмысы, өмір бойына бас бостандығынан айырылу жазасы, күдікті серийлі кісі өлтіруші.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық бала өлтіруші Беван Спенсер фон Айнем (Bevan Spencer von Einem) (29 мамыр 1946 жылы туған) – бала өлтіруші және сериялы кісі өлтіруші деп күдіктелетін Аделаида, Оңтүстік Австралия азаматы. Кәсіби бухгалтер ретінде ол 1984 жылы жергілікті теледидар және радио жұлдызы Роб Келвиннің 15 жасар ұлы Ричард Келвинды өлтіргені үшін сотталды. Фон Айнэм өмір бойына түрмеге кесілді. Ол ондаған жылдар бойы Ятала түрмесінің G блогында отырды, бірақ 2007 жылы штаттың солтүстігіндегі Порт-Агуста түрмесіне ауыстырылды.
Australian child murderer
Bevan Spencer von Einem (born 29 May 1946) is a convicted child murderer and suspected serial killer from Adelaide, South Australia. An accountant by profession, he was convicted in 1984 for the murder of 15 year old Adelaide teenager Richard Kelvin, the son of local television and radio personality Rob Kelvin. Von Einem is serving life imprisonment. He was in G Block of Yatala Prison for decades but was transferred to Port Augusta Prison in the north of the state in 2007.
Қоғамның алғашқы бейнесін қалыптастыру
Фон Айнем алғаш рет 1972 жылғы 10 мамырда түнде екі ер адамды, полиция қызметкерлері деп саналатын топ өзенге лақтырып жіберген кезде көзге түсті. Өзен жағалауы гомосексуалды әрекеттер Оңтүстік Австралияда заңсыз болғандықтан, еркектердің жасырын кездесуіне танымал орын болған. Олардың бірі, Ұлыбританиядан келген заң ғылымының лекторы доктор Джордж Дункан, Австралияға жеті апта бұрын келген еді және суға батып қайтыс болды. Екіншісі, Роджер Джеймс, аяғы сынғаннан кейін жолға сүйеніп шығып, Фон Айнемнің көмегімен құтқарылды, ол сол кезде сол жерден өтіп бара жатқан. Фон Айнем Джеймсті Корольдік Аделаида ауруханасына жеткізіп, жарақаттарынан емделді.
Von Einem first came to attention on the night of 10 May 1972 when two gay men were thrown into the River Torrens by a group of men believed to be police officers. The river bank was a popular beat where gay men would meet covertly, as homosexual acts were illegal in South Australia at that time. One of the men, Dr. George Duncan, a British lecturer in law who had arrived in Australia only seven weeks before, was drowned. The other, Roger James, suffered a broken leg and after crawling to the road was rescued by von Einem, who was driving past. Von Einem then took James to Royal Adelaide Hospital, where he recovered from his injuries.
Сот
Фон Айнемге қарсы Келвинды өлтіргені үшін қозғалған сот 1984 жылғы 15 қазанда Оңтүстік Австралия Жоғарғы сотында судья Уайттың төрағалығымен басталды. 12 адамнан (жеті әйел және бес ер адам) тұратын қазылар алқасы тараптардың келісімімен таңдалды. Фон Айнем өзін кінәлі деп танымады; оның қорғауын адвокат Барри Дженнингс жүргізді, ал оған полицияның бір жыл бұрынғы тергеуінен бастап Фон Айнемнің адвокаты болған Хелена Ясински көмектесті. Прокуратураны Брайан Мартин QC (кейін Солтүстік территория Жоғарғы сотының бас судьясы) басқарды, оған Пол Роф QC (кейін Мемлекеттік айыптау департаментінің директоры) көмектесті. Прокуратура үшін мақсат – тергеу барысында жиналған күшті ғылыми дәлелдер арқылы Фон Айнемнің (және белгісіз адамдардың) кінәсін дәлелдеу және Фон Айнемнің 1983 жылғы 5 маусым күні Келвинмен байланыста болғаны туралы айтқанын жоққа шығару болды. Ал қорғау, Фон Айнемнің айтқанын сотта қолдауға тырысып, оның Келвинды бес апта бойы ұстап, өлтіруге қабілеттілігіне күмән тудыруға бағытталды. Прокуратура өз ісін Аделаида маңындағы сот процесі үшін маңызды болған бірнеше орындарға қазылар алқасын алып барудан бастады, ал алғашқы аптада түрлі куәгерлерді шақырып, жауап беруге мәжбүр етті. Келвиннің ата-анасы, қарындасы және жақын досы Келвиннің 15 жастағы, бейтаныс адаммен ерікті түрде көлікке отпайтын, гетеросексуалды және гомосексуалды немесе бисексуалды емес екенін, ал иттің мойлық тағасын әзіл үшін кигенін куәлік ретінде айтты. Келвиндердің үйіне жақын тұратын адамдар 5 маусым күні сағат 18:00 шамасында ұрлық оқиғасына сәйкес келетін дауыс-шу естігендерін мәлімдеді. Сот-медициналық сарапшылар Келвиннің басы мен тіке төңкерілісіне келген зақымдар және оның өлімінің ықтимал себебі туралы куәлік берді, ал фармацевттер Фон Айнемге тағайындалған гипнотикалық препараттардың