Бредбери: Манчестер маңындағы қаланың тарихы мен географиясы

Кіріспе

Бредбери – Англияның Үлкен Манчестер аймағындағы қала. Ол Манчестерден оңтүстік-шығысқа қарай 8 миль (13 км), Стокпорттан шығысқа қарай 2 миль (3 км) және Хайдтан оңтүстік-батысқа қарай 3 миль (5 км) қашықтықта орналасқан. 2011 жылғы халық санауы бойынша, қаланың халқы 16 721 адамды құрайды. Бредбери Пеннин тауларының шеткі бөлігі – Вернет Лоудың төменгі оңтүстік беткейлерінде жатыр, Там және Гойт өзендерінің аңғарлары арасында, Мерси өзенінің бастауында орналасқан.

Темір дәуірі

Бұл аймақ Рим империясына дейінгі Британиядағы бриганттар үшін тартымсыз болғанға ұқсайды, оның көңілсіз төбесі, аралық жердің ауыр сазды топырағы ағаштармен жабылған және еңістер тегістелген жерде батпақты болып, аңғарлардың төменгі жағында сорлар болған. Өзендер 19 ғасырда Манчестер, Стокпорт және басқа қалаларды сумен қамтамасыз ету үшін бөгеттер салынғанға дейін толыққанды ағып жатты. Дегенмен, Гойт өзенінің аңғары Жаңа көпір тұсында тарлып, сол жерден көне жол ауылға кіріп, солтүстік-шығысқа қарай жоғары жатқан жерлермен жалғасып кеткен.

Римдіктер билік еткен

Римдіктер осы ежелгі жол бойында Мамуциум (Манчестер) және Ардоталия (Геймслидегі Меландра қамалы) бекіністері арасындағы жолды зерттеп, салған; ол өз кезегінде 18 ғасырлық жолға, содан кейін Ливерпуль – Скегнес магистральдық жолына, A560 айналды. Бірнеше жыл бұрын Бредбери теміржол стансасы мен Сент-Марк шіркеуі арасындағы жол жиегінен римдік монета табылды. Бұл монета Римдіктердің осы аймақты жаулап алуына дейін көп бұрын пайда болған; ол сувенир ретінде сақталғанда жоғалған болуы немесе сауда кезінде континенттен әкелінген болуы мүмкін. Бұл аймақтағы көптеген төбелер, өзендер және басқа да табиғи нысандар сияқты, Таме және Вернет Лоу өзендерінің де атаулары келттік текті. «Бредбери» атауы англосаксон тілінде, және ол алғашқы тұрақты қоныстан бастап қолданылып келеді, бұл, әдетте, бекініс болған. Жақын ауылдардың атаулары скандинавиялық шапқыншылардың 10 ғасырда бұл аймаққа келгенін көрсетеді.

Орта ғасырлар

Бредбери 1014 жылы лорд Дантон сатып алған шаруашылық жерлерді құрады. Лорд Дантонның имениесі туралы еске алынбаған, бірақ Бредберидің «иесі» – жаулаудан бұрынғы англосаксондық тане, Вулфрик болды. Вильгельм Жеңімпаздың әскері Йоркширден Честердегі көтерілісті басу үшін жорыққа шыққанда, негізгі тас жолмен өткен болуы мүмкін. Жол бойындағы дерлік барлық елді мекендер жүйелі түрде тоналды, бұл Солтүстіктің қырғынының бір бөлігі болды. Бредбери себептері белгісіз болғанмен, ерекшелік болған сияқты, бірақ әскер, көрінеу, төбеден Ромилиге өтіп кетті, ол тікелей бағытта болмаса да, 1086 жылғы «Domesday Book» кітабында «өріс» деп сипатталған. Бредберидің өзі «Domesday Book» кітабында бірнеше жүз акр жер ретінде қысқаша айтылған. Тек бір үйрек пен қой тіркелген. Оның құны үш фунт стерлингке бағаланды. Бредбери сэр Ричард де Верноннан Дунхамның Массилеріне өтті, олардың басшылығымен Стокпорттың Фитц Уолтефтері иеленді. Патша Джонның билігінің соңында қайтыс болған Дунхамның үшінші лорды Хамон де Масси берген жарлық, Бредберидегі жерлердің Фитц Уолтефтерге тиесілі екенін растайды және сол кездегі феодалдық жүйенің қалай жұмыс істегеніне түсінік беретіндіктен ерекше қызығушылық тудырады. Жарлықтың аудармасы төмендегідей:

