Фракциялардың қаупі мен оларды басқару жолдары: Джеймс Мэдисоннің талдауы

Кіріспе

Джеймс Мэдисонның фракциялардың туынатындығы және тиімді басқарылуы туралы эссесі. «Федералист» №10 – Александр Гамильтонның бастамасымен жазылған «Федералист қағаздары» жинағының оныншы эссесі, АҚШ Конституциясын қабылдауды қолдайтын мақалалар жинағы. Алғаш рет 1787 жылдың 22 қарашасында «Дейли Адвертизер» (Нью-Йорк) газетінде «Публиус» деген атпен жарияланды. «Федералист» №10 – американдық саяси жазбаларының ең бағалыларының бірі. №10 эссесінде басқалардың құқықтарына қайшы немесе қоғамның жалпы мүддесіне зиян келтіретін мүдделерді қалай үйлестіру мәселесі қарастырылады. Мэдисон фракцияларды адам табиғатының қажетті нәтижесі деп есептеді – яғни, адамдардың пікірлері әртүрлі болғанда, байлықтары мен мүліктері әртүрлі болғанда, олар өздеріне ұқсас адамдармен одақ құрады, кейде қоғамдық мүддеге қарсы әрекет етеді және басқалардың құқықтарын бұзады. Сондықтан ол осы қауіптерден қалай қорғануға болатынын сұрайды. «Федералист» №10 «Федералист» №9 эссесінде көтерілген тақырыпты жалғастырады және «Ішкі фракция мен бүлікке қарсы одақтың пайдалылығы» деп аталады. Осы серияның барлығы ғалымдар мен юристтер Конституцияның мағынасын түсіндірудегі авторитетті түсіндірме ретінде пайдаланады. Чарльз А. Бирд сияқты тарихшылар №10 эссесінде Құрылтайшы әкелердің тікелей демократия және фракциялықтарлық принциптерін ашық түрде қабылдамағанын көрсетеді, сондай-ақ Мэдисонның өкілдік республикасының партиялықтарлық және фракциялықтарлыққа қарсы тиімдірек екенін айтады. Мэдисон федералды Конституцияны республика мен таза демократияның «сәтті үйлесімі» ретінде қарастырды, онда «ұлттық, жергілікті және арнайы мүдделер тиісінше ұлттық және штаттық заң шығарушы органдарға берілді», нәтижесінде орталықтандырылмаған үкіметтік құрылым құрылды. Оның пікірінше, бұл «лайықсыз кандидаттарға сайлауды жиі қол жеткізуге көмектесетін жаман амалдарды жасауды қиындатады».

Essay by James Madison on the inevitability and effective management of factions

Federalist No. 10 is an essay written by James Madison as the tenth of The Federalist Papers, a series of essays initiated by Alexander Hamilton arguing for the ratification of the United States Constitution. It was first published in The Daily Advertiser (New York) on November 22, 1787, under the name "Publius". Federalist No. 10 is among the most highly regarded of all American political writings. No. 10 addresses the question of how to reconcile citizens with interests contrary to the rights of others or inimical to the interests of the community as a whole. Madison saw factions as inevitable due to the nature of man—that is, as long as people hold differing opinions, have differing amounts of wealth and own differing amounts of property, they will continue to form alliances with people who are most similar to them and they will sometimes work against the public interest and infringe upon the rights of others. He thus questions how to guard against those dangers. Federalist No. 10 continues a theme begun in Federalist No. 9 and is titled "The Utility of the Union as a Safeguard Against Domestic Faction and Insurrection". The whole series is cited by scholars and jurists as an authoritative interpretation and explication of the meaning of the Constitution. Historians such as Charles A. Beard argue that No. 10 shows an explicit rejection by the Founding Fathers of the principles of direct democracy and factionalism, and argue that Madison suggests that a representative republic is more effective against partisanship and factionalism. Madison saw the federal Constitution as providing for a "happy combination" of a republic and a purer democracy, with "the great and aggregate interests being referred to the national, the local and particular to the State legislatures" resulting in a decentralized governmental structure. In his view, this would make it "more difficult for unworthy candidates to practice the vicious arts by which elections are too often carried."