көп мөлшері туралы (1978 жылғы 15 желтоқсан мен 1983 жылғы 10 тамыз аралығында алты түрлі препараттың 5872 таблеткасы мен капсуласы) айтты және Фон Айнемнің бір күні үш түрлі дәріханадан бірдей рецепт алғанын көрсетті. Іске қатысқан бірнеше полицейлер Фон Айнемді алғашқы рет сұраққа тартып, оның үйіне барғандарын, онда бір полицей Фон Айнемнің жатын бөлмесі "көптеп" тазаланғандай көрінгенін мәлімдеді. Содан кейін сот-медициналық сарапшылар шақырылып, Келвиннің қай кезде қайтыс болғаны және оның денесі Аделаида төбелерінде қайда тасталғаны туралы куәлік берді. Алғашында энтомолог, денедегі құрттардың даму циклын және оны жақын маңдағы өлген иттің денесіндегі құрттардың даму циклымен салыстырып, Келвиннің денесі 1983 жылғы 10 шілдеде Керсбрук маңындағы әуежайға тасталған болуы керек деп мәлімдеді. Басқа да сот-медициналық сарапшылар Фон Айнемге және оның үйіне байланысты жиналған шаш пен талшық үлгілері туралы куәлік берді. Келвиннің киімдерінен Фон Айнемнің шаштары табылды, ал Келвиннің киімдерінен табылған 925 талшық үлгісінің 250-сі Фон Айнемнің үйінен, ал Келвиннің үйінен тек жетісі ғана алынған. Егер Фон Айнемнің айтқаны рас болса, онда сол түні Келвиннің киімдерінде 36 сағаттан кейін, тіпті бес аптадан кейін де, өте аз мөлшерде талшық пен шаш үлгілері болуы керек екенін ғалымдар мәлімдеді. Мұндай айғақты дәлелдерге тап болған қорғау тарапы қарсы сұрақтар кезінде Фон Айнемнің Келвинмен соңғы байланысынан кейін оны басқа адамдар ұрлап алып, оның киімдерін бес апта бойы сақтап, кейін өлтіріп, қайта киіндірген деген теорияны ұсынды. Сот-медициналық сарапшылар бұл оқиғаның болуы мүмкін екенін мойындағанмен, прокуратура тарапынан қайтадан сұрақтар қойылғаннан кейін, олар талшық пен шаштың уақыт өте келе бір бетінен екінші бетке қалай ауысатыны туралы ғылымды ескере отырып, бұл оқиғаның болуының ықтималдығы төмен екенін мойындады. Содан кейін прокуратура өз ісін аяқтады. Қорғау Фон Айнемнің куәгерлер алдында ант берудің орнына, сотта антсыз куәлік беруін таңдады. Өзінің антсыз берген мәлімдемесінде Фон Айнем 1983 жылғы 5 маусым мен 11 шілде аралығындағы оқиғалар туралы айтты. Ол 5 маусымда Келвинды Солтүстік Аделаидадан алып, үйіне апарып, кейіннен Аделаиданың орталық бөлігінде тастап кеткенін мәлімдеді. Ол сондай-ақ, содан кейін бір апта бойы тұмаумен ауырғанын және 14 маусымға дейін жұмысқа оралмағанын айтты. Фон Айнем одан кейінгі іс-әрекеттері туралы нақты айтпады, бірақ 10 шілдеде дене әуежайға тасталған күні не істегенін есіне алды. Ол кешкі уақытта анасымен бірге туысының мерекелік кешінде болғанын, ал үйге қайтар жолда досын тастап, бірден ұйықтап, ертесіне жұмысына барғанын айтты. Ол сондай-ақ, Келвинды ұрлаған кезде естілген шулы шығарып жатқан капот туралы мәселеге қатысты, өзінің Ford Falcon автокөлігінің (Фон Айнем 1983 жылғы 16 шілдеде шетелге саяхаттау үшін ақша жинау мақсатымен сатқан) екі жылдан кем уақытты пайдаланылған және жақсы жағдайда болғанын мәлімдеді. Ол өзінің әділ екенін қайтадан мәлімдеп, антсыз куәлігін аяқтады. Қорғау Фон Айнемнің айтқанын растау үшін бірнеше куәгерлерді шақырып, жауап беруге мәжбүр етті. Куәгерлердің арасында Фон Айнемнің ауру болғанын және Келвиннің тұтқынға алынған алғашқы аптасында үйде болғанын куәлік еткен әріптестері мен достары болды. Сонымен қатар, қорғау үшін әуежайдан өтіп бара жатқанда Келвиннің денесін тапқан жаяу турист куәлік берді. Фон Айнемнің Ford Falcon автокөлігін сатып алған адам автокөліктің жағдайы туралы айтты, ал 10 шілдеде мерекелік кеш өткізген туысы Фон Айнем мен оның анасы кешкі сағат 17:30-да келгенін және 22:30-да кеткенін мәлімдеді. Сотқа Фон Айнемнің кештен суреттері де ұсынылды. Соңында, қорғау Фон Айнемнің анасын Келвин ұрланған күндердегі оның ұлының іс-әрекеттері туралы куәлік беруге шақырып алды. Қарсы сұрақтар кезінде прокуратура оның бұрынғы мәлімдемелерімен салыстырғанда оның куәлігіндегі қарама-қайшылықтарды көрсетті, бұл қорғау ісін әлсіретті, өйткені бұл Фон Айнемнің 1983 жылғы 5 маусым күні болған оқиға туралы ескі мәлімдемесін өзгертуін көрсетті. Қорытынды сөздерінде прокуратура олар ұсынған дәлелдер Фон Айнемнің айтқанының жалған және қарама-қайшы екенін, оның Келвинды өлтіргенін (басқалардың көмегімен) дәлелдейтінін мәлімдеді. Олар оның Келвинды алғанын мойындауының оның 5 маусымда онымен байланыста болғанын көрсеткенін, талшықтар