Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Остеохондрома - сүйектің ең көп таралған игі зақымдары. Оғрықтар кеміршекті жапсырып тұратын сүйектік шығыңқылар немесе сүйектің бетіндегі экзостоздар түрінде пайда болады. Бұл - сүйектің қаңқасы пайда болатын кез келген сүйекте пайда болатын шамадан тыс өсу түрі. Омыртқалар көбінесе тізе мен қолдың ұзын сүйектеріне әсер етеді. Тұқым қуалайтын көп экзостоздар, әдетте, балалық шақта кездеседі. Алайда, бұл аурудың салдары жасөспірім шақтарында жиі байқалады. Остеохондромдар жалпы халықтың 3% -ында кездеседі және барлық игі ісіктердің 35% -ын және барлық сүйек ісіктерінің 8% -ын құрайды. Бұл ісіктердің басым бөлігі тұқым қуалайтын емес, оқшауланған зақымданулар болып табылады, ал остеохондромдардың шамамен 15% - ы тұқым қуалайтын көпше экзостоздар ретінде пайда болады, олар көбінесе тұқым қуалайтын көпше остеохондромдар (ТМО) деп аталады. Остеохондромалар жарақаттан пайда болмайды және оның нақты себебі белгісіз. Соңғы зерттеулер бірнеше остеохондроманың аутосомалық басым тұқым қуалайтын ауру екенін көрсетті. 8 және 11- хромосомаларда орналасқан EXT1 және EXT2 гендеріндегі микробтық желілердегі мутациялар аурудың пайда болуына байланысты. Остеохондроманы емдеудің таңдауы - хирургиялық жолмен жалғыз зақымдануды немесе өскіннің ішінара кесуін алып тастау, бұл симптомдар қозғалыс шектеулерін немесе жүйке мен қан тамырларының кедергілерін тудырады. Остеохондроманың бір және бірнеше түрінің негізгі механизмі 8 және 11- хромосомаларда орналасқан EXT1 немесе EXT2 гендерінің генетикалық өзгеруімен байланысты. Остеохондромдардың шамамен 65% - ы 8- хромосомадағы EXT1 генінің локустарында, ал 35% - ы 11- хромосомадағы EXT2 генінің локустарында пайда болады. Көптеген остеохондромдардың шамамен 70-75% -ы нүктелік мутациялардан пайда болады, бұл көбінесе барлық тұқым қуалайтын жағдайлардың 10% -ында кездесетін бір немесе бірнеше аксондарды жоюды қамтиды. Барлық жағдайлардың шамамен 10-15% -ында геномдық өзгерістер анықталмайды. Көптеген остеохондроманың пайда болу механизмі - EXT1 және EXT2 гендерінің үлкен геномдық өшірілуі. Остеохондроманың жалғыздық механизмі EXT1 генінің гомозиготтық deletions болып табылады.
Osteochondromas are the most common benign tumors of the bones. The tumors take the form of cartilage capped bony projections or outgrowth on the surface of bones exostoses. It is characterized as a type of overgrowth that can occur in any bone where cartilage forms bone. Tumors most commonly affect long bones about the knee and in the forearm. Hereditary multiple exostoses usually present during childhood. Yet, the vast majority of affected individuals become clinically manifest by the time they reach adolescence. Osteochondromas occur in 3% of the general population and represent 35% of all benign tumors and 8% of all bone tumors. The majority of these tumors are solitary non hereditary lesions and approximately 15% of osteochondromas occur as hereditary multiple exostoses preferably known as hereditary multiple osteochondromas (HMOs). Osteochondromas do not result from injury and the exact cause remains unknown. Recent research has indicated that multiple osteochondromas is an autosomal dominant inherited disease. Germ line mutations in EXT1 and EXT2 genes located on chromosomes 8 and 11 have been associated with the cause of the disease. The treatment choice for osteochondroma is surgical removal of solitary lesion or partial excision of the outgrowth, when symptoms cause motion limitations or nerve and blood vessel impingements. The underlying mechanism for solitary and multiple osteochondromas have been associated with genetic alterations in EXT1 or EXT2 genes located on chromosomes 8 and 11. Approximately 65% of osteochondromas arise in the EXT1 gene loci on chromosome 8 and 35% arise in EXT2 gene loci on chromosome 11. About 70–75% of multiple osteochondromas are caused by point mutations, often involving deletion of single or multiple axons as found in 10% of all hereditary cases. In about 10–15% of all cases no genomic alterations are detected. The mechanism behind the formation of multiple osteochondroma is large genomic deletions of EXT1 and EXT2 genes. The identified mechanism behind solitary osteochondromas is the homozygous deletions of the EXT1 gene.
