Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландия королевасы атауы бастапқыда LNER/BR Pullman пойзына берілген, ол ...-ден ...-ға дейін , , және арқылы қатынайтын. Кейін Шотландия королевасы – Шотландияның көркем жаралы аймақтарында эксклюзивті турлар ұйымдастыратын сәнді саяхалық пойыз болды. Бұл пойыз негізінен американдық туристерге бағытталған. Пойыз 1985 жылдан 1989 жылға дейін Royal Scotsman, ал 1990 жылы Шотландия королевасы деген атпен жүріп тұрды.
The name Queen of Scots was originally given to an LNER/BR Pullman train which ran from to via , , and Later the Queen of Scots was a luxury touring train that ran exclusive tours around Scotland's scenic countryside. The train was mostly aimed at American tourists. The train ran from 1985 to 1989 as the Royal Scotsman and in 1990 as The Queen of Scots.
Тарих
Хантер Пластикс компаниясының Ричард Эдмондсон үш жеке вагон ретінде сатып алған бақылау вагоны сэр Уильям МакАльпиннен алынды, тамақ вагоны Англияның оңтүстік жағалауындағы үйдің бір бөлігі ретінде пайдаланылды, ал отбасылық вагон 1972 жылы British Rail-ден сатып алынды. Сонымен қатар, үш бұрынғы Mark 1 ұйықтайтын вагон және екі Mark 1 күндізгі вагон, ұйықтауға бейімделген, қосылды, нәтижесінде тоғыз вагоннан тұратын пойыз құрылды. 1985 жылы толыққанды қалпына келтірілген пойыз L&R Leisure Group компаниясына "Royal Scotsman" ретінде жұмыс істеу үшін жалға берілді, ол 1989 жылға дейін осы қызметті атқаруды жалғастырды, содан кейін L&R пойызды толығымен сатып алу туралы сұраныс жасады. Пойыздың иесі Ричард Эдмондсон сатуға бас тартты, бұл L&R-ға ауыстыру пойызын сатып алудан басқа амал қалдырмады, бұл міндет 1989/90 жылдардың қысында орындалды. Жаңа "Royal Scotsman" негізінен болаттан жасалған вагондардан құралғандықтан, бастапқы ағаштан жасалған ескі вагондар "Шотландия патшайымы" ("The Queen of Scots") деген атпен қайта іске қосылды. Екі пойыз да 1990 жылдың жазында Шотландияның таулы аймандарына саяхаттар жасап, Эдинбург Уэверли станциясынан жол тартты. Сол жылы Персы шығанағы соғысы басталды және көптеген американдық туристер Ұлыбританияға саяхаттауын тоқтатты, нәтижесінде екі пойызға да брондаулар күтілгеннен төмен болды. Эдмондсон "Шотландия патшайымын" қызметтен шығаруға, болаттан жасалған ұйықтайтын вагондарды алып тастауға және үш ескі вагонды Сассекстегі жеке учаскеде сақтауға шешім қабылдады. Ұйықтайтын вагондар түрлі мұралық теміржолдарда, көбінесе қызметкерлерге ұйықтау орындарын ұсыну үшін пайдаланылды. Пойыз үш жылдан кейін қайтадан қызметке кірді, бірақ бұл жолы ұйықтайтын вагондарсыз, оның мақсаты енді клиенттердің тілегі бойынша бір күндік саяхаттарды ұйымдастыру болды. 1994 жылдан 2007 жылға дейін пойыздың пайдалануы сирек болды, үш ескі вагон және Mark 1 қызметкерлер/генератор вагоны Клэпхэм торабындағы вагон паркінде орналасқан. Осы кезеңде пойыздың тұрақты жұмысы - Корольдік Аскоттағы әйелдер күні болды, онда Лондон Уотерлоо станциясынан Алтонға (Гэмпшир), содан кейін Багшот және Камберли арқылы Аскотқа бағытталды. Бұл ұзақ маршрут таңғы асқа шампан ішіп, демалуға уақыт беру үшін жасалды. Сол сияқты, кешке бес түрлі тағамнан тұратын кешкі ас ұсынылды, пойыз тағы да Алтон арқылы жүрді. Пойызға брондаулар азайды, сондықтан оны Клэпхэмде ұстау құны оның табысынан жоғары болды, бұл 2008 жылы пойызды сату туралы иесі Ричард Эдмондсонның шешіміне әсер етті. Бұл бірегей вагондардың болашағын қамтамасыз етуге және сұралған бағаны төлей алатын жалғыз үміткер болды. West Coast Railways компаниясы 2008 жылы пойызды толығымен сатып алды және оны толыққанды қалпына келтірді, бірақ түпнұсқа емес бояумен. Пойыз қазір жаз айларында Шотландияға кем дегенде екі рет сапар шегеді, қазіргі иесі Дэвид Смит үшін жеке көлік қызметін ұсынады.
