Требинье-Мркань епархиясының тарихы

Кіріспе

Католик шіркеуінің аумағы

Требинье-Мркан епархиясы (Diocesis Tribuniensis Marcanensis) – Босния және Герцеговинадағы Католик шіркеуінің жеке шіркеуі. 10 ғасырда құрылған, Босния және Герцеговинадағы ең көне католик епархиясы. Адалдар саны бойынша ең кішісі. Оның орталығы Требинье қаласында орналасқан. Требинье епархиясы 10 ғасырда құрылды, ал ғасырдың соңына қарай ол жаңа құрылған Дубровник архиепархиясының суфраган епархиясына айналды. 13 ғасырдың ортасында Шығыс православиелік серб патшасы Стефан Урош I епископ Сальвионы қуды, ол Рагуза Республикасына қашқан. Серб патшаларының католицизмге қарсы тұруынан жаңа резиденциялық епископты тағайындау мүмкін болмады, сондықтан Требинье епархиясының аумағы Котор епискобының қамқорлығына алынды. 13 ғасырдың соңында немесе 14 ғасырдың басында Рагуза Республикасы Мркан, Бобара және Супетар аралдарын Требинье епискобына сыйлады, ал "Требинье және Мркан епискобы" деген бірлескен атаудың алғашқы тіркелген пайдалануы 1322 жылы тіркелген. Қасиетті Тақ Требинье епархиясы мен Мркан епархиясын сол кезден бері канондық тұрғыдан біріктірілген екі епархия деп санайды. Осы уақыттан бастап екі епархия көбінесе Дубровниктен, аздап Мркандан басқарылды. 15 ғасырдың соңында Осман империясының Босния және Герцеговинаны жаулап алуы және Герцеговинаның құлауымен, Требинье-Мркан епархиясының аумағының бір бөлігі Осман империясына қарады. Осыдан бері Требинье-Мркан епископтары Осман империясының бөлігінде еркін қызмет ету үшін Осман сұлтандарынан арнайы ферман алуға міндетті болды. 1815 жылы австриялықтар Далмация мен Дубровникті басып алғаннан кейін, Босния және Герцеговинаға өз ықпалын орнатуға тырысты. Соңғы резиденциялық епископ Никола Ферич қайтыс болғаннан кейін, австриялықтар дипломатиялық күш-жігерлері арқасында 1839 жылы Требинье-Мркан епархиясын Дубровник епископтарының беймәлім басқаруына алды. 1878 жылы Босния және Герцеговинаны басып алған Австро-Мажарстанның дипломатиялық күш-жігерінің нәтижесінде 1890 жылы Требинье-Мркан епархиясын басқару Мостар-Дувно епархиясының епископтарына берілді, олар бүгінгі күнге дейін Требинье-Мркан епархиясын басқарып келеді. Бүгінде Требинье епархиясы екі деканатқа бөлінеді: біреуі Требиньеде, екіншісі Столацта орналасқан. Қазіргі апостолдық әкімші – 2020 жылы тағайындалған Петар Палич.

