1967-68 жылғы NHL маусымы: Лиганың кеңеюі және "Канадиендердің" жеңісі
1967–68 NHL season
1967-68 NHL маусымы: Лига 12 командаға дейін кеңейді, «алты құрамадан» 6 жаңа команда қосылды. Монреаль Канадиенс Стэнли кубогын жеңіп алды. Хоккей, NHL, маусым.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлттық хоккей лигасы маусымы
National Hockey League season
1967–68 жылғы NHL маусымы – Ұлттық хоккей лигасының 51-ші маусымы болды. Лига 12 командаға дейін ұлғайтылды, жаңа алты команда жаңа құрылған Батыс дивизионына бөлінді, ал "Original Six" командалары жаңа құрылған Шығыс дивизионына орналастырылды. Регулярлық маусым кестесі командаларға 74 ойыннан тұратын болып ұлғайтылды және 1967 жылдың 18 қазанында барлық он екі команда алғаш рет бір күні ойын өткізді. «Монреаль Канадиенс» командасы жаңа «Сент-Луис Блюз» командасын төрт ойында жеңіп, Стэнли кубогын иеленді.
The 1967–68 NHL season was the 51st season of the National Hockey League. The league expanded to 12 teams, putting the new six in the newly created West Division, while the "Original Six" were all placed in the newly created East Division. The regular season schedule was expanded to 74 games per team and featured the first time all twelve teams played games on the same day on October 18, 1967. The Montreal Canadiens won the Stanley Cup against the new St. Louis Blues, in four games.
Лиганың ісі
Бұл маусымда НХЛ «алғашқы алты» командаға қосымша алты жаңа франшизаны қосып, кеңейді, олардың ішінде Сент-Луис Блюз, Калифорния Силз, Филадельфия Флайерс, Миннесота Норт Старс, Питтсбург Пингвинс және Лос-Анджелес Кингз кірді. 8 желтоқсан 1967 жылы Калифорния Силз командасы Окленд Силз деп аталды, ал 1970 жылы California Golden Seals деп қайта аталды. Кеңейту нәтижесінде Лига командаларын екі дивизионға қайта ұйымдастырды: «Алты команданы» Шығыс дивизионына, ал жаңа франшизаларды Батыс дивизионына орналастырды. Сонымен қатар, НХЛ командалардың тұрақты маусым кестесін 70 ойыннан 74 ойынға дейін ұлғайтты, әр команда өз дивизионындағы қарсыластармен 50 ойын (әр қарсыластың үстінен 10 ойын) және қарсы дивизиондағы командалармен 24 ойын (әр қарсыластың үстінен 4 ойын) ойнады. Жаңадан құрылған Кларенс С. Кэмпбелл кубогы тұрақты маусымда Батыс дивизионында бірінші орын алған командаға берілді, ал Уэльс принці трофеі Шығыс дивизионында бірінші орын алған командаға берілді. Плей-офф форматы да жаңартылды: әр дивизиондағы ең үздік төрт команда пост-сезонға қатысты, ал әр дивизиондағы бірінші және үшінші, екінші және төртінші орындар алған командалар дивизиондық жартылай финалда жұптасып өтеді. Одан кейін жеңімпаздар өз дивизиондық финалдарында және Стэнли кубогы финалында бақ сынасады. Барлық сериялар жеті ойынның ең жақсысы есебімен өткізіледі. 