Кіріспе

Американдық суретші, кино сыншысы және жазушы Эммануэль Фарбер (20 ақпан 1917 жыл – 18 тамыз 2008 жыл) – американдық суретші, кино сыншысы және жазушы. Көптеген адамдар оны «иконокласт» деп сипаттайды, Фарбер ерекше проза стилін қалыптастырды.

Фарбердің жазуы «сезімтал», қуатты стилімен ерекшеленді. Ол 1957 жылы «жер асты киносы» терминін енгізгенімен де белгілі. Фарбердің суретшілік өнері көбінесе сүйікті кинорежиссерлерінің ықпалында болды. Ол үш ұлдың ең кішісі болғандықтан, ағалары Дэвид пен Лесли Х. Фарбер екеуі де психиатр болды. Кейін ол Нью-Йорк қаласына көшті. Отис Фергюсонның жазбаларынан шабыттанған Фарбер 1940 жылдардың басынан 1940 жылдардың соңына дейін «The New Republic» журналы үшін кино және өнер сыншысы болып жұмыс істеді, сондай-ақ «Film Culture», «Film Comment» және Фрэнсис Форд Копполаның «City Magazine» журналдарымен де байланысты болды. 1970 жылы Фарбер Нью-Йорк қаласын тастап, Калифорния университетінің Сан-Диегодағы бейнелеу өнері факультетінде оқытушы болып жұмыс істеу үшін кетті. Әңгімелерге сәйкес, Фарбер Манхэттендегі пәтерін суретші Дон Левалленмен, ал Леваллен Фарбердің UCSD-дегі оқытушылық орнымен алмастырған. Бұл олардың бір кеште танысуынан кейін болды. Ол «Film Culture» журналының 27-шы санында (1962-1963 жылдар) жарияланған «термит өнері» және «ақ піл өнері» артықшылықтары туралы жазды, сонымен қатар B класты фильмдерді және бағаланбаған авторларды қолдады, олар, оның пікірінше, термиттер сияқты тақырыпқа терең бойлап сіңе алады. Фарбердің сөзіне қарағанда, «ақ піл өнерінде» термит өнерінің ең ұлы туындыларында кездесетін сөздік үнемділік жоқ. Фарбер термит өнерін спонтанды және бұзушы, жаңа бағыттарға бет бұратын, ал ақ піл өнерін формалды және дәстүрге бағынышты деп есептеді. Ол Джон Уэйннің «Либерти Валланс атып өлтірген адам» фильміндегі рөлін кинематографиялық термит өнерінің көрнекті мысалы ретінде келтірді, бірақ Трюффо мен Антониони фильмдерін сынады. «Термит құрт, саңырауқұлақ, мүк өнері», - деп мәлімдеді Фарбер, - «әрқашан алға қарай жылжиды, өзінің шекараларын жеп, көбінесе өз жолында ынталы, еңбекқор, ұқыпсыз қызметтің белгілерін қалдырады».

Құрметтеулер

Көктемгі санының мұқабалық мақаласы. Склар Фарбердің жазу өнерін және "кино енді кино емес" деген пікірін жоғары бағалады, бірақ "уақыт өте келе оның көзқарасы табысты мансап стратегиясы ретінде қолдануға келмейтінін көрсетті" деп өкінді.