Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эндрю Виндзор, 1-ші барон Виндзор (Виндзор, Виндезор) КБ (1467–1543), Парламент мүшесі, ағылшын пэрі және Киім-кешек сақтаушысы, кавалер және әскери қолбасшы болды.
English peer
Andrew Windsor, 1st Baron Windsor (Wyndsore, Wyndesor) KB (1467–1543), was a Member of Parliament, English peer, and Keeper of the Wardrobe, knight banneret and military commander.
Атауы
1650 жылға дейінгі қолжазбалар мен басылған дереккөздерде оның есімі тұрақты түрде 'Андрю' немесе 'Андреу' деп келеді. 1676 жылы сэр Уильям Дагдейл (1605–1686) «Англия барондығы» еңбегінде оның аты-жөнін келтірді, бұл ақпараттың бір бөлігі «марқұм лорд Виндзордың Томасынан» (6-шы лорд Виндзор, 1642 жылы қайтыс болған) алынған, онда ол «Эндрюс» Виндзор деп аталған, ал Эндрюс – сэр Эндрюдің анасының бойжеткен аты болған. Артур Коллинз 6-шы лордтың ұрпақсыз қайтыс болғанын, 1641 жылы ол мұрагерлік мүлігін қарындасының ұлы Томас Виндзор Хикманға (ол кезде кәмелетке толмаған) Виндзор әулетінің атын және гербін қабылдау шартымен тапсырғанын айтты. 1660 жылы король Карл II (король Карл I бастаған жарлықты орындау мақсатында) оның атағын қайта қалпына келтіріп, оны 7-ші лорд Виндзор етіп тағайындады. Ол өз ниетіне адалдықпен, атын Виндзор Хикман деп өзгертті және балаларына ата-бабаларының есімдерін қойды, біреуін «Домсдей» атасының құрметіне «Озер» деп, ал екіншісін (1678 жылы) Эндрюс Виндзор деп атады. Бұл Дагдейлдің 1-ші баронның есімін өзгертуіне себеп болған болуы мүмкін. 1682 жылы 7-ші лорд Виндзор патент арқылы Плимут графының 1-ші дәрежесіне көтерілді. Бірнеше көрнекті ғалымдар, әсіресе Артур Коллинз, Дэниел Лайсонс және сэр Харрис Николас, әлде сыпайылық таныту үшін, Дагдейлдің көрсеткеніне (егер ол жай ғана баспа қатесі болмаса, өйткені ол екі нұсқаны да қолданған) еріп, тіпті «Андреу» (қолжазбаларда) нұсқасын 1-ші барон Виндзорға қатысты бірдей құжаттардың басылған түрлерінде «Эндрюс» деп өзгертіп жіберді. Басқалары, әсіресе Джон Берк, бұл өзгертуге қарсылық көрсетті, нәтижесінде екі түрлі номенклатура қалыптасты. Қазіргі тарихи контексте 1-ші барон Виндзор өмір бойы қолданған атымен, яғни сэр Эндрю деп аталады.
In manuscript and printed sources dated before 1650 his name consistently appears as 'Andrew' or 'Andrewe'. In 1676 Sir William Dugdale (1605–1686) gave an account of him in The Baronage of England, partly based on information from 'Thomas, late Lord Windsor deceased' (6th Lord Windsor, died 1642), in which he is called 'Andrews' Windsor, Andrews having been the maiden name of Sir Andrew's mother. Arthur Collins gave the account that the 6th Lord, dying without issue, in 1641 settled his estate upon his intended heir, his sister's son Thomas Windsor Hickman (then in his minority), on condition that he assume the name and arms of the Windsor family. The title was restored in him (in fulfilment of a warrant instigated by King Charles I) by King Charles II in 1660, as the 7th Lord Windsor. In spirited compliance with his late uncle's intention, he reshaped his name to Windsor Hickman, and chose ancestral names for his own children, naming one 'Other' after the Domesday ancestor, and another (in 1678) Andrews Windsor. This appears to be the origin of the revision in the 1st Baron's name made by Dugdale. The 7th Lord Windsor was advanced to the dignity of 1st Earl of Plymouth by Letters Patent in 1682. Several very learned authors, notably Arthur Collins, Daniel Lysons and Sir Harris Nicolas, perhaps of courtesy, followed Dugdale's indication (if it was not simply a misprint, since he uses both forms) and went so far as to alter the form 'Andrewe' (in manuscript sources) to 'Andrews' in their printed transcripts of the same documents referring to the 1st Baron Windsor. Others, notably John Burke, resisted the alteration, resulting in two separate nomenclature traditions. In modern usage in historical contexts, the 1st Baron Windsor is referred to as Sir Andrew, the name used during his own lifetime.
