Эдуард Мейнард: Американдық тіс дәрігері және қару жасаушысы
Edward Maynard
Эдуард Мейнард: Американдық тіс дәрігері және қару-жарақ өнеқапылы. Оның ең танымал ойлап табуы – оқ ату тесігінен зарядталатын мылтық дизайны. Тарихымен танысыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық қару-жарақ ойлап табушы
American firearms inventor
Эдвард Мейнард (26 сәуір 1813 – 4 мамыр 1891) – американдық тіс дәрігері және қару-жарақ ойлап табушы, ең белгілісі – артқыдан зарядталатын мылтық дизайнымен танымал.
Edward Maynard (April 26, 1813 – May 4, 1891) was an American dentist and firearms inventor, most famous for his breechloading rifle design.
Тарих
Эдвард Мейнард 1813 жылғы 26 сәуірде Нью-Йорк штатының Мэдисон қаласында дүниеге келген. 1831 жылы ол Вест-Пойнттағы АҚШ Әскери академиясына қабылданды, бірақ денсаулығының нашарлауына байланысты бір семестрден кейін академияны тастап, 1835 жылы тіс дәрігері болды. Мейнард өмірінің соңына дейін тіс дәрігерлігімен айналысып, АҚШ-тағы ең белгілі тіс дәрігерлерінің біріне айналды. Балтимор және Вашингтон қалаларында тәжірибе жинаған оның клиенттері елдің саяси элитасы, оның ішінде конгрессмендер мен президенттерді қамтыды. Сонымен қатар, оған Ресей императоры Николай I-нің жеке тіс дәрігері лауазымы ұсынылғаны, бірақ ол одан бас тартқаны хабарланды. 1857 жылы Балтимор стоматологиялық хирургия колледжінде теория және практика профессоры болды. Мейнардтың екі әйелі болды: София Эллен Доти (1826 жылы туған, оның барлық белгілі балалары осы әйелден туған) және Нелли Лонг (1845 жылы туған). 1845 жылы Мейнард өмірінде алған 23 қару-жараққа қатысты патенттердің біріншісін алды. 1888 жылы Вашингтондағы Ұлттық университетінде стоматология теориясы және практикасы кафедрасын басқарды. Ол 1891 жылғы 4 мамырда Вашингтонда қайтыс болды және Конгресс зиратында жерленді.
Edward Maynard was born in Madison, New York, on April 26, 1813. In 1831 he entered the United States Military Academy at West Point but resigned after only a semester due to ill health and became a dentist in 1835. Maynard continued to practice dentistry for the rest of his life, becoming one of the most prominent dentists in the United States. Practicing in Baltimore and Washington, D. C., his clientele included the country's political elite, including Congressmen and Presidents, and it is reported that he was offered but declined the position of Imperial Dentist to Tsar Nicholas I. In 1857 he became professor of theory and practice in Baltimore College of Dental Surgery. Maynard had two wives; his first was Sophia Ellen Doty (born 1826, and to which all of his known children were born) and Nellie Long (born 1845). In 1845 Maynard patented the first of 23 firearms related patents he was awarded during his life. In 1888 he held the chair of Dental Theory and Practice at the National university in Washington. He died in Washington on May 4, 1891, and was buried in the Congressional Cemetery.
Өрт сөндіру қарулары өнертабыстары
Мейнард көптеген стоматологиялық әдістер мен құралдарды ойлап тапты, мысалы, тікенді брошка. Осы демонстрация патша Николайды Мейнардқа Императорлық Мажарлы стоматолог атағын беруге итермеледі. Дегенмен, Мейнард атыс қаруларын өнертабысымен әйгілі. Ол алғашқы патентымен – 1845 жылғы, перкуссиялық қақпақтың ұрығына кішкентай сынап фулминаты зарядын жеткізетін жүйемен – атаққа ие болды. Оның жүйесінде қазіргі заманғы қақпақ тапаншаларына ұқсас қағаз рулоны бар магазин қолданылды, ол қарудың сорынан жоғары зарядты жылжытты; бұл ату жылдамдығын арттыруға арналған, себебі атушы қаруды зарядтауға және атуға назар аудара алатын болды. Бұл жүйені бірнеше қару жасаушылар тез қабылдады, ал АҚШ үкіметі оны сынап көруге шешім қабылдады. 1845 жылы Мейнард жүйесі 300 өзгертілген перкуссиялық мылтыққа орнатылды және сынақтар сәтті деп танылды. Мейнард өзінің прайминг жүйесіне патенттік құқықтарды АҚШ Федералды үкіметіне қарудың әрбір данасы үшін 1,00 доллар роялти алғаны орнына берді: сол кездегі елеулі сома (1861 жылғы Спрингфилд мылтығын жасау құны 18,00 доллар болды). 