Кіріспе
Құс түрі Виргиния сойқышығы (Leiothlypis virginiae) – Жаңа әлем сойқышығының бір түрі. Атының айнысымен қарамастан, Виргиния сойқышығы Американың Вирджиния штатының құрметіне аталмаған, себебі құстың табиғи ареалы шығысқа қарай Техас штатына ғана жетеді. Құстың кең таралған шығыс аймағы – Колорадоның орталық және оңтүстік таулары, Вайомингтің орталық бөлігі және Нью-Мексиконың орталық және батыс бөлігі. Құс 1858 жылы Нью-Мексико штатындағы Форт-Бергвин бекінісінде әскери хирургтың әйелі Вирджиния Андерсон табады. Смитсондар институтының ғалымы Спенсер Фуллертон Берд 1860 жылы құсты ғылыми тұрғыдан толық сипаттағанда, құсты ашқан адамның тілегін құрметтеп, құстың жалпы және ғылыми атауы ретінде Вирджинияны белгіледі.
Virginia's warbler (Leiothlypis virginiae) is a species of New World warbler. Despite what its name may suggest, Virginia's warbler is not actually named after the American State of Virginia, which makes sense as the birds' typical range only reaches as far east as the state of Texas. The bird's common eastern range is central and southern mountains of Colorado, central Wyoming, and central and western New Mexico. The bird was named for Virginia Anderson, the wife of an army surgeon who discovered the bird at Fort Burgwin, New Mexico, in 1858. When Spencer Fullerton Baird of the Smithsonian Institution fully described the bird for science in 1860 he honored the wishes of the warbler's discoverer and designated Virginia to be both the bird's common and scientific name.
Сипаттама
Вирджинияның сойқысы – ұзындығы шамалы кішкентай құс. Оның түсі көбінесе сұр, құрсағы ақшыл, ал көзінің айналасы ақ. Құйрық асты және құйрық жапырақшалары сары түсті. Сонымен қатар, олардың кеудесінде сары дақ және жартылай жасырылған қара-қызыл төбесі бар. Ұрғашылары сәл бозғылт, кеудесіндегі сары түс аз. Вирджиния сойқысын сирек кездесетін Колима сойқысымен шатастыру оңай, бірақ ол кішірек, құйрығы сарырақ және көбірек тараған. Колима сойқысының кеудесінде сары дақ жоқ.
Өмірбаян
Вирджиния сойқысы тығыз емен және пинион ормандары мен өзендер бойындағы бұталы төбелерде көп кездеседі. Ол жазда АҚШ-тың оңтүстік-батысында болады және қыста Белизге дейін оңтүстікке көшіп барады, сондай-ақ Багам, Куба және Түркс және Кайкос аралдары сияқты бірнеше Кариб аралдарында тоқтайды. Ұялары жерге, құрғақ жапырақтар мен бұтаның немесе жас ағаштың түбіндегі шөп арасына жасырынып салынады. Ұясы кесе пішіндес, мүк, шөп, қабық және тамырдан құралған. Аналық 3-5 жұмыртқа салады, олар ақ түсті және ұсақ қоңыр дақтармен өрнектелген. Екі жынысты да жас балапандарға күтім жасайды, бірақ инкубация кезеңі және басқа ұя салу әдеттері көбінесе белгісіз.
Диссертация
Конуэй, Кортни Джозеф, Ф. Д., (1998) Құстардың инкубациялық мінез-құлқы және ұя салу орнын таңдаудағы экологиялық және физиологиялық шектеулер. Монтана университеті, 149 бет.
Мақалалар
Берри МЕ және Бок СЕ. (1998). Колорадо тау етегіндегі бұталы өсімдіктердегі құстардың көбеюіне мекендеу ортасы мен ландшафт ерекшеліктерінің әсері. Оңтүстік-батыс табиғаттанушысы. 43-том, 4-сан. 453–461-беттер. Говард П. (1999). Вирджиния сойқышы Кенесоу тауында, Кобб округі, Джорджия штаты. Oriole. 64-том, 1–2-сан. 5–6-беттер. Мартин PR және Мартин TE. (2001). Бірге тіршілік ететін түрлердің мінез-құлқындағы өзара әрекеттесулер: ағаш сойқыштарымен ән ойнату тәжірибелері. Экология. 82-том, 1-сан. 207–218-беттер. Мартин PR және Мартин TE. (2001). Түрлердің бірге тіршілік етуінің экологиялық және тікелей салдары: ағаш сойқыштарымен жою тәжірибесі. Экология. 82-том, 1-сан. 189–206-беттер. Седжвик ЖА. (1987). Пиньон-жәндік орманындағы құстардың мекендеу ортасымен байланысы. Уилсон бюллетені. 99-том, 3-сан. 413–431-беттер. Свонсон DL, Палмер JS, Ликнес ET және Дин KL. (2000). Оңтүстік Дакота штатының оңтүстік-батыс Блэк Хиллз аймағында Вирджиния сойқыштарының көбеюі. Оңтүстік-батыс табиғаттанушысы. 45-том, 1-сан. 39–44-беттер. Волькер, Гэри және Сара Л. Макфарленд. (2002). Люси және Вирджиния сойқыштарының сойқылау үлгілері мен сойқылау орындары: ұқсас, бірақ әртүрлі. Уилсон бюллетені. 114-том, 2-сан. 255-бет (9 бет).