Өмірбаян

Конституцияға дейін он үш штат Конфедерация мақалаларымен біріктірілген. Бұл, негізінен, тәуелсіз мемлекеттер арасындағы Революциялық соғыста жақсы күресу үшін қабылданған әскери одақ болды. Конгресс салық салуға құқығы болмағандықтан, Революцияның нәтижесінде туған қарыздарды төлей алмады. Мэдисон, Джордж Вашингтон, Бенджамин Франклин және басқалар одақтың ыдырауынан және ұлттық банкроттықтан қорқып отырды. Вашингтон сияқты, Мэдисон да революция оны тудырған әлеуметтік мәселелерді шешпеді деп ойлады, ал корольге тағылған артыққылықтар енді штат заң шығарушы органдары тарапынан қайталанып жатыр. Осы көзқарас бойынша, 1786 жылы Массачусетсте болған қарулы көтеріліс – Шейс көтерілісі, соғыстан кейін туған «демократиялық артыққылықтың» бір ғана, бірақ өте радикалды мысалы болды. 1787 жылдың мамыр айында Конфедерация мақалаларын қайта қарау үшін ұлттық конвент шақырылды. Мэдисон мәселе Конфедерация мақалаларында емес, штат заң шығарушы органдарында деп сенді, сондықтан шешім мақалаларды түзетуде емес, штаттардың артыққылықтарын шектеуде болды. Конвент алдындағы басты сұрақтар: штаттар егемендігін сақтап қалу керек пе, егемендік ұлттық үкіметке берілу керек пе, әлде аралықта бір нәрсеге келісу керек пе? Маусымның ортасына қарай конвент осы мәселелерді қамтитын жаңа үкімет жоспарын – Конституцияны әзірлеп жатқаны анық болды. Мэдисонның ұлттық позициясы пікірталасты таза штаттық егемендік позициясынан, келісімге қарай ықпалдастырды. 26 маусымдағы пікірталаста ол үкіметтің «байлардың азшылығын көпшіліктен қорғауы керек» және тежелмеген демократиялық қоғамдар «басқармасыз құштарлықтың күрт өршуі мен әлсіздігіне» ұшырайтынын айтты.

Жарияланым

17 қыркүйек 1787 жылы соңғы құжатқа қол қойылды. Конституцияның өзінің жетінші бабына сәйкес, конвенция әзірлеген конституцияны он үш штаттың кем дегенде тоғызы, әр штат өткізген арнайы конвенциялар арқылы бекітуі қажет еді. Федерализмге қарсы жазушылар ратификацияға қарсы эсселер мен хаттар жариялай бастады, ал Александр Гамильтон Джеймс Мэдисон мен Джон Джейді жауап ретінде ратификацияны қолдайтын хаттар жазуға шақырды. Көптеген федералисттік эсселер мен «Федералисттердің» басым бөлігі сияқты, №10 да алғаш рет танымал газеттерде жарияланды. Ол алғаш рет «Daily Advertiser» газетінде федералист жазушылары қабылдаған «Публий» деген атпен басылды; бұл «Публийдің» эсселерінің арасында ерекшелік еді, себебі олардың көпшілігі алғаш рет басқа екі газеттің бірінде – «Independent Journal» және «New York Packet» газеттерінде жарық көрді. Мэдисон жазған «Федералист» №37 де «Advertiser» газетінде алғаш рет жарияланған жалғыз эссе болды. Эссеге кейіннен берілген маңыздылықты ескере отырып, ол шектеулі көлемде қайта басылды. 23 қарашада ол «Packet» газетінде, ал келесі күні «Independent Journal» газетінде жарияланды. Нью-Йорк қаласынан тыс жерлерде 1788 жылдың басында төрт рет жарияланды: 2 қаңтарда «Pennsylvania Gazette», 10 қаңтарда «Hudson Valley Weekly», 15 қаңтарда «Lansingburgh Northern Centinel» және 17 қаңтарда «Albany Gazette» газеттерінде. Бұл қайта басылымдар саны «Федералист» эсселері үшін тән болғанымен, көптеген басқа эсселер, федералисттік және федерализмге қарсы, одан да кеңірек таралды. 1788 жылдың 1 қаңтарында «J. & A. McLean» баспа компаниясы алғашқы 36 эссені бір томдық кітапта жариялайтынын хабарлады. «Федералист» деп аталған бұл том 1788 жылдың 2 наурызында жарық көрді. Джордж Хопкинстің 1802 жылғы басылымы Мэдисон, Гамильтон және Джейдің серия авторлары екенін көрсетті, ал екі келесі басылымда жұмыс авторлар бойынша бөлінді. 1818 жылы Джеймс Гидеон үшінші басылымын шығарды, онда Мэдисон жасаған түзетулер енгізілді, ол сол кезде АҚШ Президенті қызметінің екі мерзімін аяқтаған еді. Генри Б. Доусонның 1863 жылғы басылымы газет мақалаларын жинауға тырысты, бірақ ол әрқашан алғашқы нұсқаны таба алмады. Ол көп рет қайта басылды, бірақ оның кіріспесі қосылмады. Пол Лестер Фордтың 1898 жылғы басылымына эсселердің мазмұнын қысқаша баяндайтын мазмұн кестесі енгізілді, ал осы қорытындылар тиісті эсселерге кіріспе ретінде қайта қолданылды. Әр эссенің алғаш рет жарияланған күні мен газеттің аты көрсетілді. Қазіргі заманғы басылымдардың ішінде Джейкоб Э. Куктің 1961 жылғы басылымы авторитетті деп есептеледі және бүгінде ең көп қолданылады.