The Diocese of Trebinje Mrkan (Diocesis Tribuniensis Marcanensis) is a particular church of the Catholic Church in Bosnia and Herzegovina. Established in the 10th century, is the oldest Catholic diocese in Bosnia and Herzegovina. By the number of faithful, it is also the smallest. Its seat is in Trebinje. The Diocese of Trebinje was established in the 10th century, and by the end of the century, it became a suffragan diocese of the newly established Archdiocese of Dubrovnik. In the mid 13th century, the Eastern Orthodox Serbian King Stefan Uroš I expelled its bishop Salvio, who took refuge in the Republic of Ragusa. Due to the anti Catholicism of the Serbian kings, it was impossible to appoint the new residential bishop, so the territory of the Diocese of Trebinje was taken care of by the bishop of Kotor. At the end of the 13th or at the beginning of the 14th century, the Republic of Ragusa gave its islands of Mrkan, Bobara and Supetar to the bishop of Trebinje, and the first recorded usage of the joint title of "the bishop of Trebinje and Mrkan" was recorded in 1322. The Holy See regards the Diocese of Trebinje and the Diocese of Mrkan as the two dioceses canonically unified ever since. Since that time, the two dioceses were administered mostly from Dubrovnik and less from Mrkan. With the Ottoman conquest of Bosnia and Herzegovina and fall of Herzegovina in the late 15th century, part of the territory of the Diocese of Trebinje–Mrkan fell to the Ottomans. Since then, the bishops of Trebinje–Mrkan had to receive a special firman from the Ottoman sultans for free activity on the Ottoman part of their diocese. With Austrians taking Dalmatia and Dubrovnik in 1815, they tried to impose their influence in Bosnia and Herzegovina. After the death of the last residential bishop Nikola Ferić, the Austrians, with their diplomatic efforts, managed to put the Diocese of Trebinje–Mrkan under the indefinite administration of the bishops of Dubrovnik in 1839. And again, thanks to the diplomatic efforts from the Austria Hungary that occupied Bosnia and Herzegovina in 1878, the administration over the Diocese of Trebinje–Mrkan was given to the bishops of Mostar Duvno in 1890, who administer the Diocese of Trebinje–Mrkan to the present day. Today, the Diocese of Trebinje–Mrkan is divided into two deaneries – one seated in Trebinje and the other in Stolac. The current apostolic administrator is Petar Palić who was installed in 2020.

Тарих

Требинье епархиясы 10 ғасырда құрылған. 10 ғасырдың соңында Дубровник митрополиясының архиепископиясы құрылғаннан кейін Требинье епархиясы оның суфрагандық епархиясы болды. Ол кезде Требинье епархиясы Требинья, Конавле және Драчевице аумақтарын қамтыды. 13 ғасырдың ортасында бұл аумақтар Сербияның шығыс православиелік патшасы Стефан Урош I-нің билігіне кірген кезде епископ Сальвио епархиялық аумақтан қуылды. Алдымен ол Рагуза республикасынан пана тапты және Локрум аралындағы бенедиктиндік монастырға қамқорлық жасады, онда епископ болудан бұрын монах болған. 1276 жылы Иоанн XXI папа оны Дубровник архиепископы етіп тағайындады. Осылайша Требинье епископтарының тақтысы бос қалды, ал Сербия патшаларының католиктерге қарсы көзқарасының салдарынан жаңа епископты тағайындау мүмкін болмады. Епархияны басқару Котор епискобына жүктелді. Требинье епархиясының аумағын Котор епискобы басқарып отырғанда, 13 ғасырдың соңында немесе 14 ғасырдың басында Рагуза Республикасы Мркан, Бобара және Супетар сияқты бірнеше аралдарды Требинье епискобына берді. "Требинье және Мркан епискобы" атағын алғаш рет 1322 жылы францискан Никола қолданды. 