Кіріспе
Швейцариялық американдық психиатр (1866-1950) Адольф Мейер (13 қыркүйек 1866 - 17 наурыз 1950) - Джонс Хопкинс ауруханасының алғашқы бас психиатры (1910-1941) ретінде танымал болған Швейцарияда туған психиатр. Ол 1927-1928 жылдары Америка психиатриялық қауымдастығының президенті болды және ХХ ғасырдың бірінші жартысында психиатриядағы ең ықпалды тұлғалардың бірі болды. Оның пациенттердің егжей-тегжейлі оқиғаларын жинауға деген назары оның ең көрнекті үлестерінің бірі болды. Ол 1913 жылы сәуірде ашылған Джонс Хопкинс ауруханасындағы Генри Фиппс психиатриялық клиникасының құрылысын және дамуын қадағалады, ол ғылыми зерттеулер, оқыту және емдеуге жарамды екеніне көз жеткізді.
Adolf Meyer (September 13, 1866 – March 17, 1950) was a Swiss born psychiatrist who rose to prominence as the first psychiatrist in chief of the Johns Hopkins Hospital (1910–1941). He was president of the American Psychiatric Association in 1927–28 and was one of the most influential figures in psychiatry in the first half of the twentieth century. His focus on collecting detailed case histories on patients was one of the most prominent of his contributions. He oversaw the building and development of the Henry Phipps Psychiatric Clinic at Johns Hopkins Hospital, opened in April 1913, making sure it was suitable for scientific research, training and treatment.
Жеке өмір және білім
Адольф Мейер 1866 жылы Швейцарияның Нидервененген қаласында дүниеге келген. Ол Цвинглиандық пастордың ұлы еді. Мейер 1892 жылы Цюрих университетінен медицина докторы дәрежесін алды, онда ол Аугуст Форелдің басшылығымен неврологияны зерттеді. Университетте оқыған кезінде ол Париж, Лондон және Эдинбургте оқыды, Джон Хуглингс Джексон мен Жан Мартин Шарконың басшылығымен жұмыс істеді. Университетте оқуға орналаса алмай, 1892 жылы АҚШ-қа көшіп барады. Майер 1902 жылы 15 қыркүйекте Ньюбург, Нью-Йорк қаласынан Мэри Поттер Брукске үйленді. Мейер 1950 жылы 17 наурызда Балтимордағы 4305 Регби жолындағы үйінде жүрек соғысынан қайтыс болды. Ол Мэриленд штатының Пайксвилл қаласында орналасқан Друид Ридж зиратында жерленді.
Ерте мансап
Америка Құрама Штаттарына көшіп келгеннен кейін Мейер алғаш рет неврологиямен айналысты және Чикаго университетінде сабақ берді, онда ол Чикаго функционалистерінің идеяларына тап болды. Ол Чикаго университетінде толық уақытты жалақы алатын лауазым таба алмады, сондықтан оның университеттегі уақыты қысқа болды; 1892 жылдан 1895 жылға дейін қызмет етті. 1893 жылдан 1895 жылға дейін ол Иллинойс штатының Канкаки қаласындағы жаңа психикалық ауруханада патолог болып қызмет етті, одан кейін 1895 жылдан 1902 жылға дейін Массачусетс штатының Вурчестер қаласындағы мемлекеттік ауруханада жұмыс істеді. Сондай-ақ, Кларк университетінде доцент болып қызмет етті. Америка психиатриялық қауымдастығының 84-жылдық жиналысында сөйлеген сөзінде ол былай деп жазды: "Психиатрия, психопатология және терапия психоанализдің бірнеше мәлімдемелер мен гипотезаларына негізделген және олар психоанализ туралы адамның сезімінен тұра алады немесе құлайды деп ойлағандар да бірдей қателік жасайды". Мейер 1904-1909 жылдары Корнелл университетінде психиатрия профессоры болды.
