Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарындағы көпір
Bridge in United States of America
Фейр-Окс көпірі – Америка өзенінің төменгі жағалауы арқылы салынып, Фейр-Окс қаласын Калифорния штатының Сакраменто аймағымен байланыстыратын фермалық көпір. Қазіргі көпір 1907-1909 жылдары 63 000 долларға салынған, бұл орындағы үшінші көпір. 1901 жылы ашылған алғашқы көпір шағын, жартылай ауылдық қоғамды ғасыр басындағы ауыл шаруашылығының қуатты орталығына айналдыруға көмектесті. 1907-1909 жылдары салынған ағымдағы көпір 1940 жылдары цитрус шаруашылығын Сакраментоның жетекші жатақ аудандарының біріне айналдыруға септігін тигізді. Қазір бұл көпір тек жаяу жүргіншілер мен велосипедшілерге арналған.
The Fair Oaks Bridge is a truss bridge over the lower banks of the American River, connecting Fair Oaks to the greater Sacramento, California region. The current bridge, built 1907 1909 at a cost of $63,000, is the third bridge at this location. The first bridge, which opened in 1901, helped to transform the small semi rural community into a turn of the century agricultural powerhouse. The present bridge, built 1907 1909, helped to transform the citrus colony into one of the leading bedroom communities of Sacramento by the 1940s. It is now a pedestrian and bicycle only bridge.
ХІХ ғасырдағы өмір
1895 жылы бригада генерал-лейтенант Чарльз Генри Ховард пен Чикагодағы «Ховард Уилсон» баспа компаниясының Джеймс Уилсон Калифорния сенаторы Фредерик К. Кокс пен кәсіпкер Кроуфорд У. Кларктен жер сату құқығын алды. «Ховард Уилсон» компаниясы жерді зерттеп, картаға түсірді және Фэр-Окс қаласын «Күн бату колонияларының» бірі ретінде насихаттауды бастады. «Ховард Уилсон» компаниясы 1893 жылғы Ұлттық экономикалық дағдарыс пен Оңтүстік Калифорния мен Флоридадағы зиянды аязды қысқы суықтан кейін Фэр-Окс қаласын инновациялық және дамып келе жатқан цитрус агроколониясы ретінде жарнамалады. Көптеген сатып алушылар инвесторлардың кәсіби достары мен таныстары болды. Осылайша, Фэр-Окс қауымдастығы бастапқыда негізінен бизнесмендер мен басқа да мамандардан, соның ішінде банкирлер мен инженерлерден құралды. 1897 жылға қарай Фэр-Окс қаласында үш жүз тұрақты тұрғын қоныс тепті және жерді 5, 10 және одан ірі телімдерге акрына орташа есеппен 30 доллардан сатып алды. Олардың көпшілігі егін шаруашылығымен таныс болмаса да, жеміс бақтарын отыртып, өсіру арқылы өздерін асырауды жоспарлады. Жаңа колонияның жемістерін Сакраментодағы және одан әрі гүлденген нарықтарға тиімдірек тасымалдау үшін Америка өзенінен көпір салынады деген уәделер осы үмітті нығайтты. Бірақ келесі жылы инвестициялар азая бастады және «Ховард Уилсон» компаниясы колониядан шығып кетті, соның салдарынан Америка өзенінен көпір салу және Сакраментодан теміржол желісін жүргізу туралы уәделер орындалмады. 1899 жылы Чикаго мен Сакраментодағы жаңадан құрылған колонияға және Оранжвейлге жер немесе жеміс инвестициялаған бизнесмендер «Чикаго Фэр-Окс клубын» құрды. Жергілікті кәсіпкерлер, соның ішінде Валентин С. МакКлатчи («Сакраменто Би» газетінің тең иесі) 1900 жылы «Фэр-Окс Даму компаниясын» құрды. Бұл жақтаушылар Фэр-Окс қаласын «Калифорнияның жүрегіндегі» «Сакраменто аңғарының тәжі» деп әсте жариялады. 1901 жылы осы екі топ Сакраменто округінің Сауда палатасын, МакКлатчидің Orangevale-ден келген бизнес серіктестері құрған және төрағалық еткен, Фэр-Окс қаласында Америка өзенінен көпір салуға және «Оңтүстік Тынық мұхиты теміржол компаниясын» көпірге дейін теміржол желісін салуға көндірді. 1901 жылдың жазында теміржол желісі мен станция салынды. Станция «Фэр-Окс Көпір депосы» деп аталды. «Оңтүстік Тынық мұхиты теміржолының» негізгі желісіне қосылған бұл желі Фэр-Окс фермерлері мен жеміс компанияларының өркендеуіне көмектесті, өйткені өсірушілерге өнімдерін кең нарыққа таратуға мүмкіндік берді.
