Луиджи Руссоло: Дауыстың өнері мен футуризмнің жаңашылдығы
Luigi Russolo
Луиджи Руссоло: италиялық футурист суретші, композитор, «Шудың өнері» манифестінің авторы. Интонарумори құралдарын жасады, шу музыкасының алғашқы төңкершісі болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық футурист суретші және композитор (1885–1947)
Italian Futurist artist and composer (1885–1947)
Луиджи Карло Филиппо Руссоло (30 сәуір 1885 – 4 ақпан 1947) – итальяндық футурист суретші, композитор, тәжірибелік музыкалық аспаптар жасаушы және 1913 жылғы «Шыбыс өнері» манифестінің авторы. Руссоло 1901 жылы Портограуро семинариясында орта білімін аяқтағаннан кейін Миланға көшіп, өнерге қызығушылық таныта бастады. Ол 1913–14 жылдары шулы музыка концерттерін өткізген және Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, әсіресе 1921 жылы Парижде, шулы музыканың алғашқы тәжірибелік композиторларының бірі деп есептеледі. Ол «Интонарумори» деп аталатын шу тудыратын құрылғыларды жобалап және құрастырды.
Luigi Carlo Filippo Russolo (30 April 1885 – 4 February 1947) was an Italian Futurist painter, composer, builder of experimental musical instruments, and the author of the manifesto The Art of Noises (1913). Russolo completed his secondary education at Seminary of Portograuro in 1901, after which he moved to Milan and began gaining interest in the arts. He is often regarded as one of the first noise music experimental composers with his performances of noise music concerts in 1913–14 and then again after World War I, notably in Paris in 1921. He designed and constructed a number of noise generating devices called Intonarumori.
Өмірбаян
Луиджи Руссоло, мүмкін, алғашқы шу өнерінің авторы болған. Оның 1913 жылғы "Шыбыстар өнері" (L'Arte dei Rumori) манифесінде индустриалдық революция заманауи адамдарға күрделі дыбыстарды қадірлеуге үлкен қабілет бергені айтылған. Руссоло дәстүрлі мелодиялық музыканы шектеулі деп санады және шулы музыканы оның болашақ алмастырғышы деп есептеді. Руссоло "Интонарумори" деп аталатын шу тудыратын құрылғыларды жобалап, құрастырды және олармен өнер көрсету үшін шу оркестрін құрды. Руссолоның өзі болжағандай, оның 1917 жылғы "Gran Concerto Futuristico" қойылымы көрермендердің күшті наразылығы мен зорлық-зомбылығына ұшырады. Оның ешбір дыбыс шығаратын аспабы сақталған жоқ: кейбіреулері Екінші дүниежүзілік соғыста жойылды, ал қалғандары жоғалып кетті. Содан бері аспаптардың көшірмелері жасалып, орындалды. (Intonarumori бетіне қараңыз.) Руссолоның туындылары қазіргі шулы музыкаға көп ұқсамаса да, оның пионерлік еңбектерін осы санаттағы түрлі жанрлардың дамуындағы маңызды кезең деп елемеуге болмайды. Көптеген суретшілер қазір Руссолоның манифесімен таныс.
Luigi Russolo was perhaps the first noise artist. His 1913 manifesto, L'Arte dei Rumori (The Art of Noises), stated that the industrial revolution had given modern men a greater capacity to appreciate more complex sounds. Russolo found traditional melodic music confining, and he envisioned noise music as its future replacement. Russolo designed and constructed a number of noise generating devices called Intonarumori, and assembled a noise orchestra to perform with them. A performance of his Gran Concerto Futuristico (1917) was met with strong disapproval and violence from the audience, as Russolo himself had predicted. None of his intoning instruments have survived: some were destroyed in World War II; while others have been lost. Replicas of the instruments have since been built and performed. (See the Intonarumori page.) Although Russolo's works bear little resemblance to modern noise music, his pioneering creations cannot be overlooked as an essential stage in the evolution of the several genres in this category. Many artists are now familiar with Russolo's manifesto.
Фашизммен байланысы
Руссоло, көптеген футурист суретшілер сияқты, көбінесе итальян фашизмімен байланыстырылады. Фашистік манифестің (1919) бір авторы болған футурист суретші және ақын Ф. Т. Маринеттимен байланысынан басқа, Руссоло өзінің туындыларын Муссолини үкіметі ұйымдастырған көрмелерде көрсетті. Оның өмірбаяушысы Лучано Чесса, кейбір зерттеушілер Руссолоның фашизммен байланысын тарихтан жоюға тырысқанын, бірақ оның 1933 жылы Италияға қайта оралуы және сонан кейінгі жазбалары Муссолини режимін қабылдағанын және оған адал болғанын көрсеткенін айтады.
Russolo, like many other Futurist artists, is often associated with Italian fascism. In addition to his association with the Futurist artist and poet F. T. Marinetti, who co authored the Fascist Manifesto (1919), Russolo presented his work at exhibitions sponsored by Mussolini's government. His biographer Luciano Chessa argues that some have attempted to erase Russolo's involvement with fascism from scholarship, but that his permanent return to Italy in 1933 and subsequent writings signaled acceptance of and allegiance to Mussolini's regime.
Антонио Руссоломен ынтымақтастық
Италиялық футурист композитор Антонио Руссоло, Луиджидің інісі, түпнұсқа Intonarumori-ді пайдаланған екі шығарманың жазбасын жасады. 1921 жылы жасалған фонограф жазбасында "Corale" және "Serenata" атты шығармалар кірді, олар дәстүрлі оркестрлік музыканы шу машиналарының дыбысымен үйлестірді. Бұл Луиджи Руссолоның шулы музыкасының замандас жазбаларының арасындағы жалғыз сақталған нұсқасы. Руссоло мен Филиппо Томасо Маринетти 1914 жылдың сәуір айында Intonarumori-ді қолданып, футурист музыкасының алғашқы концертін өткізді, бұл көтеріліске әкелді. Концерт бағдарламасына төрт Шу желісі кірді.
Antonio Russolo, another Italian Futurist composer and Luigi's brother, produced a recording of two works featuring the original Intonarumori. The phonograph recording, made in 1921, included works entitled Corale and Serenata, which combined conventional orchestral music set against the sound of the noise machines. It is the only surviving contemporaneous sound recording of Luigi Russolo's noise music. Russolo and Filippo Tommaso Marinetti gave the first concert of Futurist music, complete with intonarumori, in April 1914, causing a riot. The program comprised four Noise Networks.