Джеймс Александр Девлин: Бейсболшының тағдыры және ойынды сату ісі
Jim Devlin
Джим Девлин (1849-1883) – американдық бейсболшы, ойыншы мансабында бірінші базамен және питчер ретінде ойнаған. 1877 ж. ойынды сатуға қатысқандығы үшін MLB-ден шеттетілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейсболшы (1849–1883)
American baseball player (1849–1883)
Джеймс Александр Девлин (6 маусым 1849 – 10 қазан 1883) – американдық Бейсболдың Бас лигасының (MLB) ойыншысы, карьерасының басында бірінші базада, кейін питчер ретінде ойнады. Девлин бес жылдық мансабында үш командада ойнады: «Филадельфия Ақ Шұлықтары» және «Чикаго Ақ Шұлықтары» (Ұлттық Ассоциация, NA), сондай-ақ «Луисвилл Сұрлары» (Ұлттық Лига, NL). Бірақ, 1877 жылғы «Луисвилл Грейс» скандалында ойындарды сәуегейлікпен ұтылғанын мойындағаннан кейін, ол және оның үш командаласы MLB-дан мәңгілікке қуылды.
James Alexander Devlin (June 6, 1849 – October 10, 1883) was an American Major League Baseball (MLB) player who played mainly as a first baseman early in his career, then later as a pitcher. Devlin played for three teams during his five year career; the Philadelphia White Stockings and the Chicago White Stockings of the National Association (NA), and the Louisville Grays of the National League (NL). However, after admitting to throwing games and costing the Grays the pennant in the 1877 Louisville Grays scandal, he and three of his teammates were banished permanently from MLB.
Мансап
Джим Девлин өзінің мансабын алғашқы ұйымдастырылған кәсіби лигада, Ұлттық кәсіби бейсболшылар қауымдастығында (NA) 1873 жылы өзінің туған қаласы Филадельфияның «Ақ шұлықтары» командасында, ал 1874 және 1875 жылдарда Чикагоның «Ақ шұлықтары» командасында ойыншы ретінде бастады. 1876 жылы NA таратылды және оның орнына бүгінге дейін сақталған Ұлттық лига (NL) құрылды. Осы жылы Девлин «Луисвилл Грейс» командасында питчерлікпен айналыса бастады, 68 ойынды бастады, өте жақсы 1.56 орташа ұпай көрсеткішіне ие болды және .315 көрсеткішімен «Грейс» командасының соққыларын жеңіп шықты. Девлиннің ең жақсы тартуы – «түсірілім тартуы» болды, қазір ол «синкер» деп аталады, және оны бірінші болып осы питчер тартқан болуы мүмкін. 1877 жылы Девлин, команда тізіміндегі жалғыз питчер болғандықтан, командасының 61 ойынының барлығында тартты, мұндай жетістікке қол жеткізген жалғыз питчер ол болды.
Jim Devlin began his career in the first organized professional league, the National Association of Professional Base Ball Players (NA), as an infielder for his hometown Philadelphia White Stockings in 1873, and the Chicago White Stockings in the 1874 and 1875 seasons. In 1876, the NA folded and was replaced by the National League (NL) that lives on to this day. In this year, Devlin began pitching for the Louisville Grays, starting 68 games with an impeccable 1.56 earned run average and leading the Grays in batting with .315. Devlin's best pitch was a "drop pitch", now known as a sinker, which he may have been the first to throw. In 1877, Devlin, the only pitcher on the roster, threw every pitch of his team's 61 games, the only pitcher ever to do so.
