Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рашид Жахан (25 тамыз 1905 – 29 шілде 1952) – үнді жазушысы және дәрігер, урду әдебиетімен және өткір әлеуметтік сын-ескертпелерімен танымал. Ол әңгімелер мен пьесалар жазды және Саджад Захир, Ахмед Әли және Махмұдуз Зафармен бірлесіп жазылған «Ангарей» (1932) жинағына үлес қосты. Өмірі бойы Жахан «Прогрессивті жазушылар қозғалысы» мен «Индия халық театры» қауымдастығының белсенді мүшесі болды. Жахан – ең алғашқы феминистердің бірі деп есептеледі және ол Үндістанның көрнекті коммунисі болды. Осы екі идеологиялық бағыт Жаханның өмірін және әдеби шығармашылығын рухтандырды.
Rashid Jahan (25 August 1905 – 29 July 1952) was an Indian writer and medical doctor known for her Urdu literature and trenchant social commentaries. She wrote short stories and plays and contributed to Angarey (1932), a collection of unconventional short stories written in collaboration with Sajjad Zaheer, Ahmed Ali, and Mahmuduz Zafar. During her lifetime, Jahan was an active member of the Progressive Writers' Movement and the Indian People's Theatre Association. Jahan has been called one of the first ever feminists and was a leading Indian Communist. These two schools of thought animated Jahan's life and literary output.
Ерте өмір
Рашид Жахан 1905 жылғы 25 тамызда Әлигархта дүниеге келді. Ол шейх Абдулла мен оның әйелі Бегум Вахид Жаханның жеті баласының үлкені болды. Оның әкесі Үндістанда әйелдерге ағылшын тілінде білім беруді дамытудың алғашқы қадамдарын жасады және Әлигарх Мұсылман университетінің жанында Әйелдер колледжін құрды. Шейх Абдулла сонымен қатар әйелдердің азаттығы мен білімін насихаттаған «Хатун» атты урду әдеби журналын басқарды, оған Жаханның анасы жиі материалдар жариялаған. Жаханның болашақ күйеуі Хамида Саидұзафар 1973 жылғы сұхбатында Рашид өзінің балалық шағы туралы былай деді: «Біз әйелдер білімінің төсегінде ұйықтап, әйелдер білімінің жамылғысымен жасырындық таныдық, санамызды ертеден-ақ осымен қамтып алдық». Жахан өзінің алғашқы әңгімелерін Изабелла Тоберн колледжінің «Чанд Багх Хроникасы» басылымы үшін жазды. Мирза Жаханның барлық кедей достары мен олардың отбасыларына аналық фигура болғанын айтады. Захир жинаққа 5 әңгіме, Әли екі, Жахан екі, ал Зафар бір әңгіме жазды. Жаханның «Ангарай» жинағына салған екі туындысы – «Дили ки Саир» («Делиге саяхат») және «Парде ке Пиче» («Параның артында»). «Дили ки Саир» – үш беттік монолог, онда Фаридабадтан келген Мәлика Бегум есімді мұсылман әйел достарына күйеуімен Делиге жасаған саяхаты туралы айтады. Бірақ күйеуі оны пойыз стансасында досымен кездесу үшін тастап кеткендіктен, әңгіме көбінесе баяндаушының теміржол платформасындағы оқиғаларды айтуынан тұрады. Ол жүктерінің үстінде отырып, аштықтан қиналып, күйеуінің үйге алып кетуін күтеді. Күйеуі келгенде, ол оған мейрамханадағы тамағынан қалған пури ұсынады және ол бас тартқанда ашуланады. «Парде ке Пиче» – екі әйелдің әңгімесі. Олардың бірі, Мұхаммед Бегум, көп рет жүкті болғандықтан ауырып қалды, күйеуімен некеде болған әр жылда қыз бала туып, күйеуі ұл мұрагерге талап қояды. Күйеуі оны жыныс мүшелеріне бірнеше операция жасауға мәжбүрлейді, оның мақсаты – ұл бала тудыру мүмкіндігін арттыру, бірақ Мұхаммедтің қарындасы және әңгімелесушісі Әфтаб Бегум ақырында әйел дәрігердің қызметін табады. Бұл дәрігер Бегумнің күйеуіне үнемі жүктілік Мұхаммедтің денсаулығын нашарлататынын ескертеді және оларға контрацепция қолдануды ұсынады. Алайда, бұл ұсынысқа құлақ аспайды, өйткені әңгіменің соңында Бегум ұл табады, ол соңғы сахнада көптеген үлкен қарындастарын жамандыққа ұшыратады.
Rashid Jahan was born on 25 August 1905 in Aligarh. She was the eldest of seven children born to Sheikh Abdullah and his wife Begum Wahid Jahan. Her father was a leading pioneer of women's English based education in India and established the Women's College, Aligarh at the Aligarh Muslim University. Sheikh Abdullah also ran the Urdu literary journal Khatun, which promoted women's emancipation and education, and to which Jahan's mother was a frequent contributor. As Jahan's future sister in law, Hamida Saiduzzafar, related in a 1973 interview, Rashid once said of her upbringing: ‘‘We have slept on the mattress of women's education and covered ourselves with the quilt of women's education from our earliest consciousness." Jahan wrote her first short stories for the Chand Bagh Chronicle, a publication of the Isabella Thoburn College. Mirza further relates that Jahan became a sort of mother figure for all the poor comrades and their families. Zaheer contributed 5 short stories to the collection, Ali two, Jahan two, and Zafar one. The two pieces that Jahan contributed to Angaaray were Dilli ki Sair ("A Trip to Delhi") and Parde ke Peeche ("Behind the Veil"). Dilli ki Sair is a three page monologue told from the perspective of a Muslim woman, Malika Begum of Faridabad, who is telling her friends about her trip to Delhi with her husband. However, as her husband left her at the train station to meet one of his friends, the story largely consists of the narrator relating the happenings on the railway platform as she sits on her luggage, starving, and waiting for her husband to take her home. When her husband does return, he offers her a puri, leftovers from his meal in a restaurant, and becomes angry when she refuses. Parde ke Peeche is a conversation between two women from affluent, sharif families. One of the women, Muhammadi Begum, has become sick due to multiple pregnancies, having given birth to a daughter every year that she has been married to her husband, who insists on a male heir. Her husband forces her to go through several operations on her sexual organs to make her more attractive and more capable of producing a boy, but Aftab Begum, Muhammadi's sister in law and interlocutor, eventually secures the services of a female doctor. This doctor warns Begum's husband that the continuous pregnancies are weakening the health of Muhammadi and suggests that the couple use birth control. This suggestion is clearly ignored, however, as by the end of the story, Begum has finally given birth to a boy, who is shown to mistreat his many elder sisters in the closing scene.
Аурат
Аурат – Рашид Джаханның 1937 жылы жазылған алты әңгімеден және осы атпен аталатын пьесадан тұратын жинақ. Екінші басылымы 1963 жылы, Рашид Джаханның әкесі Шейх Абдулланың тілегімен, оның өлімінен кейін жарық көрді.
Aurat was a 1937 collection of six short stories and the titular play written by Rashid Jahan. A second edition was published posthumously in 1963 at the behest of Jahan's father, Sheikh Abdullah.