Brevet Brigadier General Charles Henry Howard and James W. Wilson of the Howard Wilson Publishing Company of Chicago acquired rights to sell land from California Senator Frederick K. Cox and businessman Crawford W. Clarke in 1895. The Howard Wilson Company had the land surveyed and mapped and began to promote Fair Oaks as one of their "Sunset Colonies". The Howard Wilson Company advertised Fair Oaks as an innovative and growing citrus colony after destructive freezes in Southern California and Florida and a national depression hitting in 1893. Many of the purchasers were professionals and other friends of the investors. Thus, the Fair Oaks community became initially composed of mostly businessmen and other professionals, including bankers and engineers. Three hundred permanent settlers resided in Fair Oaks by 1897 and bought land in 5, 10, and tracts at an average of $30 per acre. These pioneers planned to sustain themselves by planting and cultivating fruit orchards although the majority of them had little experience with farming. Promises of a bridge being built over the American River to better transport the new colony's fruit to the booming markets in Sacramento and beyond further sustained this hope. The following year, however, investment began to diminish and the Howard Wilson Company withdrew from the colony and with it went unfulfilled promises of a bridge over the American River and railroad service from Sacramento. Businessmen in Chicago and Sacramento who had an investment (land or fruit) in the newborn colony and Orangevale formed the Chicago Fair Oaks Club in 1899. Local businessmen, including Valentine S. McClatchy (the co owner of the Sacramento Bee), incorporated the Fair Oaks Development Company in 1900. These boosters shamelessly proclaimed Fair Oaks to be the "crown of the [Sacramento] valley", in the "heart of California". Together, in 1901, these two groups convinced the County of Sacramento's Chamber of Commerce, which McClatchy's business partners from Orangevale created and chaired, to build a bridge across the American River at Fair Oaks and persuaded the Southern Pacific Rail Road Company to build a railroad spur to the bridge. In the summer of 1901 the spur and railroad station were built. The station was named Fair Oaks Bridge Depot. The spur to the main line of the Southern Pacific Railroad Co. helped Fair Oaks farmers and fruit companies prosper by enabling growers to distribute fresh fruit to a vast market.
Үш көпір
Фейр-Окс қаласы Фейр-Окс көпірі мен темір жол желісінің салынып бітірілуімен қарқынды өсті. Алайда, 1907 жылғы наурыз айындағы су тасқынынан осы алғашқы Фейр-Окс көпірі қирады. Содан кейін Фолсом даму компаниясынан 850 футтік болат кабель қарызға алынып, ол өзен арқылы жүретін паромды пайдалану үшін қолданылды. Сакраменто округінің қадағалаушылар кеңесі де уақытша көпір салуға рұқсат берді. Шындығында, Миртл Шоу Лорд, Сауда палатасының ресми бекітілген тарихында – «Сакраменто сагасы: Жетістіктердің елу жылы. Сауда палатасының басшылығы» еңбегінде, 1906 және 1907 жылдардағы су тасқынынан кейін Сакраменто Сауда палатасының Сакраментодағы су тасқыны мәселелерін шешуге міндеттенгенін және Фейр-Окстағы көпірді қайта жаңартуға демеушілік еткенін жазады: «Жою – сабақ беруші ретінде Сакраменто қымбат сабақ алды және мұндай оқиға қайталанбауы керек деп шешті». Жыл соңына қарай Небраска штатының Омаха қаласындағы Батыс көпір және құрылыс компаниясы бүгінге дейін сақталған және қауымға қызмет ететін қос фермалы көпірді салуға кірісті. Шындығында, оның тарихи және сәулеттік маңыздылығы жоғары болғандықтан, 2006 жылдың қыркүйек айында Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Дегенмен, 1959 жылы Уатт даңғылында (батысқа қарай) және 1967 жылы Хейзел даңғылында (шығысқа қарай) көпірлер салынуымен, сондай-ақ 1968 жылы Санрайз көпірінің (батысқа қарай жарты мильден аз қашықтықта) кеңейтілуімен Фейр-Окс көпірінің маңызы азайды. Фейр-Окс көпірі 1967 жылы көлік қозғалысы үшін жабылды және елу жылдан астам уақыт бойы Төменгі Америка өзеніндегі маңызды өткел болғаннан кейін Сакраменто округінің Парктер және демалыс департаментінің меншігіне өтті. Парктер және демалыс департаменті 1973 жылы көпірдің жаңа дектерін орнатып, бояды және оны жаяу және велосипед жолы ретінде ашты, ол қазір Төменгі Америка өзенінің жағасындағы Америка Парквей жолымен байланысады.