September 17, 1787, marked the signing of the final document. By its own Article Seven, the constitution drafted by the convention needed ratification by at least nine of the thirteen states, through special conventions held in each state. Anti Federalist writers began to publish essays and letters arguing against ratification, and Alexander Hamilton recruited James Madison and John Jay to write a series of pro ratification letters in response. Like most of the Federalist essays and the vast majority of The Federalist Papers, No. 10 first appeared in popular newspapers. It was first printed in the Daily Advertiser under the name adopted by the Federalist writers, "Publius"; in this it was remarkable among the essays of Publius, as almost all of them first appeared in one of two other papers: the Independent Journal and the New York Packet. Federalist No. 37, also by Madison, was the only other essay to appear first in the Advertiser. Considering the importance later ascribed to the essay, it was reprinted on a limited scale. On November 23, it appeared in the Packet and the next day in the Independent Journal. Outside New York City, it made four appearances in early 1788: January 2 in the Pennsylvania Gazette, January 10 in the Hudson Valley Weekly, January 15 in the Lansingburgh Northern Centinel, and January 17 in the Albany Gazette. Though this number of reprintings was typical for The Federalist essays, many other essays, both Federalist and Anti Federalist, saw much wider distribution. On January 1, 1788, the publishing company J. & A. McLean announced that they would publish the first 36 of the essays in a single volume. This volume, titled The Federalist, was released on March 2, 1788. George Hopkins' 1802 edition revealed that Madison, Hamilton, and Jay were the authors of the series, with two later printings dividing the work by author. In 1818, James Gideon published a third edition containing corrections by Madison, who by that time had completed his two terms as President of the United States. Henry B. Dawson's edition of 1863 sought to collect the original newspaper articles, though he did not always find the first instance. It was much reprinted, albeit without his introduction. Paul Leicester Ford's 1898 edition included a table of contents which summarized the essays, with the summaries again used to preface their respective essays. The first date of publication and the newspaper name were recorded for each essay. Of modern editions, Jacob E. Cooke's 1961 edition is seen as authoritative, and is most used today.

Фракция мәселесі

Федералистік №10 Хамильтонның Федералистік №9-да қоздырған мәселені жалғастырады. Хамильтон онда республиканы бөліп тастаудағы фракцияның зиянды рөлін атап көрсетті. Осылайша, Мэдисон жауап беретін сұрақ – фракцияның теріс әсерлерін қалай жою. Мэдисон фракцияны «азаматтардың саны, жалпы санының азшылығы немесе көпшілігін құраса да, олар бірдей құштарлықпен немесе мүдделермен бірігіп, басқа азаматтардың құқықтарына немесе қоғамның тұрақты және жиынтық мүдделеріне қарсы әрекет ететін топ» деп анықтайды. Ол саяси өмірдегі пікірлердің алуан түрлілігін фракциялардың ең қауіпті көзі деп санайды, бұл қандай үкімет түрі немесе дін басым болуы керек деген сияқты маңызды мәселелерде дау тудыруға әкеледі. Мэдисон «фракциялардың ең көп таралған және тұрақты көзі – мүліктің әртүрлі және тең емес таралуы» дейді. Ол былай деп мәлімдейді: «Мүлігі бар және мүлігі жоқ адамдар әрқашан қоғамда ерекше мүдделерді құрастырып келген».