Диагностика
Остеохондромдар жиі симптомсыз болады және ешқандай ыңғайсыздық туғызбауы мүмкін. Олар рентгендік сәулелерді басқа себеппен жасаған кезде жиі кездеседі. Рентгендік сәулелер - зақымдануды сипаттау үшін жүргізілетін алғашқы зерттеулер. Олар сүйектің тығыз құрылымдарын анық көрсетеді, сондай-ақ остеохондромаға қатысты сүйектің өсуін көрсетеді. Сондай-ақ, ісік бар-жоғын тексеру үшін ісік ұлпасының үлгісін алу керек. Майлы типтегілер остеолипохондрома (остео, сүйек, липоз, май + хондроз, хрящ, ома, ісік) деп аталады.
Osteochondromas are often asymptomatic and may not cause any kind of discomfort. They are often found accidentally when an X ray is done for an unrelated reason. X rays are the first tests performed that characterize a lesion. They show a clear picture of dense structures of bones, and will also indicate bone growth pertaining to osteochondroma. A biopsy of the tissue sample of the tumor can also be taken to check for cancer. A type that contains fat is known as an osteolipochondroma (osteo, bone, lipos, fat, + chondros, cartilage, oma, tumor).
Емдеу
Остеохондромалар - қатерсіз зақымдар, олар өмір сүру ұзақтығына әсер етпейді. Остеохондромдар қатерлі ісіктің төмен деңгейіне ие (< 1%), егер ауырсыну, қозғалыс шектеулері, жүйкелер мен тамырларға әсер ету сияқты симптомдар пайда болса, ісікті резекциялау ұсынылады. Бұрыштың резекциясы оның көлемі ұлғайып, қатерлі ісікке айналған кезде де жүргізіледі. Хирургиялық резекция кезінде қайталану ықтималдығын азайту үшін бүкіл зақымдануды қаңқалы қақпақпен бірге алып тастау керек. Егер сүйек сынықтары, перифериялық жүйкелердің симптомдары, мысалы, парестезия, параплегия, перонеалдық нейропатия және жоғарғы аяқ-қолдың нейропатиясы сияқты жиі кездесетін асқынулар пайда болса, хирургиялық емдеу таңдаудың жалғыз әдісі болады. Егер зақымдану тамырдың жанында болса, профилактикалық резекция ұсынылады. Орманың көлемі мен орналасуына байланысты, күнделікті өмірде әдеттегі іс-әрекетімен айналысу үшін әр адам әртүрлі уақыт алады. Егер ауырсыну немесе ыңғайсыздық хирургиялық кесуден кейін де сақталса, кейбір әрекеттерді шектеу ұсынылады.
Osteochondromas are benign lesions and do not affect life expectancy. Osteochondromas have a low rate of malignancy (<1%) and resection of the tumor is suggested if symptoms such as pain, limitation of movement, or impingement on nerves or vessels occur. Resection of the tumor also takes place when the tumor increases in size and progresses towards malignancy. During surgical resection, the entire lesion along with the cartilaginous cap should be removed to minimize any chances of reoccurrences. Surgical treatment becomes the sole treatment of choice if common complications such as fractures, symptoms of peripheral nerves such as paresthesia, paraplegia, peroneal neuropathy, and upper limb neuropathy take place. A prophylactic resection is suggested if the lesion lies next to a vessel. Depending on the size and location of the tumor, the time it takes to return to normal daily activities varies between individuals. Limitation on some activities is advised if pain or discomfort persists after surgical excision.
