1798-1799 жылдардағы Кентукки және Вирджиния штаттарының резолюциялары

Кіріспе

1798/99 жылғы шетелдіктер мен бүлікшілдік актілеріне қарсы қаулылар
1798/99 жылғы шетелдіктер мен бүлікшілдік актілеріне қарсы қаулылар

Кентукки және Вирджиния қаулылары – 1798 және 1799 жылдары жасалған саяси мәлімдемелер. Онда Кентукки және Вирджиния заң шығарушы органдары федералды шетелдіктер мен бүлікшілдік актілерінің конституцияға қайшы екенін білдірді. Қаулыларда штаттардың Конституция рұқсат етпеген Конгресс актілерін конституциялық емес деп жариялауға құқығы және міндеті бар екені айтылды. Осы арқылы олар штаттардың құқықтары мен Конституцияның қатаң түсіндірілуі үшін күресті. 1798 жылғы Кентукки және Вирджиния қаулыларын вице-президент Томас Джефферсон мен Джеймс Мэдисон жасырын түрде жазды. Қаулыларда баяндалған принциптер «98-ші жылғы принциптер» деп аталды. Жақтаушылар федералды үкімет заңдары мен жарлықтарының конституциялықтығын штаттар бағалай алатынын дәлелдеді. 1798 жылғы Кентукки қаулылары әр штаттың федералды заңдарды конституцияға қайшы және күшін жойған деп жариялауға құқығы бар екенін көрсетті. 1799 жылғы Кентукки қаулысында штаттар заңның конституцияға қайшы екенін анықтаса, оны жою штаттардың міндеті екені қосылды. 1798 жылғы Вирджиния қаулылары «араласу» туралы айтады, бұл штаттардың конституцияға қайшы заңдардың зиянын болдырмау үшін «араласуға» құқығы бар екенін көрсетеді. Вирджиния қаулылары штаттардың бірлескен әрекеттерін қарастырды. Қаулылар негізінен 1800 жылғы АҚШ президенттік сайлауы үшін науқандық материал ретінде жарық көрді және қабылдағаннан бастап даулы болды, он штаттың заң шығарушы органдарынан наразылық тудырды. Рон Черноу қаулылардың теориялық зиянын «бірліксіздікке апаратын терең және ұзақ мерзімді жол» деп бағалады. Джордж Вашингтон олардан қатты наразы болып, Патрик Генриге егер олар «жоспарлы және табанды түрде жалғастырылса», «одақты таратуға немесе мәжбүрлеуге» әкелуі мүмкін екенін айтты. Қаулылар Джефферсон демократтарын екіге бөлді, Джон Кэлхун сияқты штаттардың құқықтарын қолдаушылар 98-ші жылғы принциптерді қолдады, ал президент Эндрю Джексон оларға қарсы болды. Кейіннен, 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заңның қабылдануы құлдыққа қарсы белсенділерді солтүстік штаттарына заңның конституциялық емес күшін жоюға шақыру үшін қаулыларды пайдалануға итермеледі.

The Kentucky and Virginia Resolutions were political statements drafted in 1798 and 1799 in which the Kentucky and Virginia legislatures took the position that the federal Alien and Sedition Acts were unconstitutional. The resolutions argued that the states had the right and the duty to declare unconstitutional those acts of Congress that the Constitution did not authorize. In doing so, they argued for states' rights and strict construction of the Constitution. The Kentucky and Virginia Resolutions of 1798 were written secretly by Vice President Thomas Jefferson and James Madison, respectively. The principles stated in the resolutions became known as the "Principles of '98". Adherents argued that the states could judge the constitutionality of federal government laws and decrees. The Kentucky Resolutions of 1798 argued that each individual state has the power to declare that federal laws are unconstitutional and void. The Kentucky Resolution of 1799 added that when the states determine that a law is unconstitutional, nullification by the states is the proper remedy. The Virginia Resolutions of 1798 refer to "interposition" to express the idea that the states have a right to "interpose" to prevent harm caused by unconstitutional laws. The Virginia Resolutions contemplated joint action by the states. The Resolutions were produced primarily as campaign material for the 1800 United States presidential election and had been controversial since their passage, eliciting disapproval from ten state legislatures. Ron Chernow assessed the theoretical damage of the resolutions as "deep and lasting a recipe for disunion". George Washington was so appalled by them that he told Patrick Henry that if "systematically and pertinaciously pursued", they would "dissolve the union or produce coercion". In the years leading up to the Nullification Crisis, the resolutions divided Jeffersonian democrats, with states' rights proponents such as John C. Calhoun supporting the Principles of '98 and President Andrew Jackson opposing them. Years later, the passage of the Fugitive Slave Act of 1850 led anti slavery activists to quote the Resolutions to support their calls on Northern states to nullify what they considered unconstitutional enforcement of the law.

