1968 ж. түсірілген «Wild in the Streets» фильмі – қауіпті комедиялық драма. Контркультура, жастар бунты, музыка тақырыбын қамтиды. Шелли Винтерс, Кристофер Джонс басты рөлдерде.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1968 жылы Барри Ширдің түсірген фильмі
1968 film by Barry Shear
"Жайлоң көшеде" – Барри Ширдің режиссерлік жұмысымен жасалған, Кристофер Джонс, Халл Холбрук және Шелли Винтерс бас рөлдерде ойнаған 1968 жылғы американдық антиутопиялық комедиялық драма. Роберт Томның "Барлығы болған күн, балам!" атты әңгімесі негізінде түсірілген бұл фильмді "American International Pictures" компаниясы таратқан. "Абсурдты" және "ескерту беруге лайық" деп сипатталған фильм "Оскар" сыйлығының "Ең жақсы монтаж" номинациясына ие болды және 1960-шы жылдардың контрмәдениетінің культты фильміне айналды.
Wild in the Streets is a 1968 American dystopian comedy drama film directed by Barry Shear and starring Christopher Jones, Hal Holbrook, and Shelley Winters. Based on the short story "The Day It All Happened, Baby!" by Robert Thom, it was distributed by American International Pictures. The film, described as both "ludicrous" and "cautionary", was nominated for an Academy Award for Best Film Editing and became a cult classic of the 1960s counterculture.
Сюжет
Халық сүйікті рок әншісі және болашақ революционер Макс Фрост Макс Джейкоб Флатоу-младший болып дүниеге келді. Оның қоғамға жасаған алғашқы зорлық әрекеті – отбасының жаңа машинасының жарылуы болды. Фросттың тобы, "Троуперлер", Беверли-Хиллстегі алып үйінде оның әйелдері және басқаларымен бірге тұрады. Топ құрамында оның 15 жасар гениалды адвокаты Билли Кейдж жетекші гитарада, бұрынғы бала актер және сүйіктісі Салли Лерой клавишатурада, иінтірек қолы бар Абрахам Салтин бас гитара мен трубада, ал антрополог Стэнли Икс барабанда ойнайды. Макстің тобы халықтың 52 пайызы 25 жасқа дейін екенін, яғни жастар елде басымдық құрайтынын айтатын әнді орындайды. Сенатқа үміткер Джонни Фергус, сайлау науқанында дауыс беру жасын 21-ден 18-ге төмендетуді ұсынып, Максті теледидардағы саяси митингіде ән салуға шақырғанда, ол және "Троуперлер" пайда болады. Бірақ Макс баршаны таң қалдырып, дауыс беру жасын 14-ке дейін төмендетуге шақырады, содан кейін "Он төрт немесе күрес!" атты импровизациялық әнімен шоуды аяқтайды және демонстрацияға шақырады. Макстің жанкүйерлері мен мыңдаған басқа да жастар әрекетке келіп, 24 сағат ішінде АҚШ қалаларында наразылықтар басталады. Фергустың кеңесшілері оның Максті айыптауын қалайды, бірақ ол демонстрацияларды қолдауға және науқанын өзгертуге келіседі, егер Макс және оның тобы келісімге келсе, дауыс беру жасын 15 жасқа дейін қабылдаса, заңды сақтаса және наразылық білдірушілерге үйлеріне бейбіт түрде қайтуға шақырады. Макс