Кіріспе
Американдық ғалым Роберт Оуэн Кёхан (Robert Owen Keohane, 3 қазан 1941 жылы туған) – халықаралық қатынастар және халықаралық саяси экономика салаларында қызмет ететін американдық ғалым. Оның әсерлі "Гегемониядан кейін" (1984) кітабы жарық көргеннен кейін ол халықаралық қатынастардағы неолибералдық институционализм теориясымен, сондай-ақ 1970-ші жылдардағы халықаралық қатынастардағы трансұлттық қатынастар және әлемдік саясатпен тығыз байланысты болды. Қазіргі таңда Принстон қоғамдық және халықаралық істер мектебінің халықаралық істер жөніндегі зейнеткер профессор (Professor Emeritus) қызметін атқарады, бұрын Свартмор колледжінде, Дьюк университетінде, Гарвард және Стэнфорд университеттерінде оқытумен айналысты. 2011 жылы халықаралық қатынастар саласындағы ғалымдар жүргізген сауалнама нәтижесінде Кёхан соңғы жиырма жылдағы ғылыми ықпалы мен зерттеулерінің сапасы тұрғысынан екінші орынды иеленді. Ашық оқу жоспары (Open Syllabus Project) мәліметтері бойынша, Кёхан саяси ғылым курстарының студенттік оқу бағдарламаларында ең көп сілтеме берілген автор болып табылады.
Robert Owen Keohane (born October 3, 1941) is an American academic working within the fields of international relations and international political economy. Following the publication of his influential book After Hegemony (1984), he has become widely associated with the theory of neoliberal institutionalism in international relations, as well as transnational relations and world politics in international relations in the 1970s. He is Professor Emeritus of International Affairs at the Princeton School of Public and International Affairs, and has also taught at Swarthmore College, Duke University, Harvard University and Stanford University. A 2011 survey of International Relations scholars placed Keohane second in terms of influence and quality of scholarship in the last twenty years. According to the Open Syllabus Project, Keohane is the most frequently cited author on college syllabi for political science courses.
Ерте өмір және білім
Кеохан Чикаго университетінің ауруханасында дүниеге келген. Бесінші сыныпқа дейін Чикаго университетінің зертханалық мектептерінде білім алған. Ол 10 жасқа толғанда, отбасы Маунт-Карролл қаласына (Иллинойс штаты) көшіп, онда ол мемлекеттік мектепке барып, ата-анасы Шимер колледжінде сабақ берген. 10-сыныптан кейін Кеохан Шимер колледжінің ерте қабылдау бағдарламасы арқылы оқуға түсті, бұл бағдарлама 1950 жылдан бері таңдалған орта мектеп оқушыларына орта мектепті бітірмей-ақ колледжге түсуге мүмкіндік береді. Кейіннен, Кеоханнан Шимердегі ерте қабылдау бағдарламасымен алған білімін Гарвардтағы дипломдық жұмысымен салыстыруды сұрағанда, ол: «Меніңше, Шимердегі осындай ерте қабылдау бағдарламасымен оқығандардан гөрі жарықтанған адамдармен бірге болған емеспін» деді. Қазіргі уақытта Кеохан Шимер колледжінің қамқоршылар кеңесінде қызмет етеді. 1961 жылы Шимер колледжін бітіріп, бакалавр дәрежесін алған. Ол Гарвард университетінің профессоры Стэнли Хоффманның шәкірті болған. Джудит Шкларды жоғары оқу орнындағы ең бағалы ақыл-ой кеңесшісі деп сипаттады. Кеохан «Гегемониядан кейін» атты еңбегіндегі теориялық ойларын қалыптастыру процесін 1970 жылдардың аяғында былайша еске алады: «Структуралық реализм мен гегемония тұсында 1970 жылдардың аяғында біз күнін-күніне байқап отырған институционалды саясатты үйлестіру аномалия сияқты көрінетін. Бұл теориямен сәйкес келе ме, әлде теорияның өзінде кемшілік бар ма? Ынтымақтастық үшін бір мемлекеттің үстемдігі немесе гегемониясы қажет пе? Мен бұл мәселені толыққанды түсінбедім, тіпті жауабы да болмады, Миннесота университетінде экономист Энн Крюгер ұйымдастырған және Ұлттық ғылым қоры демеушілік еткен кездесуге қатысқанға дейін. Сол кездесуде Чарльз П. Киндлбергер халықаралық қатынастарға «транзакциялық шығындар», тәуекел және белгісіздіктің әсері туралы айтты. Осы уақытқа дейін транзакциялық шығындар туралы естімеген едім, бірақ Стэнфордқа оралған соң, «Ұйымның жаңа экономикасы» туралы білетін достарым мен әріптестерімнің көмегімен бұл мәселелерді зерттей бастадым. 