Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Далалық немесе ұрыс матасы - жауынгерлер (әдетте оқпен) жараланған жағдайда дереу қолдануға арналған бинт түрі. Ол үлкен абсорбентті матадан тұрады, оны ортасына жұқа матадан жасалған жолақтың ортасына байлап, оны орнына байлайды. Далалық бальзамалар таза және құрғақ болу үшін жабық су өткізбейтін қаптарда беріледі; қап қажет болған жағдайда ашылуы мүмкін. Жауынгерлер бірден бір киім алып жүреді. Стандарттық ілім бойынша, құтқарушының емес, зардап шеккен адамның киімін пайдалану керек. Құтқарушы басқа зардап шеккен адамға көмектесуі немесе өзіне көмектесуі керек, ал бастапқы зардап шеккен адам өз киімін басқаша қолданбайды. Осыған байланысты сарбаздардың жолдастарының далалық киімдерін қайдан табу керектігін білу маңызды, ал жаяу әскердің өздерінің SOP-ы бар, олар қайда жүру керектігін айтады. Бұрынғы британдық әскердің киім-кешектерінде арнайы киім-кешек қалталары болған. Ұлы соғыс кезінде бұл қалта киіміне сол жақ жақ жақтан орналасты, ал Battledress (1937) шығарылғанда, ол шалбарға ауыстырылды, бірақ қазіргі киімде жоқ. Оның орнына, далалық жамылғылар үшін кең таралған орын - бұл желбезектің сол иық белбеуі, оны немесе қаптамамен ұстайды немесе шығарылмаған, бірақ бірнеше азаматтық жеткізушілерден сатып алуға болатын кішкентай қалтада болады. Кейбір әскери медицина мамандары көкірек жарақаттарын емдеуде майданға арналған мата орамаларын қолданады. Мұндай жарақатта көкіректің жұмысы ауаны жұтқыннан жұтқуға емес, жара арқылы өкпе айналасындағы кеңістікке сорады. Ойық жабу керек, сонда ол дұрыс дем ала алады. Жауынгерлік аралық шара ретінде далалық матаның су өткізбейтін орамасын тесіктің үстіне қоюға болады, таза ішкі жағы жараға қарсы және орынға жабыстыруға болады. Таспаны қаптаманың екі жағына және жоғарғы жағына жабыстырады, ал төменгі жиегі бос қалдырылады. Мұнда қаптама қарапайым қақпақ клапаны ретінде әрекет етеді, ауаның сорылуына жол бермейді, бірақ зардап шеккен адам дем алғанда, оған кірген ауаның сыртқа шығарылуына мүмкіндік береді.
A field dressing or battle dressing is a kind of bandage intended to be carried by soldiers for immediate use in case of (typically gunshot) wounds. It consists of a large pad of absorbent cloth, attached to the middle of a strip of thin fabric used to bind the pad in place. Field dressings are issued in sealed waterproof pouches to keep them clean and dry; the pouch can be torn open when required. In combat, each soldier carries one field dressing ready for immediate use. Standard doctrine is that a casualty's dressing should be used rather than the rescuer's – the rescuer may need to help another casualty, or be helped himself, whereas the original casualty is not going to make any other use of his own dressing. Because of this, it is important that soldiers know where to find their comrades' field dressings, and infantry units typically have their own SOP stating where they should be carried. British Army uniforms issued in the past included dedicated field dressing pockets. During the Great War, this pocket was in the front left skirt of the tunic, with the introduction of Battledress (1937), it was moved to the trousers, but the current clothing does not. Instead, a common location for field dressings is the left shoulder strap of the webbing, either held in place with gaffer tape or contained in a small pouch that is not issued but can be purchased from several civilian suppliers. Some combat medical technicians make use of field dressing wrappers in the management of "sucking" chest wounds. In such wounds, the working of the chest sucks air through the wound into the space around the lung, rather than sucking air down the throat and into the lung. The hole must be sealed to enable the casualty to breathe properly. As a battlefield interim measure, the waterproof wrapper of a field dressing can be placed over the hole, with the clean inside against the wound, and taped in place. Tape is applied to the sides and top of the wrapper, leaving the bottom edge free. The wrapper then acts as a simple flapper valve, preventing air being sucked in but allowing any that has already entered to be forced out as the casualty exhales.
АҚШ әскерінің алғашқы медициналық көмек көрсету пакеті, Карлайл матасы
US Army First Aid Packet, Carlisle Dressing AKA "First aid Packet, U.S. Government Carlisle Model" бастапқыда 1920-жылдардың басында "Медициналық бөлімнің жабдықтар зертханасы" алғаш құрылған Пенсильваниядағы Карлайл казармасының әскери резервациясынан өз атын алды. Бірінші көмек пакеттері бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын АҚШ әскерімен бірінші көмек пакеттері түрінде қолданылған. Әр жауынгер бір-бірін қару белбеуінде ұстап жүретін. Бұл әскери мақсаттағы ең кең таралған заттардың бірі болды. Қаптың ішінде сақталған пластырь әртүрлі жаралардан қан кетуді тоқтату және стерильді жабын құру үшін жедел компресс ретінде қарастырылған. Ол ақ бәтеспен қапталған, ұзын қайыс құйрықтары бар, оны қолға немесе тіпті кеудеге байлап қоюға болады.