Осы жарлықта белгіленген талаптар феодалдық жүйеде әдеттегідей болды, онда Уэльске әскери жорықтар Честер графы мен оның вассалдары үшін ең көп кездесетін міндеттердің бірі еді. 1288 жылдың 10 мамырында Уэльс соғыстарында Эдуард I-ге тиіс қызметтерді анықтау үшін жүргізілген жалпы тексеруде «Ричард де Стокпорт Хамо де Массиден Бредбериді ұстап тұр» және «Біздің Ең Тәуелсіз Патшамызға бір жалаңаяқ жылқымен қызмет етеді» деп табылды. 14 ғасырдың бірінші жартысында Бредбери иелігі екі бөлікке бөлінді, үлкені Бредберилерге тиесілі болды және әйелге үйлену арқылы Ардерн отбасына өтті, олар Уильям Шекспирдің анасының туыстары болды. Қалған бөлігі ақырында Хенберидің Давенпорттарына тиесілі болды. Сол жылы Хью де Давенпорттың өліміне қатысты тағы бір тексеру жүргізілді, онда ол «Бредбери иелігінің екі бөлігін және Ромили мен Вернеттегі жерді иеленген» және Томас де Давенпорт оның 12 жастағы ұлы және мұрагері болғандығы анықталды. Бұл жерлер бірнеше ұрпақ бойы Давенпорттардың иелігінде қалды. Давенпорттардың Бредберидегі сарайы – Гойт залы, Гойт өзенінің жағасында орналасқан. Орта ғасырларда Англия Корольдігінің байлығы көбінесе Нидерландыға жүн экспорттаудан туындады, бірақ бұл өркендеуге ауданның қатысы болған жоқ. Алайда, Тюдор дәуірінде жағдай өзгерді. Голландия Тәуелсіздік соғысының салдарынан континенттік сауда құлдырады және жергілікті мата өндірісі ынталандырылды. Бұл кезде Лонгдендейлдегі қасқырлар да жойылды. Ауданның саздықтары мен төбелерінде көптеген қойлар жайылып, қой шаруалары мен тоқымашылар өркендеді, Ардерн сияқты беделді отбасылар құрылды, ал жақын маңдағы Марплде Брэдшоулар бай және ықпалды болды. Сумен жұмыс істейтін қуаттың жетіспеуіне байланысты қой шаруашылығына негізделген жергілікті өнеркәсіптер қолмен тоқыма тоқу және бас киімдер жасау сияқты отандық өндірісте қалды.

The conditions laid down in this charter were usual under the feudal system, when military expeditions into Wales were no uncommon tasks for the Earl of Chester and his underlords. By a general inquisition of tenures, taken 10 May 1288, to determine the services due to Edward I in the Welsh Wars, it was found that "Richard de Stokeport holds Bredbury of Hamo de Masci" and "makes service to our Lord the King with one uncaparisoned horse". Some time during the 14th century the manor of Bredbury was sub divided into two portions, the larger of which was held by the Bredburys, and passed from them, by marriage with an heiress, to the Ardern family, who are the ancestors of William Shakespeare on his mother's side. The remaining portion ultimately came into the possession of the Davenports of Henbury. In the same year, another inquisition was taken on the death of Hugh de Davenport, which records that he died "seised of two parts of the manor of Bredbury, and of land in Romiley and Werneth" and that Thomas de Davenport was his son and heir, aged 12 years. These lands remained in the possession of the Davenports for several generations The manor house of the Davenports in Bredbury was Goyt Hall on the banks of the River Goyt. During the Middle Ages the wealth of the Kingdom of England arose largely from the export of wool to the Netherlands, but the district had no share in this prosperity. By Tudor times, however, conditions had changed. Continental trade had been ruined by the Dutch War of Independence and home production of cloth was encouraged. By this time too, the wolves of Longdendale had been exterminated. Great flocks of sheep grazed on the moors and hillsides of the district, sheep farmers and weavers prospered, and established families such as the Ardernes and, at nearby Marple, the Bradshaws became wealthy and influential. The local industries based on thesheep farming, in the absence of ready water power, remained domestic – mainly handloom weaving and the making of felt hats.