1425 жылғы 3 қазандағы Киелі Тақтың Доминик епископты "Требинье және Мрканның біріккен епархияларының" епископы деп сайлаған құжаты, сондай-ақ кейінгі құжаттар бұл екі епархияның канондық тұрғыдан біріктірілгенін және Киелі Тақ оларды осылай қарастырғанын куәландырады. Трент соборынан (1545–1563) кейін, епархия аумағында епископтық резиденция болу міндеті расталғаннан және 1585–1590 жылдар аралығында папа Сикст V жүргізген реформалардан кейін, Требинье–Мркан епископтары Мркан аралын өздерінің резиденциясы ретінде пайдаланды. Епископ Шимун Менчетич 1588 жылы Римге өзінің епархиясы туралы есеп жібергенде, өзін тек "Мркан епискобы" деп атады және тек Мркан епархиясы туралы хабарлады. Оның басқа ізбасары, епископ Амброзие Гучетич 1610 жылы екі епархия туралы есеп жіберді және өзін "Требинье–Мркан епискобы" деп атады. Епископ Кризостом Антич Мркандағы епископтық резиденцияны және Киелі Михаил шіркеуін жаңартты және ішінара Мрканда, ішінара Дубровникте тұрды. Оның ізбасары, епископ Сабин Цветкович де кейде Мрканда тұратын, бірақ Крит соғысы кезінде хайдуктар мен қарақшылардың шабуылдарынан қорқады, көбінесе Дубровникте уақыт өткізді. Сондықтан Киелі Тақ жаңа епископ Сципион де Мартинистен өзінің епархиясының аумағында тұруға ант беруін сұрады, ол осылай істеді. Бұл талап 1663 жылғы тағайындалу туралы бұйырнамаға енгізілді. Алайда 1664 жылдың жазында Мартини хайдуктардың Мркан аралын тонап, шіркеуді және епископтық резиденцияны өртеп жібергенін хабарлады. Мартини Осман империясының билігіндегі Требинье–Мркан епархиясының аумағының бір бөлігінде көп уақыт өткізді. Мартинидің ізбасары енді Мркан аралында тұрмады. Мартини 1633 жылы бір рет ғана Дубровникте епископтық рәсімдерді өткізуге рұқсат алды. Ол Мрканда епископтық рәсімдерді өткізген-өткізбегені белгісіз, бірақ ол онда діни қызметкерлерді тағайындады, бұл 1667 жылы Дубровникте болған жер сілкінісінен кейін расталды. Оның ізбасары Мрканда тұрмады және епископтық рәсімдерді өткізбеді. Мартинидің ізбасары, Антун Прими мен Антун Риги, Дубровник архиепискобы Тома Антун Скотустың хабарлауынша, Супетар аралындағы Киелі Петр шіркеуінде діни қызметкерлерді тағайындады. Алайда Прими де, Риги де бұл туралы өздерінің есептерінде айтқан жоқ. Олардың ізбасары, епископ Сигизмунд Тудишич, 1737–1743 жылдар аралығында Киелі Петр шіркеуінде бірнеше діни қызметкерді тағайындағанын мәлімдеді.

The Diocese of Trebinje was established somewhere in the 10th century. With the establishment of the Metropolitan Archdiocese of Dubrovnik at the end of the 10th century, the Diocese of Trebinje became its suffragan diocese. At the time, the Diocese of Trebinje encompassed the territory of Trebinja, Konavle and Dračevice. In the mid 13th century, when these territories came under the rule of Serbian Eastern Orthodox King Stefan Uroš I, Bishop Salvio was expelled from the diocesan territory. At first, he found a refuge in the Republic of Ragusa, and was given care over the Benedictine monastery at the isle of Lokrum, where he was a monk before becoming a bishop. In 1276, Pope John XXI named him the archbishop of Dubrovnik. The seat of the bishop of Trebinje thus became vacant, while the appointment of the new bishop was impossible due to the anti Catholic sentiment of the Serbian kings. The care over the diocese was given to the bishop of Kotor. While the territory of the Diocese of Trebinje was administered by the bishop of Kotor, the Republic of Ragusa in the later 13th or early 14th century, gave some of its isles, including Mrkan, Bobara and Supetar to the bishop of Trebinje. The first bishop to use the title of "the bishop of Trebinje and Mrkan" was a Franciscan Nikola, who styled himself as the bishop of Trebinje and Mrkan for the first time in 1322. A document of the Holy See from 3 October 