Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаттанушы (1955 жылы туған)
American political scientist (born 1955)
Стивен Мартин Уолт (2 шілде 1955 жылы туған) – американдық саясаттанушы, қазір Гарвард Кеннеди мектебінде халықаралық қатынастар жөніндегі Роберт және Рене Белфер профессоры қызметін атқарады. Халықаралық қатынастардағы реализм мектебінің өкілі Уолт неореализм теориясына маңызды үлес қосты және қауіптің тепе-теңдігі теориясын жасады. Оның жеке немесе бірлесіп жазған кітаптарының ішінде «Одақтардың пайда болуы», «Революция және соғыс», «Израиль лоббиі және АҚШ сыртқы саясаты» кітаптары бар.
Stephen Martin Walt (born July 2, 1955) is an American political scientist currently serving as the Robert and Renee Belfer Professor of international relations at the Harvard Kennedy School. A member of the realist school of international relations, Walt has made important contributions to the theory of neorealism and has authored the balance of threat theory. Books that he has authored or coauthored include Origins of Alliances, Revolution and War, and The Israel Lobby and U. S. Foreign Policy.
Ерте өмір және білім
Уолт Нью-Мексико штатының Лос-Аламос қаласында дүниеге келген. Оның әкесі физик болған және Лос-Аламос Ұлттық зертханасында жұмыс істеген. Анасы мұғалім болған. Уолт сегіз айлық шамасында отбасы Бей-Ареаға көшіп келді. Уолт Лос-Альтос-Хиллсте өсті. Ол Стэнфорд университетінде бакалаврлық білім алған. Бастапқыда биохимик болу ниетімен химия мамандығын таңдаған, бірақ кейін тарихқа, содан соң халықаралық қатынастарға ауысты.
Walt was born in Los Alamos, New Mexico, where his father, a physicist, worked at Los Alamos National Laboratory. His mother was a teacher. The family moved to the Bay Area when Walt was about eight months old. Walt grew up in Los Altos Hills. He pursued his undergraduate studies at Stanford University. He first majored in chemistry with an eye to becoming a biochemist but then shifted to history and finally to international relations.
Басқа кәсіби қызмет
Уолт 2005 жылдың мамыр айында Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 2012 жылы Уолт Кеннеди мектебінде Али Абунима және Ив Спенглермен бірге «Бір мемлекеттік шешім» конференциясының панеліне қатысты. Уолт 2013 жылдың сәуірінде Кларк университетінде сөз сөйледі. Ол 2013 жылдың қазан айында Уильям және Мэри колледжінде «АҚШ-тың сыртқы саясаты неге үнемі сәтсіздікке ұшырайды?» деген тақырыпта лекция оқыды. Ол 2013 жылы Кембридж университетінде Ф. Х. Хинсли лекциясын оқыды.
Walt was elected a Fellow in the American Academy of Arts and Sciences in May 2005. In 2012, Walt took part in a panel at the one state solution conference at the Kennedy School, along with Ali Abunimah and Eve Spangler. Walt spoke at Clark University in April 2013. He gave a talk at the College of William & Mary in October 2013: "Why US Foreign Policy Keeps Failing." He delivered the 2013 F. H. Hinsley Lecture at Cambridge University.