мен шаштар Фон Айнемнің өліміне дейін немесе оның кезінде онымен бірге болғанын, ал дәрілер Фон Айнемнің олардың арасында болғанын көрсеткенін айтты. Прокуратура қорғау тарапынан тасталған дене 10 шілдеде әуежайға тасталған уақыт туралы күмәндерге жауап берді, Фон Айнемнің денені 10 шілдедегі кешкі уақытта немесе 11 шілдедегі таңғы уақытта жұмысқа бару алдында тастауы мүмкін екенін ұсынды. Қорғау өз қорытындысында прокуратура Фон Айнемнің қылмыстық істе кінәлі екенін дәлелдемегенін және Келвиннің өлімінің нақты себебін анықтамағанын, сондықтан қазылар алқасы Фон Айнемге күмәнсіздік көрсетуі керек екенін мәлімдеді. Содан кейін судья Уайт сот процесінің қорытындысын жасады, ал 1984 жылғы 5 қарашаның түскісінде қазылар алқасы өз шешімін шығару үшін бөлмеге кетті.
The trial against von Einem for the murder of Kelvin opened at the Supreme Court Building of South Australia on 15 October 1984 before Mr. Justice White. A jury of 12 people (seven women and five men) was selected and agreed upon by the prosecution and defence. Von Einem pleaded not guilty; his defence was led by barrister Barry Jennings, who was assisted by Helena Jasinski, who had been von Einem's solicitor from the start of the police investigation of him in the murder during the previous year. The prosecution was led by Brian Martin QC (later the Chief Justice of the Supreme Court of the Northern Territory), with assistance from Paul Rofe QC (who went on to be Director of the Department of Public Prosecutions). For the prosecution, it was a matter of proving von Einem's guilt (along with that of unknown persons) by presenting the strong scientific evidence that had been gathered during the investigation, and disproving von Einem's story of being in contact with Kelvin on the night of 5 June 1983. For the defence, it was a case of trying to make von Einem's story hold up in court, and raising doubts about his ability to keep Kelvin captive for five weeks and committing the murder. The prosecution opened their case with the jury being taken to the various sites around Adelaide that were important in the trial, and over the first week they called various witnesses to the stand. Kelvin's parents, girlfriend and best friend were called to testify that Kelvin was an average 15 year old who would not willingly get into a car with a stranger, was heterosexual with no homosexual or bisexual tendencies, and that he had been wearing the dog collar as a joke. People living close to the Kelvins then testified that they had heard noises and commotion corresponding to the abduction taking place on the night of 5 June at around 6pm. Forensic pathologists were called to testify about the injuries to Kelvin's head and anus, and the likely cause of his death, and pharmacists gave evidence of the excessive amount of different hypnotic drugs which von Einem had been prescribed (5872 tablets and capsules of six different brands of drugs between 15 December 1978 and 10 August 1983), and showed that von Einem had often had prescriptions for drugs issued from three different chemists on the same day or during the same weeks. Various police officers who worked on the case testified to their investigation of von Einem since they had first questioned him about the murder, as well as their visit to von Einem's home, where a police officer claimed that von Einem's bedroom appeared to have been cleaned "extensively". Forensic scientists were called next to give evidence first on when Kelvin had died and when his body had been dumped in the Adelaide Hills area, and a leading entomologist claimed, from the larvae cycle of flies that were on the body, and comparing these to the larvae cycle of flies on a dead dog that was nearby, that Kelvin's body must have been dumped beside the airstrip near Kersbrook on 10 July 1983. Other forensic scientists were called to testify about the hair and fibre samples collected that were linked to von Einem himself and his home. Hairs from von Einem were found on and inside Kelvin's clothing and of 925 fibre samples found on Kelvin's clothing, 250 came from von Einem's home environment, with just seven from Kelvin's home. The scientists stated that if von Einem's story was true, then there should be a very small amount or even none of the fibres and hair