1425, that mentions Bishop Dominik as being elected bishop of the "unified dioceses of Trebinje and Mrkan", as well as later documents, testify that these are two dioceses, canonically unified, and were regarded by the Holy See as such. After the Council of Trent (1545–1563) that confirmed the obligation of having an episcopal residence on the territory of the diocese and reforms taken by Pope Sixtus V from 1585 to 1590, the bishops of Trebinje–Mrkan used the isle of Mrkan as their residence. Bishop Šimun Menčetić by sending a report to Rome about his diocese in 1588, referred to himself only as "the bishop of Mrkan" and reported only about the Diocese of Mrkan. His other successor, on the other hand, Bishop Ambrozije Gučetić sent a report about both dioceses in 1610, and styled himself as "the bishop of Trebinje–Mrkan". Bishop Krizostom Antić renewed the episcopal residence and the church of St. Michael in Mrkan, and lived partly in Mrkan and partly in Dubrovnik. His successor, Bishop Sabin Cvjetković also occasionally lived in Mrkan, but due to pillages from hajduks and pirates during the Cretan War, mostly spent time in Dubrovnik. Because of that, the Holy See requested from the new bishop Scipion de Martinis to take a vow that he would live on the territory of his diocese, which he did. This provision was included in the bull on his appointment from 1663. However, in the summer of 1664, Martinis reported that the hajduks ransacked the isle of Mrkan and pillaged and burned the church and the episcopal residence. Martinis also spent a lot of time on the part of the territory of the Diocese of Trebinje–Mrkan under the Ottoman rule. Martinis' successor no longer lived on the isle of Mrkan. Martinis received approval to conduct episcopal rites in Dubrovnik only once in 1633. It is not known whether he conducted any episcopal rites in Mrkan, where he did conduct priestly ordinations, as confirmed by a case from 1667, after an earthquake in Dubrovnik. His successors nor resided nor conducted any episcopal rites in Mrkan. Martinis' successors, including Antun Primi and Antun Righi, conducted priestly ordinations at the Church of St. Peter at the isle Supetar, as reported by the Archbishop of Dubrovnik Toma Antun Scottus. However, neither Primi nor Righi mentions this in their reports. Their successor, Bishop Sigismund Tudišić, mentions that he had ordained several priests at the Church of St. Peter from 1737 to 1743.

Апостолдық басқару

1819 жылы соңғы резиденциялық епископ Никола Ферич қайтыс болғаннан кейін Требинье-Мркан епархиясын 1839 жылға дейін епархиялық әкімшілер басқарды. Требинье-Мркан діни қызметкерлері өздерінің бірі Грго Матушконы епархиялық әкімші етіп тағайындаса да, Дубровник архиепархиясының әкімшісі, Феричтің інісі Дзюро, өзінің хатшысы Доминик Соколовичті Требинье-Мркан епархиялық әкімшісі етіп тағайындады. Далмация үкіметі бұл тағайындауды растады, ал Соколович келесі он сегіз жыл бойы епархиялық әкімші болып қызмет етті. Австрия Требинье-Мркан епархиясын Дубровник архиепархиясының бақылауына алуға тырысты, бірақ Соколовичтің мерзімінде бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Ақырында, дипломатиялық күш-жігер арқылы Требинье-Мркан епархиясы 1839 жылдың 12 қыркүйегінде Папа Григорий XVI-ның Apostolici nostri muneris бұйрығымен Дубровник епископтарының басқаруына берілді. Алғашқы екі апостолдық әкімші, Антун Гурисео және Тома Джедерлинич епархияға ресми сапармен келген жоқ. Сондықтан, Қасиетті Тақ 1855 жылдың 21 қазанында бұрын Неумский Градак қаласында миссионер болып қызмет еткен итальяндық иезуит Винченцо Базилеоға хризманы өткізу құқығын беруге шешім қабылдады. Требинье епархиясындағы сапарын аяқтағаннан кейін ол Дубровник епархиялық әкімшісі Бозе Решетардан Мркан епархиясына баруды сұрады, бірақ Решетар оның тағайындалуын заңсыз деп санағандықтан рұқсат бермеді. 