АҚШ Конституциясын қолдау мақалалары жинағы

Кіріспе

1788 жылғы эсселер жинағы АҚШ Конституциясын ратификациялауды насихаттау үшін жазылған.

"Федералисттік қағаздар" – Александр Гамильтон, Джеймс Мэдисон және Джон Джейдің "Публиус" атты ұжымдық псевдонимімен жазған 85 мақала мен эсселер жинағы. Бұл жинақ АҚШ Конституциясын ратификациялауды мақсат еткен. Жиынтық әдетте "Федералист" деп белгілі болған, бірақ ХХ ғасырда "Федералисттік қағаздар" деген атау қолданысқа енді. Бұл эсселердің алғашқы жетпіс жетісі 1787 жылдың қазанынан 1788 жылдың сәуіріне дейін "Independent Journal", "New York Packet" және "The Daily Advertiser" газеттерінде жарияланды. Соңғы сегіз мақала (No. 78–85) 1788 жылдың 14 маусымы мен 16 тамызы аралығында Нью-Йорк газеттерінде қайта жарияланды. "Федералисттік қағаздардың" авторлары сайлаушыларды Конституцияны ратификациялауға ықпал етуді көздеді. "Федералисттік қағаз" №1-де олар пікірталасты кең саяси аяда қарастырды: "Бұл елдің халқына, олардың іс-әрекеттері мен мысалы арқылы, адамдар қоғамы шынымен ойлану мен таңдау арқылы жақсы үкімет құруға қабілетті ме, әлде олар өздерінің саяси құрылымдары үшін әртүрлі жағдайлар мен күшке тәуелді бола ма, деген маңызды мәселені шешу мүмкіндігі берілген сияқты". "Федералисттік қағаз" №10-да Мэдисон көпшілік фракциялардың билігін болдырмау жолдарын талқылайды және үлкен, саудалық республиканы жақтады. Бұл "Федералисттік қағаз" №14-те толықтырылды, онда Мэдисон АҚШ-ты бағалап, оны кеңейтілген республикаға лайықты деп жариялады және Федералдық конвенттің конституциялық және саяси шығармашылығын қорғайтын есте қаларлық тұжырыммен аяқтады. "Федералисттік қағаз" №84-те Гамильтон Конституцияға Құқықтар туралы билльді қосу арқылы түзетудің қажеті жоқ екенін дәлелдейді, ал ұсынылып отырған Конституциядағы бостандықтарды қорғайтын ережелердің өзі "құқықтар туралы билльге" тең екенін мәлімдейді. "Федералисттік қағаз" №78, Гамильтонның тағы бір еңбегі, федералды заңдарды немесе атқарушылық актілерді федералды соттардың тексеру құқығының негізін қалады. "Федералисттік қағаз" №70 Гамильтонның бір адамнан тұратын басшы туралы ұстанымын ұсынады. "Федералисттік қағаз" №39 Мэдисон "Федерализм" деп аталатын ұғымды ең нақты түсіндіреді. "Федералисттік қағаз" №51 Мэдисон тексерулер мен тепе-теңдіктер туралы аргументтерді жинақтап, "үкіметтің адам табиғаты туралы ең үлкен ой-толғанысы" ретінде жиі келтірілетін эсседе ақталады. Тарихшы Ричард Б. Моррис айтқандай, "Федералисттік қағаздар" жинағы – "Конституцияны теңдесі жоқ деңгейде ашып көрсету, саяси ғылымның классикалық туындысы, оның кеңдігі мен тереңдігімен кейінгі американдық авторлардың ешқайсысы жетпеген". 1788 жылдың 21 маусымында ұсынылған Конституция, VII бапта белгіленген талап бойынша, тоғыз штаттың қолдауымен ратификацияланды. 1788 жылдың шілдесінің соңында, жаңа Конституцияны он бір штат ратификациялағаннан кейін, жаңа үкіметті құру процесі басталды.