Қазіргі заман

Жер иелерінің тізімі 1661 жылы Хенберидің сэр Фулк Люси және Бредберидің Джон Ардерне есімді екі помещиктің иелігінде болғанын, ал 1672 жылы сэр Джон Ардерне Арден Холлға, ал сэр Фулк Люси Гойт Холлға ие болғанын көрсетеді. Осыдан кейін көп ұзамай, Бредбери помещигінің Дэвенпорттарға тиесілі бөлігін Арден Холлдың сэр Джон Ардерне сатып алған, осылайша ол бүкіл помещилікке ие болды. 19 ғасырдың басына дейін Бредбери және Гойт помещиліктері үшін Бредбери-Гойт помещигінің соты деген атаумен сот өтілді. Орта ғасырлар бойы, әсіресе Чеширден тұз тасымалдау үшін маңызды болған басты жол маңыздылығын сақтап келді. 17 ғасырда Бредбериде он екіге жуық ұстахана болған. Бір темірші әдетте бір қаланың барлық қажеттіліктерін қанағаттандырғандықтан, мұндай көптеген шеберлер ауылдан өтетін жүкті аттарды аяқтап беру үшін қажет болғанға ұқсайды. 1754 жылы Бредбериде 597 адам тұрғандығы тіркелген. Аудан 19 ғасырдың соңына дейін Барак Хилл, Гарритаун және Хатерлоу сияқты шағын ауылдардан тұратын тобыр болды, бірақ өнеркәсіптік революция бірнеше мақта фабрикаларын әкелді, олардың кейбіреулері Мерси өзенінің бастауларымен қамтамасыз етілген су энергиясына және Пик Форест каналына тәуелді болды. Жергілікті ірі жер иелерінің дәуірі 19 ғасырдың басында аяқталды. Уильям Арден, 2-ші лорд Алванли, 1823 жылдың шілдесінде оның інісі Джон Арденнің қайтыс болуынан кейін Арден иеліктеріне мұрагер болды. Ол ханзаданың төңірегінде өмірін өткізген, мұрасын күтіп, үлкен қарыздарға батқан баяу адам болды. Иеліктерді алғаннан бір ай өткен соң ол Стокпорттағы Андербанк Холлды сатты, ал 1825 жылы Бредбери жерлерінің көп бөлігі лоттарға сатылды, үш күн ішінде шамамен 154 000 фунт стерлинг түсті. 1833 жылы Арден Холл сарайын қоса алғанда, соңғы сатылым өтті. Уильям Арденнің орнын оның інісі Ричард Арден басты, оның 1857 жылы қайтыс болуымен барондық атағы жойылды. Арден отбасының ұзақ байланысы үзілді, ал келесі ғасырда ескі помещилік жерлерінің көп бөлігі Хорсфилдтер, Хадсон және Водрейлер сияқты аз ғана отбасыларға тиесілі болды, құрылыс салушыларға сату пайдалы болғанға дейін. Бредбери иелігін сату кезінде Гойт өзенінің бойындағы жерді Марсден мырза сатып алды, ол Отерспулда бөгет салдырып, су энергиясын пайдаланып, сол жерден Нью-Бриджге дейін аңғарды өнеркәсіптік аймақ ретінде дамытуды жоспарлады. Алайда ол су құқығын ала алмады, және ұзақ сот процесі аяқталған кезде су энергиясы бу энергиясымен алмастырылды.

A schedule of owners of lands in the township shows that two lords of the manor in 1661 were Sir Fulke Lucy of Henbury and John Arderne of Bredbury, and that in 1672 Sir John Arderne owned Arden Hall, whilst Sir Fulke Lucy owned Goyt Hall. Shortly after this date the Davenports' portion of the manor of Bredbury appears to have been purchased by Sir John Arderne of Arden Hall, who thus acquired the whole manor. Until the beginning of the 19th century, a Court Baron was held for the lordship under the title of the Court of the Manor of Bredbury cum Goyt. The main road continued to be of importance, particularly for the transport of salt from Cheshire, throughout medieval times. In the 17th century there were as many as twelve smithies in Bredbury. Since one blacksmith usually satisfied the needs of any one township, it would appear that so many craftsmen were needed to shoe the packhorses which moved in long processions through the village. In 1754, the population of Bredbury is recorded as being 597. The district was until quite late in the 19th century little more than a group of hamlets, including Barrack Hill, Harrytown and Hatherlow, but the Industrial Revolution brought a number of cotton mills, some of which depended on the water power provided by the head streams of the River Mersey, and the Peak Forest Canal along which more mills were built. The days of the great local landowners ended in the early 19th century. William Arden, 2nd Lord Alvanley, succeeded to the Arden estates on the death of his uncle, John Arden, in July 1823. He was a bachelor who had spent his life in the circle of the Prince Regent, building up heavy debts in expectation of his inheritance. Within a month of getting the estates he had sold Underbank Hall in Stockport, and in 1825 most of the Bredbury lands were sold in lots, realising in three days nearly £154,000. There was a final sale, including the mansion of Arden Hall in 1833. William Arden was succeeded by his brother Richard Arden, on whose death in 1857 the barony became extinct. The long connection of the Arden family had been broken, and for the next century most of the old manor lands were held by a small number of families, including the Horsfields, Hudsons and Vaudreys, until it became profitable to sell to building developers. At the sale of the Bredbury estate, an area lying along the River Goyt was purchased by a Mr Marsden, who built a weir at Otterspool and planned to use water power to develop the valley from there to New Bridge as an industrial estate. However, he failed to secure the water rights. and by the time the lengthy legal proceedings were completed water power had been superseded by steam power.