Туған жері мен ерте өмір
1086 жылы Стэнвелл (Мидлсекс) иелігін Виндзор қамалының констеблі Уильям Фиц Отер иеленді. Стэнвелл қамалға қарасты болды, ал Уильямның ұрпақтары Виндзор деген ат алды. Эндрюдің әкесі Томас Уиндзор, оның әкесі Майлз Уиндзор 1451/52 жылдары Италияның Феррара қаласында қажылық сапарда болғанда 11 жаста болған: Майлздың әйелі – Уолтер Гриннің қызы Джоан, Хейз (Мидлсекс) депутаты (1456 жылы қайтыс болған), (және Кэтрин Гриннің қарындасы (1498 жылы қайтыс болған), Уильям Сталворт (1445 жылы шамамен қайтыс болған), Джон Гейнсфорд (1460 жылы қайтыс болған) және Боарсталдан сэр Эдмунд Реде (1417–1489) әйелдері болған). Томас Уиндзор Хэмптон Пойлдің (Оксфордшир) иесі ретінде, оны 11 Эдуард IV жылы Гейнсфорд және Уорнер отбасының Пойл отбасымен байланысына байланысты Катерина Редеге берді. 1465 жыл шамасында Томас Саффолк графтығының Байлхамнан шыққан Джон және Елизавета Андреустердің қызы Елизавета Андреуске үйленді, ал ең үлкен баласы Эндрю 1467 жыл шамасында дүниеге келді. Томастың бірнеше балалары Елизавета Андреустің кіші және оның әпкесі леди Элис Уайчтың өсиеттерінде тізілген, екеуі де 1474 жылы қайтыс болды. 1479 жылы өзінің өсиеттемесін жасаған Томаске 1483 жылдың маусымында король Эдуард V-нің тәж кию рәсімінде рыцарлық орденін алуға дайындалуға кеңес берілді, бірақ бұл құрметтер іске аспады. 1485 жылы Ричард III оны Виндзор қамалының констеблі етіп тағайындады. Босворт шайқасынан кейін оның жерлері тәркіленді, бірақ Генрих VII оларды дереу қайтарып берді. Ол бір аптадан кейін қайтыс болды; оның Эндрюді мұрагері деп атаған өсиеттемесі 1485/86 жылдың 14 ақпанында расталды.
In 1086 the manor of Stanwell, Middlesex, was held by William Fitz Othere, Constable of Windsor Castle. Stanwell was held as from the Castle, and William's descendants took the name Wyndsore. Thomas Wyndsore, Andrew's father, was aged 11 when his father Miles Wyndsore died while on pilgrimage in Ferrara, Italy in 1451/2: Miles's wife was Joan, daughter of Walter Green, M. P., of Hayes, Middlesex (d. 1456), (and sister of Katherine Green (died 1498), successively wife of William Stalworth (died c. 1445), John Gaynesford of Crowhurst (died 1460) and Sir Edmund Rede of Boarstall (1417–1489).). Thomas Wyndsore as fee lord of Hampton Poyle, Oxfordshire, demised it in 11 Edward IV to Katherine Rede, in respect of the Gaynesford and Warner connection with the Poyle family. Around 1465, Thomas married Elizabeth Andrewes, daughter of John and Elizabeth Andrewes of Baylham, Suffolk, and Andrew, the eldest surviving son, was born c. 1467. Several children of Thomas are enumerated in the wills of Elizabeth Andrewes senior and her sister Dame Alice Wyche, both of whom died in 1474. Having made his own will in 1479, Thomas was advised to prepare himself to receive the Order of Knighthood at King Edward V's Coronation in June 1483, but those honours never materialised. In 1485, Richard III appointed him Constable of Windsor Castle. Following the Battle of Bosworth, his lands were forfeit, but immediately restored to him by Henry VII. He died a week later; his will naming Andrew his heir was proved on 14 February 1485/6.