Мэдисонның дәлелдері

Мэдисон алдымен фракцияның келтірген зиянын шектеудің екі жолы бар дейді: фракцияның себептерін жою немесе оның салдарына бақылау орнату. Содан кейін ол фракция себептерін жоюдың екі тәсілін сипаттайды: біріншіден, еркіндікті жою, себебі «еркіндік фракция үшін отқа ауа сияқты қажет», – дейді. Мэдисон кішкентай демократия көпшілік фракциясының қаупінен қашып құтыла алмайды, өйткені кішкентай өлшемде жағымсыз құштарлықтар халықтың көп бөлігіне оңай тарап, демократиялық үкімет арқылы өз еркіндігін қиындықсыз жүзеге асыра алады деп қорытындылайды. Мэдисон: «Фракцияның жасырын себептері адам табиғатында жатыр», – дейді, сондықтан оған ем іздеу – оның салдарына бақылау орнату. Ол мұның таза демократияда мүмкін емес, бірақ республикада мүмкін екенін айтады. Таза демократия – әрбір азаматтың заңдарға тікелей дауыс беретін жүйе (тікелей демократия), ал республика – азаматтардың заңдарға дауыс беретін шағын өкілдер құрамын сайлайтын қоғам (өкілдік демократия). Ол өкілдер корпусы арқылы білдірілген халықтың дауысы қоғамның мүддесіне көбірек сәйкес келеді дейді, себебі қарапайым халықтың шешімдеріне олардың жеке мүдделері әсер етеді. Содан кейін ол көпшілік дауысын білдіретін «қабілетті тұлғаларды» таңдау үшін кішкентай республикаға қарсы үлкен республиканың артықшылықтарын дәлелдейді. Үлкен республикада сайлаушылар мен үміткерлер саны көп болғандықтан, құзыретті өкілдерді сайлау ықтималдығы жоғары. Сайлаушылардың таңдау мүмкіндігі кең. Кішкентай республикада үміткерлерге сайлаушыларды алдау оңай, ал үлкен республикада бұл қиынға соғады. Мэдисонның үлкен республиканы қолдаған соңғы аргументі – кішкентай республикада мүдделер мен партиялардың саны аз болғандықтан, көпшілік жиі табылады. Бұл көпшіліктің қатысушыларының саны аз болады және олар шектеулі аумақта өмір сүргендіктен, өз идеяларын жүзеге асыру үшін келісу және бірлесіп жұмыс істеу оңай болады. Ал өте үлкен республикада мүдделердің әртүрлілігі көп болғандықтан, көпшілікті табу қиынға соғады. Тіпті көпшілік болса да, олардың бірлесіп жұмыс істеуі қиынға соғады, себебі олардың саны көп және олар кең аумаққа тараған. Республика демократиядан ерекшеленеді, өйткені оның үкіметі делегаттардың қолына беріледі, және соның нәтижесінде ол үлкен аумаққа таралуы мүмкін. Бұл идеяның мақсаты – үлкен республикада әр делегатты таңдауға болатын «қабілетті тұлғалар» көп болады. Сонымен қатар, әр өкілдің үлкен сайлау округінен таңдалуы Мэдисоннің өзінің сайлау науқанының «жаман өнерін» үлкен сайлау округтері жақсы өкілдерді қамтамасыз етеді деген тұжырымымен шектеледі. Ол егер сайлау округтері тым үлкен болса, онда өкілдер «жергілікті жағдайлар мен кішігірім мүдделер туралы тым аз білетін болады» деп атап өтті. Антифедералистердің ұстанымын Cato No. 3 мақаласында былай баяндаған:

Madison first theorizes that there are two ways to limit the damage caused by faction: either remove the causes of faction or control its effects. He then describes the two methods to remove the causes of faction: first, destroying liberty, which would work because "liberty is to faction what air is to fire", Madison concludes that a small democracy cannot avoid the dangers of majority faction because small size means that undesirable passions can very easily spread to a majority of the people, which can then enact its will through the democratic government without difficulty. Madison states, "The latent causes of faction are thus sown in the nature of man", so the cure is to control their effects. He makes an argument on how this is not possible in a pure democracy but possible in a republic. With pure democracy, he means a system in which every citizen votes directly for laws (direct democracy), and, with republic, he intends a society in which citizens elect a small body of representatives who then vote for laws (representative democracy). He indicates that the voice of the people pronounced by a body of representatives is more conformable to the interest of the community, since, again, common people's decisions are affected by their self interest. He then makes an argument in favor of a large republic against a small republic for the choice of "fit characters" to represent the public's voice. In a large republic, where the number of voters and candidates is greater, the probability to elect competent representatives is broader. The voters have a wider option. In a small republic, it would also be easier for the candidates to fool the voters but more difficult in a large one. The last argument Madison makes in favor of a large republic is that as, in a small republic, there will be a lower variety of interests and parties, a majority will more frequently be found. The number of participants of that majority will be lower, and, since they live in a more limited territory, it would be easier for them to agree and work together for the accomplishment of their ideas. While in a very large republic the variety of interests will be greater so to make it harder to find a majority. Even if there is a majority, it would be harder for them to work together because of the large number of people and the fact they are spread out in a wider territory. A republic, Madison writes, is different from a democracy because its government is placed in the hands of delegates, and, as a result of this, it can be extended over a larger area. The idea is that, in a large republic, there will be more "fit characters" to choose from for each delegate. Also, the fact that each representative is chosen from a larger constituency should make the "vicious arts" of electioneering Madison himself addresses a limitation of his conclusion that large constituencies will provide better representatives. He notes that if constituencies are too large, the representatives will be "too little acquainted with all their local circumstances and lesser interests". summarized the Anti Federalist position in the article Cato No. 3:

Америка Құрама Штаттарының шектерінде орналасқан аумақтың зор көлемін, оның климаттық, өндірістік және сауда-саттық түрлерін, барлық тұрғындардың көлемінің және санының айырмашылығын, мүдделердің, моральдың және саясаттың әртүрлілігін, әрқайсысында, ескеретін әрбір адам үшін интуитивті шындық болып табылады, онда республикалық үкімет формасы ешқашан кемелді одақ құра алмайды, әділдік орната алмайды, ішкі тыныштықты қамтамасыз ете алмайды, жалпы әл-ауқатты қолдай алмайды және сізге және сіздің ұрпақтарыңызға бостандықтың баталарын қамтамасыз ете алмайды, өйткені осы мақсаттарға бағытталған. Сондықтан, мүдделері қарама-қайшы және табиғаты жағынан әртүрлі болып табылатын бұл жат мүдделі заң шығарушы орган өз қызметінде, өзіне қарсы бөлінген үй сияқты болады. Жалпы, олардың ұстанымы бойынша, жеке штаттардың көлеміне тең республикалар өмір сүре алады, бірақ Одақтың көлеміне тең республика құлдырайды. Бұған негіз болған бір мәселе – штаттардың көпшілігі бір салаға басымдық берді – солтүстік штаттардағы сауда мен кеме қатынасына, ал оңтүстік штаттардағы плантациялық шаруашылыққа. Антифедералистердің әртүрлі штаттардың экономикалық мүдделерінің кеңінен айырмашылығы дау-дамайға әкеледі деген сенімі, мүмкін, Америка Азамат соғысында жүзеге асырылды, кейбір ғалымдар осы айырмашылыққа байланысты деп санайды. Мэдисонның өзі Томас Джефферсонға жазған хатында, әртүрлі экономикалық мүдделер Конституция жазылған кезде де дау туғызғанын атап өтті. Ол конгресте, әсіресе, солтүстік пен оңтүстік штаттардың арасындағы айырмашылықты «нақты мүдделердің айырмашылығы» деп атады. Республиканың идеалды көлемі туралы талқылау жеке штаттар немесе Одақты қамту сияқты екі нұсқаумен шектелмеді. Ричард Прайсқа жазған хатында Бенджамин Раш «біздің кейбір сауатты адамдарымыз штаттардың Конгресте толыққанды одақ құруына үмітсіз болғандықтан, құпия түрде шығыс, орталық және оңтүстік конфедерациясын құруды ұсынды, олар шабуылдау және қорғану одағымен біріктіріледі» деп жазды. Өз аргументтерін келтірген Антифедералистер тарихи және теориялық дәлелдерге жүгінді. Теориялық тұрғыдан алғанда, олар Шарль де Секонда, Барон де Монтескье еңбектеріне көп сүйенді. Антифедералистер Брут пен Като екеуі де Монтескьеден республиканың идеалды көлемі туралы пікір келтірді, оның «Заң рухындағы» мына сөзін келтірді:

Whoever seriously considers the immense extent of territory comprehended within the limits of the United States, with the variety of its climates, productions, and commerce, the difference of extent, and number of inhabitants in all; the dissimilitude of interest, morals, and policies, in almost every one, will receive it as an intuitive truth, that a consolidated republican form of government therein, can never form a perfect union, establish justice, insure domestic tranquility, promote the general welfare, and secure the blessings of liberty to you and your posterity, for to these objects it must be directed: this unkindred legislature therefore, composed of interests opposite and dissimilar in their nature, will in its exercise, emphatically be, like a house divided against itself. Generally, it was their position that republics about the size of the individual states could survive, but that a republic on the size of the Union would fail. A particular point in support of this was that most of the states were focused on one industry—to generalize, commerce and shipping in the northern states and plantation farming in the southern. The Anti Federalist belief that the wide disparity in the economic interests of the various states would lead to controversy was perhaps realized in the American Civil War, which some scholars attribute to this disparity. Madison himself, in a letter to Thomas Jefferson, noted that differing economic interests had created dispute, even when the Constitution was being written. At the convention, he particularly identified the distinction between the northern and southern states as a "line of discrimination" that formed "the real difference of interests". The discussion of the ideal size for the republic was not limited to the options of individual states or encompassing union. In a letter to Richard Price, Benjamin Rush noted that "Some of our enlightened men who begin to despair of a more complete union of the States in Congress have secretly proposed an Eastern, Middle, and Southern Confederacy, to be united by an alliance offensive and defensive". In making their arguments, the Anti Federalists appealed to both historical and theoretic evidence. On the theoretical side, they leaned heavily on the work of Charles de Secondat, Baron de Montesquieu. The Anti Federalists Brutus and Cato both quoted Montesquieu on the issue of the ideal size of a republic, citing his statement in The Spirit of the Laws that:

Республиканың тек кішкентай аумақтың болуы табиғи, әйтпесе ол ұзаққа шыдамайды. Үлкен республикада зор байлыққа ие адамдар болады, демек, олардың мінез-құлқы да шала болады; сенуге болатын сенімдердің көлемі бір адамның мойнына тым ауыр болады; оның жеке мүдделері болады; ол өзін бақытты, ұлы және даңқты деп ойлай бастайды, оның отандастарын қанауда, елдің қираған қалдықтарынан өзін биікке көтеруде; ол өзін биікке көтеруде. Үлкен республикада жалпы қалың жұрттың мүддесі мың түрлі көзқарасқа құрбан болады, ол ерекшеліктерге бағынышты және жағдайларға байланысты. Кішкентай республикада жалпы қалың жұрттың мүддесін оңай көруге болады, жақсырақ түсінуге болады және әрбір азаматтың қолы жеткізе алады; кемшіліктердің көлемі аз болады және, әрине, олар одан да жақсы қорғалған болады. Грекия мен Рим осы пікірталас барысында үлгі ретінде қарастырылған республикалар болды, және екі тараптың авторлары да римдік псевдонимдерді қолданды. Брут грек және рим мемлекеттерінің кішкентай болғанын, ал АҚШ-тың зор екенін атап көрсетеді. Ол сондай-ақ осы республикалардың кеңеюі еркін үкіметтен тиранияға өтуге әкелгенін атап көрсетеді.