20 ғасыр

1930 жылдары және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жаңа өнеркәсіптердің – инженерлік, химиялық, киім және тоқыма өндірісінің пайда болуымен өсім қарқыны күшейді, ал ауыл Үлкен Манчестер қалалық аймағының шетіндегі маңызды тұрғын аймағына айналды. 1951 жылы Аштон жолында ірі нан пісіру фабрикасы салынды. 1938 жылы толыққанды кәріз және канализациялық суларды тазарту жүйесі аяқталып, пайдалануға берілді. 1948 жылы Стокпорттан Хайдқа және одан әрі қарай A560 тас жолындағы трамвай жолы 50 жылға жетпеген пайдаланудан кейін жабылды. Бредбериден өтетін бөлігі 1901 жылдың тамызында ашылған еді. Үкімет пен Мерси өзені басқармасының қысымымен 1966 жылы қалалық округтік кеңес Стокпорт қалалық округімен бірлескен жобаға келісіп, халықтың қарқынды өсуі мен жаңа өнеркәсіптерді қамтамасыз ету үшін Велкин жолындағы тазарту стансасын және Бриннингтондағы шлам алаптарын жапты.

Басқару

Бредбери мен Ромили жергілікті кеңесі 1865 жылы Бредбери мен Ромилидің азаматтық округтерін қамти отырып құрылды, ал 1880 жылы екі округ біріктірілді. Бредбери және Ромили қалалық округі 1894 жылы құрылды және 1936 жылы бұрынғы Компсталл қалалық округін қосу үшін кеңейтілді. 1952 жылы Бриннингтон қалашығы Стокпорт округінің құрамына берілді. 1953 жылға дейін Бредбери бөлімі қалалық округтік кеңеске он екі кеңесшіні, Ромили бөлімі алты, ал Компсталл бөлімі бір мүшені сайлап жіберді. Сол жылы Бредбери бөлімі Бредбери Солтүстік және Бредбери Оңтүстік бөлімдеріне бөлінді, ал 1959 жылы қалалық округтің құрамы жеті бөлімге қайта бөлінді, Компсталл бір кеңесшіні сайлауды жалғастырды, ал қалғандарының әрқайсысы үштен сайланды. Ромили үш бөлім алды және Бредбериден жаңа Вудли бөлімі құрылды, Вудли ауылы алғаш рет ресми мойындалды. Бредберидің қалған бөлігі Бредбери Солтүстік, Бредбери Оңтүстік және Бредбери Батыс бөлімдеріне бөлінді. 1970 жылы Бредбери Солтүстік бөлімі өзгертіліп, Бредбери Орталық деп аталды. 1958 жылға дейін қалалық округ Чешир округі кеңесінде бір сайлау округін құрады, бірақ сол жылы ол Бредбери Тейм және Бредбери Гойт округтеріне бөлінді. Кеңес кеңселері 1919 жылға дейін Бредбери ескі мектебінде орналасқан, содан кейін Джордж Лэйндегі Банк үйі сатып алынды. Бұл жер кейіннен тұрғын үйлер салу үшін қайта жаңартылды. Кеңестің алғашқы үйлерді сатып алуы 1922 жылы Вернон-Вьюдегі үйлер болды. Үйлердің құрылысы Бірінші дүниежүзілік соғыс салдарынан кейінге шегерілді. Сол жылы Джордж Лэйнде алғашқы кеңес үйлері салына бастады. Кейіннен кеңес 2000-нан астам үйге ие болды, оның ішінде қарттарға арналған бірнеше бағдарламалар мен әлеуметтік қызметтерді қамтитын тұрғын үйлер де бар еді. 1959 жылы қалалық округтік кеңес Манчестер қалалық кеңесінің Бредбери Гриндегі жерге үлкен тұрғын үйлер салу үшін міндетті түрде сатып алу туралы өтінішіне қарсы шығып, оның орнына басқа екі жерді ұсынды. Аймақ расталғаннан кейін азайтты. Кейіннен қалалық кеңес салыстырмалы түрде шағын бірнеше тұрғын үйлерді аяқтады, бұл жақын маңдағы аймақтардағыдан гөрі жақсы нәтижелерге әкелді. Кеңес көптеген жылдар бойы Төменгі Пик Орман каналын және Чешир сақинасының су жолдарын сақтау және қалпына келтіру науқанының алдыңғы қатарында болды. Канал 1974 жылы қайта ашылды. 1974 жылы қалалық округ таратылды. Оның бұрынғы аумағы Үлкен Манчестерге берілді және көршілес округтермен бірігіп, Стокпорт метрополитендік округін құрады. Ол екі бөлімнің құрамына кірді, Бредбери және Ромили, әрқайсысы үш мүшеден сайланды. Бөлімдердің шекаралары кейіннен өзгертілді, ал 2005 жылы бөлімдер Бредбери және Вудли, сондай-ақ Бредбери Грин және Ромили деп аталды. Бұл аймақта дәстүрлі түрде консерватор саясатшылар сайланса да, кейде Лейборист партиясы жеңіске жеткенімен, 2006 жылға қарай барлық сайланған лауазымдар Либерал-демократтардың қолында болды. Бірақ 2015 жылдан бастап жергілікті депутат Консервативтік партияның өкілі Вилли Врагг болды.