Қаулылардың ережелері

Қаулылар федералды үкіметтің өкілеттіктерін кеңейткен шетелдіктер мен бүлік туралы заңдарға қарсы болды. Олар Конституцияны штаттар арасындағы "келісім" деп түсіндірді. Сондықтан, федералды үкіметке ерекше берілмеген өкілеттіктерді жүзеге асыруға құқығы жоқ. Егер федералды үкімет мұндай өкілеттіктерді қабылдаса, штаттар оның актілерін конституцияға қайшы деп жариялауға құқылы. Осылайша, штаттар Конгресс қабылдаған заңдардың конституциялықтығын шеше алады. Кентуккидің 1-ші қаулысында былай делінген: Америка Құрама Штаттарын құрайтын штаттар өздерінің жалпы үкіметтеріне шексіз бағыну принципі бойынша біріккен жоқ; бірақ, Құрама Штаттар Конституциясының атауымен және оған енгізілген түзетулермен, олар белгілі мақсаттар үшін жалпы үкімет құрды, осы үкіметке нақты өкілеттіктерді берді, әр штатқа өздерінің өзін-өзі басқару құқығының қалдық бөлігін қалдырды; және егер жалпы үкімет өкілеттік берілмеген өкілеттіктерді қабылдаса, оның актілері күшсіз, жарамсыз және әсері жоқ болады; осы келісімге әр штат мемлекет ретінде қосылды және оның ажырамас бөлігі болып табылады, оның өзге штаттары, оған қатысты, екінші тарапты құрайды; осы келісіммен құрылған үкімет өзіне берілген өкілеттіктердің шегін айқындау үшін ерекше немесе соңғы төреші емес еді, өйткені бұл оның қалауын, емес Конституцияны, оның өкілеттіктерінің өлшемі еткен болар еді; бірақ, барлық басқа келісімдердегідей, ортақ төрешісі жоқ өкілеттіктер арасындағы келісімдерде, әр тарап өзі үшін, бұзушылықтарды, сондай-ақ түзету жолын және шараларын бағалауға тең құқыққа ие. Кентукки қаулыларының маңызды ережесі – 2-ші қаулы, ол Конституцияда нақты аталғандардан басқа қылмыстарды жазалауға Конгрестің құқығы жоқ деп мәлімдеп, Конгреске бірнеше қылмыстық өкілеттіктерден бас тартты. Шетелдіктер мен бүлік туралы заңдар конституцияға қайшы деп танылды, демек, олар Конституцияда көрсетілмеген қылмыстармен айналысқандықтан жарамсыз болды: Америка Құрама Штаттарының Конституциясы Конгреске сатқындық, АҚШ-тың бағалы қағаздары мен айналымдағы валютасын жалғандау, қарақшылық және ашық теңізде жасалған қылмыстар, сондай-ақ халықтар құқығына қарсы қылмыстарды жазалау құқығын берген және басқа қылмыстарды жасамаған; және жалпы принцип ретінде дұрыс болғандықтан, сондай-ақ Конституцияға енгізілген түзетулердің бірі де "Конституциямен Америка Құрама Штаттарына берілмеген өкілеттіктер, не олармен штаттарға тыйым салынбаған өкілеттіктер, тиісінше, штаттарға немесе халыққа берілген" деп жариялағандықтан, 1798 жылғы 14 шілдеде қабылданған Конгрестің заңы, "АҚШ-қа қарсы белгілі бір қылмыстарды жазалау туралы заңға қосымша акт", сондай-ақ 1798 жылғы маусымның — күні қабылданған "АҚШ банкісінде жасалған алаялықты жазалау туралы акт" (және Конституцияда көрсетілгеннен басқа қылмыстарды жасау, анықтау немесе жазалауға тырысатын олардың барлық басқа актілері) толығымен күшсіз және әсері жоқ. 1798 жылғы Вирджиния қаулысы да келісім теориясына сүйенді және штаттардың федералды үкіметтің әрекеттері конституциялық шектерден асып кеткенін анықтауға құқығы бар екенін мәлімдеді. Вирджиния қаулысы штаттардың федералды үкімет конституцияға қайшы әрекет еткен жағдайда "араласуға" құқығы бар деген ойды енгізді: Осы Ассамблея федералды үкіметтің өкілеттіктері штаттар тарап болып табылатын келісімнен туындайтынын, осы келісімді құрайтын құралдың анық мәні мен ниетімен шектелгенін, осы келісімде көрсетілген гранттармен рұқсат етілгеннен артық жарамсыз деп санайтынын ашық және бір мәнді түрде жариялайды; және егер осы келісімде берілмеген басқа да биліктерді әдейі, анық және қауіпті түрде жүзеге асырса, оған қатысушы штаттардың, жамандықтың ілгерілеуін тоқтату үшін және өздерінің шегінде оларға тиесілі билік, құқықтар мен бостандықтарды сақтау үшін араласуға құқығы бар және міндетті.

The resolutions opposed the federal Alien and Sedition Acts, which extended the powers of the federal government. They argued that the Constitution was a "compact" or agreement among the states. Therefore, the federal government had no right to exercise powers not specifically delegated to it. If the federal government assumed such powers, its acts could be declared unconstitutional by the states. So, states could decide the constitutionality of laws passed by Congress. Kentucky's Resolution 1 stated:

That the several states composing the United States of America are not united on the principle of unlimited submission to their general government; but that, by compact, under the style and title of a Constitution for the United States, and of amendments thereto, they constituted a general government for special purposes, delegated to that government certain definite powers, reserving, each state to itself, the residuary mass of right to their own self government; and that whensoever the general government assumes undelegated powers, its acts are unauthoritative, void, and of no force; that to this compact each state acceded as a state, and is an integral party, its co States forming, as to itself, the other party; that this government, created by this compact, was not made the exclusive or final judge of the extent of the powers delegated to itself, since that would have made its discretion, and not the Constitution, the measure of its powers; but that, as in all other cases of compact among powers having no common judge, each party has an equal right to judge for itself, as well of infractions as of the mode and measure of redress. A key provision of the Kentucky Resolutions was Resolution 2, which denied Congress more than a few penal powers by arguing that Congress had no authority to punish crimes other than those specifically named in the Constitution. The Alien and Sedition Acts were asserted to be unconstitutional, and therefore void, because they dealt with crimes not mentioned in the Constitution:

That the Constitution of the United States, having delegated to Congress a power to punish treason, counterfeiting the securities and current coin of the United States, piracies, and felonies committed on the high seas, and offenses against the law of nations, and no other crimes, whatsoever; and it being true as a general principle, and one of the amendments to the Constitution having also declared, that "the powers not delegated to the United States by the Constitution, nor prohibited by it to the States, are reserved to the States respectively, or to the people," therefore the act of Congress, passed on the 14th day of July, 1798, and intitled "An Act in addition to the act intitled An Act for the punishment of certain crimes against the United States," as also the act passed by them on the—day of June, 1798, intitled "An Act to punish frauds committed on the bank of the United States," (and all their other acts which assume to create, define, or punish crimes, other than those so enumerated in the Constitution,) are altogether void, and of no force whatsoever. The Virginia Resolution of 1798 also relied on the compact theory and asserted that the states have the right to determine whether actions of the federal government exceed constitutional limits. The Virginia Resolution introduced the idea that the states may "interpose" when the federal government acts unconstitutionally, in their opinion:

That this Assembly doth explicitly and peremptorily declare, that it views the powers of the federal government as resulting from the compact to which the states are parties, as limited by the plain sense and intention of the instrument constituting that compact, as no further valid than they are authorized by the grants enumerated in that compact; and that, in case of a deliberate, palpable, and dangerous exercise of other powers, not granted by the said compact, the states, who are parties thereto, have the right, and are in duty bound, to interpose, for arresting the progress of the evil, and for maintaining, within their respective limits, the authorities, rights and liberties, appertaining to them.

Қаулылардың тарихы

Кентуккиде екі рет қарар қабылданды. Кентукки штатының Бас Ассамблеясы бірінші резолюцияны 1798 жылғы 16 қарашада, ал екіншісін 1799 жылғы 3 желтоқсанда қабылдады. Джефферсон 1798 жылғы резолюцияларды жазды. 1799 жылғы резолюциялардың авторы нақты белгісіз. Екі қарардың да авторы Джон Брекинридж деп қате саналған. Джеймс Мэдисон Вирджиния резолюциясын жазды. Вирджинияның Бас Ассамблеясы оны 1798 жылғы 24 желтоқсанда қабылдады. 1798 жылғы Кентукки қарарлары ұлттық үкіметтің конституциялық өкілеттігінің шегінен тыс әрекеттерін "авторитетсіз, жарамсыз және күшсіз" деп мәлімдеді. Джефферсонның 1798 жылғы қарар жобасында әр штаттың конституцияға қайшы заңдарды "жоюға" құқығы бар екені айтылғанмен, бұл тіл сол қарарлардың соңғы нұсқасында қолданылмады. 1798 жылғы резолюция шетелдіктер мен бүлік туралы заңдарды жоюға емес, басқа штаттарды Кентуккиге қосылуға шақырды – "бұл актілерді жарамсыз және күшсіз деп жариялау" және "Конгрестің келесі сессиясында оларды жоюды сұрау" үшін. 1799 жылғы Кентукки қарарлары 1798 жылғы қарарларды қабылдамаған штаттарға жауап ретінде жазылды. 1799 жылғы резолюцияларда Джефферсонның 1798 жылғы резолюциялар жобасынан алынып тасталған "жою" термині қолданылды, онда былай делінген: "Конституцияны құраған бірнеше штат, егемен және тәуелсіз болғандықтан, оны бұзу туралы сот жүргізуге даусыз құқықтары бар; және, осы егемендіктермен осы құралдың түсімен жасалған барлық рұқсат етілмеген әрекеттерді жою – бұл заңды ем". 1799 жылғы резолюцияларда Кентуккидің шетелдіктер мен бүлік туралы заңдарды орындаудан бір жақты бас тартатыны айтылмады. Керісінше, 1799 жылғы резолюцияларда Кентукки "Одақтың заңдарына мойынсұнады", бірақ "шетелдіктер мен бүлік туралы заңдарға конституциялық жолмен қарсылық көрсетуді" жалғастыратыны мәлімделді. 1799 жылғы резолюциялар Кентуккидің осы актілерге қарсы "соғымды наразылық" білдіретінін мәлімдеді. Вирджиния резолюциясы "жоюға" сілтеме жасамады, оның орнына штаттардың "араласу" идеясын қолданды. Резолюцияда ұлттық үкімет Конституция шеңберінен тыс әрекет еткенде, штаттар "жамандықтың өршуін тоқтату және өздерінің тиісті шектерінде оларға тиесілі биліктерді, құқықтарды және бостандықтарды сақтау үшін араласуға құқылы және міндетті" екені айтылды. Вирджиния резолюциясында бұл "араласудың" қандай формада болатыны немесе оның қандай әсері болатыны көрсетілмеді. Вирджиния резолюциясы басқа штаттарға келісім мен ынтымақтастық туралы үндеу жасады. Көптеген ғалымдар (Кох пен Аммон сияқты) Мэдисонның Вирджиния резолюциясынан "жарамсыз, күшсіз немесе әсерсіз" деген сөздерді қабылдамас бұрын алып тастағанын атап өтті. Мэдисон кейін бұл әрекетін жеке штаттың федералды заңды жарамсыз деп жариялауға құқығы жоқ екенімен түсіндірді. Керісінше, Мэдисон "араласу" штаттардың ұжымдық әрекетін, жеке штатының федералды заңды орындаудан бас тартуын емес, білдіреді және "жарамсыз, күшсіз немесе әсерсіз" деген сөздерді алып тастау жеке штатының федералды заңды жарамсыз етуге болмайтынын нақтылауға бағытталған еді. 1799 жылғы Кентукки қарарлары, жою құқығын талап еткенмен, жеке штаттардың осы құқықты пайдалана алатынын мәлімдемеді. Керісінше, жою Конституцияны құраған "бірнеше штаттар" тарапынан жасалатын әрекет ретінде сипатталды. Кентукки қарарлары Вирджиния қарары сияқты бірлескен әрекеттерді ұсынды. Резолюциялар Джефферсон партиясының іргелі нанымдарымен бірікті және 1800 жылғы сайлауда партиялық құжаттар ретінде қолданылды. Олар Вирджиния делегаттар палатасында Джон Тейлордың Каролинадан өткізуіне бағытталғандықтан, "Ескі республикашылардың" мұрасының бөлігіне айналды. Тейлор Делегаттар палатасының Мэдисонның жобасына қатысты жасағандарына қуанды: ол шетелдіктер мен бүлік актілері конституцияға қайшы екенін, яғни Вирджинияда "күші жоқ немесе әсері жоқ" дегенді білдіреді, яғни олар жарамсыз деп оқыды. Болашақтағы Вирджиния губернаторы және АҚШ Соғыс министрі Джеймс Барбур "конституцияға қайшы" деген сөз "жарамсыз, күшсіз немесе әсерсіз" дегенді білдіреді деп қорытындылады және Мэдисонның мәтіндік өзгерісі мағынаға әсер етпеді. Мэдисон өзі бұл резолюцияның осы түсіндіруін қатаң түрде жоққа шығарды. Резолюциялардың ұзақ мерзімді маңыздылығы шетелдіктер мен бүлік актілеріне жасаған шабуылдарында емес, олардың штаттардың құқықтарының теориясы туралы берген күшті мәлімдемелерінде, олар жою және араласу сияқты өзгеше ұғымдарға әкелді.