Қазіргі заманғы талдау және реакция

Америка республикасының алғашқы ғасырында, №10 саны «Федералист» еңбектерінің ішінде аса маңыздыларының бірі деп есептелмеген. Мысалы, «Америка демократиясы» еңбегінде Алексис де Токвиль елудан астам мақалаға сілтеме жасайды, бірақ №10 саны олардың арасында жоқ. Дегенмен, қазіргі таңдағы күні №10 американдық саяси философияның маңызды еңбегі саналады. Ұлттық мұражай және архив басқармасы, Ұлттық тарих күні және U.S. News & World Report ұйымдары жүргізген «Халық дауысы» атты сауалнамада №10 (сондай-ақ Мэдисонның «Федералист» №51 еңбегі) АҚШ тарихындағы ең ықпалды 20 құжаттың қатарына енді. Дэвид Эпштейн 1984 жылы жазған мақаласында оны американдық саяси жазбаларының ең жоғары бағаланғандарының бірі деп сипаттады. Адайрдың жеке пікірі бойынша, «Федералист» №10 – «он сегізінші ғасырдың саяси теориясы, он сегізінші ғасырдың мәселесіне бағытталған; және кейінірек «Джефферсон демократиясы» деп аталған интеллектуалдық қозғалыстың ұлы шығармашылық жетістіктерінің бірі». Гарри Уиллс – Мэдисонның «Федералист» №10 еңбегіндегі аргументінің белгілі сыншысы. «Американы түсіндіру» атты кітабында ол Роберт Дальдің ұстанымын қабылдап, Мэдисонның жүйесі міндетті түрде азшылықтарды қорғауды күшейтпейді немесе жалпы игілікті қамтамасыз етпейді деп мәлімдейді. Оның орнына Уиллс былай дейді: «Азшылықтар тараған және кезең-кезеңмен жұмыс істейтін мемлекеттік механизмдерді пайдаланып, көпшіліктің жұмысын тоқтатуға, кідіртуге, баяулатуға, қиындық тудыруға және кедергі келтіруге болады. Бірақ осы кідірту құралдары азшылыққа оның фракциялық немесе фракциялық емес сипатына қарамастан беріледі; және олар көпшілікке қарсы оның фракциялық немесе фракциялық емес сипатына қарамастан қолданылуы мүмкін. Мэдисон фракцияны емес, іс-қимылды тоқтатып отыр. Ол жалпы игілікті емес, жай ғана кідіруді қорғайды».

Қолдану

Федералистік №10 кейде Американың Құрылтайшы әкелері мен конституция құрастырушылардың американ саясатының партиялық болуын қаламағанын көрсету үшін сілтеме жасалады. Мысалы, АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы Джон Пол Стивенс бұл мақаланы "Конституция бақылауға тиіс жамандықтар тізімінде партиялардың жоғары тұрғаны" деген мәлімдемесі үшін келтіреді. Байрон Уайт судьясы Калифорния штатының кандидаттарға партиялық тіркеуден бір жыл өткен соң ғана тәуелсіз кандидат ретінде сайлауға қатысуға тыйым салатын ережесін талқылағанда, эссеге сілтеме жасап: «Калифорния, көрінеу, Құрылтайшы әкелермен бірге, бөлінген партиялар мен шексіз фракциялардың үкімет құрылысына елеулі зиян келтіруі мүмкін деп санайды» деді. Мадисонның фракцияны шектеу үшін бостандықты шектеудің дұрыс еместігі туралы аргументі сайлау қаржысын шектеуге қарсылар тарапынан қолданылды. Мысалы, судья Кларенс Томас Федералистік №10-ды сайлау жарналарын шектеуді қолдайтын шешімге қарсылық білдіріп, былай деп жазды: «Конституция құрушылар мұндай фракцияны жақсылыққа бағындыратын, бостандықты сақтайтын және жақсы үкіметті қамтамасыз ететін саяси жүйені артық көрді. Бүгінгі көпшілік қолдаған фракцияны «емдеу» тәсілін қабылдаудың орнына, Конституция құрушылар жеке азаматтарды осы мәселені шешу құралымен қаруландырды».

