Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құстың жойылған түрі — Оңтүстік арал пиопиосы (Turnagra capensis), сонымен қатар Жаңа Зеландия тарнасы деп те аталады, Oriolidae тұқымдасының қызылқұстылар тобына жататын құс.
Extinct species of bird
The South Island piopio (Turnagra capensis) also known as the New Zealand thrush, was a passerine bird of the family Oriolidae.
Таксономия және жүйелеу
Оңтүстік аралдың пиопиосы бастапқыда Танагра туысына (Тангараның синонимі) жатқызылған, ал кейіннен кейбір мамандар оны Турдус туысына жатқызған. Ұзақ уақыт бойы Оңтүстік аралдың пиопиосы Жаңа Зеландияның Солтүстік аралында қоныстанған Солтүстік аралдың пиопиосымен бір түр деп есептелді, бірақ кейіннен сыртқы түрі мен сүйек құрылысының айқын ерекшеліктеріне байланысты екі бөлек түр ретінде мойындалды (Олсон және тағы басқалар, 1983). Олардың кішірек өлшемді болуына байланысты Стивенс аралының пиопиосының сипаттамасы кейде жас құстарға негізделген деп ойланды, бірақ қазір ол дұрыс деп саналады (Медвей, 2004b). Құрлыққа жақын (3,2 км) орналасқан, шағын (2,6 км²) аралда жақсы ұшатын құстың ерекше түрге эволюциялануы қиынға түседі, бірақ Стивенс аралында 1894 жылы жүздеген құстар болған болуы мүмкін (Медвей, 2004a), ал пиопио көбінесе ұшуға құштар емес, әдетте жағалау аралдарында кездеспейтін.
The South Island piopio was originally described in the genus Tanagra (a synonym for Tangara) and subsequently classified by some authorities in the genus Turdus. For a long time the South Island piopio was considered conspecific with the North Island piopio that dwelt in New Zealand's North Island as the piopio, but later they were recognised as two distinct species due to pronounced differences in external appearance and osteology (Olson et al., 1983). Based on their smaller size, the description of the Stephens Island piopio was sometimes thought to be based on juvenile birds, but is now considered to be valid (Medway, 2004b). The assumption of a well flying bird evolving into a distinct subspecies on the small (2.6 km2) island close (3.2 km) to the mainland seems hard to believe, but Stephens Island must have held a population of many hundred birds in 1894 (Medway, 2004a), and the piopio was apparently a reluctant flyer, not usually being found on offshore islands.
Сипаттама
Бұл орташа мөлшердегі құс негізінен зәйтүн қоңыр түсті болған, қанаттары мен құйрығы қызыл қоңыр, ал кеудесі ұсақ дақты болған. Стивенс аралындағы пиопио номинативті түрден әлдеқайда кішкентай болды. Оңтүстік арал пиопиосы Жаңа Зеландияға тән ең әдемі әнші құстардың бірі саналды.
This medium sized bird was mostly olive brown in colouration, with rufous wings and tail, and a speckled breast. The Stephens Island piopio was much smaller than the nominate race. The South Island piopio was considered to be one of the best song birds native to New Zealand.
Мінез-құлық және экология
Оңтүстік аралдың пиопиолары бәсекелес жемділер болған және адамдардан салыстырмалы түрде қорқып көрмеген, тіпті кемпингтіктерден тамақ қалдықтарын алғаны туралы жазбалар бар. Оңтүстік арал пиопиосында Brueelia туысына жататын бітелер табылған (Palma, 1999).
South Island piopios were omnivorous, and relatively unafraid of humans, as they have been recorded as taking scraps of food from campers. Lice of the genus Brueelia were found on the South Island piopio (Palma, 1999).
Мәртебе
Оңтүстік аралдың пиопиосы бір кездері Жаңа Зеландияның Оңтүстік аралындағы бұталы ормандарда көптеп кездесетін болған, бірақ 1863 жылға дейін оның саны азая бастады. Пиопио 1880 жылдар бойында қарқынды түрде азая берді, мұның басты себебі адамдар аралға әкелген мысықтар мен егеуқұйрықтардың шабуылдары және ортаның бір бөлігінің жойылғандығы болды. 1888 жылға қарай бұл құс Жаңа Зеландиядағы ең сирек кездесетін құс деп есептелді, ал 1905 жылы ол дерлік жойылып кеткен деп саналды. Соңғы расталған нұсқасы 1902 жылы Охаруда атып түсірілді, алайда одан кейін де оны көру туралы хабарлар келіп түсіп жатты. Мысалы, 1923 жылы Патеа маңында, 1947 жылдың 7 мамырында Гисборн мен Уайроа арасында, 1948 жылдың қаңтарында Нельсон ауданында (барлығы Allison et al., 1949) және 1947 жылдың 17 желтоқсанында Хауроко көлінде (Данкли және Тодд, 1949) Оңтүстік аралдың пиопиосын көру туралы расталмаған жазбалар бар. Соңғы мүмкін көрінісі 1963 жылы тіркелген.
The South Island piopio was once considered common in undergrowth forests of New Zealand's South Island, until 1863 when the population began to decline. The piopio continued to decline rapidly throughout the 1880s, mainly due to predation by cats and rats introduced to the island by humans, and some habitat destruction. By 1888 the bird was said to be the rarest in all of New Zealand, and by 1905 it was considered virtually extinct. The last confirmed specimen was shot at Oharu in 1902, although alleged sightings continued. For example, unconfirmed South Island piopio records exist from near Patea in 1923, between Gisborne and Wairoa on 7 May 1947, in Nelson district, January 1948 (all in Allison et al., 1949), and on 17 December 1947, at Lake Hauroko (Dunckley & Todd, 1949). The last possible sighting was in 1963.