Ерте мансап
Әкесі қайтыс болғаннан кейін, Эндрюдің анасы Елизавета 1492 жылы Генрих VII-нің киім-кешек сақтаушысы болған сэр Роберт Литонға қайтадан үйленді. Литон, сэр Томас Бургхиерден (1491 жылы қайтыс болған, Эссекс графының кіші ұлы) Гертфордширдегі Кнебворт поместьесін сатып алды, ол оны бұрынғы әйелі Изабелдің (Барре) арқылы иеленген, ол Девонның 1-ші графы Хамфри Стаффордтың жесірі еді. Бургхиер екінші рет Энн Эндрюсқа (сэр Джон Сюльярдтың жесірі және Елизаветаның қарындасы) үйленді, ол одан ұзақ өмір сүрді және 1520 жылы Суффолк штатындағы Уэтерденде қайтыс болды. Эндрю, Эдвард Блоунттың 2-ші барон Маунтджойдың қарындасы және мұрагері Элизабет Блоунтқа үйленді. Оның ағасы Джон Уиндзор, Орта ғибадатханада қызмет етіп, сэр Томас Файнстің Арлингтон, Шығыс Суссекстегі Клавэрхемдегі қызы Энн Файнске үйленді: оның ағасы Энтони Уиндзор Генри Ловеллдің қызы және Констанс Хассидің, Суссекстегі Хартинг поместьесінің мұрагері Елизаветаға үйленді. Оның әпкелері Елизавета мен Элис тиісінше Ричард Фаулер мен Джордж Путтенхемге үйленді. Эндрюдің мұрагерлік иеліктерінің арасында Суффолк штатындағы үйлер болды, соның ішінде Спроутондағы Эндрюс Холл және Стоук, Андрюс тарапынан келген мүлік, 1522 жылғы Ипсвич айналымында және Эндрюдің өсиетінде айтылған. Өмір бойы Уиндзор патшалықтың көптеген аймақтарындағы поместьелерді сатып алды. Орта храмға қабылданғаннан кейін, 1500 жылдары ол бірнеше округтің (Гэмпшир (1502), Миддлсекс (1505) және Букингемшир (1507) сияқты) әділет судьясы болып тағайындалды, 1503 жылы Миддлсекс және Букингемшир үшін субсидиялар комиссары болды, 1504 жылы Гэмпширдегі Букингемнің 3-ші герцогы Эдвард Стаффордтың жерлеріне басқарушы болып тағайындалды және сол округтерде, Лондон мен Эссексте әртүрлі басқа комиссияларды атқарды. Ол 1504 жылы Генрих VII үшін оның қарындасы Маргарет діни өмір сүрген Сион Аббатханасына қатысты жер мәмілесінде феоф болды. Ол сондай-ақ, қарындасы Аннаға үйленген, Палатаның спикері, заңгер Эдмунд Дадлидің феофы ретінде әрекет етті. Элизавета ханымды оның орындаушысы, ал Эндрю Уиндзор мен Эдмунд Дадлиді оның қадағалаушылары етіп, Эндрю оның орнына Гардеробтың күзетшісі болып тағайындалды, бұл байыту үшін үлкен мүмкіндіктер ашты. Патшаның қаржысын басқару кезінде Дадли байлық пен поместьелерді жинады және патшаның ықыласы мен ықпалының басты делдалы болды. Эдмунд Дадли мен Ричард Эмпсон 1509 жылы корольдің қайтысымен бірге дереу тұтқындалды, бірақ Уиндзор VIII Генрихтің таққа отыруында Бат орденімен марапатталғандардың бірі болды. Олардың айыпталуы мен сотталуы кезінде, сатқындыққа қатысты айыптамалар бойынша Дадли мен Эмпсон Лондон мұнарасында ұсталды, онда Дадли Епископ ФитцДжеймс, сэр Эндрю Уиндзор, Дин Колет және доктор Йонгеден өзінің орындаушылары немесе феофтарын жасады. Осылайша Уиндзор Дадлидің Джон Эрнлидің оның поместьелеріне қатысты ұмтылыстарына қарсы тұруына қосылды, ол Англия мен Уэльстің бас прокуроры ретінде жаңа корольдің ықыласына терең енген еді. 1510 жылы Дадлидің өлім жазасына кесілгеннен кейін, сол жылы Уиндзор Криклейдтен парламент депутаты болып сайланды, бұл мәселелер 1512 жылы сотқа келді.