samples from that night still on Kelvin's clothing some 36 hours later, let alone five weeks later. Faced with such damning scientific evidence, the defence tried to counter this during cross examination by floating a possible theory that after von Einem's last contact with Kelvin, he had been abducted by other people, who had stored his clothing for five weeks before murdering him and re dressing him. While the forensic scientists conceded that this was a possible scenario, under renewed cross examination by the prosecution, they conceded that it would be still unlikely given the whole science of how fibres and hair are transferred from surface to surface over time. The prosecution then rested its case. The defence opted for von Einem to give an unsworn statement from the dock, rather than give sworn evidence from the witness box. In his unsworn statement, von Einem detailed his alibi with what he claimed happened between 5 June and 11 July 1983. He again claimed that on 5 June he had picked up Kelvin in North Adelaide, had driven him to his home, and later had dropped him off in the Adelaide CBD. He also claimed that he was sick with the flu for the next week after that and did not return to work until 14 June. von Einem was vague on his activities after that, however he did remember what he did on 10 July, the day the body was dumped on the airstrip. He said that he was at a relative's birthday party with his mother for most of that evening, and after dropping off a friend on the way home, had gone straight to bed and then to work the next day. He also addressed the issue of the noisy exhaust on the car heard during the abduction of Kelvin, by stating that the exhaust on his Ford Falcon (which von Einem had sold on 16 July 1983, purportedly to raise money for his overseas trip) was less than two years old and in good condition. He closed his unsworn statement by again claiming his innocence. The defence then called various witnesses in an attempt to corroborate von Einem's story. The witnesses included colleagues and friends who testified to him being unwell and at home during the first week of Kelvin's captivity. Also testifying for the defence was the bushwalker, who while walking his dogs through the airstrip had discovered Kelvin's body on 24 July. The purchaser of von Einem's Ford Falcon detailed the condition of the car, and the relative who hosted the birthday party on 10 July stated that von Einem and his mother had arrived there at 5:30pm and left at 10:30pm. Photographs of von Einem at the party were also tendered to the court. Finally, the defence called von Einem's mother to testify about her son's activities over the weekend upon which Kelvin was kidnapped. Under cross examination, the prosecution were able to show inconsistencies in her current testimony compared to her earlier statements to police about von Einem's whereabouts on the weekend of 4–5 June, which weakened the defence case considerably as this highlighted von Einem's change the previous February of his account of what happened on the night of 5 June 1983. In their summation, the prosecution stated that the evidence they presented proved that von Einem's story was full of lies and inconsistencies, and that he did murder (with the help of others) Kelvin. They also stated that his admission that he had picked up Kelvin showed that he was in contact with him on 5 June; that the fibres and hairs proved that von Einem was with him at the time of just before and/or at the time of death; and that the drugs proved von Einem was with Kelvin in between those times. The prosecution also answered the doubts raised by the defence about when on 10 July the body was dumped at the airstrip by suggesting that von Einem could have dumped the body sometime very late on 10 July or in the early morning of 11 July before going to work for the day. The defence stated in their summary that the prosecution had failed to prove beyond reasonable doubt that von Einem was guilty of murder and also were not able to establish the exact cause of Kelvin's death, so therefore the jury must give von Einem the benefit of the doubt. Mr. Justice White then gave his summation of the trial, and in the early afternoon of 5 November 1984, the jury retired to consider their verdict.