Американың билігі мен мәдениеті
Иракқа қарсы соғыстың 20 жылдығында Уолт ережеге негізделген әлемдік тәртіпті «біз [АҚШ] үлкен рөл атқарған ережелер жиынтығы ретінде сипаттады, және әрине, оларды сақтау бізге ыңғайсыз болғанда бұзуға еркін сезінеміз». 2005 жылы «Америка билігін бағындыру» атты мақаласында Уолт АҚШ-тың «өзінің үстемдік позициясын басқалар үшін қабылданатын етуі керек – әскери күшті азын қолдану арқылы, маңызды одақтастармен ынтымақтастықты арттыру арқылы және ең бастысы, құлап бара жатқан халықаралық беделін қайта жаңарту арқылы» деді. Ол АҚШ-қа «дәстүрлі «жағалаудағы теңгерімдеуші» рөліне оралуды, тек «мүлдем қажет болғанда» ғана араласуды және «әскери қатысуын мүмкіндігінше төмен ұстауды» ұсынды. 2011 жылдың соңында The National Interest журналында жарияланған «Америка дәуірінің аяқталуы» атты мақаласында Уолт Америка әлемдік үстемдік позициясын жоғалтып жатыр деп жазды. 2013 жылы Уолт Норвегияның қорғаныс зерттеулер институтында «Неліктен АҚШ-тың сыртқы саясаты үнемі сәтсіздікке ұшырайды?» деген тақырыпта сөз сөйледі. Институт кейіннен оны «АҚШ сыртқы саясат мекемелерінде белсенді сыртқы саясатқа басымдық беруге бейімділік» және «2001 жылдан бері шағынның өлімінен гөрі, молния соғу ықтималдығы жоғары екенін атап көрсетіп, қауіптерді асыра бағалауға ұмтылыс» деп сипаттады. Ол сондай-ақ АҚШ-тың «дипломатиялық шеберлік пен икемділік» жетіспейтінін айтты және еуропалықтарға «өздері туралы ойлауға және қауіпсіздік мәселелерін шешуде АҚШ-тың басшылығына немесе кеңесіне сүйенбеуге» кеңес берді. Нәтижесінде, ол «АҚШ әлемді басқаруға жеткілікті білікті емес» деген тұжырым жасады. 2013 жылы Уолт «Неліктен американдықтар ұлттық қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін салық төлеуге дайын, бірақ жақсы мектептер, денсаулық сақтау, жолдар, көпірлер, метро, саябақтар, мұражайлар, кітапханалар және бай және сәтті қоғамның басқа да игіліктері үшін салық төлеуге кедергі келтіреді?» деп сұрады. Оның айтуынша, бұл сұрақ әсіресе «АҚШ тарихтағы ең қауіпсіз мемлекет және соңғы он жылдағы қателіктерін қайталамаса, қауіпсіздігін сақтап қалады» екенін ескергенде қызықты болды.
On the 20th anniversary of the war against Iraq, Walt characterized the rules based world order as "a set of rules that we [the U. S.] had an enormous role in writing, and of course which we feel free to violate whenever it's inconvenient for us to follow them." In the comprehensive 2005 article "Taming American Power", Walt argued that the U. S. should "make its dominant position acceptable to others – by using military force sparingly, by fostering greater cooperation with key allies, and, most important of all, by rebuilding its crumbling international image." He proposed for the US to "resume its traditional role as an 'offshore balancer, to intervene "only when absolutely necessary", and to keep "its military presence as small as possible." In a late 2011 article for The National Interest, "The End of the American Era", Walt wrote that America is losing its position of world dominance. Walt gave a speech in 2013 to the Norwegian Institute for Defence Studies, "Why does US foreign policy keep failing?" The institute later described him as seeing "an overwhelming bias among US foreign policy institutions toward an activist foreign policy" and "a propensity to exaggerate threats, noting the chances of being struck by lightning have been far greater since 2001 than death by terrorist attack." He also characterized the US as lacking "diplomatic skill and finesse" and advised Europeans "to think of themselves and not rely on the US for guidance or advice on solving their security issues." Ultimately, he argued that "the United States is simply not skilled enough to run the world." In 2013, Walt asked "Why are Americans so willing to pay taxes in order to support a world girdling national security establishment, yet so reluctant to pay taxes to have better schools, health care, roads, bridges, subways, parks, museums, libraries, and all the other trappings of a wealthy and successful society?" He said that the question was especially puzzling given that "the United States is the most secure power in history and will remain remarkably secure unless it keeps repeating the errors of the past decade or so."
Еуропа
1998 жылы Уолт «Еуропа мен Американы біртіндеп бөліп жатқан» «терең құрылымдық күштер» туралы жазды. Уолт НАТО-ны сақтап қалу қажеттігін, себебі Еуропа мен Американың мүдделеріне пайдалы болатын төрт маңызды сала бар екенін айтты. Халықаралық терроризмді жеңу; Уолт Еуропа мен АҚШ арасында террористік желілерді басқару және террористік топтарға қаржы ағынын тоқтату үшін ынтымақтастық қажеттігін көрсетеді. Осы тұрғыдан алғанда, ол Ресейдің Қырымды аннексиялауынан кейін Украина қарулы күштерін қаруландыру «ұзаққа созылатын және қиратушылыққа толы қақтығысқа әкеледі» деп сенді. Уолттың «Ислам мемлекеті жеңіске жетсе, не істеу керек? Оны қабылдап өмір сүру керек» деген мақаласы 2015 жылдың 10 маусымында «Foreign Policy» журналында жарияланды. Ол Ислам мемлекетінің ұзақ мерзімді әлемдік державаға айналуының ықтимал еместігін 2015 жылдың шілдесінде Center for Inquiry орталығының «Point of Inquiry» подкастында түсіндірді.