Екіншілік көздер

Адайр, Дуглас. "Оныншы федералист қайта қарастырылды" және "'Саясатты ғылымға келтіру': Дэвид Юм, Джеймс Мэдисон және Оныншы федералист". Атақ пен Құрылтайшы әкелер. Индианаполис: "Либерти Фонд", 1998 жыл. Нью-Йорк: WW Norton & Co, 1974 жыл. Балл, Теренс. "Брут" хаттарымен федералист. Кембридж университетінің баспасы: 2003 жыл. Бард, Чарльз А. АҚШ Конституциясының экономикалық интерпретациясы. Нью-Йорк: "Макмиллан" компаниясы, 1913 жыл. Бернштейн, Ричард Б. Біз ұлт боламыз ба? Кембридж, Массачусетс: Гарвард университетінің баспасы, 1987 жыл. Колер, Энн. Монтескьедің салыстырмалы саясаты және американдық конституционализмнің рухы. Лоуренс: Канзас университетінің баспасы, 1988 жыл. Доусон, Генри Б., ред. Федералист: Жаңа Конституция жағында жазылған эсселер жинағы, 17 қыркүйек 1787 ж. Федералдық конвентте келісілген. Нью-Йорк: Чарльз Скрибнер, 1863 жыл. Фуртванглер, Альберт. Публийдің билігі: Федералистік мақалаларды оқу. Итака, Нью-Йорк: Корнелл университетінің баспасы, 1984 жыл. Грант ДеПау, Линда. Он бірінші тірек: Нью-Йорк штаты және федералды конституция. Итака, Нью-Йорк: Корнелл университетінің баспасы, 1966 жыл. Камински, Джон П. Джордж Клинтон: Жаңа Республиканың халықшыл саясаткері. Мэдисон: Висконсин штатының тарихи қоғамы, 1993 жыл. Морган, Эдмунд С. * "Санымен қауіпсіздік: Мэдисон, Юм және оныншы "федералист", "Хантингтон кітапханасының тоқсандық журналы" (1986) 49#2, 95–112 беттер, JSTOR. Стюарт, Дэвид О. 1787 жылдың жазы: Конституцияны ойлап тапқандар. Нью-Йорк: Саймон және Шустер, 2007 жыл. Уиллз, Гарри. Американы түсіндіру: Федералист. Нью-Йорк: "Пингвин Букс" баспасы, 1982 жыл. Вуд, Гордон. Америка Республикасының құрылуы, 1776–1787 жылдар. Чапел-Хилл, Солтүстік Каролина: UNC Press, 1998 жыл. Вуд, Гордон. Америка идеясы: АҚШ-тың тууы туралы ойлар. Нью-Йорк: Пингвин Пресс, 2011 жыл.

Негізгі дереккөздер

Гамильтон, Александр; Мэдисон, Джеймс және Джей, Джон. Федералист. Джейкоб Э. Кук редакциялаған. Миддлтаун, Коннектикут: Веслиан университетінің баспасы, 1961. Веслианның 1982 жылғы басылымы: Гамильтон, Александр; Мэдисон, Джеймс; және Джей, Джон. Федералист. Генри Б. Доусон редакциялаған. Моррисания, Нью-Йорк: Чарльз Скрибнер, 1863 жыл. 2011 жылдың 22 қаңтарында қарастырылды. Гамильтон, Александр; Мэдисон, Джеймс және Джей, Джон. Федералист. Пол Лестер Форд редакциялаған. Нью-Йорк: Генри Холт және компаниясы, 1898 жыл. Каминский, Джон П. және Саладино, Гаспар Дж., ред. Конституцияны ратификациялаудың құжатталған тарихы. Мэдисон: Висконсин штатының тарихи қоғамы, 1981. Сторинг, Герберт Дж.; Драй, Мюррей, ред. "Толық Антифедералист". 1–7 томдық. Чикаго: Чикаго университетінің баспасы, 1981. Яйтс, Роберт. 1787 жылғы Федералдық конвенцияның құпия пікір-таластарының жазбалары. Вашингтон, округ Колумбия: Темплмен, 1886 жыл. 2011 жылдың 22 қаңтарында қарастырылды.