There were two sets of Kentucky Resolutions. The Kentucky General Assembly passed the first resolution on November 16, 1798, and the second on December 3, 1799. Jefferson wrote the 1798 Resolutions. The author of the 1799 Resolutions is not known with certainty. Both resolutions were stewarded by John Breckinridge who was falsely believed to have been their author. James Madison wrote the Virginia Resolution. The Virginia General Assembly passed it on December 24, 1798. The Kentucky Resolutions of 1798 stated that acts of the national government beyond the scope of its constitutional powers are "unauthoritative, void, and of no force". While Jefferson's draft of the 1798 Resolutions had claimed that each state has a right of "nullification" of unconstitutional laws, that language did not appear in the final form of those Resolutions. Rather than purporting to nullify the Alien and Sedition Acts, the 1798 Resolutions called on the other states to join Kentucky "in declaring these acts void and of no force" and "in requesting their repeal at the next session of Congress". The Kentucky Resolutions of 1799 were written to respond to the states who had rejected the 1798 Resolutions. The 1799 Resolutions used the term "nullification", which had been deleted from Jefferson's draft of the 1798 Resolutions, resolving: "That the several states who formed [the Constitution], being sovereign and independent, have the unquestionable right to judge of its infraction; and, That a nullification, by those sovereignties, of all unauthorized acts done under color of that instrument, is the rightful remedy." The 1799 Resolutions did not assert that Kentucky would unilaterally refuse to enforce the Alien and Sedition Acts. Rather, the 1799 Resolutions declared that Kentucky "will bow to the laws of the Union" but would continue "to oppose in a constitutional manner" the Alien and Sedition Acts. The 1799 Resolutions concluded by stating that Kentucky was entering its "solemn protest" against those Acts. The Virginia Resolution did not refer to "nullification", but instead used the idea of "interposition" by the states. The Resolution stated that when the national government acts beyond the scope of the Constitution, the states "have the right, and are in duty bound, to interpose, for arresting the progress of the evil, and for maintaining, within their respective limits, the authorities, rights and liberties, appertaining to them". The Virginia Resolution did not indicate what form this "interposition" might take or what effect it would have. The Virginia Resolutions appealed to the other states for agreement and cooperation. Numerous scholars (including Koch and Ammon) have noted that Madison had the words "void, and of no force or effect" excised from the Virginia Resolutions before adoption. Madison later explained that he did this because an individual state does not have the right to declare a federal law null and void. Rather, Madison explained that "interposition" involved a collective action of the states, not a refusal by an individual state to enforce federal law, and that the deletion of the words "void, and of no force or effect" was intended to make clear that no individual state could nullify federal law. The Kentucky Resolutions of 1799, while claiming the right of nullification, did not assert that individual states could exercise that right. Rather, nullification was described as an action to be taken by "the several states" who formed the Constitution. The Kentucky Resolutions thus ended up proposing joint action, as did the Virginia Resolution. The Resolutions joined the foundational beliefs of Jefferson's party and were used as party documents in the 1800 election. As they had been shepherded to passage in the Virginia House of Delegates by John Taylor of Caroline, they became part of the heritage of the "Old Republicans". Taylor rejoiced in what the House of Delegates had made of Madison's draft: it had read the claim that the Alien and Sedition Acts were unconstitutional as meaning that they had "no force or effect" in Virginia—that is, that they were void. Future Virginia Governor and U. S. Secretary of War James Barbour concluded that "unconstitutional" included "void, and of no force or effect", and that Madison's textual change did not affect the meaning. Madison himself strongly denied this reading of the Resolution. The long term importance of the Resolutions lies not in their attack on the Alien and Sedition Acts, but rather in their strong statements of states' rights theory, which led to the rather different concepts of nullification and interposition.