In 1998, Walt wrote that "deep structural forces" were "beginning to pull Europe and America apart." Walt argued that NATO must be sustained because of four major areas in which close co operation is beneficial to European and American interest. Defeating international terrorism; Walt saw a need for cooperation between Europe and the United States in managing terrorist networks and stopping the flow of money to terror cells. From that perspective, he believed that arming Ukrainian armed forces after the annexation of Crimea by Russia "is a recipe for a longer and more destructive conflict." An article by Walt entitled "What Should We Do if the Islamic State Wins? Live with it." appeared on June 10, 2015, in Foreign Policy magazine. He explained his view that the Islamic State was unlikely to grow into a longlasting world power on Point of Inquiry, the podcast of the Center for Inquiry in July 2015.
Израиль
Уолт, өзінің авторласы Джон Мершаймермен бірге, халықаралық қатынастардың шабуылдаушы неореалистік мектебінің өкілі ретінде, АҚШ-тағы Израиль лоббисін және оның сыртқы саясатқа тигізетін ықпалын сынады. Ол Барак Обаманың Каирде жасаған сөйлесуіндегі принциптерден бас тартып, Израильдің қоныстануын тоқтатуға рұқсат бергені және Голдстоун есебіне қарсы "жақсы үйлестірілген шабуылға" қатысқаны қателік екенін жазды. Вашингтондық Таяу Шығыс саясаты институтының (WINEP) атқарушы директоры Роберт Сатлофф Россты қорғап, Уолттың мақаласын бірнеше күн бұрын жариялаған Foreign Affairs журналында Уолтты сынады. Сатлофф Росстің WINEP-пен байланысының зиянсыз екенін жазды (Росс Джордж Буш әкімшілігі кезеңінде WINEP-тің еңбегі сіңген ғалымы болды, ал Мершаймер мен Уолттың кітабы WINEP-ті АҚШ-тағы Израиль лоббисінің "негізгі құрамының" бірі деп сипаттады) және Уолттың АҚШ бір мезгілде "Израильмен және достық араб және мұсылман мемлекеттерімен стратегиялық серіктестікті дамыта алмайды" деген қате пікірде екенін айтты. Уолт АҚШ-тың Израильдің Батыс жағалаудағы қоныстарын айыптаған Біріккен Ұлттар Ұйымының Қауіпсіздік Кеңесінің қарарына қарсы дауыс бергеніне сын көтерді және бұл дауыс беруді "ақылға сыймас қадам" деп атады, себебі "бұл қарар Линден Джонсоннан бері барлық президенттің ресми саясатына сай келді".
Walt has been a critic, along with his co author John Mearsheimer of the offensive neorealism school of international relations, of the Israel lobby in the United States and the influence he says that it has on its foreign policy. He wrote that Barack Obama erred by breaking with the principles in his Cairo speech by allowing continued Israeli settlement and by participating in a "well coordinated assault" against the Goldstone Report. Robert Satloff, executive director of the Washington Institute for Near East Policy (WINEP), defended Ross and criticized Walt in a piece published by Foreign Affairs, which had published Walt's piece a few days earlier. Satloff wrote that Ross's connection to WINEP is innocuous (Ross was a distinguished fellow at WINEP throughout George W. Bush's administration, and Mearsheimer and Walt's book described WINEP as "part of the core" of the Israel lobby in the United States) and that Walt mistakenly believes that the U. S. cannot simultaneously "advance strategic partnership both with Israel and with friendly Arab and Muslim states." Walt criticized the U. S. for voting against a Security Council resolution condemning Israel's West Bank settlements and called the vote a "foolish step" because "the resolution was in fact consistent with the official policy of every president since Lyndon Johnson."