Үкім
7,5 сағаттық кеңес сотынан кейін қазылар алқасы өз шешімін беру үшін оралды. Фон Айнем кісі өлтіруде кінәлі деп танылды және Ятала еңбек түрмесінде өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Әділет судьясы Уайт 24 жылдық мерзімге шартты түрде босатудан айырды. Оңтүстік Австралия заңнамасына сәйкес, жақсы мінез-құлқы үшін түрмеде шартты түрде босату мерзімінің үштен бірі қысқартылуы мүмкін. Осы есептеу бойынша, Фон Айнем 1999 жылдың соңында шартты түрде босатылуға мүмкіндік алған болар еді. Оңтүстік Австралияның Бас прокуроры шартты түрде босату мерзімінің жеңілдігіне дереу шағым жасады, және 1985 жылдың 29 наурызында Оңтүстік Австралияның Қылмыстық апелляциялық соты шартты түрде босату мерзімін 36 жылға ұзартты, бұл сол штат бойынша рекордтық көрсеткіш еді. Сондықтан Фон Айнемнің шартты түрде босатылуының ең ерте мерзімі 2007 жылдың 31 қазаны болды (түрмедегі жақсы мінез-құлқы үшін шартты түрде босатылмаған мерзімнің үштен бірі қысқартылғаннан кейін). Фон Айнемнің қорғау тобы (қазір адвокат Дэвид Пик пен Хелена Ясинскинің көмегімен) сот үкімін Оңтүстік Австралияның Қылмыстық апелляциялық сотына шағымдады және жаңа сот отырысын өткізуді сұрады. Шағымның негізі Келвиннің гетеросексуалдығы туралы берілген куәліктер, сот барысында Фон Айнемнің гомосексуалдығына жасалған сілтемелер және оның қазылар алқасына тигізетін ықтимал теріс әсері болды, сондай-ақ судья Уайт өзінің қорытындысында Келвиннің денесі тасталған күні туған күніне қатысуы туралы Фон Айнемнің туысы берген куәлікке сілтеме жасамады. Қылмыстық апелляциялық соты шағымды қабылдамады, соттың әділ және заңды түрде өткенін мәлімдеді; олар судья Уайттың туған күнге қатысты куәліктерді қосуы керек екенін мойындады.
After 7.5 hours of deliberation, the jury returned to give their verdict. Von Einem was found guilty of the murder and was automatically sentenced to life at Yatala Labour Prison. Mr. Justice White imposed a non parole period of 24 years. Under South Australian law, a third of the non parole period could be taken off for good behaviour in prison. Based on this reckoning, von Einem could conceivably have been eligible for parole in late 1999. The Attorney General of South Australia immediately appealed the leniency of the non parole period, and on 29 March 1985 the Court of Criminal Appeal in South Australia increased the non parole period to 36 years, a record at the time in that state. The earliest von Einem could be released on parole was therefore on 31 October 2007 (after allowing for the fact that a third of the non parole period could be taken off for good behaviour in prison). Von Einem's defence team (now consisting of barrister David Peek with assistance from Helena Jasinski) appealed the conviction to the Court of Criminal Appeal in South Australia and requested that a new trial be set. The basis for this appeal was the evidence given about Kelvin's heterosexuality, the references to von Einem's own homosexuality through the trial and the negative impact that might have had on the jury, and also how Mr. Justice White in his summation did not include reference to the testimony given by von Einem's relative about his attendance at the birthday party on the day Kelvin's body was dumped. The Court of Criminal of Appeal rejected the appeal, saying that the trial was conducted fairly and justly throughout; they did concede that Mr. Justice White should have included the evidence relating to the birthday party.