After his father's death, Andrew's mother Elizabeth remarried to Sir Robert Lytton, who became Keeper of the Wardrobe to Henry VII in 1492. Lytton acquired the reversion of the manor of Knebworth in Hertfordshire from the estate of Sir Thomas Bourgchier (died 1491, a younger son of the 1st Earl of Essex), who had it in right of his former wife Isabel (Barre), widow of Humphrey Stafford, 1st Earl of Devon. Bourgchier had married secondly Anne Andrews (widow of Sir John Sulyard and sister of Elizabeth), who long survived him and died at Wetherden, Suffolk in 1520. Andrew married Elizabeth Blount, sister and coheir of Edward Blount, 2nd Baron Mountjoy. His brother John Wyndsore, of the Middle Temple, married Anne Fiennes, daughter of Sir Thomas Fiennes of Claverham in Arlington, East Sussex: his brother Anthony Wyndsore married Elizabeth daughter of Henry Lovell and Constance Hussey, heiress of Harting, Sussex. His sisters Elizabeth and Alice married Richard Fowler and George Puttenham respectively. Among Andrew's inheritances were estates in Suffolk including Andrews Hall in Sproughton and Stoke, property coming from the Andrewes side, mentioned in the 1522 Perambulation of Ipswich and in Andrew's will. Throughout his life Wyndsore acquired estates in many parts of the kingdom. Having entered the Middle Temple, during the 1500s he was appointed J. P. of several counties (including Hampshire (1502), Middlesex (1505) and Buckinghamshire (1507)), was Commissioner for Subsidies for Middlesex and Buckinghamshire in 1503, was Steward to the lands of Edward Stafford, 3rd Duke of Buckingham in Hampshire in 1504, and held various other commissions in those counties and in London and Essex. He was a feoffee for Henry VII in a 1504 land transaction concerning Syon Abbey, where his sister Margaret led a religious life. He also acted as feoffee for his brother in law Edmund Dudley, Speaker of the House of Commons, who had married his sister Anne. making Dame Elizabeth his executor and Andrew Wyndsore and Edmund Dudley his supervisors, Andrew was appointed Keeper of the Wardrobe in his place, opening great opportunities for enrichment. In handling the King's finances Dudley amassed wealth and estates, and became a foremost mediator of royal favour and influence. Edmund Dudley and Richard Empson were immediately imprisoned on the death of the King in 1509, but Wyndsore was among those to be invested Knight of the Bath at the Coronation of King Henry VIII. During their indictment and conviction for Constructive treason Dudley and Empson were held in the Tower of London, where Dudley declared a will making Bishop FitzJames, Sir Andrew Wyndsore, Dean Colet and Dr Yonge his executors or feoffees. Wyndsore was thereby joined in Dudley's attempt to resist the predatory intentions towards his estates of John Ernley, who as Attorney General for England and Wales was deeply embedded in the new king's favour. Following Dudley's execution in 1510, in which year Wyndsore sat as Member of Parliament for Cricklade, these matters came into court in 1512.