US Army First Aid Packet, Carlisle Dressing AKA "First aid Packet, U. S. Government Carlisle Model" was originally designed at, and took its name from the Carlisle Barracks Military Reservation, Pennsylvania in the early 1920s, where the "Medical Department Equipment Laboratory" was first established. First Aid Packets had been in use with the US Military since before World War I in the form of the FIRST AID PACKET – U. S. ARMY. Every soldier carried one in a web pouch on his equipment belt. It was one of the most common items of military use and supply. The dressing carried inside the pouch was intended as an immediate compress to stop bleeding from a wide variety of wounds and establish a sterile covering. It consisted of a white linen gauze pad with long gauze tails so it could be tied around an arm or even the chest.
Даму
Бұл жамылғы 1904 жылы әзірленген, кейіннен 1906 жылы енгізілген, әскерлерге газдан қорғану үшін және оның стерильділігін қамтамасыз ету үшін жабық мыс корпуста жеткізілді. 1940 жылы алдыңғы қатардағы жарақаттар мен зардап шеккендер мәселесін шешу үшін жақсартылған нұсқасы енгізілді, ол алғашқы көмек пакеті, АҚШ үкіметі Карлайл моделі деп аталды. Карлайл бинтінің дамуы 2-ші дүниежүзілік соғыс кезінде бірнеше өзгерістерге ұшырады. 1940 жылдың жазында АҚШ армиясы Карлайл үлгісіндегі кішкентай алғашқы медициналық көмек киімі пайда болды. Ол қажетті белгілермен таңбаланған, балауызданған тікбұрышты, тырнақпен жабылған қорапқа салынған. Бірінші көмек пакетін сатып алу кезінде елеулі қиындықтар туындады. 1940 жылы армияны кеңейту кезінде бастапқы жабдықтар запасы үшін шамамен сегіз миллион қажет болды 1941 жылдың ортасында Медициналық бөлім өз ерекшеліктерін өзгертуді шешті және қалайыдан (балқымадан емес) жасалған контейнерлерді сатып алу тапсырыстарын берді. Жаңа нұсқа 1941 жылдың күзінде тұңғыш сульфаниламидті шайкер конверттерімен бірге енгізілді. 1943 жылдың басында пластикалық контейнер (Тенит деп аталады) жасалып, өндіріске енгізілді, бірақ далалық жағдайда пакет бүлінген және жарылған. 1943 жылы бұйымдар алюминий немесе қорғасын фольгасымен бекітіліп, пластмассамен, целлофанмен немесе поливинилбутиралмен қапталып, кеудеге қапталған картопқа оралды. Кішкентай Carlisle үлгісіндегі алғашқы көмек көрсету салғышы шамамен 4"X2"X1" өлшемді. Ашылған кезде оның қалыңдығы 1/2 "7"X4" өлшемі бар және екі ұзын марля тасмасы бар. Үлкен Карлайл үлгісіндегі алғашқы көмек көрсету салғышының өлшемдері шамамен 11 3/4 "квадрат. Қызыл сиямен таңбаға қысқаша нұсқаулар жазылған. Қаптаманың көбісінде "Стерильді" деген сөз және "Қызыл түс - жарақатты жағатын жақтың артын көрсетеді, жарақаттың екінші жағын жағады" деген нұсқаулар бар. Егер соуса "камуфляж" болса, онда ол зәйтүн түстес. Жараға таңуды қолдану туралы егжей-тегжейлі түсіндірмелер мен фотосуреттер АҚШ сарбаздарына арналған баспа нұсқамаларға енгізілген.
This dressing, already developed in 1904, and subsequently introduced in 1906, was supplied to the troops in a sealed brass casing, to protect the bandage inside against gas attacks, and to also ensure that it remained sterile. An improved version was introduced in 1940, designated First Aid Packet, U. S. Government – Carlisle Model to tackle the problem of front line wounds and casualties. The Carlisle Bandage underwent a number of changes in its development during WW2. In summer of 1940, U. S. Army, Carlisle Model Small First Aid Dressing made its appearance. It was contained in a waxed rectangular tuck end carton, printed with the required markings. Considerable difficulty was encountered in the procurement of the first aid packet. During the Army expansion of 1940, approximately eight million were required for initial stock of equipment In the middle of 1941, the Medical Department decided to amend their specifications, and placed purchase orders for containers made out of tin (instead of brass). The new version was introduced by fall of 1941, together with the very first Sulfanilamide Shaker Envelopes. During the early part of 1943, a plastic container (called Tenite) was developed and put into production, but under field conditions the package warped and broke open. In the course of 1943 the items were wrapped in laminated paper, reinforced with aluminum or lead foil, and covered internally with either pliofilm, cellophane, or polyvinyl butyral and placed inside an appropriate waxed cardboard shell. The small Carlisle model first aid dressing measured approximately 4"X2"X1". When opened, its 1/2" thick pad measured 7"X4" and had two long gauze tietapes. The Large Carlisle model first aid dressing measured approximately 11 3/4"square. Brief instructions were stenciled on the bandage in red ink. Most packaging included the word "Sterile" and the directions "Red color indicates back of dressing – put other side next to wound." If a dressing was "camouflaged" it was olive drab in color. Detailed explanations and photos concerning the application of dressing to wound were included in a printed manuals for US soldiers.