The Federalist Papers is a collection of 85 articles and essays written by Alexander Hamilton, James Madison, and John Jay under the collective pseudonym "Publius" to promote the ratification of the Constitution of the United States. The collection was commonly known as The Federalist until the name The Federalist Papers emerged in the twentieth century. The first seventy seven of these essays were published serially in the Independent Journal, the New York Packet, and The Daily Advertiser between October 1787 and April 1788. The last eight papers (Nos. 78–85) were republished in the New York newspapers between June 14 and August 16, 1788. The authors of The Federalist intended to influence the voters to ratify the Constitution. In Federalist No. 1, they explicitly set that debate in broad political terms:It has been frequently remarked, that it seems to have been reserved to the people of this country, by their conduct and example, to decide the important question, whether societies of men are really capable or not, of establishing good government from reflection and choice, or whether they are forever destined to depend, for their political constitutions, on accident and force. In Federalist No. 10, Madison discusses the means of preventing rule by majority faction and advocates a large, commercial republic. This is complemented by Federalist No. 14, in which Madison takes the measure of the United States, declares it appropriate for an extended republic, and concludes with a memorable defense of the constitutional and political creativity of the Federal Convention. In Federalist No. 84, Hamilton makes the case that there is no need to amend the Constitution by adding a Bill of Rights, insisting that the various provisions in the proposed Constitution protecting liberty amount to a "bill of rights." Federalist No. 78, also written by Hamilton, lays the groundwork for the doctrine of judicial review by federal courts of federal legislation or executive acts. Federalist No. 70 presents Hamilton's case for a one man chief executive. In Federalist No. 39, Madison presents the clearest exposition of what has come to be called "Federalism". In Federalist No. 51, Madison distills arguments for checks and balances in an essay often quoted for its justification of government as "the greatest of all reflections on human nature." According to historian Richard B. Morris, the essays that make up The Federalist Papers are an "incomparable exposition of the Constitution, a classic in political science unsurpassed in both breadth and depth by the product of any later American writer." On June 21, 1788, the proposed Constitution was ratified by the minimum of nine states required under Article VII. In late July 1788, with eleven states having ratified the new Constitution, the process of organizing the new government began.