11 қазан 1967 жылы Жан Беливу Питтсбург Пингвинс қақпашысы Хэнк Бассенге гол соғып, мансабындағы 400-ші голын енгізді. Бұл Пингвинс франшизасының тарихындағы алғашқы ойын болды. «Канадалықтар» маусымды сәтті бастамады. Батысқа жасаған алғашқы сапарында «Тюлендер» оларды 2:1 есебімен жеңіп, «Кингс» 4:2 есебімен ұтты. «Хабс» көп ойынды ұтып, желтоқсан айында соңғы орынға түсті. Бірақ қаңтар айында Жан Беливу гол соғуға кірісіп, басқаларына да шабыт берді. «Хабс» 12 ойынды қатарынан жеңіп, содан кейін тағы 10 ойын жеңіп, Шығыс дивизионында көш бастады. Гамп Ворслидің 6 ойында гол жібермеуі және 1,98 голдың орташа көрсеткіші лигада ең аз гол жіберген командаға айналдырды, олар осыдан кейін бірінші орынды ұстап тұрды. Ворсли алғаш рет «Жұлдыздар» командасына шақырылды. 24 ақпан 1968 жылы Монреальдің Роги Вачон Род Гилберттің төрт голына тап болды, ол голға 16 рет атып, НХЛ рекордын орнатты. Эдди Джакомин тағы да лигада 8 ойында гол жібермеді және Жан Рателдің жұлдызды деңгейге көтерілуімен Рейнджерлерді екінші орынға жеткізді. Бостон Фил Эспозито, Кен Ходж және Фред Стэнфилдті Чикагомен жасалған ауыстыру арқылы алды. Уақыт көрсеткендей, бұл ауыстыру Брюинске тиімді болды. Бұл Боби Оррдың өркендеуімен тұспа-тұс келді, Бостонның ойынды жақсартты және Эспозитоның 84 ұпайының арқасында Брюинс лигада ең көп гол соқты және шамамен он жылдан бері алғаш рет плей-оффқа қатысты. Тізе жарақаты салдарынан кейбір ойындардан қалысқанына қарамастан, Орр лиганың үздік қорғаушысы ретінде Норрис кубогын жеңіп алды. Ал Чикагоның «Блэк Хокс» командасы Боби Халл мен Стэн Микитаның тамаша ойынына қарамастан, плей-оффқа түсуге қиындықтарға тап болды. Бұл нашар команда қорғанысы мен қақпашының нашар ойынынан туындады. Алайда, олар тоқсан финалда Рейнджерлерді жеңіп, жартылай финалда Монреаль Канадскийден жеңілді. Роджер Кройзер қақпашы болудың ауыртпалығын сезініп, Детройттен кетіп қалды. Ол қайта оралды, бірақ Ред Уингс Горди Хоу, Алекс Дельвеккио және Норм Уллман бастаған күшті шабуылға қарамастан, соңғы орынды иеленді. Тіпті, Ульман мен Пол Хендерсонды Торонтоның жұлдызы Франк Махович пен болашақ «Блюз» жұлдызы Гарри Унгерге ауыстыру да тым аз, тым кеш болды. Алайда, 24 наурыз 1968 жылы Маховлич Бостон Брюинске қарсы 5:3 есебімен жеңіліп, 300-ші және 301-ші голдарын соғып, 300 гол соққан 11-ші ойыншы болды. Бұл арада Кубок чемпионы болып табылатын Торонто Мейпл Лифс командасы, аға мемлекет қайраткері Джонни Бауэр мен резервті Брюс Гэмблдің алдында әлі де қорғаныста тұрып, көптеген қиындықтарға тап болды. Маховлич жүйке бұзылуымен ауруханада жаттықты, ал маусымда келісімшарт даулары мен жоғары күйзеліске ұшыраған жаттықтырушы Пунч Имлахпен арадағы шиеленістер болды. Маусымның аяғында болған айыппұл плей-оффқа жолдама ала алмады. Батыс дивизионында Филадельфия Флайерс жаңадан құрылған клубтардың алғашқы тұрақты маусым чемпионы болды. Олардың шабуылдары нашар болған кезде (кезеңдік кіші лига Леон Рошфор команданы тек 21 голмен бастап кетті), Брюинс командасының бұрынғы қақпашылары Берни Парент пен Даг Фавелл таңғажайып форма көрсетті. Гари Дорнхофер, Эд Ван Импе, Ларри Зейдель және Форбс Кеннеди сияқты қатты ойыншылардың