Зерттеу
Зебра балықтарының (dak) көмегімен жүргізілген зерттеулер EXT2 / Зебра балықтарында хондроциттер терминалды дифференциациядан өтпейді және сүйектің остеобласт алдындағы сатыдан остеобластқа дейін өркендемейді. Оның орнына липидтердің қалыпсыз жиналуы және майлы жасушалардың ертеден- ерте ажырануы орын алады. Остерикстің негізгі регуляторы xbp1-нің экспрессиясы төмендейді, бұл ашылған ақуыздар жауабы көп остеохондроманың патогенезінде рөл атқаратынын көрсетеді. Зерттеулер гепаран сульфаттары сүйектің дамуы үшін қажетті терминалды дифференциация мен эшафолдтың пайда болуына қажетті деген қорытындыға келді. EXT2 генінің кем дегенде бір көшірмесі сүйектің дұрыс дамуы үшін және сүйек пен май клеткаларының тепе-теңдігін сақтау үшін қажет. EXT2 функциясының гомозиготалық жоғалуы кеміршекті, сүйекті және май клеткаларының тегі арасындағы тепе- теңдікті бұзады. Бұл байқаулар бірнеше остеохондромы бар науқастарда байқалған бұлшық еттер мен сүйек ақауларын көрсетеді. Zebra fish үлгісінде сүйек майының тепе- теңдігі анықталғанына байланысты, болашақ зерттеулерде көп остеохондромы бар науқастардың липидтік құрамы қарастырылуы тиіс. Секвенциялау әдістерін қолдану арқылы жүргізілген зерттеулер EXT1 генінің 6- экзонының 486- кодонында орналасқан гликозильтрансфераза доменінде (c.1457insG) бірнеше остеохондромаларға әкелетін жаңа кадрлық ауытқу мутациясын анықтады. Бұл зерттеу қытайлық тектес (бір отбасы) екі остеохондроммен (MO) ауыратын науқастарда жүргізілді және нәтижелер сол MO отбасының төрт мүшесімен және туысы жоқ 200 сау адаммен расталды. Мутациялардың нәтижелері екі түрлі секвенирлеу әдістерін (Exome және Sanger) қолдану арқылы расталды. Иммуногистохимиялық зерттеулер мен бірнеше реттіліктерді сәйкестендірудің нәтижелері МО- ның EXT1 геніндегі мутациядан туындағанын растайды. Алайда, бірнеше остеохондроманың нақты молекулалық механизмі әлі күнге дейін белгісіз. EXT1 генінде эндоплазмалық торда және Голги аппаратында гепарин сульфаты тізбекінің полимерленуін катализациялайтын II типті трансмембраналық гликозильтрансфераза кодталады. Гепарин сульфаты хондроциттердің дифференциациясы, оссификациясы және апоптозы кезінде сигнал трандукциясын реттейді. Гепарин сульфаты синтезінің бұзылуы хондроциттердің тез дифференциациялануына әкеледі. Осы нәтижелерге сүйене отырып, болашақ зерттеулер EXT1 гликозильтрансфераза доменінің молекулалық механизмін және оның бірнеше остеохондромалардың дамуына қатысы бар екенін анықтауы керек. Остеохондромалар екіншілік перифериялық хондросаркомалармен байланысты, бірақ қатерлі ісік патогенезі әлі белгісіз. Зерттеулер дисфункционалды EXT1 бар хондроциттердің оқшауланған остеохондромаларда бар екенін, бірақ EXT1 спорадикалық (оқшауланған) екінші буындық перифериялық хондросаркомаларда функционалды екенін көрсетті. Зерттеулер остеохондромалар ерекше орын алады деп көрсетеді, онда жапайы типтегі жасушалар EXT функционалдық жасушалармен араласады. Содан кейін бұл EXT функционалдық жасушалар екіншілік шеткі хондросаркомаға әкелетін басқа мутацияларға ұшырайды, бұл екіншілік шеткі хондросаркоманың патогенезінің баламалы механизміне қатысы бар екенін көрсетеді. Болашақтағы зерттеулер перифериялық хондросаркоманың пайда болуына себепші генді қарастыруы тиіс. Сонымен қатар, остеохондроманың ішінде EXT1 және EXT2 функциялары бар хондроциттердің қатерлі ісікке әкелетін мутацияларға бейімделуіне не себеп болатынын түсіндіру керек.