1881 жылы Босния мен Герцеговинадағы тұрақты шіркеу иерархиясы қалпына келтіріле отырып, Требинье-Мркан епархиясы жаңадан құрылған Врхбосна архиепархиясының суфрагандық епархиясына айналды. Папа Лео XIII-нің Ex hac augusta бұйрығында епархия басқа бұйрық берілмегенше Дубровник епископтарымен басқарылатыны белгіленді. Требинье-Мркан епархиясы өзінің бұрынғы шекараларын сақтап қалды. Требинье-Мркан епархиясы 1875 және 1877 жылдардағы Герцеговина көтерілісі кезінде ауыр зардап шекті; көптеген католиктер мен діни қызметкерлер аймақтан қашып кетті, үйлер мен шіркеулер қиратылды. Сол кезде Требинье-Мрканды Дубровник епискобы басқарды. Австрия-Венгрияның басып алуынан кейін жағдай жақсарды және босқындар үйлеріне оралды. Шіркеулер мен мектептер қайта жаңартылып, қайта салынды, аймақта католиктердің саны артты. Босния мен Герцеговинадағы шіркеуді ұйымдастыру туралы сөйлесулер кезінде Далмация губернаторы генерал Гаврило Родич пен Дубровник епискобы Иван Зафрон Требинье-Мрканды Дубровник епискобынан босату керек деген ойға қарсы болды, бірақ католик халқы мен дінбасылары өз епискобын қалады. Кейін Зафрон бастаманы қолдап, Мысыр елшілік викариясы Епископ Людевит Ćurčija-ны Требинье-Мрканның жаңа епископы ретінде ұсынды. Алайда Австрия-Венгрия үкіметі қаржылық міндеттемелері мен Шығыс православиелік шіркеулерге деген ескерулерге байланысты бұл талаптарды орындай алмады. Үкімет католиктердің саны аз болғандықтан, Шығыс православиелік шіркеулерге қарағанда көбірек епископтарға ие болуына жол бере алмады, сондықтан олар 1881 жылғы Конвенцияда Требинье-Мрканды Дубровник епискобының басқаруына қалдыруға келісті. Требинье-Мркан католиктері жаңа биліктен материалдық көмектің жоқтығынан және Дубровниктің жаңа епискобы Мато Водопичтің белсенділігінен ренжіді. Мостар-Дувно епископы Пашкал Буконьич өз Мостар-Дувно епархиясы үшін Требинье-Мркан епархиясының солтүстік және солтүстік-шығыс бөліктерін жүйелі түрде басып алды. Ex hac augusta-ға сәйкес Мостар-Дувно епархиясының шекарасы Нови-Пазарға дейін жетсе, Мостар-Дувно және Требинье-Мркан епархиялары арасындағы солтүстік шекара анық емес болып қалды. Требинье-Мркан провикары Лазар Лазаревич 1887 жылдың 11 маусымында Римдегі Пропагандаға жаңа епископты тағайындауды және католиктерді жаңа биліктен қорғауды қайтадан сұрады. 1887 жылдың ортасында Лазаревич Сараеводағы Австрия-Мажар үкіметіне Буконьичтің Требинье-Мрканға басып кіргені туралы хат жазды, бірақ оның өтініші оң жауап алмады. Лазаревич сонымен қатар Водопичті Апостольдық әкімші ретінде өз міндеттері туралы ескертті, бірақ Водопич оған көп көңіл бөлмеді. Пропаганданың басшысы кардинал Джованни Симеони мемлекеттік хатшы кардинал Мариано Рамполладан Требинье-Мркандағы католиктердің жағдайын жақсартуға көмектесуді сұрады. Рамполла папаға жағдай туралы хабарлаған; папа Австрия-Венгрия үкіметімен жаңа келіссөздер жүргізуді сұрады. Венадағы жаңа нунций кардинал Луиджи Галимберти сыртқы істер министрі граф Густав Калнокимен келіссөздер бастады және оған Рамполланың хатын көрсетті. Калноки қаржы министрі Бени Каллайды жағдай туралы хабардар етті және 1888 жылдың маусымында Каллай Буконьичтің Требинье-Мрканға деген талаптарын зерттеуді тапсырды. Буконьичтің алдағысы Апостольдық викарий Баришич 1846 жылы Требинье-Мрканды өзіне бағынуды сұраған. 1888 жылдың 5 қыркүйегінде Требинье-Мркан дінбасылары нунций Галимбертиден жаңа епископты және Буконьичтің 1881 жылғы Ex hac augusta бұйрығында белгіленген Требинье-Мркан шекараларын сақтауын сұрады. 