Шығу тегі

Федералды конвенция (конституциялық конвенция) ұсынылған Конституцияны Конфедерация Конгресіне жіберді, ол 1787 жылдың қыркүйек айының соңында штаттарға бекітуге ұсынды. 1787 жылдың 27 қыркүйегінде «Като» алғаш рет Нью-Йорк баспасөзінде пайда болды, одан кейін 1787 жылдың 18 қазанында «Брут» жарияланды. Жаңа Конституцияны сынаған осы және басқа да мақалалар мен ашық хаттар ақырында «Федералистерге қарсы жазбалар» деп аталды. Жауап ретінде Александр Гамильтон Нью-Йорк штатының халқына ұсынылған Конституцияны жан-жақты түсіндіріп, салмақты қорғауды бастауға шешім қабылдады. Ол «Федералист №1» деген мақаласында, «назарларыңызға лайық деп көрінетін барлық қарсылықтарға қанағаттанарлық жауап беруге тырысады» деп жазды. Гамильтон жобаға серіктестер шақырды. Ол Джон Джейді шақырды, ол төрт мақаладан кейін (Федералист №2, 3, 4 және 5) ауырып, серияға тек бір мақала, Федералист №64 ғана қосты. Джей сондай-ақ 1788 жылдың көктемінде «Нью-Йорк штатының халқына жолдау» атты памфлет жазды; Гамильтон оны «Федералист №85» мақаласында мақұлдап сілтеме жасады. Конфедерация Конгресінің Вирджиния делегаты ретінде Нью-Йоркте болған Джеймс Мэдисонды Гамильтон мен Джей шақырды, ол Гамильтонның негізгі серіктесіне айналды. Губернер Моррис пен Уильям Дюер де қарастырылды. Алайда Моррис шақырудан бас тартты, ал Гамильтон Дюердің үш мақаласын қабылдамады. Дюер кейіннен үш федералист авторын қолдап «Фило Публий» деген атпен жазды, бұл Гамильтонның «Публий» атты қалампына байланысты «Халықтың досы» немесе «Гамильтонның досы» дегенді білдіреді. Гамильтон «Публий» псевдонімін таңдады. Конституциялық пікірталас екі жағын да бейнелейтін көптеген басқа да туындылар римдік аттармен жазылса, тарихшы Альберт Фуртванглер Публийдің «Цезарь» немесе «Брут» немесе тіпті «Катодан» жоғары тұрғанын айтады. Публий Валерий ежелгі Рим республикасын құруға көмектесті. Оның танымал аты Публикола «халықтың досы» дегенді білдіреді. Гамильтон бұл псевдонимді 1778 жылы үш хатында қолданған, онда ол федералист Сэмюэл Чейске шабуыл жасап, Чейстің Конгресте алған білімін ұн нарығын басып алуға тырысқанын ашты. Алайда, білгір бақылаушылар Гамильтон, Мэдисон және Джейдің кім екенін дұрыс анықтады. «Федералист қағаздарының» құрамындағы мақалалардың авторлық шынайылығын анықтау әрқашан оңай болған жоқ. 1804 жылы Гамильтонның қайтысынан кейін, ол «Федералист» мақалаларының үштен екісін өзі жазғанын мәлімдеген тізім пайда болды. Кейбіреулер бұл мақалалардың бірнешеуін Мэдисон жазғанын санайды (№49–58 және 62–63). 1944 жылы Дуглас Адейрдің жүргізген ғылыми зерттеу жұмысы, 1964 жылы мәтіннің компьютерлік талдауымен расталды, авторлықты былай бөлуді ұсынды: Александр Гамильтон (51 мақала: №1, 6–9, 11–13, 15–17, 21–36, 59–61 және 65–85) Джеймс Мэдисон (29 мақала: №10, 14, 18–20, Вирджиниядан АҚШ Өкілдер палатасының жетекші мүшесі болды (1789–1797), мемлекеттік хатшы (1801–1809), және соңында АҚШ-тың төртінші президенті (1809–1817). Конфедерация мақалалары бойынша сыртқы істер министрі болған Джон Джей (1784 жылдан олардың мерзімі аяқталғанға дейін 1789 жылға дейін) 1789 жылы АҚШ-тың бірінші Бас судьясы болды, 1795 жылы Нью-Йорк губернаторы болып сайлануды қабылдап, 1795 жылы отставкаға кетті. Ол екі мерзімге ие болды, 1801 жылы зейнетке шықты.

The Federal Convention (Constitutional Convention) sent the proposed Constitution to the Confederation Congress, which in turn submitted it to the states for ratification at the end of September 1787. On September 27, 1787, "Cato" first appeared in the New York press criticizing the proposition; "Brutus" followed on October 18, 1787. These and other articles and public letters critical of the new Constitution would eventually become known as the "Anti Federalist Papers". In response, Alexander Hamilton decided to launch a measured defense and extensive explanation of the proposed Constitution to the people of the state of New York. He wrote in Federalist No. 1 that the series would "endeavor to give a satisfactory answer to all the objections which shall have made their appearance, that may seem to have any claim to your attention." Hamilton recruited collaborators for the project. He enlisted John Jay, who after four essays (Federalist Nos. 2, 3, 4, and 5), fell ill and contributed only one more essay, Federalist No. 64, to the series. Jay also distilled his case into a pamphlet in the spring of 1788, An Address to the People of the State of New York; Hamilton cited it approvingly in Federalist No. 85. James Madison, present in New York as a Virginia delegate to the Confederation Congress, was recruited by Hamilton and Jay and became Hamilton's primary collaborator. Gouverneur Morris and William Duer were also considered. However, Morris turned down the invitation, and Hamilton rejected three essays written by Duer. Duer later wrote in support of the three Federalist authors under the name "Philo Publius", meaning either "Friend of the People" or "Friend of Hamilton" based on Hamilton's pen name Publius. Hamilton chose the pseudonymous name "Publius". While many other pieces representing both sides of the constitutional debate were written under Roman names, historian Albert Furtwangler contends that Publius' was a cut above 'Caesar' or 'Brutus' or even 'Cato'. Publius Valerius helped found the ancient republic of Rome. His more famous name, Publicola, meant 'friend of the people'." Hamilton had applied this pseudonym to three letters in 1778, in which he attacked fellow Federalist Samuel Chase and revealed that Chase had taken advantage of knowledge gained in Congress to try to dominate the flour market. Astute observers, however, correctly discerned the identities of Hamilton, Madison, and Jay. Establishing authorial authenticity of the essays that constitute The Federalist Papers has not always been clear. After Hamilton's death in 1804, a list emerged, claiming that he alone had written two thirds of The Federalist essays. Some believe that several of these essays were written by Madison (Nos. 49–58 and 62–63). The scholarly detective work of Douglass Adair in 1944 postulated the following assignments of authorship, corroborated in 1964 by a computer analysis of the text:

Alexander Hamilton (51 articles: Nos. 1, 6–9, 11–13, 15–17, 21–36, 59–61, and 65–85)
James Madison (29 articles: Nos. 10, 14, 18–20, became a leading member of the U. S. House of Representatives from Virginia (1789–1797), secretary of state (1801–1809), and ultimately the fourth president of the United States (1809–1817). John Jay, who had been secretary for foreign affairs under the Articles of Confederation from 1784 through their expiration in 1789, became the first Chief Justice of the United States in 1789, stepping down in 1795 to accept election as governor of New York, a post he held for two terms, retiring in 1801.

Жарияланым

Федералистік мақалалар үш Нью-Йорк газетінде жарияланды: The Independent Journal, New York Packet және Daily Advertiser, 1787 жылдың 27 қазанынан бастап. Шапшаң жазылып, басылғанмен, Федералистік мақалалар кеңінен оқылды және Американың саяси институттарының қалыптасуына зор ықпал етті. Гамильтон басқа штаттардағы газеттерде де очерктерді қайта басып шығаруға ынталандырды, олар ратификация талқылауы жүріп жатқан бірнеше штаттарда жарияланды. Дегенмен, Нью-Йорк штатынан тыс жерлерде олар жиі-жиі жарияланбады, ал елдің басқа аймақтарында жергілікті авторлар оларды көлеңкеге қалдырды. Очерктер алғаш рет Нью-Йоркте жарияланғандықтан, көпшілігінің басында бірдей сәлемдеме болды: «Нью-Йорк штатының халқына». Очерктерге деген сұраныс артып, оларды тұрақты түрде жариялауға жағдай жасады. 1788 жылдың 1 қаңтарында Нью-Йорк баспасы J. & A. McLean алғашқы 36 очеркті жинақтап басып шығаратынын хабарлады; бұл жинақ 1788 жылдың 22 наурызында жарық көрді және «Федералист» 1-том деп аталды. Газеттерде жаңа очерктер жариялануын жалғастырды; Федералист №77 – 2 сәуірде осы форматта жарық көрген соңғы мақала болды. 28 мамырда екінші том шықты, онда Federalist №37–77 және бұрын жарияланбаған №78–85 мақалалары кірді. 1792 жылғы француз басылымы Публийдің анонимділігін жойды, жұмыстың «Мм. Гамильтон, Мэдисон және Гей, Нью-Йорк штатының азаматтары» жазғанын мәлімдеді. 1802 жылы Джордж Хопкинс авторлардың аттарын атай отырып, американдық басылым шығарды. Хопкинс «әр мақаланың алдында автордың аты көрсетілсе еді» деген тілек білдірді, бірақ Гамильтон осыған қарсы болды, ал очерктерді үш автор арасында бөлу құпия күйінде қалды. Мақалаларды осылай бөліп көрсеткен алғашқы басылым 1810 жылы жарық көрді, онда Гамильтон қалдырған тізім авторларды олардың нөмірлерімен сәйкестендіру үшін пайдаланылды; бұл басылым жинақталған «Гамильтонның еңбектерінің» екі томы ретінде жарық көрді. 1818 жылы Джейкоб Гидеон Мэдисон ұсынған тізімге негізделген авторлардың жаңа тізімімен жаңа басылым шығарды. Гамильтон мен Мэдисон тізімдерінің арасындағы айырмашылық оншақты мақаланың авторлығы туралы дауға себеп болды. Хопкинс пен Гидеон басылымдары авторлардың келісімімен мақалалардың мәтініне маңызды түзетулер енгізді. 1863 жылы Генри Доусон мақалалардың түпнұсқа мәтінін қамтитын басылым шығарды, олар авторлардың кейінірек редакциялаған емес, сол тарихи сәтте жазылған күйінде сақталуы керек деп мәлімдеді. Қазіргі ғалымдар көбінесе 1961 жылғы «Федералист» басылымы үшін Джейкоб Э. Кук дайындаған мәтінді пайдаланады; бұл басылым газет мәтіндерін 1-76 мақалалар үшін және Маклин басылымын 77-85 мақалалар үшін қолданды.