Басқа мемлекеттердің жауаптары

Қаулылар мақұлдау үшін басқа штаттарға жіберілді, бірақ нәтиже болмады. Жеті штат Кентукки мен Вирджинияға Қаулыларды қабылдамайтындарын ресми түрде хабарлады, үш штат наразылық білдіретін қаулылар қабылдады, ал қалған төртеуі ешқандай әрекет етпеді. Басқа ешбір штат Қаулыларды қолдамады. Кем дегенде алты штат Конгресс актілерінің конституциялықтығы федералды соттардың құзырында екенін, штаттық заң шығарушы органдардың емес, деп жауап берді. Мысалы, Вермонт штатының қаулысында былай делінген: "Жалпы үкімет жасаған заңдардың конституциялық екендігіне шешім қабылдау штаттық заң шығарушы органдардың құзыретіне кірмейді; бұл құқық Одақтың сот органдарына ғана берілген". Нью-Гэмпширде газеттер оларды әскери қауіп ретінде қарастырып, азамат соғысының басталуына ишара жасады. "Вирджиния мен Кентукки өздерінің көтеріліс пен дүрбелең тудыруға бағытталған тозақтық жоспарында қатты көңіл көшіреді деп ойлаймыз", - деп жариялады бірі. Штат заң шығарушы органы бірауыздан былай деп мәлімдеді: "Нью-Гэмпширдің заң шығарушы органы АҚШ Конституциясын және осы штаттың Конституциясын кез келген сыртқы немесе ішкі агрессиядан қорғауға және сақтауға қатысты берік шешімін білдіреді және бұрынғы Конституция талап еткен барлық шараларда АҚШ үкіметін қолдайды. Штат заң шығарушы органдары жалпы үкімет заңдарының конституциялықтығын анықтауға лайықты орган емес; мұндай шешімді қабылдау міндеті сот ведомствосына жүктеледі". Сол кезде әскер құрып жатқан Александр Гамильтон оны "көз жасымды сылтаумен" Вирджинияға жіберуді ұсынды. Гамильтон Конгресстегі серігіне "заңдарға сәйкес әрекет етіп, Вирджинияны қарсылық көрсетуге сынау" шаралары қабылданатындығын айтты. Вирджиния штатының Бас ассамблеясында делегат Джон Мэтьюс қаулылардың қабылдануына "оларды жыртып, аяқ астына таптап" қарсылық білдіргені айтылды.

The resolutions were submitted to the other states for approval, but with no success. Seven states formally responded to Kentucky and Virginia by rejecting the Resolutions and three other states passed resolutions expressing disapproval, with the other four states taking no action. No other state affirmed the resolutions. At least six states responded to the Resolutions by taking the position that the constitutionality of acts of Congress is a question for the federal courts, not the state legislatures. For example, Vermont's resolution stated: "It belongs not to state legislatures to decide on the constitutionality of laws made by the general government; this power being exclusively vested in the judiciary courts of the Union." In New Hampshire, newspapers treated them as military threats and replied with foreshadowings of civil war. "We think it highly probable that Virginia and Kentucky will be sadly disappointed in their infernal plan of exciting insurrections and tumults," proclaimed one. The state legislature's unanimous reply was blunt:

Resolved, That the legislature of New Hampshire unequivocally express a firm resolution to maintain and defend the Constitution of the United States, and the Constitution of this state, against every aggression, either foreign or domestic, and that they will support the government of the United States in all measures warranted by the former. That the state legislatures are not the proper tribunals to determine the constitutionality of the laws of the general government; that the duty of such decision is properly and exclusively confided to the judicial department. Alexander Hamilton, then building up the army, suggested sending it into Virginia, on some "obvious pretext". Measures would be taken, Hamilton hinted to an ally in Congress, "to act upon the laws and put Virginia to the Test of resistance". At the Virginia General Assembly, delegate John Mathews was said to have objected to the passing of the resolutions by "tearing them into pieces and trampling them underfoot."