Purchased by Richard Edmondson of Hunter Plastics as three individual vehicles, the observation car was acquired from Sir William McAlpine, the Dining Saloon was in use as part of a house on the south coast of England and the Family Saloon was purchased from British Rail in 1972. Additionally, three former Mark 1 sleeping cars and two Mark 1 day cars converted for sleeping use were added, making a nine coach train. Fully restored by 1985, it was leased to the L&R Leisure Group to operate as The Royal Scotsman, a role it continued to fulfil until 1989 when L&R made an enquiry regarding outright purchase of the train. The train's owner, Richard Edmondson, had refused to sell: this left L&R with little choice but to purchase a replacement train, a task which was accomplished over the winter of 1989/90. With the replacement Royal Scotsman now formed by mostly steel bodied vehicles, the original wooden bodied vintage cars were relaunched as The Queen of Scots, with both trains departing Edinburgh Waverley on tours of the Scottish Highlands during the summer of 1990. That same year, the Gulf War broke out and large numbers of American tourists ceased travelling to the UK which left bookings for both trains short of expectations. Edmondson decided to withdraw The Queen of Scots from traffic, remove the steel bodied sleeping cars and store the three vintage vehicles at a private site in Sussex. The sleeping cars were moved around the various heritage railways, mostly to provide staff sleeping accommodation. Three years would pass before the train would re enter traffic but this time minus the sleeping cars, its intended use now being to offer single day charters to bespoke itineraries as dictated by the customer. Between 1994 and 2007 use of the train was sporadic, the three vintage cars together with the Mark 1 staff / generator coach were based in the carriage shed at Clapham Junction. One regular job for the train throughout this period was Ladies' Day at Royal Ascot where a departure from London Waterloo ran through to Alton, Hampshire before returning via Bagshot and Camberley to Ascot. This lengthy route was to allow time for a relaxed champagne breakfast to be served. Similarly, in the evening, a five course dinner was served, again with the train operating via Alton. Bookings for the train diminished, so much so that it was costing more to keep at Clapham than it was making, a factor in the decision by owner Richard Edmondson to sell the train in 2008. There was only one serious contender that could both afford the asking price and guarantee the safe future of these unique vehicles. West Coast Railways at Carnforth purchased the train outright in 2008 and have since fully restored it, albeit in a non authentic livery. The train now makes at least two visits to Scotland during the summer months, providing personal transport for present day owner David Smith.
No 41 WCJS бақылау машинасы
Лондоннан Шотландияға қарай Батыс жағалау магистральдық желісіндегі пойыздарда бастапқыда тамақтану вагондары болған жоқ, бірақ таңғы және кешкі "Скотч экспрестері" Престон қаласында жиырма минутқа тоқтады, осы уақытта барлық жолаушыларға станцияның асханасында үш тағамдық толық тамақ ұсынылды. Пойызда тамақтану мүмкіндігін ұсыну туралы көп жылдық талқылардан кейін, 1891 жылдың қараша айында Батыс жағалау компаниялары Батыс жағалау бірлескен қорына арнайы салынған үш жұп тамақтану вагонын қосуға келісті. Әр жұп ас үйі/үшінші сыныпты тамақтану вагонынан және бірінші сыныпты тамақтану салонынан тұрды, ал олар 1892 жылдың 1 шілдесінде пайдалануға берілді. Бұл тамақтану вагондарының барлығы көмірмен қыздырылатын пешпен жылытылып, газбен жарықтандырылды, бірақ 1902 жылы электр жарығына ауыстырылды. Олар 1905 жылдың жазына дейін Батыс жағалау бірлескен қорының бір бөлігі болып қалды, содан кейін Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы мен Каледония темір жолы арасында бөлінді. Каледониялықтар екі тамақтану вагонын алды және біреуіне 41 нөмірін берді.