арқасында команда болашақтағы «Брод-стрит Буллиз» командасының алғашқы белгілерін көрсетті. Лос-Анджелес Кингс командасы жаңа Батыс дивизионында соңғы орынды иеленетінін жазушылар болжады. Иесі Джек Кент Кук команда құрамын күшейту үшін Американдық хоккей лигасының Спрингфилд Индианс клубын 1 миллион долларға сатып алды. Таңқаларлықтай, Кингс бірінші орыннан бір ұпай қалып, екінші орынды иеленді. Билл Флетт 26 гол соқты, ал Эдди Джойал 23 гол соғып, 34 нәтижелі пас беріп, 57 ұпай жинады және Батыс дивизионында екінші орынды иеленді. Жаңадан құрылған командалардың арасында Кингс Шығыс дивизионындағы командаларға қарсы ең жақсы нәтиже көрсетті (10-12-2). Оукленд, бірінші орынды иеленетіні күтілгенімен, нашар қатысу салдарынан үміттеріне жетпеді. Қорғаушы Кент Дуглас, бұрынғы Кальдер мемориалдық кубогының иегері, күтілгендей ойын көрсетпеді және Детройтке Тед Хэмпсон мен қорғаушы Берт Маршаллға ауыстырылды. «Тюлендер» Батыс дивизионында соңғы орынды иеленді. Гленн Холл «Блэк Хокс» командасы үшін тым ескі деп есептелгендіктен, кеңейту таңдауында оны қорғамады, бірақ Сент-Луис Блюз командасы үшін бұл дұрыс болды, олар оның 5 ойында гол жібермеуінің арқасында үшінші орынды иеленді. Тағы бір жағымды жайт – бұрыннан танылмаған Ред Беренсон (бұрынғы 185 НХЛ ойынында тек 45 ұпай жинаған) 55 ойында мансабындағы голдар санын екі есеге арттырып, жұлдызға айналды. Ал, Питтсбург Пингвинс командасы бесінші орынды иеленді, оларға бұрынғы Рейнджерс жұлдызы Энди Батгейт жетекшілік етті. Олардың құрамындағы көптеген ойыншылардың (топ он ойыншысының тоғызы және екі қақпашысы) жасы тридцатьтан асқандықтан, олар көп шабуылдауға немесе қорғануға қабілетті емес еді. Миннесота Норт Старс командасы Батыс дивизионында төртінші орынды иеленгеніне қарамастан, жарқын сәттерін көрсетті. 30 желтоқсан 1967 жылы Билл Мастертон мен Уэйн Коннелли Бостон Брюинске қарсы 5:4 есебімен жеңіліп, гол соқты. 10 қаңтарда Коннелли – маусымды 35 голмен аяқтаған және командасы мен Батыс дивизионында көш бастаған – Филадельфия Флайерс командасына қарсы 6:4 есебімен жеңіліп, хет-трик жасады, ал Мастертон барлық үш голдың авторы болды. 13 қаңтар 1968 жылы Лигада трагедия орын алды. Миннесота штатының Блумингтон қаласындағы Метрополитан Спорт орталығында Оукленд Силз командасы Норт Старс командасымен ойнады, Билл Мастертон Оукленд аймағына шабуыл жасады. Екі қорғаушы, Ларри Кахан мен Рон Харрис, ескі стильдегі «бутербродтық» соққыға дайындалды, ал Мастертон допты Силз аймағына лақтырғанда, екеуі де Мастертонды қатты, бірақ таза соқты. Мастертон артқа қарай құлап, басын мұзға соқты. Ол Миннеаполис ауруханасына жеткізілді, онда дәрігерлер бас жарақатының ауырлығына байланысты операция жасауға мүмкіндік таппады. 15 қаңтар 1968 жылы таңғы сағаттарда Билл Мастертон қайтыс болды. Ол НХЛ ойынында алған жарақаттардан тікелей қайтыс болған бірінші – және 2023 жылға дейін жалғыз – ойыншы, соңғы рет 1907 жылдан бері аға лигадағы ойында осындай оқиға болған.