1855 жылы Мейнард ленталық праймер жүйесі федералдық арсеналдарда жасалған барлық 1855 үлгідегі .58 калибрлі әскери мылтықтар мен карабиндерге орнатылды. Алайда, жүйе күрделі болды және соғыс жағдайында жиі істен шықты. Қырым соғысы кезінде британдық атқыштар 2000 Грин карабинімен жабдықталды, бұл Мейнард жүйесімен жасалған қару, және жүйе өрісте сенімсіз болып шықты. 1860 жылы АҚШ қару-жарақ офицерлері Мейнард ленталық праймер жүйесін тоқтатуды ұсынды, ал әйгілі 1861 жылғы Спрингфилд мылтықтары оны қолданбады. Бірақ 1851 жылы Мейнард одан да табысты идеяны патенттеді: металл патронды қолданатын, қарапайым тетікпен басқарылатын, қайта зарядталатын мылтық, ол өзінің өнертабысы болды. Мылтықтың тетігін басса, ствол көтеріліп, зарядтау үшін оқпан ашылады. Содан кейін тетікті көтеріп, мылтықтың оқпанын жабады. Қайта зарядталған қаруды оқпанға тікелей перкуссиялық қақпақ орнату арқылы немесе Мейнардтың прайминг жүйесін пайдаланып, оқпанға праймерді жылжыту арқылы дайындауға болады. Мыс Мейнард патронында ендік перкуссиялық қақпағы болмады; сыртқы қақпақ жарылғанда, оның ортасындағы кішкентай тесік оны атып жіберді. Патронның кең жиегі жылдам шығаруға мүмкіндік берді және оны 100 ретке дейін қайта зарядтауға болады. Бұл Конфедерация үшін үлкен артықшылық болды, өйткені патрондарды оңтүстікке әдетте жетіспейтін күрделі жабдықтарсыз жасауға болады. Тағы бір маңызды ерекшелік – металл патронды қолдану оқпаннан газдың шығуына жол бермеді, бұл ерте сыртқы праймерлі қайта зарядталатын мылтықтар үшін маңызды мәселе болды.
Maynard invented many dental methods and instruments, such as the barbed broach—a demonstration of which prompted Czar Nicholas to offer Maynard the title of Actual Dentist to His Imperial Majesty. However, Maynard is more famous for his firearms inventions. He achieved lucrative fame for his first patent, an 1845 priming system which cycled a small mercury fulminate charge to the nipple of a percussion cap firearm. His system used a magazine from which a paper roll, not unlike modern cap guns, advanced a charge over the nipple as the gun was cocked; this was intended to accelerate the gun's rate of fire as the shooter could concentrate on loading and firing the gun. The system was quickly adopted by several commercial gun makers, and the United States government decided to test it. In 1845 the Maynard system was installed on 300 converted percussion muskets and trials were considered successful. Maynard turned over the patent rights to his priming system to the United States Federal Government in exchange for a royalty of $1.00 per weapon: a substantial sum at the time (the cost of making an entire 1861 Springfield was $18.00.) In 1855 the Maynard Tape Primer System was installed on all 1855 model .58 caliber military rifles and carbines made at Federal arsenals. However the system was complicated and often malfunctioned in wartime conditions. During the Crimean War British cavalrymen had been equipped with 2,000 Greene carbines, a Maynard system firearm, and the system was found to be unreliable in the field. In 1860 U. S. ordnance officers recommended dropping the Maynard Tape Primer System, and the famous 1861 Springfield rifled muskets did not use it. In 1851, however, Maynard had patented a more successful idea: a simple lever operated breechloading rifle, which used a metallic cartridge his own invention. When the gun's lever was depressed the barrel rose, opening the breech for loading. Afterwards the lever was raised to close the gun's breech. Once cocked the loaded weapon could be primed by either placing a percussion cap directly on its nipple or by using Maynard's priming system to advance a primer to the nipple. The brass Maynard cartridge did not have an integral percussion cap; a small hole in the middle of its base fired it when the external cap was detonated. The cartridge, which had a wide rim permitting swift extraction, was reloadable up to 100 times. This was of particular advantage to the Confederacy, as the cartridges could be manufactured without the sophisticated equipment that the south generally lacked. Another significant feature was that the use of a metallic cartridge prevented gas escape at the breech, a serious concern for early externally primed breechloaders.