Ат қызметі
Виндзор Генридің 1513 жылы Францияға жасаған әскери жорығында маңызды рөл атқарды. Ол 30 маусымда Кале қаласына патшаның өзімен бірге, виконт Лисль, лорд Виллоуби және басқалармен, патшаның ортаңғы жасағының қазынашысы ретінде келді. Ол Теруан қамалында және Шпоры шайқасында болды, одан кейін Банереттер рыцарьдарының біріншілерінен болды. Патша әскері кейін Турне қаласының алдына ордаласты, оны да жаулап алды. Содан кейін 1514 жылы 20 аттысымен Банерет рыцары ретінде корольдің қарындасы Мэри Францияға, Людовик XII-ге үйлену үшін жасаған сапарында бірге болды. Англияға оралған соң Букингем герцогының басқарушылық қызметін, сондай-ақ Букингемшир, Беркшир, Миддлсекс және басқа аймақтардағы субсидиялар мен басқа да тапсырмаларын қайта бастады, осыдан ол 1512 және 1515 жылдардағы парламенттерде отырды деген болжам туды. 1520 жылы ол Кентербериде король мен королеваны күтіп алуға шақырылды, содан кейін 11 қызметшісі мен 8 атымен Кале және Гизнеге, Франция королімен «Алтын мата алаңында» кездесуге, одан кейін Фландриядағы Гравелинге аттанды, онда оларды император Карл V құрметпен қарсы алды және кардинал Вулсидің бұйрығымен қызметшілерінің жартысын үйлеріне қайтаруға бұйырды.
Wyndsore played a significant part in Henry's military expedition to France in 1513. He arrived at Calais on 30 June in the King's own party, together with Viscount Lisle, Lord Willoughby and others, as Treasurer of the King's middle ward. He was present at the Siege of Thérouanne and at the Battle of the Spurs, after which he was among the first to be advanced as Knights Bannerets. The King's army afterwards set down before Tournay, which they also took. It was then as a Knight Banneret with 20 horse that in 1514 he attended Mary, the King's sister, in her journey to France for her marriage to Louis XII. In England he resumed his stewardships for the Duke of Buckingham, and his subsidy and other commissions, in Buckinghamshire and Berkshire, Middlesex and elsewhere, from which it has been inferred that he sat in the Parliaments of 1512 and 1515. In 1520 he was summoned to attend the King and Queen at Canterbury, and then with 11 servants and 8 horses to join his train to Calais and Guisnes, to the meeting with the King of France at the Field of the Cloth of Gold: and thence to Gravelines in Flanders, where they were welcomed by Emperor Charles V, and bidden to send half their servants home by Cardinal Wolsey.
Ішкі істер
1520 жылы Уиндсордың үлкен ұлы және мұрагері Джордж (Оксфордтың 14-ші графының қарындасы Урсула де Вереге үйленген) әлі жас шағында қайтыс болды. Ол Стэнвеллден және Эндрюдің әпкесі Маргарет Уиндзордың приоресса болған Сион аббатханасынан алыс емес, Хаунслоу Тринитариандық приорына қарасты шағын ғибадатханада жерленді. 1522 жылы Бордодағы өкілдері бар ағылшын саудагерлері француз королінің (қайтару туралы уәделеріне қарамастан) олардың тауарларын тартып алғанын немесе тонағанын, кемелерін порттарда ұстағанын және адамдарын түрмеге қамағанын шағымдады. Француз елшісінің жауабы қанағаттандырмайтындықтан, Вулси Турнеден алынатын сыйлық үшін кепіл ретінде Англияда ұсталып тұрған төрт француз тұтқынын Лорд Сент-Джон, сэр Томас Ловелл, сэр Томас Невилл және сэр Эндрю Уиндзордың жеке күзетіне беруге және елшіні үйіне қамауға бұйрық берді, сондай-ақ Лондондағы көптеген француз азаматтары тұтқындалды. 1523 жылы парламентте отырғаны туралы қосымша мәліметтер бар, бұл оған және оның інісі Энтониге Букингем герцогының басқарушылық лауазымдарын сақтауға мүмкіндік берген заңнамадан және герцогтың қылмыстық ісіндегі олардың талаптарының тіркелуінен көрінеді.
