Кіріспе
1820 жылдардағы итальяндық мәдени қозғалыс
Purismo was an Italian cultural movement which began in the 1820s. The group intended to restore and preserve language through the study of medieval authors, and such study extended to the visual arts. Inspired by the Nazarenes from Germany, the artists of Purismo reject Neoclassicism and emulated the works of Raphael, Giotto and Fra Angelico. The movement flourished through 1860, and reflected the taste for revivalist styles, which in Italy was fed by growing interest in Italian national identity and artistic heritage.
Пуризм – 1820 жылдары басталған итальяндық мәдени қозғалыс. Бұл топ ортағасырлық авторларды зерттеу арқылы тілді қайта жаңарту және сақтап қалуды мақсат етті, сондай-ақ бұл зерттеулер көркем өнер саласына да қатысты. Германиядағы Назареттіктерден шабыт алған Пуризм суретшілері неоклассицизмді жобамай, Рафаэль, Джотто және Фра Анжеликоның туындыларын үлгі етті. Қозғалыс 1860 жылға дейін гүлденді және Италияда итальяндық ұлттық сана мен көркемдік мұраға қызығушылықтың артуымен байланысты жаңғырту стиліне деген құштарлықты көрсетті.
Purismo was an Italian cultural movement which began in the 1820s. The group intended to restore and preserve language through the study of medieval authors, and such study extended to the visual arts. Inspired by the Nazarenes from Germany, the artists of Purismo reject Neoclassicism and emulated the works of Raphael, Giotto and Fra Angelico. The movement flourished through 1860, and reflected the taste for revivalist styles, which in Italy was fed by growing interest in Italian national identity and artistic heritage.
Тарих
"Пуризм" термині 1838 жылы "примитивті" итальян суретшілерін, Чимабуэден бастап алғашқы Рафаэльге дейін сипаттау үшін пайда болды. Бұл ностальгия әдеби талғамдағы өзгерістермен қатар жүрді, ол 14 ғасырдағы Тоскана поэзиясы мен әдебиетіне қайта оралуға ұмтылды. Осылайша, Пуризм Ұлыбританиядағы Рафаэльге дейінгі қозғалысқа ұқсас болды. Топтың идеалдары 1842–43 жылдары Антонио Бьянчини жазған және Пуризмнің негізгі жақтаушысы Томазо Минарди (1787–1871), Назареттердің негізін қалаушысы Фридрих Овербек және мүсінші Пьетро Тенерани қол қойған "Көркем өнердегі пуризм туралы" манифестінде жарияланды. Пуризмді қолдаудың тағы бір маңызды түрі – Парижден Реджио Институто Сенезе ди Белле Арти директоры ретінде шақырылған Луиджи Муссини болды. 1841 жылы ол "Қасиетті музыка" картинасында (Флоренциядағы қазіргі заманғы өнер галереясында сақталады) 15 ғасырдағы Умбрия суреттеріне сілтемелерді Назареттер мен Ингрес әсерлерімен біріктірді. Томмазо Минардидің шәкірттері Антонио Чисери мен Константино Брумиди, ал Муссинидің шәкірттері Алессандро Франчи, Амос Кассиоли және Чезаре Маккари, сондай-ақ Бартоломео Пинелли, Джанбатиста Джигола және Джованни Де Мин осы қозғалыспен байланысты. Маурицио Дюфу Лигуриядағы Пуризмнің негізгі жақтаушысы болды, оған Луигия Муссини Пиагжио сияқты суретшілер қосылды. Генуядағы Санта-Мария-Иммаколата базиликасы осы қозғалыстың стилін ең толыққанды бейнелейді. 1861 жылы Флоренцияда өткен алғашқы ұлттық итальяндық көрмеден кейін Пуризмнің ықпалы төмендеп, оны Веризм және Маккиаоли стильдері ығыстырды.