Fair Oaks grew rapidly with the completion of the Fair Oaks Bridge and the railroad line. This first Fair Oaks Bridge, however, was washed out in a flood in March 1907. An 850 foot steel cable was then borrowed from the Folsom Development Company to use with a ferry boat across the river. The Sacramento County Board of Supervisors also authorized the construction of a temporary bridge. Actually, Myrtle Shaw Lord, in his officially sanctioned history of the Chamber of Commerce, A Sacramento Saga: Fifty Years of Achievement—Chamber of Commerce Leadership, writes that after the flooding of 1906 and 1907 that the Sacramento Chamber of Commerce committed itself to dealing with the problems of flooding in Sacramento generally and sponsored the rebuilding of a bridge at Fair Oaks: "With destruction as a teacher, Sacramento learned an expensive lesson and determined there should be no repetition." By the end of the year the Western Bridge and Construction Company of Omaha, Nebraska began the double truss bridge that still survives and services the community today. In fact, because of its historical and architectural significance, it was placed on the National Register of Historic Places in September 2006. The Fair Oaks Bridge's usefulness, however, diminished with the construction of bridges at Watt Avenue (to the west) in 1959 and Hazel Avenue (to the east) in 1967, as well the widening of the Sunrise Bridge (less than half a mile west) in 1968. The Fair Oaks Bridge was closed to traffic in 1967 and became the property of the Sacramento County Parks and Recreation Department after serving more than fifty years as the major crossing over the lower American River. Parks and Recreation re decked and painted the bridge in 1973 and opened it as a pedestrian and bicycle crossing that currently connects to the American Parkway Trail along the lower banks of the American River.
Көпір құрылымы
Фэйр-Оукс көпірі – 19 ғасырдың ортасы мен соңындағы көпір салу және технологиялық прогрестің тамаша мысалы. Бұл Пенсильвания штатының Пэттиден Праттқа дейінгі фермалық көпірі, ол Америка өзенінің кең иілімі арқылы шамамен 152 метрге созылады және Калифорния штатындағы осы типтегі сақталған он көпірдің ішінде екінші ескісі болып табылады (1893 жылы салынған және Оринджвейлге жалғасатын Фолсомдағы тарихи фермалық көпірден кейін). Сакраменто округінің жерөлшеушісі осы қауіпті ағыстағы тіреулер санын азайтуға және өте ұзын басты құрылымдарды қажет етуге үміттенеді. Пенсильвания Petit осындай жағдайлар үшін арнайы жасалған. Екі 60 метрлік (200 фут) құрылым сол кезде өте батыл шешім болды. Бұл көпір, сонымен қатар, Батыс көпір және Омаха құрылыс компаниясының сирек кездесетін мысалы, олар Батыс аймағында фермалық көпірлер салды, бірақ Калифорнияда олардың құрылыстары аздаған ғана.
The Fair Oaks Bridge is an excellent example of bridge construction and technology advancement in the mid to late 19th century. It is a Pennsylvania Petit through Pratt truss bridge that extends nearly 500 feet (152 m) across a wide bend in the American River and is the second oldest out of ten surviving bridges of this type in the state of California (behind the historic truss bridge in Folsom that connects to Orangevale, built in 1893). The Sacramento County Surveyor hoped to minimize the number of piers in this dangerous current that necessitated very long main spans. The Pennsylvania Petit specifically addressed such applications. The two 200 ft spans were quite daring for their time. The bridge is also a rare example of the Western Bridge and Construction Company of Omaha that built truss bridges throughout the West but only rarely in California.
Қалқа көпір
Трассалық көпір – жеке элементтері үшбұрышты схемада байланысқан кез келген көпір. Трассалық көпірлер кем дегенде 16 ғасырға дейін бар екендігі мәлім, алайда Fair Oaks Bridge сияқты металл трассалық көпірлер 1840 жылдары ғана қолданысқа енді. Осы металл трассалық көпірлер, әсіресе Пратт және Уоррен трассалары, 19 ғасырдың соңында теміржол желілерінің үлкен кеңеюіне мүмкіндік берді және ғасыр басындағы тас жол құрылысында да маңызды рөл атқарды. Трассалар көпірдің тік қабырғаларын құрайды, олар көлденең арқалықтармен, сондай-ақ палубаны қолдаушы тіректермен және басқа да элементтермен біріктірілген. Әрбір трассада міндетті түрде жоғарғы және төменгі арқандар болады, бұл көпірге түсетін күштерден туындаған иілуге қарсы тұратын негізгі арқалықтар. Жоғарғы және төменгі бөліктері тік және/немесе диагональды элементтермен, әдетте екеуімен де, сондай-ақ әр шетіндегі негізгі арқалықтармен, яғни қанаттық тіректермен байланыстырылады.