Джонс Хопкинс университетіндегі Фиппс клиникасы
1908 жылы Генри Фиппс-младший клиниканы ашу үшін 1,5 миллион доллар бергеннен кейін Мейер Джонс Хопкинс ауруханасындағы жаңа психиатриялық клиниканың директоры болуға шақырылды. Мейер бұл ұсынысты "ағылшын тілді әлемдегі ең маңызды [психиатрия] профессоры" деп сипаттады. Ол клиниканың құрылысын және дамуын қадағалап, ғимараттың ғылыми зерттеулер, оқыту және емдеуге жарамды екеніне көз жеткізді. Генри Фиппс психиатриялық клиникасы 1913 жылы сәуірде ашылды. Мейердің Фиппс клиникасындағы жұмысы оның мансабының ең маңызды аспектісі деп айтуға болады. Фиппс клиникасы үшін оның моделі клиникалық және зертханалық жұмысты біріктірді, бұл элементтер АҚШ-тағы психикалық институтта алғаш рет біріктірілді. Фиппс клиникасы Эмиль Крейпелиннің клиникалық үлгісін қолданбағанмен, Мейер Крейпелиннің кейбір әдістерін клиникаға енгізді. Адольф Мейер 1941 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Джонс Хопкинсте жұмыс істеді. Мейердің басшылығымен Лео Каннер 1930 жылы Джонс Хопкинс ауруханасында АҚШ-та алғашқы бала психиатриясы клиникасын құрды.
Психологияға қосқан үлесі
Мейердің негізгі үлесі психобиология туралы идеяларында болды, онда ол науқасқа қатысты барлық биологиялық, әлеуметтік және психологиялық факторлар мен симптомдарға назар аударды. Мейер психобиологияны жіктеудің басқа жолы ретінде "жұмыс істеу" және "жұмыс істеу" деген грек түбірінен шыққан "эргазиология" терминін қолданды. Оның бір идеясы психикалық аурулар ми патологиясынан емес, мінез-құлықтың бұзылуынан туындайды деген еді. Сондай-ақ, ол науқастың өмір бойына әсер ететін әлеуметтік және биологиялық факторларды диагностикалау мен емдеу кезінде елеулі түрде қарастыру керектігін атап өтті. Мейердің тағы бір үлесі - ол еңбек терапиясын қолдаған алғашқы психологтардың бірі болды. Ол адамның іс-әрекеті мен оның психикалық денсаулығы арасында маңызды байланыс бар деп ойлады. Осыны ескере отырып, ол адамдарға күнделікті өмірде қажетті дағдыларды үйрету үшін қоғамдастыққа негізделген қызмет пен іс-шаралар іздестірді. Мейер эмпиризмнің маңыздылығына қатты сенетін және психикалық ауруды түсінуге ғылыми, әсіресе биологиялық тәсілдерді бірнеше рет қолдаған. Ол Фиппс клиникасы психикалық ауруды басқа аурулармен бірдей деңгейде ұстауға көмектеседі деп үміттенді. Мейер сонымен қатар Евгеникалық жазбалар кеңсесіне қатысты, ол оны құруға көмектескен психикалық гигиена қозғалысының табиғи жалғасы ретінде қарады. Ол 1923 жылдан 1935 жылға дейін 12 жыл бойы Америка евгеника қоғамының кеңесші кеңесінде қызмет етті. Мейердің евгеникаға қатысты көзқарастары әлі де мұқият зерттелмеген және оның евгеникалық жазба кеңсесімен байланысы кейбір евгеницистердің экстремизмімен тікелей теңестірілмейді, әсіресе Мейер психобиологиясының негізгі тұжырымдамасы ХХ ғасырдың бірінші жартысында ғылыми нәсілшілікті қолдаған генетикалық детерминизмге қайшы келгендіктен. Мейер Генри Коттонға басшылық етті, ол психиатриялық аурухананы басқарып, пациенттердің тістері мен мүшелерін үнемі алып тұратын, нәтижесінде өлім-жітім көрсеткіші 45% -ды құрайтын. Котон барлық психикалық проблемаларды тісті толық алып тастау арқылы шешуге болады деп сенді және жүздеген науқастарды қарсылықтарға қарамастан осы емге ұшыратты. Мейер Коттонның психиатриялық ауруханасы азаптау камерасы екенін білгенімен, ол бұл туралы хабардың көпшілікке жетуіне жол бермеді және басқа дәрігерлердің тергеулерін көмумен бірге Коттонды көпшілік алдында мақтады. Madhouse: A Tragic Tale of Megalomania and Modern Medicine кітабында Эндрю Скалл Мейерді осы шешім үшін айыптайды.