Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық актриса және драматург (1922–2002)
American actress and playwright (1922–2002)
Виннет Джастин Кэрролл (11 наурыз 1922 – 5 қараша 2002) – американдық драматург, актриса және театр режиссері. Ол Бродвейде 1972 жылы «Don't Bother Me, I Can't Cope» мюзиклінің қойылымын режиссерлік еткен алғашқы афроамерикандық әйел болды. Лизл Томмидің 2016 жылы «Eclipsed» үшін ұсынылғаннан бұрын, Кэрролл режиссура саласында «Тони» сыйлығына ие болған жалғыз афроамерикандық әйел еді. Ол үш жасында отбасымен Ямайкаға көшіп, балалық шағының көп бөлігін сонда өткізді. 10 жасында Нью-Йоркке қайтарылған ол және оның екі қарындасы Нью-Йорк қалалық мектебіндегі жалғыз қара нәсілді оқушылар болды. Оның анасы Артуро Тосканини рөлін үйде сомдап, үш қызын даналықпен тәрбиеледі. Әкесі қыздарын дәрігер болуға ынталандырды. Кэрролл психологияны оқып, осы тілегін орындады. Манхэттеннің Батыс 20-шы көшесіндегі лофт театры арқылы «Urban Arts Corps» ұйымымен 100-ден астам пьеса қойды. Театр «Black Theater Alliance» және «Off Off Broadway Alliance» мүшесі болды және Нью-Йорк штатының өнер жөніндегі кеңесі, Ұлттық өнер қоры, Эдвард Нобл қоры және CBS қолдауында болды. «Urban Arts Corps» өндірісіне «Don't Bother Me, I Can't Cope», Жан Пол Сартрдың «The Flies» және Уильям Хэнлидің «Slow Dance on a Killing Ground» пьесалары және тағы да көптеген туындылар кірді. Театр «жаңа драматургтерді қадағалап, олардың шығармаларын көрсетуге» арналған кеңістік болды. 1968 жылы Кэрролл атқарушы директор Джон Б. Хайтауэрдің өтініші бойынша Нью-Йорк штатының өнер кеңесіне қосылды. Бұрын ол Нью-Йорк штатының «Гетто өнері» бағдарламасының директоры болып тағайындалған еді.
Vinnette Justine Carroll (March 11, 1922 – November 5, 2002) was an American playwright, actress, and theatre director. She was the first African American woman to direct on Broadway, with her 1972 production of the musical Don't Bother Me, I Can't Cope. Until Liesl Tommy's 2016 nomination for Eclipsed, Carroll was the only African American woman to have received a Tony Award nomination for direction. She moved to Jamaica with her family at the age of three, and spent much of her childhood there. Brought back to New York at the age of 10, she and her two sisters were the only black students at their New York public school. Her mother was a strong presence who played Arturo Toscanini in the home and disciplined her three daughters wisely. Her father encouraged his daughters to become physicians. Carroll compromised by studying psychology. She produced over 100 plays through the Urban Arts Corps from her loft theatre on West 20th Street in Manhattan. The theater was a member of the Black Theater Alliance and the Off Off Broadway Alliance, and was supported by the New York State Council on the Arts, the National Endowment of the Arts, the Edward Noble Foundation, and CBS. Urban Arts Corps productions included Don't Bother Me, I Can't Cope, Jean Paul Sartre'sThe Flies, and William Hanley's Slow Dance on a Killing Ground, among many others. The theater provided a space to "nurture emerging playwrights and showcase their works." In 1968, Carroll joined the New York State Council on the Arts upon the request of executive director John B. Hightower. She had previously been appointed director of the Ghetto Arts Program for the State of New York.
Білім
Каролл Манхэттеннің Харлем қаласында орналасқан интеграцияланған Wadleigh орта мектебінде оқыды. Ол 1944 жылы Лонг-Айленд университетінен бакалавр дәрежесін алды. 1946 жылы Нью-Йорк университетінен магистр дәрежесін алды. Ол Колумбия университетінде психология мамандығы бойынша докторант болды, бірақ психология дәрежесін аяқтамай, актерлік мансабын жалғастыруды шешті. Психология, оның таңдаған мамандығы болмаса да, адамдармен жұмыс істегенде өте құнды құрал болды. 1946 жылы ол New School for Social Research-те театр пәнін оқып, актриса болуға ұмтылды. Ол сонымен қатар клиникалық және өнеркәсіптік психология саласында білім алды және 1948 жылы New School for Social Research-те аспирантурада жұмыс істеу үшін стипендия алды. Ол сондай-ақ Эрвин Пискатордың «объективті орындау стилі» қағидаларын қолдады. Пискатормен жұмыс істегеннен кейін, ол 1948-1950 жылдар аралығында Страсберг студиясында оқыды. Осы қарама-қарсы стильдердің үйлесуі Кэрроллдің өзінің жаңа стильді халық драмасын жасаудағы жеке тәсіліне әкелді. 1955 жылы Кэрролл Нью-Йорктегі Сахналық өнер орта мектебінің оқытушылар құрамына қосылды. Кэрролл сондай-ақ кино және теледидарда жұмыс істеді. Ол «Up the Down Staircase» (1967), «Alice's Restaurant» (1969) және басқа фильмдерде ойнады. 1976 жылы ол «All in the Family» эпизодының екі бөлігіндегі «Арчидің операциясы» сериясында доктор Уайнелл Тэтчер рөлін ойнады. Кейін ол 1996 жылы түсірілген және 1998 жылы шыққан «Соңғы мүмкіндік» фильмінде де көрінді. 1964 жылы ол қара ақындардың шығармаларын драмалық оқиғаға айналдырған «Beyond the Blues» жұмысы үшін Эмми сыйлығын алды. Кейін ол өзінің труппасымен Лондонға оралып, Питер Вессель Запфенің «Жұмқор ұл» спектаклін қойды. Ол музыка, театр және би арқылы өмірдің байлығы мен алуан түрлілігін бейнелейтін «ән-драма» деп аталатын театрдың жаңа түрін жасау үшін жұмыс істеді. 