Bredbury and Romiley Local Board was created in 1865, covering the civil parishes of Bredbury and Romiley, and in 1880 the two parishes were amalgamated. Bredbury and Romiley Urban District was created in 1894, and was extended to include the former Compstall Urban District in 1936. In 1952, Brinnington township was transferred to the County Borough of Stockport to enable a large residential overspill estate to be built. Until 1953 Bredbury Ward returned twelve councillors to the urban district council, with Romiley Ward returning six and Compstall Ward returning a single member. In that year, Bredbury Ward was divided into Bredbury North and Bredbury South wards, and in 1959, there was a redivision of the urban District into seven wards, with Compstall continuing to return a single councillor, and each of the others electing three. Romiley received three wards and a new Woodley ward was created out of Bredbury, the first time that the village of Woodley had been officially recognised. The remainder of Bredbury was divided into Bredbury North, Bredbury South and Bredbury West. There were further electoral changes in 1970 when the altered Bredbury North ward was renamed Bredbury Central. Up to 1958, the Urban District formed one electoral division on Cheshire County Council, but in that year it was divided into Bredbury Tame and Bredbury Goyt divisions. The council offices were in Bredbury Old School on School Brow until 1919, when Bank House on George Lane was acquired. The site has since been redeveloped for housing. The council's first acquisition of houses was a terrace at Vernon View in 1922. Construction of the houses had been delayed by the First World War. In the same year the first council estate was commenced at George Lane. The council subsequently owned more than 2,000 homes, including several schemes for old people's accommodation incorporating welfare features. In 1959, the urban district council intervened over an application by Manchester City Council for a compulsory purchase order to build an overspill estate on of land at Bredbury Green, offering two other sites instead. The confirmed area was reduced to The City Council subsequently completed several relatively small overspill estates, which resulted in more successful integration than in some nearby areas. The council was for many years in the forefront of a campaign for the preservation and restoration of the Lower Peak Forest Canal and the connecting waterways of the Cheshire Ring. The canal reopened in 1974. In 1974, the urban district was abolished. Its former area was transferred to Greater Manchester and combined with neighbouring districts to form the Metropolitan Borough of Stockport. It formed part of two wards, Bredbury and Romiley, each returning three members. The ward boundaries were subsequently adjusted, and in 2005 the wards were renamed Bredbury and Woodley and Bredbury Green and Romiley. Although the area had traditionally elected Conservative politicians, with occasional victories for the Labour Party, by 2006 all elected positions were held by the Liberal Democrats. From 2015 onwards though, the local MP is Willy Wragg of the Conservative Party.

Көрнекті орындар

Ауылда өзен аңғарларында да, Вернет Лоудың етегінде де кең жайылған, көрікті табиғат аймақтары бар.

Арден Холл

Бредберидегі ең әйгілі залдардың бірі – 1597 жылы салынған Арден залы – қазір Таме өзені аңғарының үстінде биік тұрған қираған ғимарат. Екі ғасырдан астам уақыт бойы ол Ардерндерге тиесілі болды, олар Чеширде басқа да иеліктеріне ие болған және Уильям Шекспирдің анасының туған тегінен шыққан Уорвикширдегі Арден әулетінің кіші тармағы еді. Бұл ғимарат бір кезде "биіктігі мен ұзындығына пропорционалды тар, жалпақ тастардан немесе парпойнттардан салынған, артында Таме өзені аңғарына қарайтын мықты күзет мұнарасы бар биік құрылыс болды. Оны кең және терең ор қоршап тұрды. Алдыңғы жағында үш қабырға болды, олардың екеуі залдың бетінен шығып тұрса, үшіншісі бетімен тегіс болды. Кіреберіс есігі орталық қабырғаның бір жағында орналасқан, ал оған ауладан баспалдақпен көтерілуге болады. Есіктен өткен соң, оң жақтағы ауыр емен есік бірден Үлкен залға ашылды, ал дәл қарсы тұрған мұнарада үйдің жоғарғы қабаттарына апаратын кең емен баспалдақ орналасқан. Үлкен зал ғимараттың осы бөлігінің бүкіл бірінші қабатын алып жатты, ұзындығы шамамен 10 метр, ені 7 метр болатын. Соңында жоғары орналасқан үстел тұрды, ол екі жақтағы терезелер арқылы жарықтандырылған платформада орналасқан. Кіреберіс үстіндегі құбырдың үстіндегі 1597 жыл жазуы және оң жақтағы қабырғадағы R A 1597 деген әріптер мен датасы, залдың кейбір бөліктерінің, мүмкін тіпті барлығының 1597 жылы салынғанын көрсетеді. 1825 жылғы сату туралы мәліметтерде "Арден залының ежелгі сарайы барлық қажетті ыңғайлылықтармен жабдықталған кең шаруашылық үйіне айналдырылды" делінген, және ол бұрыннан-ақ жалға берілген еді. Оливер Кромвельдің залға тоқтағаны және жақын маңда Кавалерлер мен Парламентшілдер арасында шайқас болғаны туралы әңгімелер бар, бірақ залға апаратын жол Battle Lane деп аталғанына қарамастан, нақты дәлелдер жоқ. Дегенмен, Ральф Ардерн, көптеген жергілікті ақсүйектер сияқты, Парламенттік мақсатты қолдады және бірнеше шайқаста қатысты.