In that year of 1520 Wyndsore's eldest son and heir George (who had married Ursula de Vere, sister of the 14th Earl of Oxford) died, being still a young man. He was buried in a chapel belonging to Hounslow Trinitarian Priory, not far from Stanwell and from Syon Abbey, where Margaret Wyndsore, Andrew's sister, became prioress. In 1522, complaints were brought by English merchants who had factors at Bordeaux, that the French King had (contrary to promises of restitution) seized or rifled their goods, restrained their ships in the ports and imprisoned their men. The French ambassador's answer being found unsatisfactory, Wolsey gave order that the four French hostages who were held in England as surety for tribute from Tournay should be held separately confined by Lord St. John, Sir Thomas Lovell, Sir Thomas Nevill and Sir Andrew Wyndsore, and the ambassador to keep his house, while many Frenchmen in London were imprisoned. There are further indications that he sat in Parliament in 1523, inferred from legislation which enabled him, and his brother Anthony, to retain stewardships granted by the Duke of Buckingham, and from records of their provisos in the Duke's attainder.
1523 жылғы жорық және кейінгі жылдар
Келесі айлардағы қақтығыстар мен жанжалдардан кейін, 1523 жылдың тамызында Парламенттің ұсынысымен корольдік әскер Францияға жіберілді. Әскердің бас қолбасшысы Саффолк герцогы болды, ал сер Эндрю Уиндзор оның командирлерінің бірі еді. Олар Каледен Дания королі II Христианмен Гравлинде кездесті. Қыркүйек айының соңында Белл қамалының сәтті қоршауынан кейін ағылшын әскері Сомма арқылы Брей және Руай қалаларынан өтіп, заманауи артиллерияны тиімді пайдаланып, 28 қазан күні Мондидье қамалын қоршауға алды, ол капитуляциялады. Бірақ экспедиция қысқы суық пен қиындықтармен аяқталды. Келесі үш жыл ішінде Уиндсор Норфолк герцогы, Саффолк герцогы және басқалармен бірнеше рет Гартер орденіне қабылдануы үшін ұсынылды, бірақ бұл ұсыныстар корольдің келісімін алмады. Дегенмен ол Уолсидің құрметіне ие болды, оның өтініштер сотында комиссар болып қызмет етті және заң мәселелерінде оған кеңесші болды. Оның алғашқы ісінің бірі - Рим папасы VII Климентке хат жазып, корольдің патшайым Екатеринадан ажырасу ниетін мақұлдауын сұрау болды. Егер ол мақұлдамаса, «олар осы мәселеде қанағаттанған болып есептеліп, осы мақсатқа басқа жолдармен қол жеткізуге тырысады» делінген хатта. Одан кейін ол үнемі Парламентке қатысты. Қосымша ұсыныстарға қарамастан, ол Гартер орденіне қабылданбады. 1530 жылы Норфолк герцогымен бірге ол архиепископ Уорхемнің өсиеті бойынша орындаушы болып тағайындалды және 1532 жылы өсиетті растауға ант берді. Ол Сион аббаттығының жабылуына байланысты жағдайды жеңілдетуге тырысты. 1536 жылы ол королева Джейнге шақырылды, ал 1539 жылы Блэкхитте Клевс Аннасын күтіп алды. Әрине, байлығы мен мәртебесіне сенімді болғандықтан, ол әртүрлі иеліктері үшін жиі соттасты, беделді адамдарға қарсы шығудан қорқа алмады. Оған Тардебидж иелігіндегі Хьюэлл Грандж берілді. Уиндзор өсиетнамасын 1543 жылдың 26 наурызында Стэнвеллден жазды және төрт күннен кейін қайтыс болды. Оның әйелі одан бұрын қайтыс болған еді, ол оны Hounslow шіркеуіндегі қабірге бірге жерлеу және олар үшін «суреттері мен жазулары бар ескерткіш» орнату туралы нақты нұсқаулар қалдырды, сондай-ақ оның ұлы Джорджтың қабірін аяқтауды тапсырды. Ол өсиетті орындаушылар ретінде ұлдары Уильям мен Эдвардты, Уолденнің сер Томас Одлиін (Лорд-канцлер) және сер Джон Бейкерді (Ондықтардың канцлері) тағайындады, ал бақылаушылар ретінде ағасы сер Энтони Уиндзор мен Норфолк герцогы Томас тағайындалды. Уильям мен Эдвард 1543 жылдың шілдесінде өсиетнаманы орындады. Эндрюдің ұлы Уильям, 2-ші барон Виндзор 1558 жылы қайтыс болған кезде Ханслоудағы иелік пен шіркеуді иеленді. Оның ұлы Эдвард Виндзор, 3-ші барон Виндзор 1571 жылы оны сатқан кезде, сатып алушы сер Эндрю мен Джордж Виндзордың қабірлерін сақтауға міндеттенді. Тізе бүгіп отырған, әйелімен бірге, қару-жарақ киген адамды бейнелейтін қабырғалық ескерткіш, Андрей мен Елизаветаға арналған болуы мүмкін. 1828 жылға дейін ертедегі периметр қабырғасында орналасқан және «Монсир Эндрюс Ванэдсор» деген жазуы бар тас 1828 жылы қайта салынған шіркеудің сакральдық қабырғасында қайта орнатылды, бірақ қазіргі кездегі қасиетті Үштік шіркеуінің қайта құруында жоғалған сияқты. Оның ұлы Джорджқа арналған жазу Джон Уивер жазғаннан бері жоғалып кетті.