1889 жылдың 17 маусымында Сараеводағы Австрия-Мажар үкіметі мен Бірлескен Қаржы министрлігі Галимбертиге Мостар-Дувно епископы Требинье-Мрканды басқаруы керек деген ұсынысын ұсынды. Ұсыныстың басты себебі Шығыс православиелік халқын ренжітпеу болды. Австрия-Мажар үкіметі сонымен қатар Мостар-Дувно епископына, тіпті апостолдық әкімші болса да, Требинье-Мрканға толық құқық беруін және ол францискандықтарды діни қызметке тағайындауға құқылы болуын сұрады. Кардиналдар Симеони мен Рамполла бірінші ұсынысқа келісті, бірақ қалғандарын қабылдамады. Австрия-Мажар үкіметі олардың шешімі туралы 1889 жылдың 23 қыркүйегінде хабардар болды. 1890 жылдың 16 маусымында Пропаганда Мостар-Дувно епископы Требинье-Мрканды басқаратынын жариялады және папа осы шешімді сол жылдың 8 шілдесінде бекітті. Жаңа бұйрықпен Буконьичтің құқықтары бүкіл Герцеговинаға дейін кеңейтілді. 1891 жылы Мостар-Дувно епархиясы мен Требинье-Мркан епархиясы арасындағы шекара өзгертілді, бұл 1891 жылдың 24 наурызында Папа бекітті. Требинье-Мркан епархиясының Дубровник епархиясымен шекарасы өзгеріссіз қалды.

After the death of the last residential bishop Nikola Ferić in 1819, the Diocese of Trebinje–Mrkan was led by the diocesan administrators until 1839. Though the clergy of Trebinje–Mrkan named one of their own Grgo Matuško as the diocesan administrator, the administrator of the Archdiocese of Dubrovnik, Ferić's brother Đuro, appointed his secretary Dominik Sokolović as the Trebinje–Mrkan's diocesan administrator. The Dalmatian government confirmed this appointment, and Sokolović served as the diocesan administrator for the next eighteen years. Austria tried to put the Diocese of Trebinje–Mrkan under the control of the Archdiocese of Dubrovnik since Sokolović's term, however, failed. Finally, through the diplomatic efforts, the Diocese of Trebinje–Mrkan was put under the administration of the bishops of Dubrovnik for an indefinite time by Pope Gregory XVI's bull Apostolici nostri muneris on 12 September 1839. The first two apostolic administrators, Antun Guriceo and Toma Jederlinić never made an official visit to the diocese. Thus, the Holy See decided on 21 October 1855, to give a right to officiate chrism to the Italian Jesuit Vincenzo Basileo, who previously served as a missionary in Neumski Gradac. After finishing the visit in the Diocese of Trebinje, he asked the diocesan administrator of Dubrovnik Bože Rešetar to visit the Diocese of Mrkan, but the access to him was denied, as Rešetar considered his appointment irregular. With the restoration of the regular church hierarchy in Bosnia and Herzegovina in 1881, the Diocese of Trebinje–Mrkan became a suffragan diocese of the newly established Archdiocese of Vrhbosna. In the bull Ex hac augusta of Pope Leo XIII, it was designated that the diocese will be administered by the bishops of Dubrovnik, until otherwise be ordered. The Diocese of Treibnje Mrkan maintained its existing borders. The Diocese of Trebinje–Mrkan suffered heavily during the Herzegovina uprising between 1875 and 1877; many Catholics and priests fled the area, and houses and churches were destroyed. At the time, Trebinje–Mrkan was administered by the Bishop of Dubrovnik. After the Austrian Hungarian occupation, the situation improved and the refugees returned to their homes. The churches and schools were renovated and rebuilt, and the number of Catholics in the territory increased. During the talks about the organization of the Church in Bosnia and Herzegovina, Governor of Dalmatia General Gavrilo Rodić and Bishop of Dubrovnik Ivan Zaffron opposed the idea Trebinje–Mrkan should be exempted from the Bishop of Dubrovnik but the Catholic population and clergy wanted their own bishop. Zaffron