1800 жылғы есеп

1800 жылдың қаңтар айында Вирджиния Бас Ассамблеясы 1800 жылғы есепті қабылдады, бұл Мэдисонның Вирджиния шешіміне басқа штаттардан түскен сынға жауап ретінде жазған құжаты. 1800 жылғы есеп Вирджиния шешімінің әр бөлігін қарап, бекітті, штаттардың федералдық әрекетті конституцияға қайшы деп жариялау құқығын растады. Есепте сондай-ақ штаттың конституцияға қайшы деп жариялауы заңдық күші жоқ пікір білдіру болып табылады деп көрсетілді. Мэдисонның айтуынша, мұндай жариялаудың мақсаты – қоғамдық пікірді жұмылдыру және басқа штаттардың қолдауын алу. Мэдисон федералдық соттардың конституциялық мәселелерді шешу билігінде екенін атап көрсетті: «Федералдық Конституцияның мағынасын анықтау құзыреті АҚШ соттарына, емес, штат заң шығарушы органдарына тиесілі. [Азаматтардың немесе штат заң шығарушы органының] федералдық үкімет шараларының конституциялық еместігін растау не жоққа шығару туралы мәлімдемелері – пікір білдіру болып табылады, олар ой-пікірді қозғау арқылы ғана әсер етеді, бірақ басқа қандай да бір заңдық салдары жоқ. Сот билігінің түсіндірмелері дереу күшке енгізіледі. Біріншісі жалпы халықтың заңдық еркінің өзгеруіне, мүмкін сот билігінің пікірінің өзгеруіне әкелуі мүмкін, соңғысы жалпы халықтың еркін күшпен жүзеге асырады, ал бұл ерік пен пікір өзгермейді». Содан кейін Мэдисон штаттың федералдық заңды конституцияға қайшы деп жариялағаннан кейін, басқа штаттармен байланысқа түсіп, олардың қолдауын алуға тырысып, Конгреске заңды жою туралы петиция тапсырып, Конституцияға түзетулер енгізу үшін Конгреске ұсыныс жасап, немесе конституциялық конвенция шақыру арқылы әрекет ете алатынын айтты. Алайда, сол құжатта Мэдисон «шектен шыққан жағдайларда», мысалы, «Шетелдіктер және бүлік актісі» сияқты жағдайларда, штаттар федералдық заңдардың конституциялық еместігін анықтаудың соңғы билігін сақтайтынын нақты айтты. Жоғарғы Сот тек федералдық үкіметтің басқа салаларының әрекеттеріне қатысты істерде ғана соңғы шешім шығара алады, бірақ Конституциялық келісімде «егеменді тараптар» болып табылатын штаттардан соңғы шешім қабылдау билігін ала алмайды. Мэдисонның пікірінше, штаттар Конгресс актілерін ғана емес, сонымен қатар Жоғарғы Соттың шешімдерін де жоққа шығара алады: «Бұл шешімде қауіпті өкілеттіктер, берілмегендер, басқа ведомстволар ғана емес, сот ведомствосы да қолдануы немесе бекітуі мүмкін екендігі көрінеді; демек, Конституцияға қатысушы тараптардың келісімнің қауіпті түрде бұзылғандығын анықтау құқығы, бір өкілетті органның, сондай-ақ басқа өкілетті органның, сондай-ақ сот билігінің, атқарушы биліктің немесе заң шығарушы биліктің бұзушылықтарына дейін созылуы керек. Сондықтан, сот ведомствосы Конституция нысандарымен оған берілген барлық мәселелерде соңғы шешім қабылдауы мүмкін болса да, бұл шешім үкіметтің басқа ведомстволарының биліктеріне қатысты соңғы шешім болып саналуы керек, Конституциялық келісімге қатысушы тараптардың құқықтарына қатысты емес, себебі сот, сондай-ақ басқа ведомстволар өздерінің өкілетті сенімдерін осы келісімнен алады. Басқаша болған жағдайда, сот билігін беру оны берген билікті жояды, ал осы ведомствоның басқалармен бірігіп узурпацияланған өкілеттіктерді қолдануы Конституцияны мәңгілікке және кез келген заңды жолмен түзету мүмкін болмайтындай етіп бұзуы мүмкін. Кейін Мэдисон жеке штаттардың федералдық заңдарды жоюға құқығы бар екенін қатаң түрде жоққа шығарды.

In January 1800, the Virginia General Assembly passed the Report of 1800, a document written by Madison to respond to criticism of the Virginia Resolution by other states. The Report of 1800 reviewed and affirmed each part of the Virginia Resolution, affirming that the states have the right to declare that a federal action is unconstitutional. The Report went on to assert that a declaration of unconstitutionality by a state would be an expression of opinion, without legal effect. The purpose of such a declaration, said Madison, was to mobilize public opinion and to elicit cooperation from other states. Madison indicated that the power to make binding constitutional determinations remained in the federal courts:

It has been said, that it belongs to the judiciary of the United States, and not the state legislatures, to declare the meaning of the Federal Constitution. [T]he declarations of [the citizens or the state legislature], whether affirming or denying the constitutionality of measures of the Federal Government are expressions of opinion, unaccompanied with any other effect than what they may produce on opinion, by exciting reflection. The expositions of the judiciary, on the other hand, are carried into immediate effect by force. The former may lead to a change in the legislative expression of the general will; possibly to a change in the opinion of the judiciary; the latter enforces the general will, whilst that will and that opinion continue unchanged. Madison then argued that a state, after declaring a federal law unconstitutional, could take action by communicating with other states, attempting to enlist their support, petitioning Congress to repeal the law in question, introducing amendments to the Constitution in Congress, or calling a constitutional convention. However, in the same document Madison explicitly argued that the states retain the ultimate power to decide about the constitutionality of the federal laws, in "extreme cases" such as the Alien and Sedition Act. The Supreme Court can decide in the last resort only in those cases which pertain to the acts of other branches of the federal government, but cannot takeover the ultimate decision making power from the states which are the "sovereign parties" in the Constitutional compact. According to Madison states could override not only the Congressional acts, but also the decisions of the Supreme Court:

The resolution supposes that dangerous powers, not delegated, may not only be usurped and executed by the other departments, but that the judicial department, also, may exercise or sanction dangerous powers beyond the grant of the Constitution; and, consequently, that the ultimate right of the parties to the Constitution, to judge whether the compact has been dangerously violated, must extend to violations by one delegated authority as well as by another—by the judiciary as well as by the executive, or the legislature. However true, therefore, it may be, that the judicial department is, in all questions submitted to it by the forms of the Constitution, to decide in the last resort, this resort must necessarily be deemed the last in relation to the authorities of the other departments of the government; not in relation to the rights of the parties to the constitutional compact, from which the judicial, as well as the other departments, hold their delegated trusts. On any other hypothesis, the delegation of judicial power would annul the authority delegating it; and the concurrence of this department with the others in usurped powers, might subvert forever, and beyond the possible reach of any rightful remedy, the very Constitution which all were instituted to preserve. Madison later strongly denied that individual states have the right to nullify federal law.