This season saw the NHL expand from the "original six" teams by adding six new franchises, including the St. Louis Blues, California Seals, Philadelphia Flyers, Minnesota North Stars, Pittsburgh Penguins, and Los Angeles Kings. On December 8, 1967, the California Seals were renamed the Oakland Seals before being renamed again to the California Golden Seals in 1970. As a result of the expansion, the League reorganized its teams into two divisions, placing the Original Six teams into the East Division and the expansion franchises into the West Division. The NHL, furthermore, increased its regular season schedule from 70 to 74 games per team with each team playing 50 games against opponents within its own division (10 against each divisional opponent) and 24 games with teams in the opposite division (4 games per opponent). The newly created Clarence S. Campbell Bowl was awarded to the team that finished first in the West Division during the regular season, the Prince of Wales Trophy was likewise awarded the East Division first place team. A new format for the playoffs would also be introduced which would see the top four teams in each division qualify for the post season with the first and third and the second and fourth place teams in each respective division pairing off in a divisional semi final series. The winners of the latter would then compete in their respective divisional final series and a berth in the Stanley Cup finals. All series would be best of seven contests. On October 11, 1967, Jean Beliveau scored his 400th career goal on goaltender Hank Bassen of the Pittsburgh Penguins. This also happened to be the first game in Penguins franchise history. The Canadiens stumbled out of the gate. In their first west coast road trip, the Seals beat them 2–1 and the Kings beat them 4–2. The Habs lost quite a few more and were in last place by December. But by January, Jean Beliveau began to score and others were inspired also. The Habs got very hot, winning 12 consecutive games and then put together 10 more wins to take the East Division lead. Paced by Gump Worsley, who had 6 shutouts and a 1.98 goals against average and backstopped the team to the fewest goals allowed in the league, they managed to keep first place thereafter. Worsley, for the first time, made the first all star team. On February 24, 1968, Rogie Vachon of Montreal was the victim of four goals by Rod Gilbert, who set an NHL record with 16 shots on goal. Eddie Giacomin again led the league with 8 shutouts, and led the Rangers to second place, bolstered by Jean Ratelle's emergence into stardom. Boston obtained Phil Esposito, Ken Hodge and Fred Stanfield in a blockbuster trade with Chicago. This trade, as shown over time, heavily favored the Bruins. This, coinciding with the rise of Bobby Orr, led to an improvement in Boston's play, and the Bruins led the league in scoring behind Esposito's 84 points and made the playoffs for the first time in nearly a decade. Though he missed action with a knee injury, Orr still won the Norris Trophy as the league's top defenceman. By contrast, the Chicago Black Hawks fell into a tailspin, and despite the scoring heroics of Bobby Hull and Stan Mikita, were hard pressed to make the playoffs. Mediocre team defence and goaltending was the culprit. However, they were able to beat the Rangers in the quarter final round, but lost in the semi final round to eventual Stanley Cup champion Montreal Canadiens. Roger Crozier felt the strain of goaltending and walked out on Detroit. He came back, but the Red Wings finished last anyway, despite a potent offense led by Gordie Howe, Alex Delvecchio and Norm Ullman. Even a late season trade of Ullman and Paul Henderson for Toronto star Frank Mahovlich and future Blues star Garry Unger was too little, too late. However, on March 24, 1968, Mahovlich became only the 11th player to score 300 goals as he scored both his 300th and 301st goals in a 5–3 win over the Boston Bruins. Meanwhile, the defending Cup champion Toronto Maple Leafs, still steady on defence in front of elder statesman Johnny Bower and backup Bruce Gamble, had numerous problems. Mahovlich spent time in hospital with a nervous breakdown, and the season was marred by contract disputes and tension with the high strung coach, Punch Imlach. A late season charge failed to win a playoff berth. In the West Division, the Philadelphia Flyers became the first regular season champion of the expansion clubs. While their offense was poor (career minor league Leon Rochefort led the team with just 21 goals), ex Bruins' goaltenders Bernie Parent and Doug Favell showed surprising form. Behind such hardnosed players as Gary Dornhoefer, Ed Van Impe, Larry Zeidel and Forbes Kennedy, the team showed the first glimmers of the "Broad Street Bullies" of future years. The Los Angeles Kings were a team that writers predicted to finish last in the new West Division. Owner Jack Kent Cooke had purchased