Қосымша кісі өлтіру айыптары
Фон Айнем 1979-1982 жылдар аралығында төрт жас жігіттің шешілмеген өлімі бойынша басты күдікті болды, ал полиция оның қылмысы үшін сотталғаннан кейінгі жылдары осы істер бойынша ізденіс жұмыстарын жалғастырды. Төрт құрбан болғандар – 1979 жылдың маусымында Алан Барнс, 1979 жылдың тамызында Нил Мьюр, 1981 жылдың тамызында Питер Стогнефф және 1982 жылдың ақпанында Марк Лэнгли. 1988 жылдың ақпан айында Оңтүстік Австралияның сол кездегі мемлекеттік сот тергеушісі Кевин Ахерн осы төрт жігіттің өлімі бойынша тергеу жүргізуді бұйырды. 1988 жылдың 24 наурызында мемлекеттік сот тергеушісі өзінің қорытындысында төрт адамның өлтірілу тәсілі мен жағдайлары Келвиннің ісіне, әсіресе Барнс пен Лэнглидің өліміне өте ұқсас екенін мәлімдеді. Құрлық үшін тұтқындауға әкелетін кез келген ақпарат үшін сыйақы 250 000 долларға дейін көтерілді, кейіннен 1989 жылдың қыркүйегінде 500 000 долларға, ал 2008 жылдың наурызында 1 000 000 долларға дейін өсті. 1990 жылдың 5 наурызында судья Дэвид Гурридің алдында фон Айнем Барнс пен Лэнглиді өлтіргені үшін сотталуға тиіс пе, жоқ па, соны анықтау үшін сот отырысы басталды. Фон Айнем екі кісі өлтіруге кінәлі емес екенін мәлімдеді, ал оның қорғаушысы (қазіргі адвокаты Марк Гриффин Мари Шоудың көмегімен) клиентіне сотқа баруды бұйырса, бұл әділетсіздік болады деп дереу мәлімдеді. Прокуратураны тағы да Брайан Мартин QC басқарды, оған бұл жолы Том Бирчалл көмектесті, ал олардың фон Айнемге қарсы ісі Келвиннің өліміне қатысты дәлелдерге негізделді, қылмыстың егжей-тегжейі Барнс пен Лэнглидің өліміне өте ұқсас болды. Прокуратураның ісі сондай-ақ бұрынғы серіктестердің куәліктеріне сүйенді, олар фон Айнемнің автостоппен жүретін балаларды алып, оларды сексуалдық зорлыққа ұшыратуы және «Мырза Б»-нің сенсациялық куәлігі Барнс пен фон Айнемнің бірге болғандығы туралы мәлімдемелерді қамтыды. «Мырза Б» сондай-ақ фон Айнемнің 1966 жылы Бомонт балаларының түсініксіз жоғалуына қатысы бар екендігі және 1973 жылы Аделаидадағы «Овал» стадионында екі қыздың жоғалуына қатысы бар екендігі туралы да таңғажайып айыптаулар жасады. Алайда, бұл мәлімдемелерді растау мүмкін болмады. Тағы бір куәгер Барнстың өлімінен бірнеше апта бұрын фон Айнем мен Барнстың бірге ішімдік ішкенін көргенін айтты. Барнстың денесінен алынған сынамалар да дәрілік заттардың болғанын көрсетті. Лэнглиді өлтіргені үшін аз дәлел ұсынылды, өйткені прокурорлар егер фон Айнем Барнсты өлтіргенін дәлелдей алса, онда ол Лэнглиді де өлтірген деген қорытындыға келеді деп ойлады. 1990 жылдың 11 мамырында судья Гурри фон Айнемді Барнс пен Лэнглидің екі кісі өлтіруі үшін соттауға бұйырды. Фон Айнемнің қорғаушысы шешімге шағымданып, Оңтүстік Австралияның Жоғарғы сотында іс жүргізуді тоқтату үшін іс жүргізуді теріс пайдалану туралы іс қозғады, сондай-ақ айыптауларға бұқаралық ақпарат құралдарының үлкен қызығушылығы клиентіне әділ сот процесін бермейтінін мәлімдеді. Сот ісі 1990 жылдың 19 маусымында Кевин Дагган алдында басталды, ал алты айдан кейін 1990 жылдың 17 желтоқсанында судья Дагган өзінің қорытындыларын жариялады. Ол фон Айнемді сотқа тартуды бұйырды, бірақ айыптау тарапының көптеген дәлелдеріне алаңдаушылық білдірді. Сотқа дейінгі сот отырысы 1990 жылдың 19 желтоқсанында Оңтүстік Австралияның Жоғарғы сотында басталды, судья Дуган төрағалық етті. Прокуратура екі күн бұрын Дюганның қорытындысынан кейін фон Айнемді Барнс пен Лэнглиді өлтіргені үшін бөлек соттауға шешім қабылдады. Сот төрешісі Дуган Келвиннің өліміне қатысты және фон Айнемнің әртүрлі серіктестері мен автостопшылар ұсынған дәлелдемелерді қабылдамады деп шешті. Сот төрешісі Дуган «Мырза Б»-нің куәлігін тыңдауға болатынын, бірақ қорғау тарапына дәлелдерге сұрақ қоюға рұқсат етілетінін айтты. Бұл айыптау ісі үшін үлкен соққы болды, ал 1990 жылдың 21 желтоқсанында Оңтүстік Австралияның Бас прокурорының кеңесі бойынша прокурорлар Лэнглиді өлтіргені үшін айыпты алып тастады. Прокуратура Барнстың өліміне қатысты айыптауды жалғастыруға тырысты; алайда, фон Айнемнің автостопшылармен жүретіндігі туралы серіктестерден жеткілікті дәлелдемелерді сотқа қабылдау қиындықтарына байланысты, соңғы айыптау 1991 жылдың 1 ақпанында алынып тасталды. Прокуратура Бас прокурордың кеңесімен Барнстың өліміне қатысты айыптау шарасын бастады.