The Federalist articles appeared in three New York newspapers: The Independent Journal, the New York Packet, and the Daily Advertiser, beginning on October 27, 1787. Although written and published with haste, The Federalist articles were widely read and greatly influenced the shape of American political institutions. Hamilton also encouraged the reprinting of the essays in newspapers outside New York state, and indeed they were published in several other states where the ratification debate was taking place. However, they were only irregularly published outside New York, and in other parts of the country they were often overshadowed by local writers. Because the essays were initially published in New York, most of them begin with the same salutation: "To the People of the State of New York". The high demand for the essays led to their publication in a more permanent form. On January 1, 1788, the New York publishing firm J. & A. McLean announced that they would publish the first 36 essays as a bound volume; that volume was released on March 22, 1788, and was titled The Federalist Volume 1. New essays continued to appear in the newspapers; Federalist No. 77 was the last number to appear first in that form, on April 2. A second bound volume was released on May 28, containing Federalist Nos. 37–77 and the previously unpublished Nos. 78–85. A 1792 French edition ended the collective anonymity of Publius, announcing that the work had been written by "Mm. Hamilton, Maddisson e Gay, citoyens de l'État de New York". In 1802, George Hopkins published an American edition that similarly named the authors. Hopkins wished as well that "the name of the writer should be prefixed to each number," but at this point Hamilton insisted that this was not to be, and the division of the essays among the three authors remained a secret. The first publication to divide the papers in such a way was an 1810 edition that used a list left by Hamilton to associate the authors with their numbers; this edition appeared as two volumes of the compiled "Works of Hamilton". In 1818, Jacob Gideon published a new edition with a new listing of authors, based on a list provided by Madison. The difference between Hamilton's list and Madison's formed the basis for a dispute over the authorship of a dozen of the essays. Both Hopkins's and Gideon's editions incorporated significant edits to the text of the papers themselves, generally with the approval of the authors. In 1863, Henry Dawson published an edition containing the original text of the papers, arguing that they should be preserved as they were written in that particular historical moment, not as edited by the authors years later. Modern scholars generally use the text prepared by Jacob E. Cooke for his 1961 edition of The Federalist; this edition used the newspaper texts for essay numbers 1–76 and the McLean edition for essay numbers 77–85.

