Кіріспе

Неміс ғалымы Генрих Кунрат (шамамен 1560 – 9 қыркүйек 1605), не доктор Хенрикус Кунрат деп те аталды, неміс дәрігері, герметикалық философ және алхимик болған. Франсис Йейтс оны Джон Ди философиясы мен розенкрейцерлік ілім арасындағы байланыс деп есептейді. Оның есімі "Хенрикус Кюнрахт" деп жазылып, 1670 жылы Барух Спинозаның "Tractatus Theologico Politicus" еңбегін жариялаған адамның псевдонимі ретінде пайдаланылған.

Өмірі және білімі

Кунрат 1560 жылы Саксониядағы Дрезден қаласында саудагер Себастьян Кунрат пен оның әйелі Аннаның ұлы болып дүниеге келді. Ол Лейпциг қаласындағы дәрігер Конрад Хунраттың кіші інісі еді. 1570 жылдың қысында ол Лейпциг университетіне Генрикус Конрад Липс деген атпен қабылдануы мүмкін. Оның өміріне байланысты белгісіздіктердің себебі, оның көптеген есімдерді қолданғаны болжамдалады. 1588 жылдың мамыр айында ол Швейцариядағы Базель университетіне қабылданып, 3 қыркүйекте жиырма сегіз докторлық диссертацияны қорғағаннан кейін Медицина докторы ғылыми дәрежесін алды.

Мансап

Парацельстің шәкірті болған Хунрат Дрезден, Магдебург және Гамбург қалаларында медицинамен айналысып, Лейпцигте профессорлық лауазымды иеленген болуы мүмкін. 1588 жылдан кейін ол көп саяхат жасады, соның ішінде мистикалыққа бейім Рудольф II қасиетті Рим императорының Прагадағы сарайында болды. Прагаға жеткенге дейін ол 1589 жылдың 27 мамырында Бременде Джон Димен кездесті, ол Богемиядан Англияға қайтып бара жатқан еді. Хунрат Диді кейінгі еңбектерінде жоғары бағалады. Сарайда болған кезінде Хунрат Эдвард Келли деген алхимикпен танысты, ол Димен жолдары айырылғаннан кейін қалған еді (Келли 1591 жылдың 30 сәуірінде жалғаншы ретінде тұтқындалды). 1591 жылдың қыркүйегінде Хунрат Требонадағы граф Розенбергтің сарай дәрігері болып тағайындалды. Ол Требонада Иоганн Тьолдемен кездескен болуы мүмкін, ол "Базилиус Валентин" алхимиялық трактаттарының авторларының бірі саналады.

Герметикалық алхимик

Ханраттың Джон Ди, Тьолде және Парацельс идеяларымен қарым-қатынасы оны христиандыққа бейімделген табиғи сиқырды дамытуға, адамды мәңгілік даналыққа жеткізетін құпия Prima materia табуға жетеледі. Ханраттың христиандық көзқарасы лютерандық теологияға берілгендігімен нығайтылды. Ол тәжірибе мен байқаудың практикалық алхимиялық зерттеулер үшін, сондай-ақ табиғат зерттеушісі үшін өте маңызды екенін де айтты. Оның алхимия саласындағы ең танымал еңбегі – Amphitheatrum Sapientiae Aeternae (Мәңгілік даналық амфитеатры), бұл өнердің мистикалық аспектілерін зерттейтін кітап. Онда «Ұлы жұмыстың бірінші кезеңі» деп белгілі, көбінесе «Алхимиктің зертханасы» деп аталатын гравиюра бар. Кітап алғаш рет 1595 жылы Гамбургте төрт дөңгелек пішіндес, қолмен боялған, гравиюраланған тақталармен жарық көрді, олар Ханраттың өзі жасаған және Пауль ван дер Доортқа гравюраланған. Кейіннен кітап 1609 жылы Ханауда жарық көрген, басқа тақталар қосылған кеңейтілген басылымда кеңінен таралды. Amphitheatrum Sapientiae Aeternae – христиан діні мен сиқырды үйлестіретін алхимиялық классика. Онда Ханрат рухани алхимия шебері екенін көрсетіп, рухани кемелдікке жетудің көп сатылы және күрделі жолын суреттеді. Ханраттың еңбегі лютерандық айналымдарда маңызды рөл атқарды. Джон Уорвик Монтгомери Иоганн Арндттың (1555–1621), лютерандық ізгілік пен құлшыныс туралы кітаптардың ықпалды авторы, Amphitheatrum туралы түсіндірме жазғанын атап өтті. Оның кейбір идеялары каббалалық сипатта және Розенкрейцерлік ілімнің алға басуын көрсетеді.

Өлім

Кунрат алхимиялық еңбектеріне байланысты кейбір қарсылықтарға тап болған болуы мүмкін, себебі оның алхимия туралы көптеген жариялымдары оның өлімінен кейін ғана кеңінен таратылды. Ол 1605 жылдың 9 қыркүйегінде Дрезденде немесе Лейпцигте қайтыс болды. "Амфитеатрум Сапиентье Аэтернае" еңбегіндегі руханият пен тәжірибе арасындағы қақтығыс 1625 жылы Сорбоннаның оны айыптауына әкеп соқты.

Жазбалар

Бірінші (Гамбург 1595) және екінші (соңғы) басылымдардың (Ханау 1609) қайта басылуы, сондай-ақ 18 ғасырдағы неміс тіліне аудармасының түптемесімен бірге.