Кіріспе
Нью-Йорк қаласының сумен жабдықтау жүйесінің құрамдас бөлігі Роблингтің Делавэр су құбыры, сонымен қатар Роблинг көпірі деп аталады, ол АҚШ-тағы ең көне сымды аспалы көпір. Ол Нью-Йорктегі Минисинк Фордтан Пенсильваниядағы Лаккаваксенге дейін Делавэр өзені арқылы 535 футқа (163 м) созылады. 1849 жылы Делавэр және Гудзон каналының (D&H) екі бөлігін байланыстыратын акведук ретінде ашылған, кейіннен автомобильдер мен жаяу жүргіншілерді тасымалдау үшін пайдаланыла бастады.
Roebling's Delaware Aqueduct, also known as the Roebling Bridge, is the oldest existing wire suspension bridge in the United States. It runs 535 feet (163 m) over the Delaware River, from Minisink Ford, New York, to Lackawaxen, Pennsylvania. Opened in 1849 as an aqueduct connecting two parts of the Delaware & Hudson Canal (D&H), it has since been converted to carry automotive traffic and pedestrians.
Құрылыс
Көпір 1847 жылы D&H каналындағы төрт аспалы су құбырының бірі ретінде салынды. Бұл жүйе солтүстік-шығыс Пенсильванияның көмір кендерін Хадсон өзені бойындағы нарықтармен байланыстырды. Канал 1828 жылы ашылып, 1840 жылдардан кейін кеңейтілді және 1898 жылы жабылды. Расселл Ф. Лорд және Джон А. Ройблинг көпірді жобалап, құрылысын қадағалады. Канал тасымалы мен ағаш ағызу екі маңызды жергілікті саланың қарама-қарсы қажеттіліктері Роблингтің Делавэр және Лаккаваксен су құбырларын салуға себеп болды. 18 ғасырдың ортасынан бері Делавэр аңғарынан ағаштар өзен арқылы Трентон мен Филадельфиядағы кеме жасаушылықтарға және өнеркәсіп орындарына жеткізіліп келді. D&H каналының Лакаваксендегі Делавэр арқылы арқанмен жүретін паромдық өткелі қиындық тудырып, ағысқа қарай келе жатқан ағаш салдарымен жиі соқтығысулар болды. 1846 жылы екі мәселені де шешу үшін D&H Canal Company Расселл Ф. Лордтың арқанды паромды екі жаңа су құбырымен алмастыру жоспарын бекітті. Бірнеше нұсқаны бағалағаннан кейін Лорд 1845 жылы Питтсбургте сыммен ілінген су құбырын салған Джон А. Ройблинг ұсынған жобаларды таңдады. Су құбырының биіктігін көтеріп, мұз және өзен кемелерінің өтуіне мүмкіндік беру үшін Лордтың жоспары шығыс жағында үш шлюз салуды көздеді. Делавэр су құбыры (41 750 долларға тұсқан) және Лаккаваксен су құбыры (18 650 долларға тұсқан, қазір тек тіректері ғана сақталған) бірден табысқа ие болып, каналдағы саяхат уақытын бір күнгә қысқартып, жыл сайын мыңдаған доллар үнемдеді.
Құрылыстан кейінгі тарих
1898 жылы канал жабылғаннан кейін су құбырынан су төгіліп, көліктік көпірге айналдырылды. Көп ұзамай, каналдың жағалары мен баржаларды сүйрейтін жолдар (жаяу жүргіншілерге арналған жолдар) алынып тасталды. 1979 жылға дейін ол вагондар үшін, кейіннен автокөліктер үшін ақылы көпір ретінде пайдаланылды. D&H каналының бөліктері, оның ішінде Делавэр су құбыры 1968 жылы ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. 1972 жылы Америка Азаматтық Инженерлер Қоғамы Делавэр су құбырын ұлттық тарихи азаматтық инженерлік ескерткіш ретінде таныды. 1980 жылы Ұлттық Парктер Қызметі бұл көпірді сатып алды. 1986 жылы агенттік Роблингтің бастапқы жоспарлары мен техникалық талаптарына сәйкес көпірдің жоғарғы құрылымын қайта жаңартып, 1995 жылы ағаштан жасалған мұз кескіштер, сүйреу жолдары мен су құбырының қабырғаларын қалпына келтіріп, көпірді су құбыры ретіндегі бастапқы түріне қайтарды. Қазір бұл көпір Жоғарғы Делавэр көрнекті және демалыс өзенінің бір бөлігі болып табылады.