Канада саяхатшысы Томас Герман Джонсонның өмірі мен саяси қызметі

Кіріспе

Канадалық саясаткер Томас Герман Джонсон (12 ақпан 1870 жыл - 20 мамыр 1927 жыл) – Канаданың Манитоба провинциясындағы саясаткер. Ол 1907 жылдан 1922 жылға дейін Манитоба заң шығарушы жиналысында қызмет етті және Тобиас Норрис үкіметіндегі көрнекті министр болды. Джонсон Либералдық партияның мүшесі болды.

Өмірбаян

Джонсон Исландияда дүниеге келді, ал 1878 жылы отбасымен Манитобаға көшіп келді. Ол Виннипегтің мемлекеттік мектептерінде білім алып, Густав Адольф колледжінен өнер бакалавры дәрежесін алды. Мұғалім болып жұмыс істегеннен кейін, ол 1895 жылы Richards & Bradshaw заң кеңсесіне кіріп, 1900 жылы провинцияның адвокатурасына қабылданды. Кейін ол заңгер ретінде жұмыс істеді, сондай-ақ 1901 жылы Манитобаның санақ комиссары болып тағайындалды. Джонсон 1904 жылдан 1907 жылға дейін Виннипег мектеп кеңесінде қызмет етті. Дін жағынан ол лютеран еді. 1898 жылы Аврора Фредерикссонға үйленді және олардың үш баласы болды. Ол алғаш рет 1907 жылы провинциялық сайлауда Манитобаның заң шығарушы құрамына сайланды, ол Виннипег батысындағы Консервативтік және Еңбек партиясының кандидаттарын жеңді. Ол 1910 жылғы сайлауда консервативті А. Дж. Эндрюске қарсы 240 дауыспен қайта сайланды. 1914 жылғы сайлауда сайлау округтері қайта бөлінгеннен кейін ол Эндрюсті тағы да 1050 дауыспен жеңді. Манитобаға осы кезеңде Родмонд Роблиннің консерваторлары билік жүргізді, ал Джонсон оппозицияның мүшесі болды. Реформашы ретінде танымал болған ол Виннипегтің жұмысшы табындағы қоғамда кең танымал болды және көптеген прогрессивті сайлаушылардың қолдауына ие болды. 1915 жылы Роблин үкіметі жаңа заң шығару ғимараттары үшін келісімшарттар тендерлерін қамтитын сыбайлас жемқорлыққа байланысты жанжалдан кейін қызметінен кетуге мәжбүр болды. Заң шығарушы құрамда көпшілік орынға ие болмағанымен, Тобиас Норрис басқарған либералдылар жаңа әкімшілікті құруға шақырылды. Норрис 1915 жылдың 15 мамырында премьер-министр болды және Джонсонды өзінің қоғамдық жұмыстар министрі етіп таңдады. Жаңа сайлау өткізілді, онда либералдылар үлкен басымдықпен жеңіске жетті. Джонсонға лейбористер қарсы шыққан жоқ және оның консервативті қарсыласынан үш есе көп дауыс алды. 1917 жылдың 10 қарашасында кабинет алмасудан кейін Джонсон Бас прокурор және Телефондар мен телеграф министрі болып тағайындалды. Ол 1919 жылы Виннипегтегі жалпы ереуілден туындаған сот процестеріне қатыспады. Норрис үкіметінің көптеген мүшелері ереуілшілермен келіссөздер арқылы келісімге келуді жақтады, ал ереуіл басшыларына қарсы кейінгі заңдық айыптаулар Федералды Әділет министрлігі қаржыландырған Азаматтардың Мыңдық Комитеті тарапынан жеке қозғалды және Джонсон Бас прокурор ретінде олардың жалғасуына рұқсат берді. Кейін Джонсон 1921 жылдың көктемінде Фред Диксон Манитоба заң шығарушы құрамына тұтқындалған ереуіл басшыларын босату туралы ұсыныс енгізген кезде айыптауды қорғады. 1920 жылғы провинциялық сайлау алдында провинцияның сайлау заңдары өзгертілді, нәтижесінде Виннипег қаласы біртұтас сайлау округіне айналды, онда он мүше бір ауыстырылатын дауыспен сайланды. Джонсон қаладағы либералды тізімді басқарды және бірінші санауда екінші орын алғандықтан сайланды деп жарияланды. Алайда, провинция бойынша либералды партиялар фермерлер мен еңбекшілердің парламенттік топтарының күшеюіне байланысты азшылық үкіметке айналды. Джонсон 1922 жылдың 6 маусымында кабинеттен кетіп, 1922 жылғы провинциялық сайлауға қатыспады. Ол 1927 жылдың 20 мамырында Виннипегтегі үйінде қайтыс болды.

Johnson was born in Iceland, and moved to Manitoba with his family in 1878. He was educated in Winnipeg public schools, and received a Bachelor of Arts degree from Gustavus Adolphus College. After worked as a teacher, he entered the law office of Richards & Bradshaw in 1895 and was admitted to the Bar of the Province in 1900. He subsequently worked as a barrister at law, and was also appointed census commissioner for Manitoba in 1901. Johnson served on the Winnipeg School Board from 1904 to 1907. In religion, he was a Lutheran. He married Aurora Frederickson in 1898 and they had three children. He was first elected to the Manitoba legislature in the 1907 provincial election, defeating candidates from the Conservative and Labour parties in Winnipeg West. He was re elected over Conservative A. J. Andrews by 240 votes in the 1910 election. Following redistribution for the 1914 election, he defeated Andrews again by 1,050 votes in Winnipeg Centre "A". Manitoba was governed by Rodmond Roblin's Conservatives during this period, and Johnson served as a member of the opposition. Known as a reformer, he was popular with Winnipeg's working class community and won the support of many progressive electors. In 1915, the Roblin government was forced to resign from office following a corruption scandal involving the tendering of contracts for new legislative buildings. Although they did not hold a majority of seats in the legislature, the Liberals under Tobias Norris were called upon to form a new administration. Norris became premier on May 15, 1915, and chose Johnson as his Minister of Public Works. A new election was held, which the Liberals won in a landslide majority. Johnson was not opposed by Labour, and received more than three times of the votes of his Conservative opponent. After a cabinet shuffle on November 10, 1917, Johnson was named Attorney General and Minister of Telephones and Telegraphs. He was not involved in the trials that resulted from the Winnipeg General Strike of 1919. Many members of Norris's government favoured a negotiated settlement with the strikers, and the subsequent legal charges against the strike leaders were launched as a private prosecution by the Citizens' Committee of one Thousand, funded by the federal Department of Justice, and allowed to proceed by Johnson as Attorney General. Later, Johnson defended the prosecutions in the spring of 1921 when Fred Dixon brought a motion to the floor of the Manitoba legislature seeking the release of the imprisoned strike leaders. Prior to the 1920 provincial election, the province's electoral laws were changed such that the city of Winnipeg became a single constituency, electing ten members by a single transferable ballot. Johnson led the Liberal ticket in the city, and was declared elected with a second place finish on the first count. Across, the province, however, the Liberals were reduced to a minority government following the rise of Farmer and Labour parliamentary groups. Johnson resigned from cabinet on June 6, 1922, and did not run in the 1922 provincial election. He died at his home in Winnipeg on May 20, 1927.