Даулы эсселер

«Федералист» еңбектерінің 73-інің авторлығына қатысты сенімділік жоғары болғанымен, қалған он екі еңбектің авторларын кейбір ғалымдар даулап келген. Қазіргі айналымдағы пікір бойынша, Мэдисон 49–58-тармақтарды жазған, ал 18–20-тармақтар оның және Гамильтонның бірлескен еңбегінің нәтижесі болса, 64-тармақты Джон Джей жазған. Эсселердің кімге тиесілі екенін алғаш рет ашық түрде көрсеткен – Гамильтон. Аарон Беррмен болған өлімге әкеп соққан дуэліне бірнеше күн қалғанда, ол өзінің адвокатына әр эссенің авторын көрсететін тізімді ұсынды. Бұл тізімде Гамильтонға барлығы 63 эссе (олардың үшеуі Мэдисонмен бірлесіп жазылған), яғни бүкіл жинақтың үштен екі бөлігінен астамы көрсетілген. Бұл тізім 1810 жылы шыққан, эсселерге авторлық құқықты нақты анықтаған алғашқы басылымның негізі болды. Мэдисон Гамильтонның тізіміне дереу қарсылық білдірмеді, бірақ 1818 жылы «Федералист» журналының Гидеон басылымында өзінің тізімін ұсынды. Мэдисон өзіне 29 эссе жатқызды және екі тізім арасындағы айырмашылықтың себебі «Гамильтонның меморандумының асығыс жазылуынан туындады» деп мәлімдеді. Гамильтонның тізіміндегі мәлім қате – Гамильтон 54-тармақты Джон Джейге жатқызған, бірақ шындығында, Джей 64-тармақты жазған. Бұл факт Мэдисоннің пікіріне біршама дәлел келтірді. Әр эссенің авторын анықтау үшін бірнеше рет статистикалық талдау жүргізілді. Сөздерді таңдау және жазу стилін зерттегеннен кейін, көптеген зерттеулер даулы эсселерді Джеймс Мэдисон жазғанымен келіседі. Дегенмен, қазір Мэдисонге кеңінен жатқызылатын кейбір эсселердің шын мәнінде бірлескен еңбек екенін айтатын ерекше пікірлер де бар.

Ратификациялау талқылауларына ықпал ету

Федералистік қағаздар Конституцияны бекітуді қолдау үшін жазылды, әсіресе Нью-Йорк штатында. Олардың осы міндетті орындағаны күмәнді. Әр штат өздігінен ратификациялау рәсімдерін өткізді, ал мақалалар Нью-Йорктен тыс жерлерде сенімді түрде қайта басылмады; сонымен қатар, серия жақсы қадам басқан кезде, бірқатар маңызды штаттар оны ратификациялаған еді, мысалы, Пенсильвания 12 желтоқсанда. Нью-Йорк 26 шілдеге дейін күтті; әрине, «Федералист» басқа штаттарға қарағанда осы штат үшін маңыздырақ болды, бірақ Фуртванглер оның «ратификациялау шайқасындағы басқа да маңызды күштермен бәсекелесе алмағанын» айтады. Бұл күштерге белгілі федералистердің, мысалы, Гамильтон мен Джейдің, сондай-ақ губернатор Джордж Клинтон сияқты антифедералистердің жеке ықпалы кірді. Сонымен қатар, Нью-Йорк дауыс беруге келген кезде он штат Конституцияны ратификациялаған еді, яғни ол бұрыннан бекітілген болатын – жаңа үкімет құру үшін тек тоғыз штаттың ратификациясы қажет еді; онінші штат Вирджинияның ратификациясы Нью-Йоркқа ратификациялау үшін қысым жасады. Осыған байланысты Фуртванглер: «Нью-Йорк бас тартса, бұл штат ерекше оқшаланған болар еді», - деп атап өтті. Нью-Йорктегі ратификациялық конвенцияға антифедералистердің 46 делегаты сайланды, ал федералистердің саны тек 19 болды. Нью-Йорк 26 шілдеде Конституцияны ратификациялағанмен, Конституцияны қолдаған федералистерге қоғамдық қолдаудың жетіспеуі тарихшы Джон Каминскиді «Федералисттің» Нью-Йорк азаматтарына тигізген әсері «көп емес» деген қорытындыға келтірді. Ал Вирджинияға келсек, ол Конституцияны тек 25 маусымда өткен конвенцияда ратификациялады. Гамильтон Мэдисонға жазған хатында «Федералисттің» жинағы Вирджинияға жіберілгенін хабарлады; Фуртванглер бұл «ондағы конвенция үшін дебаттар жөніндегі нұсқаулық ретінде қызмет етуі керек» деп болжайды, бірақ бұл жанама әсер «күмәнді ерекшелік» болады деп санайды. Дегенмен, Вирджиниядағы пікірталасқа Джордж Вашингтонның ұсынылған Конституцияны қолдауы және конвенцияда Мэдисон мен губернатор Эдмунд Рэндольфтың қатысуы одан да маңыздырақ болды.