The most famous of the halls of Bredbury, Arden Hall, erected in 1597, is now a ruin standing in a commanding position above the valley of the River Tame. For over two centuries it was owned by the Ardernes, who had other possessions in Cheshire and were a junior branch of the Arden family of Warwickshire, of whom William Shakespeare's mother was a member. The building was at one time "a tall building, narrow in proportion to its height and length, built of flat stones or parpoints, and having a sturdy watchtower at the back, looking over the valley of the River Tame. It was surrounded by a wide and deep moat. On the front were three gables, two of them projecting from the face of the hall, the third being flush with it. The entrance doorway was in the side of the central gable, and was approached from the courtyard by a flight of steps. Passing through the doorway a heavy oak door on the right side opened at once into the Great Hall, and in the tower exactly opposite was a wide oak staircase, which led to the upper part of the house. The Great Hall occupied the whole of the ground floor of this portion of the building, and was about 33 feet (10 m) long by 24 feet (7 m) wide. At the end was a raised platform where the high table was situated, lighted by two loft bay windows, one at each end. The year in which some portion of the hall, if indeed not the whole of it, was erected, is fixed from the date 1597 on the spout above the entrance, and the initials and date R A 1597 on the right hand gable." In the particulars of sale of 1825, it states that "the ancient mansion house of Arden Hall has been in part converted into a commodious farm house, with every requisite convenience", and it had already been let as such. There is a tradition that Oliver Cromwell stayed at the hall and that there was a skirmish nearby between Cavaliers and Roundheads, but there is no firm evidence, although the access to the hall is called Battle Lane. However, Ralph Arderne, like most other local gentry, espoused the Parliamentarian cause, and saw action in several engagements.

Бредбери залы

Бредбери Холлға Dark Lane жолынан кіргенде, оның бұрынғы келбетінің барлық белгілері жойылғандай өзгертілді. Бредберилердің бір тармағы ерте заманда осында қоныстанғандықтан, ол бұрынғы шаруашылық орнында салынған болуы мүмкін. 1638 жылы залды Бредберилермен туысқан Давенпорттардың бір бөлімі пайдаланды. Кейінірек, бұл құрметті ғимарат қарапайым шаруа қожалығына айналды. 19 ғасырда ол қайта салынды және грузин стиліндегі отбасылық үйге айналды. Қасиетті Барнаба шіркеуі салынғанға дейін бірнеше жыл бойы мұнда қызметтер өткізілді. Зал, шаруашылық ғимараттары мен аумақ қазір қонақ үй және ауылдық клуб ретінде пайдаланылады, ал ғимараттар осы мақсатқа сәйкес көп өзгертілді. Ұзын крест тәрізді құрылымы бар үлкен қора ортағасырлық кезеңде салынған, бірақ бастапқы ағаш конструкциясы кірпішпен жабылған. Мейрамхана бірнеше жыл бойы Flood отбасының меншігінде болды және 2021 жылдың мамыр айынан бері Vine Hotels компаниясына тиесілі болып, басқарылуда. Жақын арада жатын бөлмелері жөнделгеннен кейін Mercure желісіне қосылады. Үлкен қора қазір іс-шаралар өткізу орталығына айналдырылды және тұрақты клуб кештерін ұйымдастырады. Онда бірнеше бар және кең би алаңы бар. Бредбери Холл қазір танымал қонақ үй ретінде белгілі, ал оның көптеген тарихы уақыт өте келе жоғалып кетті немесе белгісіз болып қалды. Дегенмен, бұрын осы жерде тұрған ескі үйдің арбақтары түнде дәліздерде кезігіп жүреді деген әңгімелер бар, және олардың көптеген куәгерлері болған. Бірақ кейінірек жүргізілген тергеулерде мұндай көріністерге ешқандай дәлел табылған жоқ және ол қазір алдау деп есептеледі.