1957 жылы ол өзінің алғашқы қара түсті актерлік құрамын құрып, Ховард Ричардсон мен Уильям Бернидің «Айдың қараңғы түні» пьесасын Гарлемдегі YMCA-да қойды. «Айдың қараңғы түні» пьесасының екінші қойылымы Джеймс Эрл Джонс, Шоннел Перри және Гарольд Скотт сияқты бірнеше жас афроамерикалық актерлердің мансабын бастады. 1972 жылы ол «Мені мазалама, мен төтеп бере алмаймын» қойылымын қойып, Бродвейдегі алғашқы афроамерикалық режиссер әйел болды. Осы госпел-ревюдің идеясын Кэрролл жасады, ал музыкасы мен сөздерін Микки Грант жазды. Ол төрт Тони сыйлығына ие болды. 1976 жылы ол Грант пен Алекс Брэдфордпен бірге «Your Arms Too Short to Box with God» спектаклінде жұмыс істеді, ол үш Тони сыйлығына ұсынылды. Бұл қойылым Матайдан алынған Ізгі хабарға негізделген. Кэрролл өзінің әйел режиссер рөліне ерекше мән бермеді, өйткені ол бұл өзін-өзі жеңуге алып келеді деп ойлады. Ол өзінің еңбегі мен таланты арқылы өзінің қойылымдары арқылы қоғамға бірлікке шақыруды ұсынды. Оның суретші және драматург ретіндегі еңбегі көбінесе назардан тыс қалады. Алайда, ол ән-драманы жаңартуымен танымал, ол көптеген театрлық туындыларында жанданды. Афроамерикалық театр тәжірибесіндегі евангелистік музыка арқылы жеке басын білдіру ән-драманың дамуында айқын көрінеді. Оның жұмысы өмір мен адамдарды қайта бекіту туралы болды. Афроамерикалықтар туралы тараған стереотиптер Кэрроллды «театр мен өнердегі түстерді оң және көркем түрде бейнелейтін жаңа туындыларды жасауға және оларға режиссерлік етуге» итермеледі. Ол 2002 жылдың 5 қарашасында 80 жасында Флорида штатының Лаудерхилл қаласында жүрек ауруы мен қант диабетінен қайтыс болды.
Carroll attended Wadleigh High School, an integrated high school in Harlem, Manhattan. She then received her Bachelor of Arts degree from Long Island University in 1944. In 1946, she received her Master of Arts degree from New York University. She was a Ph. D. candidate at Columbia University, but decided not to finish the psychology degree and instead to pursue a career in acting. Psychology, while not her chosen profession, was a tool she found invaluable in working with people. She began studying theatre at the New School for Social Research in 1946, where she aspired to become an actress. She also studied in the fields of clinical and industrial psychology, and was awarded a scholarship to do postgraduate work at the New School for Social Research in 1948. She also promoted the principles of Erwin Piscator's "objective style of performance". After working with Piscator, she studied at Strasberg's studio between 1948 and 1950. The juxtaposition of these opposing styles led to Carroll's own technique in creating her new style of folk drama. In 1955, Carroll joined the faculty of the Performing Arts High School in New York City. Carroll also worked in film and television. She appeared in the films Up the Down Staircase (1967), Alice's Restaurant (1969), and others. In 1976, she played a memorable role as Dr. Wynell Thatcher on the two part All in the Family episode "Archie's Operation." She later appeared in The Last Home Run, which was filmed in 1996 and released in 1998. In 1964, she received an Emmy Award for Beyond the Blues, which dramatized the works of Black poets. She later returned to London with her company and performed in Peter Wessel Zapffe'sThe Prodigal Son. She worked to develop a new form of theater, "the gospel song play", to capture the richness and variety of life through music, theater, and dance. In 1957, she formed her first all black cast to present Howard Richardson and William Berney's Dark of the Moon at the Harlem YMCA. The second production of Dark of the Moon launched the careers of several young African American actors, including James Earl Jones, Shauneille Perry, and Harold Scott. In 1972, she became the first African American woman to direct on Broadway with her staging of Don't Bother Me, I Can't Cope. The hit gospel revue was conceived by Carroll, with music and lyrics by Micki Grant. It was nominated for four Tony Awards. In 1976, she collaborated with Grant and Alex Bradford on Your Arms Too Short to Box with God, which garnered three Tony nominations. This show was an adaptation of the Gospel According to Matthew. Carroll did not dwell on her role as a female director because she felt it would be self defeating. Through her effort and talent, she provided communities with illustrations of unity through her productions. Her contributions as an artist and playwright are often overlooked. However, she is known for the reinvention of song play, which was revitalized in many of her theater works. The expression of identity through gospel music in the African American theater experience is clearly delineated in the development of song play. Her work was about the reaffirmation of life and people. Common stereotypes of African Americans led Carroll "into creating and directing new works that positively and artistically presented people of color in theater and art." She died of heart disease and diabetes in Lauderhill, Florida, on November 5, 2002, at the age of 80.