Кіріспе

Шотландия королевасы атауы бастапқыда LNER/BR Pullman пойзына берілген, ол ...-ден ...-ға дейін , , және арқылы қатынайтын. Кейін Шотландия королевасы – Шотландияның көркем жаралы аймақтарында эксклюзивті турлар ұйымдастыратын сәнді саяхалық пойыз болды. Бұл пойыз негізінен американдық туристерге бағытталған. Пойыз 1985 жылдан 1989 жылға дейін Royal Scotsman, ал 1990 жылы Шотландия королевасы деген атпен жүріп тұрды.

Тарих

Хантер Пластикс компаниясының Ричард Эдмондсон үш жеке вагон ретінде сатып алған бақылау вагоны сэр Уильям МакАльпиннен алынды, тамақ вагоны Англияның оңтүстік жағалауындағы үйдің бір бөлігі ретінде пайдаланылды, ал отбасылық вагон 1972 жылы British Rail-ден сатып алынды. Сонымен қатар, үш бұрынғы Mark 1 ұйықтайтын вагон және екі Mark 1 күндізгі вагон, ұйықтауға бейімделген, қосылды, нәтижесінде тоғыз вагоннан тұратын пойыз құрылды. 1985 жылы толыққанды қалпына келтірілген пойыз L&R Leisure Group компаниясына "Royal Scotsman" ретінде жұмыс істеу үшін жалға берілді, ол 1989 жылға дейін осы қызметті атқаруды жалғастырды, содан кейін L&R пойызды толығымен сатып алу туралы сұраныс жасады. Пойыздың иесі Ричард Эдмондсон сатуға бас тартты, бұл L&R-ға ауыстыру пойызын сатып алудан басқа амал қалдырмады, бұл міндет 1989/90 жылдардың қысында орындалды. Жаңа "Royal Scotsman" негізінен болаттан жасалған вагондардан құралғандықтан, бастапқы ағаштан жасалған ескі вагондар "Шотландия патшайымы" ("The Queen of Scots") деген атпен қайта іске қосылды. Екі пойыз да 1990 жылдың жазында Шотландияның таулы аймандарына саяхаттар жасап, Эдинбург Уэверли станциясынан жол тартты. Сол жылы Персы шығанағы соғысы басталды және көптеген американдық туристер Ұлыбританияға саяхаттауын тоқтатты, нәтижесінде екі пойызға да брондаулар күтілгеннен төмен болды. Эдмондсон "Шотландия патшайымын" қызметтен шығаруға, болаттан жасалған ұйықтайтын вагондарды алып тастауға және үш ескі вагонды Сассекстегі жеке учаскеде сақтауға шешім қабылдады. Ұйықтайтын вагондар түрлі мұралық теміржолдарда, көбінесе қызметкерлерге ұйықтау орындарын ұсыну үшін пайдаланылды. Пойыз үш жылдан кейін қайтадан қызметке кірді, бірақ бұл жолы ұйықтайтын вагондарсыз, оның мақсаты енді клиенттердің тілегі бойынша бір күндік саяхаттарды ұйымдастыру болды. 1994 жылдан 2007 жылға дейін пойыздың пайдалануы сирек болды, үш ескі вагон және Mark 1 қызметкерлер/генератор вагоны Клэпхэм торабындағы вагон паркінде орналасқан. Осы кезеңде пойыздың тұрақты жұмысы - Корольдік Аскоттағы әйелдер күні болды, онда Лондон Уотерлоо станциясынан Алтонға (Гэмпшир), содан кейін Багшот және Камберли арқылы Аскотқа бағытталды. Бұл ұзақ маршрут таңғы асқа шампан ішіп, демалуға уақыт беру үшін жасалды. Сол сияқты, кешке бес түрлі тағамнан тұратын кешкі ас ұсынылды, пойыз тағы да Алтон арқылы жүрді. Пойызға брондаулар азайды, сондықтан оны Клэпхэмде ұстау құны оның табысынан жоғары болды, бұл 2008 жылы пойызды сату туралы иесі Ричард Эдмондсонның шешіміне әсер етті. Бұл бірегей вагондардың болашағын қамтамасыз етуге және сұралған бағаны төлей алатын жалғыз үміткер болды. West Coast Railways компаниясы 2008 жылы пойызды толығымен сатып алды және оны толыққанды қалпына келтірді, бірақ түпнұсқа емес бояумен. Пойыз қазір жаз айларында Шотландияға кем дегенде екі рет сапар шегеді, қазіргі иесі Дэвид Смит үшін жеке көлік қызметін ұсынады.

No 41 WCJS бақылау машинасы

Лондоннан Шотландияға қарай Батыс жағалау магистральдық желісіндегі пойыздарда бастапқыда тамақтану вагондары болған жоқ, бірақ таңғы және кешкі "Скотч экспрестері" Престон қаласында жиырма минутқа тоқтады, осы уақытта барлық жолаушыларға станцияның асханасында үш тағамдық толық тамақ ұсынылды. Пойызда тамақтану мүмкіндігін ұсыну туралы көп жылдық талқылардан кейін, 1891 жылдың қараша айында Батыс жағалау компаниялары Батыс жағалау бірлескен қорына арнайы салынған үш жұп тамақтану вагонын қосуға келісті. Әр жұп ас үйі/үшінші сыныпты тамақтану вагонынан және бірінші сыныпты тамақтану салонынан тұрды, ал олар 1892 жылдың 1 шілдесінде пайдалануға берілді. Бұл тамақтану вагондарының барлығы көмірмен қыздырылатын пешпен жылытылып, газбен жарықтандырылды, бірақ 1902 жылы электр жарығына ауыстырылды. Олар 1905 жылдың жазына дейін Батыс жағалау бірлескен қорының бір бөлігі болып қалды, содан кейін Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы мен Каледония темір жолы арасында бөлінді. Каледониялықтар екі тамақтану вагонын алды және біреуіне 41 нөмірін берді.