Иран
Уолт Американың Иран саясатын жиі сынап келеді. 2011 жылы Уолт бір сұхбатта АҚШ-та Сауд Арабиясының елшісіне жасалған қастандыққа қатысты Иранның болжамды әрекетіне американдықтардың реакциясы "Иранды қиын жағдайға салуға бағытталған үлкен американдық дипломатиялық күш-жігердің бір бөлігі болуы мүмкін" деді. "Вашингтон Иранның толық капитуляциясын талап етуді жалғастыруда", - деп жазды Уолт 2012 жылдың желтоқсанында. "Иран Америкада тиімді түрде жамандалғандықтан, президент Обама үшін келісімге келу және оны елге жеткізу өте қиын болар еді". 2013 жылдың қарашасында Уолт: "Америкалықтар көбінесе АҚШ-тың, әсіресе басқа мемлекеттермен салыстырғанда қаншалықты қауіпсіз екенін ұмытады", – деді, бұл оның күшіне, ресурстарына және географиялық орналасуына байланысты, сондықтан "көбінесе ұсақ қауіптерді пропорциясыз үлкейтіп көрсетеді. Мысалы, Иранның қорғаныс бюджеті шамамен 10 миллиард доллар, бірақ біз өзімізді Иранның АҚШ-тың өмірлік маңызы бар мүдделеріне өте қауіпті екеніне көндіре аламыз. Сирия, Солтүстік Корея, Муаммар әл-Қаддафидің Ливиясы және басқа да "бұзық мемлекеттер" сияқты екінші деңгейдегі державалар туралы үнемі алаңдау да сондай-ақ". Сондықтан Таяу Шығыста не болса да, "АҚШ жағдайға бейімделіп, жақсы жағдайға түсе алады". Джордж Мейсон университетінің құқық мектебінің профессоры Дэвид Бернштейн 2011 жылы Уолтты Ливия үкіметінен Ливияға сапар үшін қаржы алғаны үшін сынады. Ол Ливияның экономикалық даму кеңесіне сөз сөйлеп, кейін Бернштейн оның сапары туралы "жағымпаздық мақала" деп атаған нәрсені жазды. Бернштейннің айтуынша, "Уолт американдық ішкі "Израиль лоббиі" туралы айқайлағаннан кейін" осылайша "Ливия лоббиінің" бір бөлігіне айналуы ирониялық жағдай. Бернштейн сондай-ақ "АҚШ пен Израиль арасындағы достықты сынаған Уолт өзінің мақаласын "АҚШ пен Ливия конструктивті қарым-қатынасты одан әрі дамытуға және нығайтуға жалғастыра береді" деген үмітпен аяқтауы ирониялық" деп тапты. "Себебі, білесіздер, Израиль Қаддафидің Ливиясынан әлдеқайда жаман". "Стивен Уолт соқыр ма, ақымақ па, әлде үлкен жалғаншы ма?" деген мақаласында New Republic журналының редакторы Мартин Перец Уолтты Ливияны мақтағаны үшін, оны "қырғын орын" деп атағаны үшін және оның диктаторын "цивилизациялы" деп санағаны үшін сынады. Перец Уолттың Ливияға деген көзқарасын, ол бір күнге жетпеген уақыт аралығында барғанмен салыстырды.
Walt has frequently criticized America's policy with respect to Iran. In 2011, Walt told an interviewer that the American reaction to an alleged Iranian plot to assassinate the Saudi ambassador in the United States "might be part of a larger American diplomatic effort to put Iran on the hot seat." "Washington continues to insist on a near total Iranian capitulation," wrote Walt in December 2012. "And because Iran has been effectively demonized here in America, it would be very hard for President Obama to reach a compromise and then sell it back home." Walt said in November 2013, "Americans often forget just how secure the United States is, especially compared with other states," thanks to its power, resources, and geography, and thus "routinely blows minor threats out of all proportion. I mean: Iran has a defense budget of about $10 billion yet we manage to convince ourselves that Iran is a Very Serious Threat to U. S. vital interests. Ditto the constant fretting about minor league powers like Syria, North Korea, Muammar al Qaddafi's Libya, and other so called 'rogue states.'" Therefore, whatever happens in the Middle East, "the United States can almost certainly adjust and adapt and be just fine." David E. Bernstein, Foundation Professor at the George Mason University School of Law, criticized Walt in 2011 for accepting funding from the Libyan government for a trip to Libya in which he addressed that country's Economic Development Board and then wrote what Bernstein called "a puff piece" about his visit. Bernstein said it was ironic that "Walt, after fulminating about the American domestic 'Israel Lobby'" had thus become "a part of the 'Libya lobby'". Bernstein also found it ironic that "Walt, a leading critic of the friendship the U. S. and Israel, concludes his piece with the hope 'that the United States and Libya continue to nurture and build a constructive relationship.' Because, you know, Israel is so much nastier than Qaddafi's Libya." Under the headline "Is Stephen Walt Blind, a Complete Fool, or a Big Liar? ", Martin Peretz of the New Republic mocked Walt for praising Libya, which Peretz called a "murderous place" and for viewing its dictator as "civilized." Peretz contrasted Walt's view of Libya, which, Peretz noted, he had visited for less than a day.