A truss bridge is any bridge whose individual members are connected in a triangular pattern. Truss bridges date back to at least the 16th century, although the metal truss bridge, such as the Fair Oaks Bridge, dates only to the 1840s. These metal truss bridges, especially the Pratt and Warren trusses, facilitated the enormous expansion of railroad lines in the late 19th century and were instrumental in turn of the century highway construction as well. The trusses form vertical sides to the bridge, connected to one another by traverse beams, and by stingers and other members which support the deck. Each truss always includes a top and bottom chord, the major beams which resist the bending induced by stresses on the bridge. The top and bottom are connected by some combination of vertical and/or diagonal members, usually both, as well as by major beams at each end, called endposts.
Пратт-тұрсы формалары
1844 жылы Томас және Кейлеб Пратт ойлап тапқан Пратт фермасының түрі Калифорния мен АҚШ-та ең көп қолданылатын ферма түрі болып табылады. Бұл түр алғаш рет ағаш және темірден жасалған, тік элементтері, хордтары мен аяқ тіректері ағаштан, ал кернеу диагональдары темірден құралған "комбинациялық ферма" ретінде пайда болды. 1880 жылдарға қарай негізгі конструкция толығымен металлдан жасалатын болды. Жеңіл металл диагональдары сақталды, бірақ ағаш элементтері ауыр металл арқалықтармен, тіреулермен және хордтармен ауыстырылды. Пратттың ең көп таралған түрі – төменгі хордта орналасқан палубасы бар, ал жоғарғы хордтарды байланыстыратын тіректер жоғарыдан орналасқан ферма. Соңында, Пенсильвания Петит – бұл көпбұрышты жоғарғы хорды және нығайту үшін қосымша кіші тіректер мен кіші байланыстардан тұратын Пратт фермасы. Бұл жарты ұзындықтағы элементтер диагональдарды нығайтып, кернеуге қарсы тұруға көмектесті.
The Pratt truss form, invented in 1844 by Thomas and Caleb Pratt, is the most common truss form in California and the United States. This form first appeared as a "combination truss" built in wood and iron with wooden vertical members, chords, and endposts, and iron tension diagonals. The basic form changed to all metal construction by the 1880s. It retained the light metal diagonals but substituted heavier metal beams, posts, and chords for the wooden members. The most common Pratt type is the through truss in which the deck is carried on the lower chord, with overhead lateral supports connecting the top chords. Finally, the Pennsylvania Petit is a Pratt truss with a polygonal top chord and includes reinforcing sub struts and sub ties. These half length members reinforced the diagonals and helped resist stresses.
Қорытынды
Қазіргі Фэйр-Окс көпірі – Америка өзенінің үстінен салынып өткен көпірдің үшінші нұсқасы. Ол Фэйр-Окс қаласын үлкен Сакраменто аймағымен байланыстырады. Бұрын Америка өзенінен маңызды өткел болған бұл көпір, 1950-1960 жылдары Санрайз және Хейзелдегі жаңа көпірлердің салынуымен маңызын жоғалтты. Дегенмен, көпір жаяу және велосипед жолы ретінде пайдаланыла береді және жергілікті халық үшін мәдени ескерткіш болып саналады. 2006 жылдың 25 қыркүйегінде Ұлттық тарихи орындар тізілімінің сақтаушысы Ескі Фэйр-Окс көпірін Ұлттық тарихи орын деп тізімге енгізді. Көпір тізілімнің А (тарихи байланысы) және С (сәулеттік маңыздылығы) критерийлеріне сәйкес тіркелді.
The current Fair Oaks Bridge is the third manifestation of an overpass over the American River and connects Fair Oaks to the greater Sacramento region. Once a major crossing over the American River, it has been bypassed by the construction of bridges at Sunrise and Hazel in the 1950s and 1960s. The bridge, however, continues to serve as a pedestrian and bicycle crossing and remains a cultural icon for the local community. On September 25, 2006, the keeper of the National Register of Historic Places listed the Old Fair Oaks Bridge as a National Historic Site. The bridge successfully listed under the Register's criterion A (associative history) and C (architectural significance).