Бредбери кітапханасы

Джордж-Лейн көшесіндегі алғашқы кітапхана 1937 жылы ашылды, ал 1962 жылы кеңейтулер арқасында сыйымдылығы екі есеге артты, оған балалар бөлмесі мен анықтамалық бөлме кірді. Екінші дүниежүзілік соғыстың естелік мемориалы ретінде, негізінен жергілікті жиналған қаражат есебінен салынған соңғысы, қазір қоғамдық жиналыстар залы ретінде қолданылады, және жергілікті суретші Энн Гудрих салған ескерткіш терезелер мен екі дүниежүзілік соғыста қаза тапқандарды еске алу кітабын қамтиды. 1970 жылы соғыс мемориалы бөлмесін көрме және лекция залына айналдыруды қоса алғанда, ірі кеңейтулер мен өзгерістер аяқталды. 1950 жылы, қоғамдық кітапхана қозғалысының жүз жылдығында, кітапханада саяси және тарихи тақырыптарда жазған, Вудлиде туған Сер Эрнест Баркер мен азаматтық қоғамдық кітапханаларды қолдаған, Вудлиде туған Томас Гринвудтың құрметіне тақташалар ашылды.

Бредбери ескі мектебі

1780 жылы Джон Арден, Манор Лорды және Бредбери қалашығының еркін иелері, Баррак Хиллдің ортақ жерінен бөлінген жерде, Бредбери ескі мектебін сенімділерге тапсырды, олардың міндеті – "Мектеп мұғалімі болуға лайықты және жеткілікті адамды тағайындау" болатын. Тағайындалған адам, сенімхатта көрсетілген барлық ережелер мен шарттарды қатаң сақтау шартымен, кемінде 200 фунт стерлинг айыппұл сомасында сенімділермен келісімге отыруға міндетті болды, соның ішінде ол "балаларды оқуға, жазуға және есептеуге үйретуі керек, ал оның әйелі немесе оның қамқорлығындағы лайықты адам қыздарды тоқуға және тігуге үйретуі керек" делінген. Ірі мектептердің салынуы және Білім беру актілерінің қабылдануы ғимаратты пайдасыз етті. 1889 жылы Қайырымдылық комиссарларының бұйрығымен сенімділерге "сенімділік кірісін Бредбери және Ромили қалашықтарындағы мемлекеттік бастауыш мектептерге қатысатын балаларға жақсы мінез-құлқы, сабаққа үнемі қатысуы және үш жыл ішіндегі үлгерімі үшін сыйлықтар немесе марапаттар беруге немесе жоғары білім орындарында оқуға берілетін стипендиялар төлеуге" жұмсау туралы нұсқау берілді. Гранттар жүйесіндегі кейінгі өзгерістер екінші өкілеттікті күшсіз етті, бірақ жергілікті мектеп оқушыларына әдеттегі сертификатпен бірге Рождествоға дейін бірнеше күн бұрын ақшалай сыйлықтар беріледі. Ғимарат мектеп ретінде жабылғаннан бері түрлі мақсаттарда қолданылды, соның ішінде Бредбери және Ромили қалалық округтік кеңесінің кеңселері ретінде де пайдаланылды. 1950 жылдарға қарай ол күйреуге бет алды. Асбест цементтің плиткаларымен қайта жабу және қабырғаларды жабу сыртқы түрін күрт өзгертті, бірақ ішіндегі ескі едендер мен ағаш конструкциялары әлі де көрінеді. Жөндеуден кейін ол Ромили шағын театрына клуб үйі ретінде жалға берілді, ал айналасындағы жерлер бау-бақшалар ретінде жалға берілді.

Гойт залы

Гойт залы, Гойт өзенінің аңғарында, Оттерспул көпірі мен Жаңа көпірдің арасында орналасқан, шамамен 1570 жылы Рэндал Дэвенпорт салған жартылай ағаштан тұрғызылған ғимарат. Бірақ, Гойт залының иесі болған Уильям Дэвенпорт 1542 жылы қайтыс болған, ол ипотека куәсі ретінде танымал. 1664 жылы Дэвенпорттардың соңғы ұрпағының үйленуі салдарынан зал сэр Фулк Люсидің меншігіне өтті, ол Уильям Шекспирдің жастық шағы туралы әңгімеде фигурасы бар сэр Томас Люсидің туысы еді. Бұл өте шартты байланыс жақын жердегі Шекспир ауданындағы көшелерге ат қою арқылы белгіленді, бұл Манчестер қалалық кеңесі салған жаңа аудан.

Гарритаун залы

Бұрын Нотр-Дам д'Эвронның қайырымдылық қарындастарының тумасы монастыры орналасқан, олар Гарритаун жоғары мектебін ұстаған Гарритаун залы 1671 жылы салынды және романтикалық қайта жандану кезеңінде готикалық стильде қайта жаңартылғанына қарамастан, жақсы сақталған. Ғимарат 1980-жылдардың басында пәтерлерге айналдырылды.