Von Einem was the leading suspect in the unsolved murders of four other young men between 1979 and 1982, and police continued to pursue leads on those cases in the years after his murder conviction. The four murdered were Alan Barnes in June 1979, Neil Muir in August 1979, Peter Stogneff in August 1981 and Mark Langley in February 1982. In February 1988, the State Coroner at the time in South Australia, Kevin Ahern, ordered an inquest into the deaths of these four young men, and on 24 March 1988, the State Coroner in his findings stated that manner and circumstances in which the four were murdered were very similar to that in the case of Kelvin, particularly the murders of Barnes and Langley. The reward for any information leading to an arrest for the murders was increased to $250,000, and this was later increased to $500,000 in September 1989 and then to $1,000,000 in March 2008. The committal hearing to determine if von Einem should stand trial for the murders of Barnes and Langley began on 5 March 1990 before magistrate David Gurry. Von Einem pleaded not guilty to both murders, and his defence counsel (now consisting of barrister Mark Griffin with assistance from Marie Shaw) immediately claimed that it would be an abuse of justice for their client if he was ordered to stand trial given the mass coverage of the murders in the media in the past year. The prosecution was led again by Brian Martin QC, who was assisted this time by Tom Birchall, and their case against von Einem relied on evidence of the Kelvin murder, with the details of the crime being so strikingly similar to the murders of Barnes and Langley. The prosecution's case also relied on evidence given by former associates testifying to von Einem picking up boys hitchhiking and sexually abusing them, as well as "Mr B"'s sensational evidence being in the company of Barnes and von Einem at the time just before Barnes's murder. "Mr B" also gave startling allegations of von Einem being involved in the unexplained Beaumont children disappearance in 1966, as well as the disappearance of two girls at the Adelaide Oval in 1973. However, it turned out to be impossible to corroborate these allegations. Another witness also came forward to claim he had seen von Einem and Barnes drinking together in the weeks before Barnes's death. Also entered as evidence were samples taken from Barnes's body which showed that sedative drugs had been present. Little evidence was presented for the murder of Langley, as prosecutors felt if they could prove that von Einem had murdered Barnes, then it would naturally follow that he had murdered Langley, as well. On 11 May 1990, Magistrate Gurry ordered von Einem to stand trial for the two murders of Barnes and Langley. Von Einem's defence counsel appealed the decision, launching an abuse of process action in the Supreme Court of South Australia to achieve a permanent stay of proceedings, as well as stating that the huge media interest in the charges would result in their client not getting a fair trial. Proceedings began on 19 June 1990 before Justice Kevin Duggan, and six months later on 17 December 1990, Justice Duggan released his findings. He ordered von Einem to stand trial; however, he expressed concerns with most of the prosecution's evidence. The pre trial hearing began on 19 December 1990, in the Supreme Court of South Australia, with Justice Duggan as the presiding judge. The prosecution decided after Justice Duggan's findings two days earlier to have von Einem tried separately for the murders of Barnes and Langley. Justice Duggan ruled that the evidence relating to the Kelvin murder, and from the various associates of von Einem and hitchhikers, was inadmissible. Justice Duggan did rule that "Mr B"'s evidence could be heard, but that the defence would be allowed to question the evidence as it was being given. This was a shattering blow for the prosecution's case, and on 21 December 1990, on advice from the Attorney General of South Australia, prosecutors withdrew the charge for the murder of Langley. The prosecution tried to continue with the charge for the murder of Barnes; however, with the problems associated of getting enough evidence admitted into court from associates about von Einem picking up hitchhikers, the final charge was withdrawn on 1 February 1991. The prosecution, on the advice of the Attorney General, then entered a nolle prosequi for the Barnes murder charge.
2006 жыл
2006 жылдың 29 қаңтарында Sunday Mail газеті фон Айнемнің Ятала еңбек түрмесінде бірнеше рет тұтқынды зорлағаны үшін тергеліп жатқанын жазды. 2006 жылдың 29 қазанында The Australian газеті фон Айнемнің түрме қызметкерлеріне қолмен боялған әдемі карточкаларды әрқайсысы 20 долларға сатқанын хабарлады.