келіседі, екеуі бірге теледидарда және келесі күні жеке кездесуде "Он бес және дайын" деген аз қорқынышты ұранды қолданады. Көптеген штаттар наразылықтардан кейін бірнеше күн ішінде дауыс беру жасын төмендетуге келіседі, ал Макс Фрост пен "Троуперлер" Джонни Фергустың сайлауға дейін үгіт-насихат жұмыстарын жүргізеді, ол көп дауыспен жеңіске жетеді. Сенаттағы орнын иеленген Фергус Фрост пен оның жандардың енді кетіп қалуын тілейді, бірақ олар Вашингтон саясатына араласады. Салли Леройдың туған округінен конгрессмен кенеттен қайтыс болғанда, топ оны арнайы сайлауға түсіреді, ал Салли – топтың ең үлкені және кеңсеге түскен жалғыз толыққанды жастағы мүшесі – жаңа жасөспірімдер блогының дауысымен Конгреске сайланады. Салли ұсынған алғашқы заң жобасы – ұлттық саяси лауазымдарға түсу үшін жас талаптарын 14 жасқа дейін төмендету және "Он төрт немесе күрес!" жаңа кезеңге енді. Конгресс бірлескен отырысын шақырады, ал Фергустың ұлы Джимми қосылған "Троуперлер" Вашингтонның су қорына ЛСД қосып, барлық сенаторлар мен өкілдерге жасөспірімдермен бірге болу арқылы дауыс беруді өздеріне бұрады. Жасөспірімдер үкіметтің бағын өздеріне қаратуы немесе оған қауіп төндіруі мүмкін болғандықтан, "Ескі гвардия" (40 жастан асқандар) Максті президенттікке түсуге шақырып, өзгеретін жағдайға оның (олардың) бақылауын орнатуға тырысады. Макс қайтадан келіседі, өзінің ренішін жасырып республикашыл ретінде сайлауға түседі, бірақ билікке келгеннен кейін ол ескі жақтастарына қарсы шығады. Отыз жастан асқандар міндетті түрде зейнеткерлікке шығады, ал 35-тен асқандар тұтқындалып, "қайта тәрбиелеу лагерлеріне" жіберіледі және тұрақты түрде ЛСД дозасына ұшыратылады. Фергус Макстің ниетінен айнытуға тырысып, оның шешілмеген ата-аналарымен байланысады және оны өлтіруге әрекет жасайды. Бұл әрекет сәтсіз аяқталып, ол қалған отбасымен бірге Вашингтондан қашып кетеді, бірақ олар көп ұзамай тұтқындалады. Жастар АҚШ-ты саяси және экономикалық жағынан басқарып, әлемнің барлық ірі елдерінде ұқсас төңкерістер болып жатыр. Макс әлемдегі әскерлерді алып тастайды (оларды іс жүзінде "жас полициясына" айналдырады), компьютерлер мен дарынды жандарды жалпы ұлттық өнімге жауапты етеді, Үшінші әлем елдеріне артық астықты тегін жібереді, ФБР мен Құпия қызметті таратып, "әлем бұрын-соңды білмеген ең шын мәнінде гедонистік қоғамның" басшысы болады. Бірақ соңында Макс пен оның серіктері күтпеген жақтан, яғни жасөспірімге дейінгі балалардан ұрпақтар аралық соғысқа тап болуы мүмкін. Бір қыз Макстің жасын білгенде (қазір ол 24 жаста) "Ол қарт!" деп келекелейді. Кейін Макс бірнеше баланың үй жануары болған ракушканы өлтіріп, олардың жастығы мен күшсіздігін мазақтап, балалардың бірі: "Біз 10 жастан асқандардың бәрін бизнестен шығарамыз" деп шешеді.