Қаулылардың әсері

Жаңа Англия штаттары 1798–99 жылдары Кентукки және Вирджиния резолюцияларын қабылдамағанмен, бірнеше жылдан кейін Массачусетс, Коннектикут және Род-Айленд штаттарының үкіметтері 1807 жылғы Эмбарго актісін елемейтіндігі туралы мәлімдеме жасады, бұл штаттардың конституциялық емес деп санайтын заңдарға қарсы тұру құқығына негізделген. Род-Айленд эмбарго актісіне қатысты өз позициясын интерпозицияның нақты тілімен негіздеді. Алайда, бұл штаттардың ешқайсысы Эмбарго актісін жою туралы резолюция қабылдаған жоқ. Олар оған қарсы сотқа жүгінді, Конгреске оны жоюды сұрады және бірнеше конституциялық түзетулер ұсынды. Бірнеше жылдан кейін Массачусетс және Коннектикут 1812 жылғы соғыс кезінде жағалауды қорғау үшін жасақтарын жіберуге нұсқау алғанда конституциялықтығын тексеру құқығын мәлімдеді. Коннектикут және Массачусетс 1813 жылы қабылданған тағы бір эмбаргоны сынап бақты. Екі штат та қарсылық білдірді, соның ішінде Массачусетс заң шығарушы органы немесе Бас соттың мына мәлімдемесі: Сауданы реттеу билігі оны жою үшін қолданылғанда зәбірленеді; ал билікті ашық және ерікті түрде зәбірлеу, тікелей және айқын биліктен шығу сияқты, қарсылық құқығын бекітеді. Штаттарга берілген егемендік, азаматтарды АҚШ-тың зорлық-зомбылық актілерінен қорғау үшін, сондай-ақ ішкі реттеу мақсатында сақталған. Біз еркін, егемен және тәуелсіз Массачусетс штатының өз халқын қорғау және оларды қандай да бір қысымнан қорғау билігі жоқ, жай ғана қалалық корпорацияға айналуы мүмкін емес екенін жоққа шығарамыз. Егер ұлттық келісім бұзылса және осы штаттың азаматтары қатыгез және заңсыз заңдармен қысымға ұшыраса, осы заң шығарушы орган өз билігін араластыруға және қысымшыдан құрбанын тартып алуға міндетті. Массачусетс пен Коннектикут, сондай-ақ басқа Жаңа Англия штаттарының өкілдері 1814 жылы интерпозиция құқығын растайтын мәлімдеме жасаған конгреске қатысты. Бірақ бұл мәлімдемеде федералды заңның күшін жоюға тырысу болған жоқ. Керісінше, ол Конгреске Жаңа Англияны қорғауды қамтамасыз етуді сұрады және бірнеше конституциялық түзетулер ұсынды.

Although the New England states rejected the Kentucky and Virginia Resolutions in 1798–99, several years later, the state governments of Massachusetts, Connecticut, and Rhode Island threatened to ignore the Embargo Act of 1807 based on the authority of states to stand up to laws deemed by those states to be unconstitutional. Rhode Island justified its position on the embargo act based on the explicit language of interposition. However, none of these states actually passed a resolution nullifying the Embargo Act. Instead, they challenged it in court, appealed to Congress for its repeal, and proposed several constitutional amendments. Several years later, Massachusetts and Connecticut asserted their right to test constitutionality when instructed to send their militias to defend the coast during the War of 1812. Connecticut and Massachusetts questioned another embargo passed in 1813. Both states objected, including this statement from the Massachusetts legislature, or General Court:

A power to regulate commerce is abused, when employed to destroy it; and a manifest and voluntary abuse of power sanctions the right of resistance, as much as a direct and palpable usurpation. The sovereignty reserved to the states, was reserved to protect the citizens from acts of violence by the United States, as well as for purposes of domestic regulation. We spurn the idea that the free, sovereign and independent State of Massachusetts is reduced to a mere municipal corporation, without power to protect its people, and to defend them from oppression, from whatever quarter it comes. Whenever the national compact is violated, and the citizens of this State are oppressed by cruel and unauthorized laws, this Legislature is bound to interpose its power, and wrest from the oppressor its victim. Massachusetts and Connecticut, along with representatives of some other New England states, held a convention in 1814 that issued a statement asserting the right of interposition. But the statement did not attempt to nullify federal law. Rather, it made an appeal to Congress to provide for the defense of New England and proposed several constitutional amendments.