Өндіріс
Спрингфилд қару-жарақ зауыты .48 калибрлі Maynard карбинесінің үлгісін жасап шығарды және ол 1856 жылдың мамыр айында сынақтан өтті. 100-ден 500 ярдқа дейінгі қашықтықта атылған қару, сынақтан өткен ең жақсы қаптамалы мылтық деп есептелді. Кейін патронның ұнтақ мөлшері 30 түйірден 40 түйірге дейін арттырылды, ол 343 түйірлі майланған оқпен зарядталды. Мейнард пен оның қаржылық демеушілері 1857 жылы Maynard қару компаниясын құрды және жаңа қаруды азаматтық және әскери мақсаттар үшін өндіру үшін Массачусетс қару компаниясымен келісім шарт жасасты. "Майнард" деп аталған мылтықтар .35 және .50 калибрде ұсынылды және ауыстырылатын тегіс ұңғылы түймелі бөліктерімен бірге сатып алуға болатын. Екінші армиялық сынақтан кейін төрт жүз .50 калибрлі Maynard карбинесіне әскери тапсырыс берілді, ал бастапқы ұзақ қашықтықтағы апертуралық нысанасы, түйреуге орнатылған ашық нысанамен ауыстырылды. Revenue Cutter Service (кейін АҚШ Жағалау күзеті) және АҚШ Әскери-теңіз күштері де шағын көлемде тапсырыс берді. Maynard шекаралық қызметте жоғары бағаланды, бірақ Америка Азамат соғысы кезінде тек төрт АҚШ полкі ғана алғашқы үлгідегі Maynard мылтығымен қаруланған көрінеді. 1861 және 1863 жылдар аралығында тек 1-ші (кейін 4-ші) АҚШ, 9-шы Пенсильвания және 1-ші Висконсин кавалериясы ғана осы қаруды алды. Бұл, мүмкін, 1861 жылдың қаңтарында Массачусетс қару-жарақ компаниясының зауытының өртенуіне байланысты болды. 1863 жылы қайта жаңартылған зауыт АҚШ үкіметі үшін 20 000 дана қарапайым Maynard екінші үлгісінің карбинесін шығара бастады, бірақ жеткізілімдер 1864 жылдың маусымында басталды және 1865 жылдың мамырына дейін жалғасты. Нәтижесінде екінші үлгідегі Maynard мылтықтарының көптеген түрлері қолданысқа енбеді, бірақ олардың бір бөлігі 9-шы және 11-ші Индиана полктеріне және 11-ші Теннесси кавалериясына жетті. Кейбір оңтүстік штаттар 1860 жылдың соңы мен 1861 жылдың басында өздерінің штаттық әскерлері үшін Maynard мылтықтарын сатып алған. Соғыс кезінде Оңтүстік әскерлерінде шамамен 3000 Maynard болды, олардың көп бөлігі Флорида, Джорджия және Миссисипи бөлімшелерінде болды. Бірінші үлгідегі Maynard Конфедерацияның қару-жарақ ережелерінде ресми қару ретінде тізілген. Maynard ұзақ қашықтыққа дәлдігімен жақсы танымал болды және Конфедерация мергендері оны кеңінен пайдаланды, әсіресе Чарльстон қамалы кезінде. Maynard патрондары Конфедерацияда оңай өндірілді, бұл тұтқынға алынған Спенсер және Генри мылтықтарының күрделі ішкі жақтан қозғалмалы жиектерімен салыстырғанда үлкен артықшылық болатын. Maynard осы жаңа патрондарға оңай бейімделді және Азамат соғысынан аман қалған бірнеше патенттелген қаптамалы мылтықтардың бірі болды. Ол 1890 жылға дейін жоғары бағаланған орталықтан атылатын нысаналық және аң аулау мылтығы ретінде өндірісте болды.
The Springfield Armory manufactured a sample Maynard carbine in .48 caliber and it was tested in May 1856. The gun, fired at ranges from 100 to 500 yards, was considered the best breechloader tested. Subsequently, the cartridge's powder charge was raised from 30 to 40 grains, loaded behind a 343 grain lubricated bullet. Maynard and his financial backers founded the Maynard Arms Company in 1857, contracting the Massachusetts Arms Company to manufacture the new gun for civilian and military use. The guns, known as Maynards, were offered in .35 and .50 caliber, and could be purchased with interchangeable smoothbore shotgun barrels. A second army test resulted in a military contract for four hundred .50 caliber Maynard carbines, with the original long range aperture tang sight replaced with a barrel mounted open sight. The Revenue Cutter Service (later the United States Coast Guard) and United States Navy ordered smaller numbers. The Maynard was highly praised in frontier service, but only four U. S. regiments appear to have been armed with the first model Maynard during the American Civil War. Between 1861 and 1863 only the 1st (later 4th) U. S., 9th Pennsylvania, and 1st Wisconsin Cavalry received the gun. This may have been because the Massachusetts Arms Company's factory burned down in January 1861. Rebuilt by 1863 the factory began producing 20,000 of the simpler Second Model Maynard carbines for the U. S. government but deliveries did not begin until June 1864, continuing through May 1865. As a result, few of the second model Maynards saw service, although some reached the 9th and 11th Indiana regiments and the 11th Tennessee Cavalry. Some Southern states had purchased Maynards for their state militias in late 1860 and early 1861. About 3000 Maynards were in Southern hands during the war, mostly in Florida, Georgia, and Mississippi units. The First Model Maynard was listed as an official firearm in Confederate ordnance manuals. The Maynard had a good reputation for long range accuracy and Confederate sharpshooters made extensive use of it, especially during the Siege of Charleston. Maynard cartridges were easily manufactured in the Confederacy, in contrast to the complex internally primed rimfire cartridges of captured Spencer and Henry rifles. The Maynard was easily adaptable to these newer cartridges and it was one of the few patent breechloaders to survive the Civil War. It continued in production as a highly regarded centerfire target and hunting rifle until 1890.