Through trains from London to Scotland on the West Coast Main Line did not initially have dining cars although the morning and afternoon Scotch Expresses would stop en route at Preston for twenty minutes, in which time a full three course meal would be served in the station dining room to all the passengers. After many years of discussion about providing on train dining facilities, in November 1891 the two West Coast companies agreed to add three pairs of purpose built dining cars to the West Coast Joint Stock. Each pair consisted of a kitchen/third class diner coupled to a first class dining saloon, and entered service on 1 July 1892. All of these dining cars were heated by a coal fired stove and were lit by gas, but were converted to electric lighting in 1902. They remained as part of the West Coast Joint Stock until the summer of 1905 when they were allocated between the London & North Western Railway and the Caledonian Railway. The Caledonian took two of the diners, and renumbered one of them No. 41.
GNR отбасылық салоны No 807
Бай отбасылар Лондондағы үйлері мен ауылдық ең жақсы үйлері арасында жеке түрде саяхаттау үшін Ұлыбританиядағы ескі теміржол компаниялары отбасылық салон вагондарын ұсынды. Бұл арнайы вагондар тұрақты пойызға қосылып, бүкіл отбасы, қызметшілер және олардың барлық жүктемелері бірге саяхаттауға мүмкіндік берді. Бұл вагон 1912 жылы Ұлы Солтүстік темір жолымен отбасылық салон вагоны ретінде салынған. Үлкен орталық бөлме әйелдер мен балалардың саяхаттаған отбасылық бөлмесі болды. Осы бөлмеге жақын жерде джентльмендер немесе темекі шегу бөлмесі және отбасылық дәретханасы орналасқан. Вагонның екінші жағында бастапқыда қызметшілерге арналған 3-сыныпты купе, 3-сыныпты дәретхана және соңында жүк салғыш аймақ болды (сондықтан қос есіктер). Бұл аймақтың бәрі қазір кітапханаға айналдырылған, бірақ қызметшілерді шақыру индикаторы әлі де отбасылық бөлмеге апаратын есіктің үстінде сақталған. Ұлы Солтүстік темір жолы өз жобалау талаптарына қатысты өте қатаң болды, соның бірі – 3-сыныпты жатақхана әрқашан 1-сыныптан тар болуы керек еді. Сондықтан отбасылық салон вагонының бір жағы (қызметшілерге арналған) екінші жағына қарағанда таррақ салынған ерекше дизайндық ерекшелігі бар. Жеке вагондарға деген қажеттілік азайған соң, отбасылық салон вагоны азайып, ақырында қолданыстан шықты. Ол 1972 жылы Британдық теміржолымен сатылды, соңғы кезде жұмыс зерттеу кеңсесі ретінде пайдаланылды. Отбасылық салон вагоны лакталған терек ағашымен аяқталған, өйткені Ұлы Солтүстік темір жолы 19-ғасырдың ортасынан бері барлық вагондарын қатты терек ағашынан жасап келді.
To allow wealthy families to travel in privacy between their London houses and their country estates, the old railway companies in Great Britain offered family saloons. These special carriages could be attached to the regular scheduled trains so that the whole family, the servants and all their luggage could travel together. This car was built in 1912 as such a family saloon by the Great Northern Railway. The large centre room was the family room where the ladies and children travelled. To one side of this was the gentlemen's or smoking room, and the family toilet. At the other end of the coach there was originally a 3rd class compartment for the servants, a 3rd class toilet and a luggage area at the very end (hence the double doors). All this area has now been replaced by a library, although the servants' call indicator is still in place over the door leading through to the family room. The Great Northern Railway was very strict about its design criteria, one being that 3rd class accommodation must always be narrower than 1st class. Thus we have the unusual design detail that the family saloon was built narrower at one end (for the servants) than the other. As the requirement for private carriages diminished, the family saloon was used less and less and eventually fell out of use. It was sold by British Rail in 1972, having latterly been used as a work study office. The Family Saloon is finished in varnished teak the Great Northern Railway had since the mid 19th century built all of their carriages out of solid teak.
