Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық жазушы
British writer
сондай есімділер
those of a similar name
Вивьен Грин (туған күні Дэйрелл Браунинг; 1 тамыз 1904 – 19 тамыз 2003) – қуыршақ үйлері бойынша әлемдегі ең білікті маман деп есептелетін британдық жазушы. Ол көрнекті романист Грэм Гриннің әйелі болды.
Vivien Greene (née Dayrell Browning; 1 August 1904 – 19 August 2003) was a British writer regarded as the world's foremost expert on dolls' houses. She was the wife of the distinguished novelist Graham Greene.
Ерте өмір
Вивиен Дейрелл Браунинг Родезияда дүниеге келген. Ол өзінің алғашқы кітабы "Құс қанаттары" ("The Little Wings") – өлеңдер мен прозадан құралған жинақты он бес жасында жариялады; кіріспесін отбасы досы Г. К. Честертон жазды. Ол он бес жасында Базил Блэкуэллде жұмыс істей бастады.
Vivien Dayrell Browning was born in Rhodesia. She published her first book The Little Wings, a collection of poetry and prose, when she was fifteen; it had an introduction by G. K. Chesterton, who was a family friend. She began working for Basil Blackwell when she was fifteen.
Неке, отбасы және ажырасқанда
1925 жылы Дейрел Браунинг Грэм Гринмен хат алмасуды бастады. Рим-католик дініне берік сенген ол, оның атеист болғандықтан алғашқы неке ұсынысын қабылдамады. Оның дінге келуінен кейін, олар 1927 жылғы 15 қазанда Лондонның Хэмпстед қаласындағы Сент-Мэри шіркеуінде үйленді. Гриннің екі баласы болды: Люси Кэролайн (1933 жылы туған) және Фрэнсис Хью (1936 жылы туған). Грэхам 1947 жылы отбасын тастап кетті, ал 1948 жылы олар ресми түрде бөлек тұра бастады, бірақ Рим-католик дінінің талабына сәйкес, олар ешқашан ажыраспады және Грэхамның 1991 жылы қайтыс болуына дейін неке жалғасты.
Dayrell Browning started a correspondence with Graham Greene in 1925. A staunch convert to Roman Catholicism, she rejected his initial proposal of marriage because he was an atheist. Following his conversion, they married on 15 October 1927 at St Mary's Church, Hampstead, London. The Greenes had two children, Lucy Caroline (born 1933) and Francis Hugh (born 1936). Graham left his family in 1947 and they formally separated in 1948, but in accordance with Roman Catholic teaching the couple were never divorced and the marriage lasted until Graham's death in 1991.
Құмырсқалар үйін жинау
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Вивьен балаларымен бірге Лондондағы үйлері бомбаға ұшырағаннан кейін Оксфордта тұрды. Жергілікті аукционда ол 5 фунтқа сатып алған және автобусқа отырып үйіне алып кеткен тасталған Регенция стиліндегі қуыршақ үйіне қызығушылық танытты. Соғыс созылып, оның некесі бұзылғанда, ол қуыршақ үйін қалпына келтіруге және жиһазға толтыруға өзін толықтай арнады. Материалдар жетіспеді; ол ескі бояу мен қабырға қағазын сынған шынымен қабырғадан сыпырып тастағанын есіне алады. "Маған хобби қажет болды, соғыс жылдарындағы қараңғы түндер ұзақ болды, сондықтан мен үйді жиһаздай бастадым, оған кілемдер мен перделер тігуге кірістім". Содан кейін ол тарихшы әрі досы А. Дж. П. Тейлормен бірге басқа антикалық қуыршақ үйлерін және жиһаздарды іздестіре бастады, олардың тарихын зерттеп, үйлерді қалпына келтіріп, Гриндердің жалға алған үйін өзінің кішкентай әлемімен толтырды. Грэхам отбасын тастап кеткеннен кейін, ол өзінің коллекциясын молайту үшін әлемді шарлап, 1700-1900 жылдар аралығындағы көне қуыршақ үйлері мен олардың әлеуметтік тарихы және қолөнер саласындағы танымал сарапшыға айналды. Оның жинағындағы ең көне зат – 1690 жыл шамасында еменнен салынған, кабинет пішіндес Уильям мен Мэри үйі болды, оны қонақ бөлмеде көрсете беруге болады. Қуыршақ үйлері бастапқыда иесінің үйінің көшірмесі немесе баспалдақ алабындағы әшекей ретінде мәртебе символы ретінде жасалған. 1840 жылдан кейін ғана олар балаларға арналды. Балалары үйден кеткеннен кейін Грин соғыстан кейінгі әлемде жоғалып кетуі мүмкін болған тарихи қуыршақ үйлерін табу, суретке түсіру және каталогтау жөнінде жеке миссияны бастады. Ол тарихи дәлдікке ерекше назар аудара отырып, мүмкіндігінше көптерін бастапқы сәніне қайтарды. Гриннің 1955 жылғы "18 және 19 ғасырлардағы ағылшын қуыршақ үйлері" атты алғашқы кітабы саудагерлер мен мұражай қызметкерлерін қуыршақ үйлері – зерттеудің маңызды саласы екеніне және оларды сақтау қажеттігіне көндіргені үшін мақталады.
During World War II, Vivien and her children lived in Oxford after their home in London had been bombed. At a local auction she was charmed by a derelict Regency style doll’s house which she bought for £5 and took home on the bus with her. As the war dragged on and her marriage disintegrated, she devoted herself to restoring and furnishing the doll's house. Materials were scarce; she recalled scraping off old paint and wallpaper with shards of broken glass. "I needed a hobby, the wartime evenings in the black out were long and dark, so I started to furnish the house, to make carpets and curtains for it." She then began seeking out other antique dolls' houses and furnishings with her friend the historian A. J. P. Taylor researching their history, and restoring the houses, filling the Greenes' rented home with her miniature world. After Graham had abandoned his family, she travelled the world to add to her collection, becoming a noted authority in the field of antique dolls' houses between 1700 and 1900 and their social history and craftsmanship. The earliest item in her collection was a William and Mary house built in oak in about 1690 in the shape of a cabinet, suitable to be displayed in a drawing room. Dolls' houses were initially created as a status symbol, built as a replica of the owner's home or as an ornament on a staircase landing. Only after the 1840s were they intended for children. After her children left home, Greene began a personal mission to view, draw and catalogue any historic dolls' houses she could discover before they, and the great English country houses in which they were found, disappeared in the postwar world. As many as possible she restored to their original grandeur, paying great attention to historical authenticity. Greene's first book English Dolls' Houses of the 18th and 19th Centuries (1955) is credited with convincing dealers and museum curators that doll's houses were a serious field of study and required conservation.