The Federalist Papers were written to support the ratification of the Constitution, specifically in New York. Whether they succeeded in this mission is questionable. Separate ratification proceedings took place in each state, and the essays were not reliably reprinted outside of New York; furthermore, by the time the series was well underway, a number of important states had already ratified it, for instance Pennsylvania on December 12. New York held out until July 26; certainly The Federalist was more important there than anywhere else, but Furtwangler argues that it "could hardly rival other major forces in the ratification contests"—specifically, these forces included the personal influence of well known Federalists, for instance Hamilton and Jay, and Anti Federalists, including Governor George Clinton. Further, by the time New York came to a vote, ten states had already ratified the Constitution and it had thus already passed—only nine states had to ratify it for the new government to be established among them; the ratification by Virginia, the tenth state, placed pressure on New York to ratify. In light of that, Furtwangler observes, "New York's refusal would make that state an odd outsider." Only 19 Federalists were elected to New York's ratification convention, compared to the Anti Federalists' 46 delegates. While New York did indeed ratify the Constitution on July 26, the lack of public support for pro Constitution Federalists has led historian John Kaminski to suggest that the impact of The Federalist on New York citizens was "negligible". As for Virginia, which ratified the Constitution only at its convention on June 25, Hamilton writes in a letter to Madison that the collected edition of The Federalist had been sent to Virginia; Furtwangler presumes that it was to act as a "debater's handbook for the convention there", though he claims that this indirect influence would be a "dubious distinction". Probably of greater importance to the Virginia debate, in any case, were George Washington's support for the proposed Constitution and the presence of Madison and Edmund Randolph, the governor, at the convention arguing for ratification.

Құрылымы мен мазмұны

Федералистік №1-де Гамильтон келесі мақалаларда талданбақ алты тақырыпты тізімдеді:

"Сіздің саяси гүлденуіңізге ОДАҚтың тигізер пайдасы" – №2-ден №14-ке дейін талданды
"Осы Одақты сақтау үшін қазіргі Конфедерацияның жеткіліксіздігі" – №15-тен №22-ге дейін талданды
"Осы мақсатқа жету үшін ұсынылған үкіметтен кем дегенде сондай-ақ белсенді үкіметтің қажеттілігі" – №23-тен №36-ға дейін талданды
"Ұсынылған конституцияның республикалық үкіметтің нағыз қағидаларына сәйкестігі" – №37-ден №84-ке дейін талданды
"Оның өз мемлекетіңіздің конституциясына ұқсастығы" – №85-те талданды
"Осы шешімді қабылдаудың осы үкімет түрін, бостандықты және гүлденуді сақтауға қосымша кепілдік беруі" – №85-те талданды. Фуртванглер серия өскен сайын бұл жоспар шамалы өзгергенін айтады. Төртінші тақырып Конституцияның жекелеген баптары мен оның талаптарына сәйкес құрылған институттарды егжей-тегжейлі қарастыруға дейін кеңейтілді, ал соңғы екі тақырып соңғы мақалада тек қысқаша айтылды. Мақалалар авторлар мен тақырыптар бойынша да бөлінеді. Серияның басында үш автор да үлес қосты; алғашқы 20 мақала Гамильтонның 11, Мэдисонның 5 және Джейдің 4 мақаласынан тұрады. Алайда серияның қалған бөлігі бір автордың үш ұзын сегментімен басым: №21–36 Гамильтон, №37–58 Мэдисон (Гамильтон Олбаниде болған кезде жазылған), және №65-тен соңына дейін Гамильтон (Мэдисон Вирджинияға кеткеннен кейін жарияланды).