Сирия
2013 жылдың тамызында Уолт тіпті егер Сирияның Башар Асады химиялық қару қолданған болса да, АҚШ араласпауы керек деп мәлімдеді. "Өлген адам өлген, оның қалай жасалғаны маңызды емес", - деп жазды Уолт. "Обама бұл мәселе бойынша "қызыл сызық" салғаны үшін және өзінің беделі қауіпте деп ойлағаны үшін шабуыл жасауға құмар болуы мүмкін. Бірақ бір қате қадамды екіншісімен жалғастыру жоғалған беделді қайтаруға көмектеспейді". 2013 жылдың қыркүйегінде Уолт Сирияға соққы беруге қарсы дауыс беруді сұрап, өзінің өкіліне ашық хат жазды. Доктор Йозеф Олмерт "кем дегенде екі айқын қателікті" көрсетті, оның ішінде Уолттың Сирияның бұрыннан күйреген мемлекет екенін және діни араздықтармен тілсіздікке ұшырағанын мойындамауы, "бұл "реалист" либералдардың қабылдауына қиын". Олмерт Уолттың Израильдің барлық Таяу Шығыс қақтығыстарының орталығында екендігіне сенгеніне қарамастан, Израильдің Сирия, Египет, Тунис немесе аймақтағы басқа елдердегі қақтығыстарға қатысы жоқ екенін атап өтті, олар "көбінесе арабтардың тудырған нәрсесі, оларды олардың өзі шешуі керек".
In August 2013, Walt argued that even if it turned out that Bashar al Assad of Syria had used chemical weapons, the U. S. should not intervene. "Dead is dead, no matter how it is done," wrote Walt. "Obama may be tempted to strike because he foolishly drew a 'red line' over this issue and feels his credibility is now at stake. But following one foolish step with another will not restore that lost standing." In September 2013, Walt wrote an open letter asking his representative to vote against a strike on Syria. Dr. Josef Olmert pointed out "at least two glaring inaccuracies," including Walt's failure to recognize that Syria is already a failed state and already riven by sectarian struggle, "something that 'realist' liberals find somehow hard to accept." Olmert noted that despite Walt's professed belief that Israel is at the center of all Middle East conflicts, Israel in fact has nothing to do with the conflicts in Syria, Egypt, Tunisia, or other countries in the region, which "are mostly the makings of the Arabs, ones which ought to be solved by them."
Азия
Уолт оффшорлық теңгерімді Қытаймен күресудің ең тиімді стратегиясы деп санайды. 2011 жылы Уолт Қытайдың Азияда аймақтық гегемония мен кең әсер аймағына қол жеткізуге тырысатынын, бұл АҚШ-тың Батыс жарты шардагы орнымен салыстырылатынын айтты. 2012 жылдың желтоқсан айындағы сұхбатында Уолт: «АҚШ қытай күшін жоғары бағалау арқылы өзіне көмектеспейді. Біз бүгінгі саясатымызды Қытайдың 20-30 жылдан кейін қалай болатынына негіздемеуіміз керек» деді.
Walt posits that offshore balancing is the most desirable strategy to deal with China. In 2011, Walt argued that China will seek to gain regional hegemony and a broad sphere of influence in Asia, which was comparable in size to the U. S. position in the Western Hemisphere. In a December 2012 interview, Walt said that "the United States does not help its own cause by exaggerating Chinese power. We should not base our policy today on what China might become twenty or thirty years down the road."
Қауіп-қатер тепе-теңдігі теориясы
Уолт қауіп-қатерлердің тепе-теңдігі теориясын жасады, ол қауіп-қатерді жиынтық күш, географиялық жақындық, шабуылға қабілеттілік және агрессивті ниеттер арқылы анықтады. Бұл "күш тепе-теңдігі" теориясының өңделген түрі, оның құрылымын неореалист Кеннет Уолц жетілдірді.
Walt developed the balance of threat theory, which defined threats in terms of aggregate power, geographic proximity, offensive power, and aggressive intentions. It is a modification of the "balance of power" theory, whose framework was refined by neorealist Kenneth Waltz.