LNWR асханалық вагоны No 5159
Лондон мен Манчестер арасындағы бәсекелес теміржол – Мидленд теміржолында американдық Пуллман компаниясы ұсынған сәнді вагон пайда болғаннан кейін, Лондон және Солтүстік-Батыс теміржолы Манчестер экспрестері үшін арнайы осы асхана вагонын салды. Ол 1890 жылғы шілдеде пайдалануға берілді және бір-бірімен тұрақты байланысқан екі вагонның бірі ретінде құрастырылды. №5159 вагонында ас үй және 10 жолаушыға орын бар болса, оның жұптас вагонында ас үй болмаған 20 орындық бар еді. Вагон арасында (сондай-ақ екі дәретхана) өтуге мүмкіндік болғанымен, пойыздың басқа вагондарына тікелей өту мүмкін болмады, бұл сол кезде кең таралған емес еді. Сондықтан жолаушылар сапар бойына асхана вагонында болуға келісім берді. Екі жылдан кейін, жолаушылардың өтуіне мүмкіндік жасалғанда, вагонның екі шетінен есіктер кесілді. Осылайша, ас үй жағынан өтетін жолаушылар ас үйден өтуге мәжбүр болды. Кішкентай өлшеміне байланысты ол көп ұзамай үлкен вагонмен ауыстырылды және екінші деңгейлі қызметтерге жіберілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол армияға беріліп, фельдмаршал Эрл Хейгтің жедел штабының бір бөлігі ретінде Францияға жеткізілді. Соғыстан кейін LNWR оны қайтарудан бас тартты, сондықтан 1921 жылы ол Саутгемптон қаласының жанындағы, Англияның оңтүстік жағалауындағы Миддлтон-он-Сиде үй салу үшін пайдаланылды. 1978 жылы ол "құтқарылып", қазіргі уақытта түпнұсқаға мүмкіндігінше жақын қалпына келтірілді, сонымен бірге қазіргі заманғы тамақ дайындау, қауіпсіздік және жайлылық стандарттары ескерілді. Асхана вагоны Лондон және Солтүстік-Батыс теміржолының "Плюм және Сплит Милк" деп аталатын ливреясымен боялды және 2008 жылы Карнфорт қаласындағы Батыс жағалау теміржолына сатылғанға дейін солай болды. Қазіргі уақытта вагон LMS Crimson Lake ливреясының ресми емес нұсқасын тасымалдайды. Бұл әлемдегі ең көне асхана вагоны.
In response to a luxury carriage supplied by the American Pullman Company appearing on the Midland Railway, a competitor railway between London and Manchester, the London & North Western Railway built this Dining Car especially for its Manchester expresses. It was built as one of a pair of coaches which ran permanently coupled together and entered service in July 1890. No 5159 had a kitchen and seating for 10 passengers, while its partner had seating for 20 and no kitchen. Although there was access from one coach to the other (and two toilets) it was not possible to walk into the other coaches in the train this was not yet a common facility. Consequently, passengers booked to spend their entire journey in the dining car. Two years later, when provision was made for passengers to walk through, doorways were simply cut into the ends of the carriage. Thus at the kitchen end of the coach passengers would pass through the kitchen. Because of its small size, it was soon replaced by a much larger carriage and so found itself relegated to secondary services. During World War I it was requisitioned by the Army and taken to France as part of a mobile HQ for Field Marshal Earl Haig. After the war the LNWR declined to have it back, so in 1921 it was used to make a house at Middleton on Sea on the south coast of England near Southampton. In 1978 it was "rescued" and has now been restored as closely as possible to original, while taking into account modern standards of cooking, safety and comfort. The Dining Car was painted in the livery of the London & North Western Railway, the splendidly named Plum and Spilt Milk until being sold in 2008 to West Coast Railways at Carnforth. The car now carries an unofficial version of LMS Crimson Lake livery. It is the oldest Dining Car in the world.