Құқықтар жарлығына қарсылық

Федералисттік қағаздар (әсіресе Федералист №84) кейінірек АҚШ-тың құқықтар туралы билліне айналған нәрсеге қарсылығымен ерекшеленеді. Конституцияға құқықтар туралы билль қосу идеясы бастапқыда даулы болды, себебі Конституция, жазылған күйінде, халықтың құқықтарын нақты санап көрсетіп, қорғамады, керісінше, үкіметтің өкілеттіктерін тізімдеді және қалғанын штаттар мен халыққа қалдырды. Федералист №84-тің авторы Александр Гамильтон, мұндай тізім жазылып біткеннен кейін, адамдардың жалғыз құқықтарының тізімі ретінде түсіндірілуі мүмкін деп қорқыды. Дегенмен, Гамильтонның құқықтар туралы билльге қарсылығы толығымен бірауқыпты болған жоқ. Роберт Йейтс, «Брут» псевдонимімен жазған «Антифедералист №84» еңбегінде осы көзқарасты білдірді, сондай-шама заңмен шектелмеген үкімет оңайлықпен тирандыққа ұшырауы мүмкін екенін мәлімдеді. «Федералист» пен ратификациялық пікірсайыстардағы сілтемелер, жік салушы үгіттер арқылы тирандыққа ұмтылатын демагогтар туралы ескертеді. «Федералист» осы мәселемен басталып, осы мәселемен аяқталады. Соңғы мақаласында Гамильтон «Одақты шын жүректен жақсы көретіндердің бәріне қанағаттандыру сабағын ұсынады және оларды анархия, азаматтық соғыс, штаттардың бір-бірінен толықтай бөлінуі және, мүмкін, сәтті демагогтың әскери деспотизміне қарсы сақтандыруы керек» дейді. Бұл мәселе Тоғызыншы түзетуде одан әрі нақтыланды.

Сот қолдануы

Федералды судьялар Конституцияны түсіндіргенде, «Федералисттік қағаздарды» Конституцияны жасаған және бекіткен адамдардың ниеттерін көрсететін заманауи құжат ретінде жиі пайдаланады. Олар шетелдік істердегі федералды үкіметтің өкілеттігі (Хейнс Дэвидвицке қарсы ісінде) және экс-пост-факто заңдарының заңдылығы (1798 жылғы «Кальдер Бульге қарсы» шешімінде, бұл шешімде «Федералист» алғаш рет еске алынған) сияқты мәселелерде қолданылған. 2000 жылға дейін Жоғарғы Сот шешімдерінде «Федералист» 291 рет тікелей сілтеме ретінде келтірілді. Конституцияны түсіндіруде «Федералисттік қағаздарға» қаншалықты құрмет көрсету керек деген мәселе әрқашан да даулы болды. 1819 жылы бас судья Джон Маршалл танымал «Маккалох Мэрилендке қарсы» ісінде «осы еңбектің авторларының пікірлері Конституцияны түсіндіруде үлкен құрметке лайық деп есептелген. Оларға олардың лайықтысынан артық құрмет көрсетуге болмайды, бірақ олардың пікірлерін үкіметіміздің даму барысында туындаған жағдайларға қолданғанда, олардың дұрыстығын бағалау құқығы сақталуы керек» деп атап өтті. 1821 жылы Томас Ричиге жазған хатында Джеймс Мэдисон Конституция туралы былай деді: «Бұл құжаттың нақты мағынасы оның мәтінінен алынуы керек; немесе егер кілт басқа жерде ізделсе, ол Конституцияны жоспарлаған және ұсынған органның пікірлері мен ниеттерінде емес, сонымен қатар халықтың оған берген мағынасында болуы керек, олар оны өздерінің штаттық конвенцияларында бекіткен және оған барлық билігін берген».

Жалпы және келтірілген сілтемелер

Жаңартылған 2-ші басылым, алғаш рет Уилс, Гэри жариялаған. «Американы түсіндіру: Федералист». Гарден-Сити, Нью-Джерси: 1981 жыл.