Сноуден ісі
2013 жылдың шілдесінде Уолт Обама Эдвард Сноуденді дереу кешіру керек екенін айтты. "Мырза Сноуденнің ниеттері мақтауға лайық болды: ол өз халқының үкіметінің ауқымы зор, нашар бақыланатын және мүмкін конституцияға қайшы құпия бақылау бағдарламасын жүргізіп жатқанын білуі керек деп сенді. Ол дұрыс айтқан". Уолт тарих, "әдетте, Сноуденді оны қуғынға салғандардан гөрі мейірімдірек бағалайды, және оның есімі бір күні Дэниел Элсберг, Мартин Лютер Кинг, Марк Фелт, Карен Силквуд сияқты принципті қарсылық көрсеткен басқа да батыл адамдармен бірге аталуы мүмкін" деп болжады.
In July 2013, Walt argued that Obama should give Edward Snowden an immediate pardon. "Mr. Snowden's motives," wrote Walt, "were laudable: he believed fellow citizens should know their government was conducting a secret surveillance programme enormous in scope, poorly supervised and possibly unconstitutional. He was right." History, Walt suggested, "will probably be kinder to Mr Snowden than to his pursuers, and his name may one day be linked to the other brave men and women – Daniel Ellsberg, Martin Luther King Jr., Mark Felt, Karen Silkwood and so on – whose acts of principled defiance are now widely admired."
Израиль лоббиі мен АҚШ сыртқы саясаты
2006 жылдың наурызында Джон Миршаймер және Гарвард Кеннеди мектебінің академик деканы Уолт «Израиль лоббиі және АҚШ сыртқы саясаты» атты жұмыс қағазы мен «Израиль лоббиі» атты мақала жариялады. Олар Израиль лоббиін «АҚШ-тың сыртқы саясатын Израильге қанағаттандыратын бағытта ықпал етуге белсенді түрде жұмыс істейтін жеке адамдар мен ұйымдардың кең коалициясы» деп анықтады. Миршаймер мен Уолт: «Израиль лоббиі қалаған нәрсені көбінесе алады» деген пікірді білдірді. Мақалалар, сондай-ақ Уолт пен Миршаймер кейіннен жазған бестселлер кітап әлемдік бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен жарияланды. Кристофер Хитченс Уолт пен Миршаймердің «жиһадшылдықпен соғыс ешқашан басталмағанын тілейтін мектептің» өкілдері екенін айтып, «Тілектер оларды мәселенің пайда болуын дұрыс емес сипаттауға әкеп соқты» деген қорытынды жасады. АҚШ-тың бұрынғы елшісі Эдвард Пек есепті сынап, оған қарсы келген «цунами» сияқты жауаптар лоббидің бар екенін дәлелдейді деп жазды. «Екі ел үшін де ұзақ мерзімді салдары мен пайдасы туралы пікірлер әртүрлі, бірақ лоббидің Израиль мүдделеріне қатысты көзқарастары АҚШ-тың Таяу Шығыс саясатының негізіне айналды».
In March 2006, John Mearsheimer and Walt, then academic dean of the Harvard Kennedy School, published a working paper, "The Israel Lobby and U. S. Foreign Policy" and an article entitled "The Israel Lobby" in the London Review of Books on the negative effects of "the unmatched power of the Israel Lobby." They defined the Israel lobby as "the loose coalition of individuals and organizations who actively work to steer U. S. foreign policy in a pro Israel direction." Mearsheimer and Walt took this position: "What the Israel lobby wants, it too often gets." The articles, as well as the bestselling book that Walt and Mearsheimer later developed, generated considerable media coverage throughout the world. Contending that Walt and Mearsheimer are members of a "school that essentially wishes that the war with jihadism had never started," Christopher Hitchens concluded, "Wishfulness has led them to seriously mischaracterize the origins of the problem " Former U. S. Ambassador Edward Peck wrote the "tsunami" of responses condemning the report proved the existence of the lobby and "Opinions differ on the long term costs and benefits for both nations, but the lobby's views of Israel's interests have become the basis of U. S. Middle East policies."
Жеке өмір
Уолт Ребекка Э. Стоунға үйленген, ол 2018 жылғы сайлауда Массачусетс штатының Өкілдер палатасына кандидат болған. Олардың екі баласы бар.
Walt is married to Rebecca E. Stone, who ran for Massachusetts House of Representatives in the 2018 election. They have two children.