Теміржол

Бредбериді Шеффилд, Нью-Миллс-Централ және Манчестер Пикадилли арасындағы Хоуп-Вэлли желісіндегі Бредбери теміржол станциясы қамтамасыз етеді. Қызметтер дүйсенбіден сенбіге дейін әдетте жарты сағат сайын, жексенбі күндері сағат сайын іске қосылады.

Автобустар

Автобустар қаланы Аштон-андер-Лайн, Бриннингтон, Компсталл, Дентон, Дюкинфилд, Хайд, Марпл, Марпл-Бридж, Ромили, Вудли және Стокпорт сияқты көршілес елді мекендермен байланыстырады. Қызметтерді Stagecoach Manchester компаниясы атқарады. Бредбериге қызмет көрсететін маңызды бағыттар: 330 рейсі Вудли, Хайд және Дюкинфилд арқылы Стокпорт пен Аштон арасында жүзеге асырылады. 382 рейсі Ромили арқылы Стокпорт пен Вудли арасында қатынайды. Стокпорт қалалық орталығына және одан айналма жолмен тұрақты рейстер бар: 383 рейсі Төменгі Бредбери және Портвудқа сағат тіліне қарсы бағытта, ал 384 рейсі Гарритаун, Ромили, Компсталл, Марпл және Офертонға сағат тілімен жүреді.

Жолдар

Бредбери М60 Манчестер айналма автожолының 25-шы шығуға жақын орналасқан. A560 жолы қалашықтан өтеді, ол Алтриншам, Стокпорт, Джи Кросс және Хаттерсли аралығында жатыр.

Білім

Бредбериде қоғамдық кітапхана және екі орта мектеп бар: Гарритаун католик орта мектебі және Вернет мектебі; екіншісі бұрын Бредбери толық орта мектебі деп аталған. Бредбериде бұрын Соқырлардың Ұлттық кітапханасы орналасқан. 2012 жылдың қараша айында NLB-дің Бредберидегі филиалы жабылды, ал оның Брайль әрпімен, үлкен шрифтпен, Ай кітаптарымен және Брайль ноталарымен жазылған жинақтары RNIB-дің Питерборо филиалына көшірілді.

Джон Эджкрофт

Джон Эджкрофт (1716–1804) Барак Хиллдегі шағын үйінде өмір сүрді, онда 19 ғасырдың соңына дейін сыртқы қабырғадағы ойыста қарапайым бюст орналасқан. Кенеп тоқымашы, кітап мұқаулаушы және жергілікті ерекше тұлға ретінде танылған ол, бюст идеясын Уильям Шекспирдің Стратфорд-на-Эйвондағы бюстінен алғандығы айтылады, ал матрицаны жасау үшін бетін арықтың қатая бастаған лайына батырып жасаған. Бюсттің өзі немесе оның бір бөлігі, өлім маскасы түрінде, Эджкрофт Көшесіне ат қойылған кезде Кеңес залында қойылған болатын.

Эдвард Маклелан

Редхаус-Лейн көшесінде дүниеге келген, ауылдың ағаш тақтап жасаушысының ұлы Эдвард Маклелан (1870–1967) Сент-Марк мектебінде оқыды. Мектеп директоры Силас Уипп басшылығымен ондағы білімнің сапасы жоғары болғанын көрсетеді, себебі ол қосымша білім алмастан Хартли колледжіне, Первобыт методистер министрлерін даярлайтын колледжге түсіп, содан кейін 47 жыл бойы белсенді миссионерлік қызмет атқарды. 1931 жылы ол Первобыт методистер конференциясының президенті болып сайлану арқылы өзінің қызметіндегі ең жоғары деңгейге жетті. Ол көптеген мақалалар мен әңгімелерді журналдарда жариялады және діни тақырыптарда бірнеше кітап жазды. Ол қартайған күніне дейін уағыздауды жалғастырды және 90 жасынан кейін Вудли және Гривте қызметтер өткізді.

Томас Плат

Томас Плат (1745–1824) Dark Lane House-тен Роберт Райкстен бірнеше жыл бұрын жексенбілік мектеп ашқан деген мәлімдеме бар, ал Роберт Райкс әдетте осы жүйенің негізін қалаушы деп есептеледі. Ол Стокпорт қалалық шіркеуінің хорына адамдарды іздеген кезде, жинаған ұлдар мен қыздардың көпшілігі оқи алмайтынын анықтады, сондықтан оларды жексенбі күндері кешке оқытуға кірісті. Райкс жүйесі Үлкен Манчестер аймағына тарағанда, Плат Стокпорт жексенбілік мектептерінің бірінің ақылы оқушыларға үйретушісі болды.