Popular rock singer and aspiring revolutionary, Max Frost, was born Max Jacob Flatow Jr. His first public act of violence was blowing up his family's new car. Frost's band, the Troopers, live together with him, their women, and others, in a sprawling Beverly Hills mansion. The band includes his 15 year old genius attorney, Billy Cage, on lead guitar, ex child actor and girlfriend, Sally LeRoy, on keyboards, hook handed Abraham Salteen on bass guitar and trumpet, and anthropologist Stanley X on drums. Max's band performs a song noting that 52% of the population is 25 or younger, making young people the majority in the country. When Max is asked to sing at a televised political rally by Kennedyesque Senate candidate Johnny Fergus, who is running on a platform to lower the voting age from 21 to 18, he and the Troopers appear – but Max stuns everyone by calling instead for the voting age to become 14, then finishes the show with an improvised song, "Fourteen or Fight! ", and a call for a demonstration. Max's fans – and other young people, by the thousands – stir to action, and within 24 hours protests have begun in cities around the United States. Fergus's advisors want him to denounce Max, but instead he agrees to support the demonstrations, and change his campaign – if Max and his group will compromise, accept a voting age of 15 instead, abide by the law, and appeal to the demonstrators to go home peaceably. Max agrees, and the two appear together on television – and in person the next day, using the less offensive mantra "Fifteen and Ready". Most states agree to lower the voting age within days, in the wake of the demonstrations, and Max Frost and the Troopers campaign for Johnny Fergus until the election, which he wins by a landslide. Taking his place in the Senate, Fergus wishes Frost and his people would now just go away, but instead they get involved with Washington politics. When a Congressman from Sally LeRoy's home district dies suddenly, the band enters her in the special election that follows, and Sally – the eldest of the group, and the only one of majority age to run for office – is voted into Congress by the new teen bloc. The first bill Sally introduces is a constitutional amendment to lower the age requirements for national political office to 14, and "Fourteen or Fight!" enters a new phase. A joint session of Congress is called, and the Troopers – now joined by Fergus's son, Jimmy – swing the vote their way by spiking the Washington, D. C., water supply with LSD, and providing all the Senators and Representatives with teenage escorts. As teens either take over or threaten the reins of government, the "Old Guard" (those over 40) turn to Max to run for president, and assert his (their) control over the changing tide. Max again agrees, running as a Republican to his chagrin, but once in office, he turns the tide on his older supporters. Thirty becomes a mandatory retirement age, while those over 35 are rounded up, sent to "re education camps", and permanently dosed on LSD. Fergus unsuccessfully attempts to dissuade Max by contacting his estranged parents, and tries to assassinate him. Failing at this, he flees Washington, D. C., with his remaining family, but they are soon rounded up. With youth now in control of the United States, politically as well as economically, similar revolutions break out in all the world's major countries. Max withdraws the military from around the world (turning them instead into de facto "age police"), puts computers and prodigies in charge of the gross national product, ships surplus grain for free to Third World nations, disbands the FBI and Secret Service, and becomes the leader of "the most truly hedonistic society the world has ever known". Ultimately however, Max and his cohorts may face future intergenerational warfare from an unexpected source: pre teen children. When a young girl finds out Max's age (which is now 24), she sneers, "That's old!" Later, after Max kills a crawdad that was a pet to several young kids, then mocks their youth and powerlessness, one of the kids resolves, "We're gonna put everybody over 10 out of business".
Өндіріс жазбалары
Фильм 20 күнде аяқталды. Режиссер Кеннет Боузердің сөзіне қарағанда, Кристофер Джонс кейін ойнаған рөл бастапқыда фолк әншісі Фил Оксқа ұсынылған. Окс сценарийді оқығаннан кейін ұсыныстан бас тартып, оқиға сол дәуірдегі жастардың қарсы мәдениетінің шынайы мәнін бұрмалап көрсеткенін айтты.
The film was completed in 20 days. According to filmmaker Kenneth Bowser, the part eventually played by Christopher Jones was offered to folk singer Phil Ochs. After reading the screenplay, Ochs rejected the offer, claiming the story distorted the actual nature of the youth counterculture of the period.
Музыка
Саундтрек альбомы Tower Records дүкенінде жарық көрді және Billboard чарттарында 12-орынға дейін көтеріліп, сәтті болды. Саундтрек пен фильмнен алынған "Shape of Things to Come" (әндер авторы Барри Манн мен Синтия Вейл жазған) әні, Max Frost and the Troopers тобының орындауында, сингл ретінде ("Free Lovin' " әнімен бірге) шығарылып, хитке айналды, Billboard чартында 22-орынды иеленді.