the American Hockey League's Springfield Indians for $1 million to bolster the Kings roster. Surprisingly, the Kings finished second, just one point out of first. Bill Flett scored 26 goals, while Eddie Joyal scored 23 goals, adding 34 assists for 57 points and was the second leading scorer in the West Division. Among the expansion teams, the Kings had the best record against the established teams, going 10–12–2 vs. the Eastern Division. Oakland, predicted to finish first, fell far short of the mark, amidst poor attendance. Defenceman Kent Douglas, a former Calder Memorial Trophy winner, played far below expected form and was traded to Detroit for Ted Hampson and defenceman Bert Marshall. The Seals finished last in the West Division. Glenn Hall may have been deemed too old by the Black Hawks, which left him unprotected in the expansion draft, but not for the St. Louis Blues, who rode his five shutouts to a third place finish. A surprising benefit was their leading scorer, previously unheralded Red Berenson (with only 45 points in 185 previous NHL games) who exploded into stardom, more than doubling his career total in only 55 games. By contrast, the Pittsburgh Penguins finished fifth, led by former Ranger star Andy Bathgate. Behind an elderly roster—nine of their top ten scorers and both of their goaltenders were over thirty—they could neither muster much offense nor defence. The Minnesota North Stars had their bright moments despite finishing fourth in the West Division. On December 30, 1967, Bill Masterton and Wayne Connelly each scored goals in a 5–4 upset win over the Boston Bruins. On January 10, Connelly—who would finish the season with 35 goals to lead his team and the West Division—had a hat trick in a 6–4 win over the West Division power, the Philadelphia Flyers and Masterton was the architect on all three goals. Tragedy struck the league on January 13, 1968. In a game at the Metropolitan Sports Center in Bloomington, Minnesota, the Oakland Seals were in town to play the North Stars and Bill Masterton led a rush into the Oakland zone. Two defencemen, Larry Cahan and Ron Harris braced for the old fashioned sandwich check and as Masterton fired the puck into the Seals zone, the two hit Masterton hard but cleanly. Masterton flipped backwards and hit his head on the ice. He was removed to a Minneapolis hospital where doctors were prevented from doing surgery by the seriousness of the head injury. Early on the morning of January 15, 1968, Bill Masterton died. He was the first—and as of 2023, the only—player to die as the direct result of injuries suffered in an NHL game, the only such incident in a senior game since 1907.
Плей-офф
Бірінші орын мен үшінші орын және екінші орын мен төртінші орын плей-офф форматы алдыңғы 25 маусым бойы қолданылып келген Шығыс және Батыс дивизиондарында сақталды, бұл ретте дивизион финалдарының жеңімпаздары Стэнли кубогы финалында күш сынасты. «Алты қазына» Шығыс дивизионын құрады, ал жаңа командалар Батыс дивизионын құрағандықтан, финалда бәсекелестік тепе-теңсіздігі туды, бірақ жаңа команданың финалға демеуге мүмкіндігі болды. 4 сәуірде Мартин Лютер Кингтің қазасынан кейін, «Брюинс» – «Канадиенс» сериясынан басқа барлық сериялардағы ойындар кейінге жылдырылды.
The first place vs. third place and second place vs. fourth place playoff format that had been in place for the previous 25 seasons was retained within the East and West Divisions, with the winners of the division finals facing off in the Stanley Cup Finals. As the Original Six formed the East Division and the expansion teams formed the West Division, this resulted in a competitive imbalance in the Finals, but also guaranteed that an expansion team would at least reach the Finals. All series but Bruins Canadiens had a game postponed after the Assassination of Martin Luther King Jr. on April 4.
Ширек финал
Канадалықтар бірінші раундта үшінші орын алған Бостон Брюинстермен кездесті. 1959 жылдан бері плей-оффқа алғаш рет қатысқан "Брюинз" төрт ойында жеңіліске ұшырады. Шығыс конференциясының екінші сериясында екінші орынды иеленген "Рейнджерс" төртінші орынды алған "Чикаго Блэк Хокспен" күш сынасты. Бобби Халл мен Стэн Микитаның жетекшілігімен "Қара шоқпарлар" "Рейнджерсті" алты ойында жеңіп, Монреаль мен Чикаго арасындағы Шығыс дивизионындағы айқасқа жол ашты. "Блэк Хокс" тағы бір сенсация жасауға мүмкіндік таппады және бес ойында "Канадиенс" клубына есе жіберіп, Монреальға плей-оффтағы жалғыз жеңілісті сыйлады. Батыс конференциясында барлық төрт команда плей-офф сериясында алғаш рет өнер көрсетті. Бірінші орынды алған "Филадельфия Флайерс" қақпашысы Гленн Холл бастаған және болашақ Даңқ залының жаттықтырушысы Скотт Боуменмен жаттықтырылған "Блюз" клубынан жеті ойында жеңіліске ұшырады, ал екінші орынды иеленген "Лос-Анджелес Кингс" төртінші орынды алған "Миннесота Норт Старз" клубынан жеті ойында жеңілді. "Блюз" жеті ойында "Норт Старзды" жеңіп, алғашқы финалға өтті.