Қауіпсіздік
Девлин мен Джордж Холлдың басшылығымен «Грейлер» тамыздың ортасына дейін NL чемпиондығы үшін күресте төрт ойынға қашып кетті. Алайда, «Грейлер» қорқынышты жол сапарына тап болып, жеті ойын қатары жеңіліске ұшырады, бұл бұрынғыдан өзгеше «ақымақтық» қателермен және нашар тастаумен сипатталды. «Грейлер» көшбасшылығынан айырылып, ақырында Бостонның «Ред Кэпс» командасынан жеті ойын қалып қойды (кейін олар маусымды аяқтау үшін 21 ойынның 20-сын жеңді). Осы уақытта қалада жаңа, әсем әшекейлер тағып, танымал мейрамханаларда тойлап жүрген бірнеше «Грейлер» көрінді. Маусым соңында «Грейлер» ойыншыларына ойынды қасақана ұтыру үшін ақша төленген деген күдік туды. Бұл күдік ойыншылардың маусымнан кейінгі көрсету матчтарында өте жақсы өнер көрсеткенімен күшейді. Сонымен қатар, Луисвилл курьер журналы пайдалы ойыншы Ал Николсқа ерекше көп жеделхат келгенін анықтады. «Courier Journal» жазушысы Джон Холдеман, «Грейлер» президентінің ұлы және кейде команданың көрсету ойындарында екінші базада ойнайтын, «Грейлердің» ойынды лақтырғанын алғаш рет айыптады. Команда вице-президенті Чарльз Чейз, бұрын алған, бірақ құмар ойыншылардың «Грейлерге» қарсы ставка жасағанын хабарлаған жеделхаттарды елемеген, тергеу бастады. Девлин мен Холл кінәларын мойындады, ал Чейз ойыншыларына өз жеделхаттарын тексеруге рұқсат беруді талап етті. Жеделхаттар Николстың Нью-Йорк құмар ойыншыларымен ойынды ұйымдастырғанын растады. Команданың шортстопы Билл Крейвер, бұл талапты қабылдамаған жалғыз ойыншы және Ұлттық лигасынан бұрынғы күндері жаман беделге ие болған, оның кінәлі екені болжалды және ол дисквалификацияланды. NL президенті Уильям Хулберт құмар ойындарға қарсы күресуге шешім қабылдады. Ол Девлин, Холл, Николс және Крейверді өмір бойы лигадан шеттетуге бірден бұйрық берді. Крейверге қарсы құмар ойындарына қатысқандығын дәлелдеуге мүмкін болмады, бірақ тергеуге келіспегендіктен ашуланып, дисквалификацияға шағымданды. Девлин өмірінің соңына дейін әр жыл сайын NL-ге қайта қабылдауды өтінді. Алайда, Хулберт табанды болды және Луисвилл төрттігінің ешқайсысы ешқашан кәсіби бейсболда ойнаған жоқ (әңгімеге сүйенсек, Девлин тізе бүгіп, тағы бір мүмкіндік сұрады; Хулберт Девлинге елу долларлық банкнота берді (1870 жылғы 50 доллар қазіргі шақта <есептелген сомаға> тең); «Мен сізді жеке осылай бағалаймын, Джим», - деді лига президенті, «бірақ, сен ойынды лақтырдың, сен адал емессің, және бұл Ұлттық лига оған төтеп бере алмайды!»). Девлин тіпті ойынның ең беделді тұлғаларының бірі Гарри Райттан оны қайта қабылдауға көмектесуді сұрады, бірақ Райт Девлиннің өтініштеріне жауап бермеді. Филадельфияда полицей болып жұмыс істеген Девлин 1883 жылы туберкулезден қайтыс болды және одан әйелі мен ұлы қалды. Ол Филадельфиядағы Жаңа собор зиратында жерленген.
Led by Devlin and slugger George Hall, the Grays opened up a four game lead in the NL pennant race by mid August. However, the Grays suffered a horrendous road trip and endured a seven game losing streak, which was characterized by uncharacteristic "bonehead" plays and poor pitching. The Grays relinquished their lead and eventually finished second, seven games behind the Boston Red Caps (who subsequently won 20 of 21 games to end the season). Meanwhile, certain Grays were seen around town wearing fancy new jewelry and ostentatiously dining at exclusive restaurants. At the end of the season, suspicion arose that Grays players were being paid to intentionally lose games. This suspicion increased as the players performed very well in postseason exhibition matches. Furthermore, the Louisville Courier Journal discovered that utility infielder Al Nichols had received an abnormally high number of telegrams. Courier Journal writer John Haldeman, who was the son of the Grays' president and who sometimes played second base in the team's exhibition games, was the first to publicly accuse the Grays of throwing games. Team vice president Charles Chase, who had earlier received but disregarded telegrams informing him that gamblers were betting against the Grays in certain games, began an investigation. Devlin and Hall confessed, and Chase demanded that his players allow him to inspect their telegrams. The telegrams confirmed that Nichols was coordinating the games with New York City gamblers. Bill Craver, the team's shortstop, who was the only player to deny the request and who carried a bad reputation from his days in the National Association, was presumed guilty by association and was suspended. NL president William Hulbert decided to make a stand against gambling. He immediately banned Devlin, Hall, Nichols and Craver from the league for life. Craver, against whom no evidence of gambling was never found but had refused to comply with the investigation, was outraged and appealed the suspension. Devlin also appealed to the NL for reinstatement every year for the rest of his life. However, Hulbert remained resolute and none of the Louisville Four ever played professional baseball again (according to legend, Devlin literally begged, on his knees, for another chance; Hulbert responded by giving Devlin a fifty dollar bill (50.0 in 1870 is equivalent to about <calculated amount> in recent years); "This is what I think of you personally, Jim", the league president supposedly said, "[b]ut, damn you, you have thrown a game, you are dishonest, and this National League will not stand for it!"). Devlin even appealed to Harry Wright, one of the game's most influential figures, for help in reinstating him, but Wright never responded to Devlin's requests. Devlin, who found work in Philadelphia as a police officer, died poor of tuberculosis in 1883 and was survived by a wife and son. He is interred at New Cathedral Cemetery in Philadelphia.