1979 жылдың желтоқсан айында Стэнфордтағы кабинетімде, кампусқа қарап тұрғанда, осы теориялардың халықаралық ынтымақтастықты түсіну үшін қаншалықты маңызды екенін түсінгенімде, «Аха!» деген сезімді әлі есімде сақтаймын. Джозеф Наймен бірге Кеохан экономикалық істерде биліктің фрагментацияланғанын және таралуын сипаттау үшін «күрделі өзара тәуелділік» тұжырымдамасын жасады. Кеоханның 1984 жылғы «Гегемониядан кейін» кітабы жаңа институционалдық экономикадан алынған түсініктерді пайдаланып, халықаралық жүйе гегемонның болмауына қарамастан тұрақты бола алатынын көрсетті, осылайша гегемоникалық тұрақтылық теориясын жоққа шығарды. Кеохан «International Organization» журналының бағытын халықаралық ұйымдарға бағытталған зерттеулерден жалпы халықаралық қатынастар журналына өзгертуде маңызды рөл атқарды; қазір бұл IR саласындағы жетекші журнал. Ол 1968 жылы журналға қосылды. 2005 жылы «Foreign Policy» журналы жүргізген сауалнамада ол халықаралық қатынастар бойынша ең ықпалды ғалым деп танылды. Ол Лиза Мартин, Эндрю Моравчик, Лейна Мосли, Бет Симмонс, Рональд Митчелл және Хелен В. Мильнер сияқты саяси ғалымдарды оқытқан. Оның басқа студенттерінің арасында Фарид Закария бар. 2013 жылдың күзінде ол Берлиндегі Америка академиясында «Альянц» арнайы қонағы болды. 2014 жылы ол Америка саяси ғылымдар қауымдастығының Джеймс Мэдисон сыйлығымен марапатталды. 2016 жылы ол Халықаралық қатынастар: тарих және теория бойынша Балзан сыйлығын алды.
blockquote|In a world of structural Realism and hegemony, the institutionalized policy coordination that we were increasingly observing in the late 1970s seemed an anomaly. How could it emerge consistent with the theory, or was something missing in the theory itself? Was leadership by a single state, based on dominance or hegemony, essential for cooperation? I did not understand the puzzle clearly, much less have an answer, until I attended a meeting at the University of Minnesota, organized by the economist Anne Krueger and sponsored by the National Science Foundation, at which Charles P. Kindleberger spoke about the implications for international relations of “transactions costs,” risk, and uncertainty. I had not even heard of transaction costs before this time, but when I returned to Stanford I began thinking about these issues, aided by friends and colleagues who knew about “the new economics of organization” I can still remember the “aha” feeling that I had in December 1979, in my Stanford office, looking over the campus, when I recognized the significance of these theories for the understanding of international cooperation. Along with Joseph Nye, Keohane coined the concept of complex interdependence to capture the ways in which power had been fragmented and diffused in economic affairs. Keohane's 1984 book After Hegemony used insights from the new institutional economics to argue that the international system could remain stable in the absence of a hegemon, thus rebutting hegemonic stability theory. Keohane played an important role in steering the focus of the journal International Organization from scholarship focused on international organizations to a general IR journal; it is now the leading journal in the field of IR. He joined the journal in 1968. He was listed as the most influential scholar of international relations in a 2005 Foreign Policy poll. Political scientists he has taught include Lisa Martin, Andrew Moravcsik, Layna Mosley, Beth Simmons, Ronald Mitchell, and Helen V. Milner. Other students include Fareed Zakaria. In fall 2013 he is the Allianz Distinguished Visitor at the American Academy in Berlin. In 2014, he was awarded the James Madison Award of the American Political Science Association. He was awarded the 2016 Balzan Prize for International Relations: History and Theory.
Жеке өмір
Ол Свартмор колледжінде профессор ассистенті болып жұмыс істеген кезеңде Вьетнам соғысына қарсы белсенділік танытты, сонымен қатар 1968 жылғы президенттікке үміткер Юджин Маккартиді қолдау науқанына қатысты. Кеохан Дьюк университеті мен Уэлсли колледжінің бұрынғы президенті, белгілі саяси ғалым Наннерл О. Кеоханға үйленген. Олардың төрт ересек баласы бар: Сара, Стефан, Джонатан және Натаниел.