A soundtrack album was released on Tower Records and became successful, peaking at No. 12 on the Billboard charts. Taken from the soundtrack and film, "Shape of Things to Come" (written by songwriters Barry Mann and Cynthia Weil) and performed by the fictional band Max Frost and the Troopers, was released as a single (backed with "Free Lovin' ") and became a hit, reaching No. 22 on Billboard.
Қабылдау
"Rotten Tomatoes" веб-сайтында "Жабайы көшелер" фильмі 21 сыншының пікіріне сүйене отырып, 67% мақұлдау рейтингіне ие, орташа бағасы 10-нан 5,8. "Chicago Sun Times" газетінің Роджер Эберт "Жабайы көшелер" фильмін 1967 жылғы "Privilege" фильмімен теріс салыстырды, екеуі де поп-идолдарға табынуды қоздыратын саясат туралы айтады. Екі жұлдызды баға бергеніне қарамастан, ол біріншісі тиімдірек екенін мойындады, себебі ол жасөспірімдер аудиториясын жақсырақ түсінеді. Ол: "Бұл ақымақ фильм, бірақ ол ең қарапайым, тікелей түсінікпен жеткізеді" деді. "The New York Times" басылымының Рената Адлер бұл фильмді "соңғы кездегі жылдың ең жақсы американдық фильмі" деп мақтап, оны 1967 жылғы "The Battle of Algiers" фильмімен салыстырды.
On the review aggregator website Rotten Tomatoes, Wild in the Streets holds an approval rating of 67%, based on 21 critic reviews with an average rating of 5.8 out of 10. Roger Ebert of the Chicago Sun Times unfavorably compared Wild in the Streets to Privilege (1967), another film that dealt with politics driving the worship of pop idols. Despite the two star rating, he admitted that the former was the more effective of the two because it has a greater understanding of its teenage audience. He added, "It's a silly film, but it does communicate in the simplest, most direct terms." Renata Adler of The New York Times raved about the movie, declaring it "by far the best American film of the year so far" and compared it to The Battle of Algiers (1967).
Шығару
"Жолдардағы жабайы" кинотеатрларда 1968 жылы көрсетілді. Оның сюжеті сол кездегі өзекті мәселелердің абсурдқа дейін асырылған бейнесі болды, және 1968 жылы – көптеген жанжалдарға толы сайлау жылында (Вьетнам соғысы, әскерге шақыру, азаматтық құқықтар, халық санының өсуі, көтерілістер мен кісі өлтірулер, сондай-ақ бейбіт уақытта туған буын ересек болуы) қатты әсер етті. "Барлығы болған күн, балам!" деген атпен жарық көрген түпнұсқа әңгіме авторы тарапынан кітап көлеміне дейін кеңейтіліп, "Pyramid Books" баспасында жұқа қағаздан жасалған кітап ретінде жарияланды. 1969 жылы Фред Р. Фейтшанс-младший мен Ив Ньюман осы фильмдегі жұмыстары үшін "Оскар" сыйлығының "Ең жақсы монтаж" номинациясына ұсынылды. "Жолдардағы жабайы" 1980-жылдардың соңында VHS форматында шығарылды, ал 2005 жылы DVD форматында, "Midnite Movies" дискісінде 1971 жылғы "Gas s s s" фильмімен бірге жарық көрді.
Wild in the Streets was released in theaters in 1968. Its plot was a reductio ad absurdum projection of contemporary issues of the time, taken to extremes, and played poignantly during 1968 – an election year with many controversies (the Vietnam War, the draft, civil rights, the population explosion, rioting and assassinations, and the baby boomer generation coming of age). The original magazine short story, titled "The Day It All Happened, Baby!" was expanded by its author to book length, and was published as a paperback novel by Pyramid Books. In 1969, Fred R. Feitshans Jr. and Eve Newman were both nominated for the Oscar for Best Film Editing for their work on this film. Wild in the Streets was released on VHS in the late 1980s, and in 2005 appeared on DVD, on a Midnite Movies disc with 1971's Gas s s s.