The Canadiens drew the third place Boston Bruins in the first round. The Bruins, making their first appearance in the playoffs since 1959, were swept in four games. In the other East series, the second place Rangers faced off against the fourth place Chicago Black Hawks. The Black Hawks, led by Bobby Hull and Stan Mikita defeated the Rangers in six to set up a Montreal Chicago East Division showdown. The Black Hawks could not provide another upset, and lost to the Canadiens in five games, giving Montreal their only defeat of the playoffs. In the West, all four teams played their first playoff series. The first place Philadelphia Flyers lost their first ever playoff series to the Blues, led by goaltender Glenn Hall and coached by future Hall of Fame coach Scotty Bowman in seven games, while the second place Los Angeles Kings lost to the fourth place Minnesota North Stars in seven games. The Blues would defeat the North Stars in seven games to advance to their first final.
Стэнли кубогының финалы
"Блюз" командасы Стэнли кубогы үшін "Канадиенс" командасымен күш сынасты. "Блюз" клубының бас жаттықтырушысы Боуман, бұрын ұзақ жылдар бойы "Канадиенс" ұйымында болғандықтан, "Блюз" клубына күтпеген жеңіс сыйлауға қол жеткізе алмады. Бірақ, бұл серия өте тартысты өтті, әр ойын бір голмен шешілді, ал екі ойын қосымша уақытқа созылды. Дегенмен, Жан Беливу мен Анри Ришард бастаған "Канадиенс" командасын тоқтату мүмкін болмады, олар серияны төрт ойында жеңіп алды. Бұл қарамастан, үлкен сенімсіздікпен қараған "Блюз" командасының тамаша ойыны көптеген хоккей жанкүйерлерін таң қалдырды, себебі олар "Канадиенс" командасының ойсыратып жеңіске жететінін күткен еді. Соның салдарынан, команданы Кубок финалына жеткізген қақпашы Гленн Холл плей-оффтың ең құнды ойыншысы атанды.
The Blues faced the Canadiens for the Stanley Cup. Blues coach Bowman, a long time member of the Canadiens organization was unable to spur the Blues to an upset, but they made it a hard fought series, with each game being decided by one goal and two going to overtime. However, the Canadiens, led by Jean Beliveau and Henri Richard, were not to be denied and swept the series in four games. Despite this, the exceptional performance of the heavy underdog Blues impressed and surprised most hockey fans who were expecting an utter blowout by the Canadiens, to the point that their goaltender Glenn Hall, who helped lead the team to the Cup Finals, was named the MVP of the playoffs.
Марапаттар
1967–68 НХЛ жүлделеріУэльс принцінің кубогы: (Шығыс дивизионының чемпионы, тұрақты маусым) Монреаль КанадиендеріКларенс С. Кэмпбелл кубогы: (Батыс дивизионының чемпионы, тұрақты маусым) Филадельфия ФлайерсАрт Росс жүлдесі: (Ең көп гол соққан, тұрақты маусым) Стэн Микита, Чикаго Блэк ХоксБилл Мастертон еске алу жүлдесі: (Табандылық, спорттық мінез-құлық және адалдық) Клод Провост, Монреаль КанадиендеріКалдер еске алу жүлдесі: (Жылдың жаңа ойыншысы) Дерек Сандерсон, Бостон БрюинсКонн Смит жүлдесі: (Плей-оффтың ең құнды ойыншысы) Гленн Холл, Сент-Луис БлюзХарт еске алу жүлдесі: (Тұрақты маусымның ең құнды ойыншысы) Стэн Микита, Чикаго Блэк ХоксДжеймс Норрис еске алу жүлдесі: (Ең үздік қорғаушы) Бобби Орр, Бостон БрюинсЛеди Бинг еске алу жүлдесі: (Таланттылық және спорттық мінез-құлық) Стэн Микита, Чикаго Блэк ХоксВезина жүлдесі: (Ең үздік қақпашы) Рожатьен Вашон және Гамп Уорсли, Монреаль КанадиендеріЛестер Патрик жүлдесі: (АҚШ-тағы хоккейге қызметі үшін) Томми Локхарт, Уолтер А. Браун, генерал Джон Килпатрик