On 29 January 2006, the Sunday Mail reported that von Einem was currently being investigated for allegedly raping an inmate several times at Yatala Labour Prison. On 29 October 2006, The Australian reported that von Einem had been selling hand painted greeting cards to prison officers for $20 each.
2007 жыл
2007 жылдың 4 ақпанында ABC хабарлағандай, фон Айнемге бас бостандығынан айыру кезінде коммерциялық қатынастар, соның ішінде қолмен боялған сәлемдесу карточкаларын сату үшін айып тағылды. 2007 жылдың 14 маусымында ABC телеарнасы фон Айнемге бала порнографиясын шығару және ұстауға айып тағылғанын хабарлады. Полиция оның бала мен ер адамның арасындағы жыныстық қатынасты сипаттайтын үш ойдан шығарылған әңгімені қолжазбамен жазғанын мәлімдеді. Оның адвокаты жазуды талдау фон Айнемді ақтайды деп сенді. 2007 жылдың 27 шілдесінде фон Айнемнің Ятала еңбек түрмесінің жоғары қауіпсіздікті B бөлімінен Порт-Аугуста түрмесіне ауыстырылғаны туралы хабарланды. 2007 жылдың 11 тамызында The Australian газетінде детективтер "Seven Network" арнасының жаңалық архивінде болған жас жігіттің жеке басын анықтау үшін ақпарат сұрағандығы туралы хабарланған. Бұл суретте полиция Beaumont балаларының жоғалып кеткеннен кейінгі күндері тасқын судың ағынды жерін іздеп жүргені көрсетілген. Бұл кісі жас фон Айнемге қатты ұқсайды. 2007 жылдың 13 тамызында Seven Network бұған қоса, олардың архивіндегі Einem бейнесі жанында тұрған адамның олардың жоғалған күні жағажайда Beaumonts-пен бірге көрінген күдіктілердің полиция эскизіне сәйкес келетінін айтты. 2007 жылдың 1 қарашасында ABC хабарлағандай, 24 жыл түрмеде болған соң, фон Айнем қазір шартты түрде босатылуға өтініш бере алады. Алайда Оңтүстік Австралияның премьер-министрі Майк Ранн фон Айнемнің түрмеден тірі қалмауын қамтамасыз ету үшін жаңа заң шығаруды талап етуге уәде берді.
On 4 February 2007, the ABC reported that von Einem had been charged over commercial dealings during his incarceration, including selling hand painted greeting cards. On 14 June 2007, the ABC reported that von Einem had been charged with producing and possessing child pornography, with police alleging that he had handwritten three fictitious stories describing sexual acts between a child and a man. His lawyer believed a handwriting analysis would clear von Einem. On 27 July 2007 it was announced that von Einem had been transferred from the maximum security B Division of Yatala Labour Prison to Port Augusta Prison. On 11 August 2007, The Australian reported that detectives were calling for information to establish the identity of a young man seen in the Seven Network's news archive, showing police searching a storm water drain in the days after the Beaumont Children's disappearance. The man bore a striking resemblance to a youthful von Einem. On 13 August 2007, the Seven Network followed this with a story that the man standing next to the Einem lookalike in their archived film matched the police sketch of the suspect seen with the Beaumonts at the beach on the day of their disappearance. On 1 November 2007, the ABC reported that after 24 years behind bars, von Einem was now eligible to apply for parole. However, South Australian Premier Mike Rann had vowed to enforce new legislation to ensure von Einem would never leave prison alive.
2008 жыл
2008 жылдың 28 наурызында ABC телеарнасы фон Айнемнің камерасынан табылған бала порнографиясының ол жазған емес екені анықталғанын және саусақ іздері сәйкес келмейтінін хабарлады. Қорғаушы адвокат Сэм Эбботт прокурордың материалдарды шығару туралы ең ауыр айыпты алып тастауын күтетінін айтты, әйтпесе ол жауап беруге ешқандай жағдай жоқ деп айтатын болады. Сонымен қатар, фон Айнемнің сот отырысына қатысудан босатылғаны туралы хабарланды, сондықтан ол басқа тұтқындармен "күңкілді" үш сағаттық жол жүруден аулақ бола алды.
On 28 March 2008, the ABC reported that the child pornography found in von Einem's cell had been determined not to have been written by him and that fingerprints did not match. Defence lawyer Sam Abbott said he expected the Director of Public Prosecutions to drop the most serious charge of producing the material and, if not, he would argue there was no case to answer. It was also announced that von Einem had been excused from attending his court hearings so that he could avoid an "unpleasant" three hour drive with other inmates.