later supported the initiative and proposed Apostolic Vicar of Egypt Bishop Ljudevit Ćurčija as a new bishop of Trebinje–Mrkan. The Austrian Hungarian government, however, could not meet these requests due to financial obligations and the consideration for the Eastern Orthodox. The government could not allow the Catholics, who were fewer in numbers, to have more bishops than the Eastern Orthodox so they agreed in the Convention of 1881 to leave Trebinje–Mrkan under the administration of the bishop of Dubrovnik. The Catholics of Trebinje–Mrkan became frustrated with the lack of material aid from the new authorities and the inactivity of the new Bishop of Dubrovnik Mato Vodopić. Bishop of Mostar Duvno Paškal Buconjić systematically usurped northern and north eastern parts of the Diocese of Trebinje–Mrkan for his own diocese of Mostar Duvno. According to Ex hac augusta, the borders of the Diocese of Mostar Duvno reached Novi Pazar while the northern border between the Dioceses of Mostar Duvno and Trebinje–Mrkan remained unclear. Provicar of Trebinje–Mrkan Lazar Lazarević wrote to the Propaganda in Rome on 11 June 1887, again requesting the appointment of a new bishop and protection of Catholics from the new authorities. In mid 1887, Lazarević also wrote to the Austrian Hungarian government in Sarajevo about Buconjić's encroachment in Trebinje–Mrkan but his petition drew no positive response. Lazarević also warned Vodopić about his duties as Apostolic Administrator but Vodopić showed little interest. Head of the Propaganda Cardinal Giovanni Simeoni asked the State Secretary Cardinal Mariano Rampolla to help with the improvement of the condition of Catholics in Trebinje–Mrkan. Rampolla informed the pope about the situation; the pope requested new negotiations with the Austrian Hungarian government. Cardinal Luigi Galimberti, the new Nuncio in Vienna, started negotiations with Foreign Minister Count Gustav Kálnoky and showed him Rampolla's letter. Kálnoky informed the Minister of Finances Béni Kállay about the situation and in June 1888, Kállay ordered an investigation into the Buconjić's pretensions to Trebinje–Mrkan. Buconjić's predecessor Apostolic Vicar Barišić also requested subordination of Trebinje–Mrkan to him in 1846. On 5 September 1888, the clergy of Trebinje–Mrkan again asked Nuncio Galimberti for the new bishop and for Buconjić to respects the boundaries of Trebinje–Mrkan as established in the 1881 bull Ex hac augusta. On 17 June 1889, the Austrian Hungarian government in Sarajevo and the Joint Ministry of Finance presented their proposal to Galimberti, in which they suggested the Bishop of Mostar Duvno should administer Trebinje–Mrkan. The main motive for the proposal was not to dissatisfy the Eastern Orthodox population. The Austrian Hungarian government also requested the Bishop of Mostar Duvno, even though just an apostolic administrator, should have a regular jurisdiction in Trebinje–Mrkan and that he could appoint Franciscans to priestly duties. Cardinals Simeoni and Rampolla agreed with the first proposal but rejected the others. The Austrian Hungarian government was informed about their decision on 23 September 1889. On 16 June 1890, the Propaganda decreed the bishop of Mostar Duvno would administer Trebinje–Mrkan and the pope confirmed this decision on 8 July the same year. With the new decree, Buconjić's jurisdiction was extended to the whole of Herzegovina. In 1891, the border between the Diocese of Mostar Duvno and the Diocese of Trebinje–Mrkan was changed, which was confirmed by the Pope on 24 March 1891. The borders of the Diocese of Trebinje–Mrkan with the Diocese of Dubrovnik remained unchanged.