GNR отбасылық салоны No 807

Бай отбасылар Лондондағы үйлері мен ауылдық ең жақсы үйлері арасында жеке түрде саяхаттау үшін Ұлыбританиядағы ескі теміржол компаниялары отбасылық салон вагондарын ұсынды. Бұл арнайы вагондар тұрақты пойызға қосылып, бүкіл отбасы, қызметшілер және олардың барлық жүктемелері бірге саяхаттауға мүмкіндік берді. Бұл вагон 1912 жылы Ұлы Солтүстік темір жолымен отбасылық салон вагоны ретінде салынған. Үлкен орталық бөлме әйелдер мен балалардың саяхаттаған отбасылық бөлмесі болды. Осы бөлмеге жақын жерде джентльмендер немесе темекі шегу бөлмесі және отбасылық дәретханасы орналасқан. Вагонның екінші жағында бастапқыда қызметшілерге арналған 3-сыныпты купе, 3-сыныпты дәретхана және соңында жүк салғыш аймақ болды (сондықтан қос есіктер). Бұл аймақтың бәрі қазір кітапханаға айналдырылған, бірақ қызметшілерді шақыру индикаторы әлі де отбасылық бөлмеге апаратын есіктің үстінде сақталған. Ұлы Солтүстік темір жолы өз жобалау талаптарына қатысты өте қатаң болды, соның бірі – 3-сыныпты жатақхана әрқашан 1-сыныптан тар болуы керек еді. Сондықтан отбасылық салон вагонының бір жағы (қызметшілерге арналған) екінші жағына қарағанда таррақ салынған ерекше дизайндық ерекшелігі бар. Жеке вагондарға деген қажеттілік азайған соң, отбасылық салон вагоны азайып, ақырында қолданыстан шықты. Ол 1972 жылы Британдық теміржолымен сатылды, соңғы кезде жұмыс зерттеу кеңсесі ретінде пайдаланылды. Отбасылық салон вагоны лакталған терек ағашымен аяқталған, өйткені Ұлы Солтүстік темір жолы 19-ғасырдың ортасынан бері барлық вагондарын қатты терек ағашынан жасап келді.

LNWR асханалық вагоны No 5159

Лондон мен Манчестер арасындағы бәсекелес теміржол – Мидленд теміржолында американдық Пуллман компаниясы ұсынған сәнді вагон пайда болғаннан кейін, Лондон және Солтүстік-Батыс теміржолы Манчестер экспрестері үшін арнайы осы асхана вагонын салды. Ол 1890 жылғы шілдеде пайдалануға берілді және бір-бірімен тұрақты байланысқан екі вагонның бірі ретінде құрастырылды. №5159 вагонында ас үй және 10 жолаушыға орын бар болса, оның жұптас вагонында ас үй болмаған 20 орындық бар еді. Вагон арасында (сондай-ақ екі дәретхана) өтуге мүмкіндік болғанымен, пойыздың басқа вагондарына тікелей өту мүмкін болмады, бұл сол кезде кең таралған емес еді. Сондықтан жолаушылар сапар бойына асхана вагонында болуға келісім берді. Екі жылдан кейін, жолаушылардың өтуіне мүмкіндік жасалғанда, вагонның екі шетінен есіктер кесілді. Осылайша, ас үй жағынан өтетін жолаушылар ас үйден өтуге мәжбүр болды. Кішкентай өлшеміне байланысты ол көп ұзамай үлкен вагонмен ауыстырылды және екінші деңгейлі қызметтерге жіберілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол армияға беріліп, фельдмаршал Эрл Хейгтің жедел штабының бір бөлігі ретінде Францияға жеткізілді. Соғыстан кейін LNWR оны қайтарудан бас тартты, сондықтан 1921 жылы ол Саутгемптон қаласының жанындағы, Англияның оңтүстік жағалауындағы Миддлтон-он-Сиде үй салу үшін пайдаланылды. 1978 жылы ол "құтқарылып", қазіргі уақытта түпнұсқаға мүмкіндігінше жақын қалпына келтірілді, сонымен бірге қазіргі заманғы тамақ дайындау, қауіпсіздік және жайлылық стандарттары ескерілді. Асхана вагоны Лондон және Солтүстік-Батыс теміржолының "Плюм және Сплит Милк" деп аталатын ливреясымен боялды және 2008 жылы Карнфорт қаласындағы Батыс жағалау теміржолына сатылғанға дейін солай болды. Қазіргі уақытта вагон LMS Crimson Lake ливреясының ресми емес нұсқасын тасымалдайды. Бұл әлемдегі ең көне асхана вагоны.