Ипсуич қаласының сәулеттік ескерткіші – Уиллис ғимараты
Willis Building, Ipswich
Ипсуич қаласындағы тарихи Уиллис ғимараты – Норман Фостердің алғашқы жобаларының бірі. «Жоғары технологиялық» стильдегі архитектуралық шедевр, 1300 қызметкерге арналған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ипсвич қаласындағы көрнекті кеңсе ғимараты
Landmark office building in Ipswich
Виллис ғимараты (алғашқыда Willis Faber & Dumas аймақтық штаб-пәтері) Англияның Суффолк графтығындағы Ипсвич қаласында орналасқан. Норман Фостер мен Венди Чисман Foster Associates компаниясын құрғаннан кейін жобалаған ең алғашқы ғимараттардың бірі. 1970-1975 жылдар аралығында қазір Willis Towers Watson деп аталатын сақтандыру фирмасы үшін салынған бұл ғимарат, "жаңа технологиялық" архитектуралық стилінің дамуындағы маңызды кезең деп есептеледі. Ғимаратта үш қабатта ашық кеңселерде шамамен 1300 кеңсе қызметкері орналасқан.
The Willis Building (originally the Willis Faber & Dumas regional headquarters) in Ipswich, Suffolk, England, is one of the earliest buildings designed by Norman Foster and Wendy Cheesman after establishing Foster Associates. Constructed between 1970 and 1975 for the insurance firm now known as Willis Towers Watson, it is widely considered a landmark in the development of the 'high tech' architectural style. The building houses some 1,300 office staff in open plan offices spread over three floors.
Орналасқан жері
Кеңсе ғимаратының дөңгелек пішілді еден жоспары Ипсвич қаласының орталығындағы, бірнеше жол тораптарының арасында және I санаттағы Unitarian Meeting House – Ипсвичтің ең көне сақталған ғимараттарының бірінің қасында орналасқан жердің конфигурациясын көрсетеді. Осылайша, қаладағы екі I санаттағы ғимарат қатар тұр.
The bulbous floor plan of the office block reflects the layout of the available site in the centre of Ipswich, which is sandwiched between several road junctions and the Grade I listed Unitarian Meeting House, one of Ipswich's oldest surviving buildings. Thus two of the town's Grade I listed buildings stand side by side.
Дизайн
Ғимараттың ортасы 14 м (46 фут) қашықтықтағы бетон бағаналардың торлы құрылымынан тұрады, олар консольдік бетон плиталардың қабаттарын ұстап тұрады. Сыртқы қабырғасы қара түсті шыны панельдермен жабылған. Қара шынының қолданылуы, перделік қабырға және тік бұрыштардың болмауы Норман Фостер өзінің сүйікті ғимараттарының бірі деп атаған және дизайнға ықпал еткен Манчестердегі арт-деко стильіндегі Express ғимаратын еске салады. Орталық эскалатордың шұңқыры шатырдағы бақпен (360 панорама) қоршалған қызметкерлердің асханасына жетелейді. Алғашқыда қызметкерлердің түскі үзілісте жүзуге арналған бассейні де болған. Қазір ол жабылып (ғимарат мәдени ескерткіш ретінде сақталғандықтан, толтырылмаған, керісінше сақталған) және бұл кеңістік қосымша кеңселерге пайдаланылуда. Бассейн жалған еденнің астында көрініп тұрады.
The centre of the building is constructed from a grid of concrete pillars, 14 m (46 ft) apart, supporting cantilevered concrete slab floors. The curtain wall exterior is clad in panels of dark smoked glass. The use of dark glass, a curtain wall and lack of right angle corners mirrors the art deco Express Building in Manchester, cited by Norman Foster as one of his favourite buildings and a design influence. The central escalator well leads up to a rooftop staff restaurant surrounded by a rooftop garden (360 panorama). Originally, there was also a swimming pool for employees to enjoy during their lunch break. This has now been covered up (and preserved, rather than filled in, due to it being a listed building) and the space is used for more offices. The swimming pool can be seen underneath the false floor.
Тарих
1991 жылы Уиллис ғимараты Ұлыбританияда I санаттағы ескерткіш мәртебесін алған ең соңғы ғимарат болды. Ол кезде ол 30 жылдан кем ғана болған екі ескерткіштің бірі еді.
In 1991 the Willis building became the newest building to be given Grade I listed building status in Britain. At the time it was one of only two listed buildings under 30 years of age.