Research done using Zebrafish dackel (dak) have shown that in EXT2 / Zebrafish, chondrocytes fail to undergo terminal differentiation and bone formation fails to progress from pre osteoblasts stage to osteoblasts. Instead, abnormal lipid deposition and premature adipocyte differentiation takes place. The expression of xbp1, master regulator of osterix gets reduced, suggesting that unfolded proteins responses may play a role in pathogenesis of multiple osteochondroma. The research concludes that heparan sulphates are required for terminal differentiation and formation of scaffold that is needed for bone development. At least one copy of EXT2 gene is needed for proper bone development and to maintain the balance between bone and fat cell lineages. Due to homozygous loss of EXT2 function, leads to imbalance between cartilage, bone, and fat cell lineages. These observations in null zebrafish points toward the musculoskeletal defects observed in patients with multiple osteochondroma. Due to the findings of bone fat imbalance in Zebra fish model, future studies should address status of lipid composition in patients with multiple osteochondroma. Research conducted using sequencing methods has identified a novel frame shift mutation at the glycosyltransferase domain (c.1457insG) located at codon 486 of exon 6 of the EXT1 gene, that causes multiple osteochondromas. This study was conducted in two multiple osteochondroma (MO) patients from the Chinese descent (same family) and the results were validated with four other members of the same MO family and 200 unrelated healthy subjects. The results of the mutations were validated using two different sequencing methods (Exome and Sanger). The results of immunohistochemistry and multiple sequence alignment supports the cause of MO being a mutation in EXT1 gene. However, the exact molecular mechanism of multiple osteochondroma remains unclear. The EXT1 gene encodes the endoplasmic reticulum resident type II transmembrane glycosyltransferase, which catalyzes polymerization of heparin sulfate chain at the endoplasmic reticulum and the Golgi apparatus. Heparin sulfate regulates signal transduction during chondrocyte differentiation, ossification, and apoptosis. Malfunction in heparin sulfate synthesis causes chondrocytes to rapidly differentiate. Based on these results future studies should elucidate the underlying molecular mechanism of the glycosyltransferase domain of the EXT1 and its involvement in the development of multiple osteochondromas. Osteochondromas are associated with secondary peripheral chondrosarcomas, but the pathogenesis of the malignant bone tumor remains unknown. Research has demonstrated that chondrocytes with dysfunctional EXT1 is present in solitary osteochondromas, but the EXT1 is functional in sporadic (solitary) secondary peripheral chondrosarcomas. Research indicates that osteochondromas creates a special niche in which wild type cells are mixed in with EXT functional cells. Then these EXT functional cells undergo other mutations, that give rise to secondary peripheral chondrosarcoma, indicating the involvement of an alternative mechanism for the pathogenesis of secondary peripheral chondrosarcoma. Future studies should address the contributing gene that causes the formation of peripheral chondrosarcoma. It should also illustrate what causes chondrocytes functional with EXT1 and EXT2 within the osteochondroma to become more susceptible to mutations leading to malignancy.