Қауіпсіздік дағдарысы

1828–1833 жылдардағы “жою дағдарысы” кезінде Оңтүстік Каролина екі федералдық тариф заңын жоюға бағытталған Жою туралы жарлық қабылдады. Оңтүстік Каролина 1828 жылғы және 1832 жылғы тарифтер Конституцияның құзыретінен тыс екенін, демек, “құмарсыз, жарамсыз және заңсыз, осы штатқа, оның лауазым иелеріне немесе азаматтарына міндетті емес” деп мәлімдеді. Эндрю Джексон жою доктринасына қарсы шығып, былай деді: “Бір штаттың АҚШ заңын жою құқығын Одақтың болуымен үйлесімсіз деп санаймын, бұл Конституцияның әріптерімен тікелей қайшы, оның рухымен бекітілмеген, оның негізінде тұрған әрбір принципке қайшы және оның құрылу мақсатына зиян келтіреді”. Ол сондай-ақ, бөліну құқығын жоққа шығарды: “Конституция одақ емес, үкімет құрады. Кез келген штат қалауынша Одақтан шыға алады деу – АҚШ ұлт емес екенін білдіреді”. Джеймс Мэдисон да Оңтүстік Каролинаның жою позициясына қарсы болды. Мэдисон өзінің Вирджиния резолюциясының әр штаттың Конгресс актісін жоюға құқығы бар екенін ұсынбағанын айтты. Мэдисон былай деп жазды: “Бірақ бұл мәселеге ешқандай тұрғыдан қарағанда, АҚШ заңын жою, қазір айтылғандай, Конституцияға тарап ретінде кіретін бір штатқа заңды түрде тиесілі болуы мүмкін емес; штат Конституцияға адалдығын сақтаудан бас тартпайды. Одан анығырақ қайшылық немесе анархияға қауіптірек жол табу мүмкін емес”. Мэдисон Вирджиния заң шығарушы органы Вирджиния резолюциясын қабылдағанда, оның көздеген “араласуы” “бір штаттың емес, штаттардың біріктірілген және ынтымақтасқан араласуы болғанын” түсіндірді. “[З]аң шығарушы орган бір штаттың АҚШ заңын конституцияға қайшы деп жариялауы заңды күшін жояды деген пікірді нақты жоққа шығарды”. МакКаллох пен Мэриленд, Техас пен Уайт істерінде сот Конституцияның штаттар арасындағы келісім емес, тікелей халықпен бекітілгенін мәлімдеді. Авраам Линкольн да келісім-шарт теориясын қабылдамады, Конституция штаттар арасындағы міндетті келісім-шарт екенін және ешбір келісім-шартты бір тарап өз бетінше өзгерте алмайды деп мәлімдеді.

During the "nullification crisis" of 1828–1833, South Carolina passed an Ordinance of Nullification purporting to nullify two federal tariff laws. South Carolina asserted that the Tariff of 1828 and the Tariff of 1832 were beyond the authority of the Constitution, and therefore were "null, void, and no law, nor binding upon this State, its officers or citizens". Andrew Jackson issued a proclamation against the doctrine of nullification, stating: "I consider the power to annul a law of the United States, assumed by one State, incompatible with the existence of the Union, contradicted expressly by the letter of the Constitution, unauthorized by its spirit, inconsistent with every principle on which it was founded, and destructive of the great object for which it was formed." He also denied the right to secede: "The Constitution forms a government not a league. To say that any State may at pleasure secede from the Union is to say that the United States is not a nation." James Madison also opposed South Carolina's position on nullification. Madison argued that he had never intended his Virginia Resolution to suggest that each individual state had the power to nullify an act of Congress. Madison wrote: "But it follows, from no view of the subject, that a nullification of a law of the U. S. can as is now contended, belong rightfully to a single State, as one of the parties to the Constitution; the State not ceasing to avow its adherence to the Constitution. A plainer contradiction in terms, or a more fatal inlet to anarchy, cannot be imagined." Madison explained that when the Virginia Legislature passed the Virginia Resolution, the "interposition" it contemplated was "a concurring and cooperating interposition of the States, not that of a single State. [T]he Legislature expressly disclaimed the idea that a declaration of a State, that a law of the U. S. was unconstitutional, had the effect of annulling the law." McCulloch v. Maryland, and Texas v. White, the Court asserted that the Constitution was established directly by the people, rather than being a compact among the states. Abraham Lincoln also rejected the compact theory saying the Constitution was a binding contract among the states and no contract can be changed unilaterally by one party.

Мектептердің бөлінуін жою

1954 жылы Жоғарғы Сот «Браун білім беру кеңесіне қарсы» ісі бойынша шешім қабылдады, онда бөлек мектептердің Конституцияны бұзатыны айтылды. Оңтүстік штаттарында көптеген адамдар «Браун» шешіміне қарсы күшті оппозиция көрсетті. «Ричмонд Ньюс Лидер» газетінің редакторы Джеймс Дж. Килпатрик мектептерді біріктіруге «көпшілік қарсылық» көрсетуге шақыратын бірқатар мақалалар жазды. Вирджиния Резолюциясына сүйенген Килпатрик штаттардың федералды үкімет әрекеттеріне қарсы тұрудың конституциялық негізі ретінде араласу идеясын қайта жаңғыртты. Арканзас, Луизиана, Вирджиния және Флорида сияқты бірқатар оңтүстік штаттар өз мектептерінің біріктірілуіне кедергі келтіру мақсатында араласу және күшін жою заңдарын қабылдады. «Купер Аронға қарсы» ісінде Жоғарғы Сот Арканзастың күшін жою және араласу әрекеттерін бірауыздан қабылдамады. Жоғарғы Сот «Жоғарлық туралы ережеге» сәйкес федералды заңның басым екенін және штаттардың федералды заңның қолданылуынан қашуға құқығы жоқ екенін мәлімдеді. Сот Арканзас штатының заң шығарушы органы мен губернаторының «Браун» шешімін күшін жоюға құқылы екендігі туралы пікірді нақты жоққа шығарды. Луизиананың араласу актісіне байланысты туындаған «Буш Орлеанс шіркеуі мектеп кеңесіне қарсы» ісінде Жоғарғы Сот федералды округтік соттың араласуды қабылдамаған шешімін бекітті. Округтік сот былай деп мәлімдеді: «Араласу конституциялық доктрина емес екені анық. Егер оны қабылдаса, бұл конституциялық билікке заңсыз қарсылық болар еді. Әйтпесе, бұл тек наразылық білдіру, заң шығарушылардың кернеуін жеңілдету үшін буды шығару тәсілі ғана болар еді». Қаулылар қаншалықты салтанатты немесе ынталы болса да, олардың заңдық күші жоқ.