1967–68 NHL awardsPrince of Wales Trophy:(East Division champion, regular season) Montreal CanadiensClarence S. Campbell Bowl:(West Division champion, regular season) Philadelphia FlyersArt Ross Trophy:(Top scorer, regular season) Stan Mikita, Chicago Black HawksBill Masterton Memorial Trophy:(Perseverance, sportsmanship, and dedication) Claude Provost, Montreal CanadiensCalder Memorial Trophy:(Top first year player) Derek Sanderson, Boston BruinsConn Smythe Trophy:(Most valuable player, playoffs) Glenn Hall, St. Louis BluesHart Memorial Trophy:(Most valuable player, regular season) Stan Mikita, Chicago Black HawksJames Norris Memorial Trophy:(Best defenceman) Bobby Orr, Boston BruinsLady Byng Memorial Trophy:(Excellence and sportsmanship) Stan Mikita, Chicago Black HawksVezina Trophy:(Best goaltending record, regular season) Rogatien Vachon & Gump Worsley, Montreal CanadiensLester Patrick Trophy:(Service to hockey in the U. S.) Tommy Lockhart, Walter A. Brown, General John Kilpatrick
Жұлдыздар командасы
Бірінші команда Позиция Екінші команда
Гамп Ворсли, Монреаль Канадиендері G Эд Джакомин, Нью-Йорк Рейнджерс
Бобби Орр, Бостон Бруинс DJ. С. Тремблэй, Монреаль Канадиендері
Тим Хортон, Торонто Мейпл Лифс Джим Нилсон, Нью-Йорк Рейнджерс
Стан Микита, Чикаго Блэк Хокс Фил Эспозито, Бостон Бруинз
Горди Хоу, Детройт Ред Уингс Р Род Гилберт, Нью-Йорк Рейнджерс
Бобби Халл, Чикаго Блэк Хокс ЛВ Джонни Бусик, Бостон Бруинз
First Team Position Second TeamGump Worsley, Montreal Canadiens GEd Giacomin, New York RangersBobby Orr, Boston Bruins DJ. C. Tremblay, Montreal CanadiensTim Horton, Toronto Maple Leafs DJim Neilson, New York RangersStan Mikita, Chicago Black Hawks CPhil Esposito, Boston BruinsGordie Howe, Detroit Red Wings RWRod Gilbert, New York RangersBobby Hull, Chicago Black Hawks LWJohnny Bucyk, Boston Bruins
Хабар тарату
Канададағы CBC телеарнасының "Хоккей түні" бағдарламасы сенбі күні кешке тұрақты маусым ойындары мен Стэнли кубогы плей-офф ойындарын көрсетті. HNIC сонымен қатар CTV телеарнасы үшін сәрсенбі күні кешкі тұрақты маусым ойындарын теледидар арқылы көрсетті. Ойындар көбінесе 1968-69 маусымға дейін толық көрсетілмеді және көбінесе олар барысында қосылатын. Бұл АҚШ-тағы CBS телеарнасымен құқықтар келісімі бойынша екінші маусым болды. Осы маусымда CBS 30 желтоқсан мен 20 қаңтар аралығында сенбі күні түстен кейін, ал 28 қаңтардан наурызға дейін жексенбі күні түстен кейін ойындарды көрсетті. Содан кейін телеарна жексенбі күні кешке плей-офф ойындарын көрсетті.
Hockey Night in Canada on CBC Television televised Saturday night regular season games and Stanley Cup playoff games. HNIC also produced Wednesday night regular season game telecasts for CTV. Games were typically not broadcast in their entirety until the 1968–69 season, and were typically joined in progress. This was the second season under the U. S. rights agreement with CBS. This season, CBS aired Saturday afternoon games between December 30 and January 20, then Sunday afternoon games from January 28 through March. The network then aired Sunday afternoon playoff games.