After the provocations and conflicts of the following months, in August 1523, at the urging of Parliament, an army royal was sent into France, under the general command of the Duke of Suffolk, of which Sir Andrew Wyndsore was one of the commanders. From Calais they met with King Christian II of Denmark at Gravelines, and, following the successful siege of Bell Castle in late September, the English proceeded across the Somme through Bray and Roye, making highly effective use of modern artillery, to the siege of Montdidier, which capitulated on 28 October. The expedition however ended in winter cold and misery. Over the following three years Wyndesore was repeatedly nominated by the Duke of Norfolk and Duke of Suffolk, and others, for admission to the Order of the Garter, but these recommendations did not win the royal assent. However he remained in the favour of Wolsey, to whom he was a commissioner in his court of requests, and became a counsellor to him in matter of law. An early action in his capacity as a temporal lord was to subscribe to the letter to Pope Clement VII seeking his compliance with the King's proposed divorce from Queen Katherine, which, if he would not confirm, 'they should therein rest satisfied, and seek to attain this end by other means'. He attended the House regularly thereafter. Despite further nominations he was never admitted to the Garter. With the Duke of Norfolk he was named executor in the will of Archbishop Warham in 1530, and swore to probate in 1532. With some success he attempted to moderate the circumstances of the monastic closures upon Syon Abbey. He was summoned to attend Queen Jane in 1536, and greeted Anne of Cleves at Blackheath in 1539. Perhaps over emboldened by his wealth and position, he was often litigious on behalf of his various estates and did not fear to challenge men of influence. He was given the seat of Hewell Grange in the manor of Tardebigge. Wyndsore dated his will 26 March 1543, as from Stanwell, and died four days later. His wife had died before him, and he left careful instructions that he should be buried with her in the chapel at Hounslow, and a suitable monument 'with arms, images and scriptures' to be erected for them, and the tomb of his son George to be properly finished. He appointed as executors his sons William and Edward, Sir Thomas Audley of Walden (Lord Chancellor) and Sir John Baker (Chancellor of the Tenths), and for his overseers his brother Sir Anthony Wyndsore and Thomas Duke of Norfolk. William and Edward proved his will in July 1543. Andrew's son William, 2nd Baron Windsor held the manor and chapel at Hounslow at his death 1558, and when sold by his son Edward Windsor, 3rd Baron Windsor in 1571 the purchaser covenanted to maintain the tombs of Sir Andrew and George Wyndsore. A wall monument showing a kneeling figure in armour with his wife, surrounded by a moulding but lacking an inscription, may be that for Andrew and Elizabeth. A stone bearing the arms of Wyndsore quartered with those of Andrewes, and with two others (defaced), and inscribed 'Monsyr Andrews Wanedsor', before 1828 in an early perimeter wall, was reset in the vestry wall of the church rebuilt in 1828, but seems to have been lost in the modern rebuilding of Holy Trinity church. The inscription to his son George is lost since John Weever recorded it.