Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Missa cantata (лат. "айтылатын месса") – Триденттік мессаның бір түрі, ол 1960 жылы ресми түрде діни қызметкерлерсіз, яғни диакон және субдиконсыз орындалатын әнмен қоса айтылатын месса ретінде анықталды.
Missa cantata (Latin for "sung Mass") is a form of Tridentine Mass defined officially in 1960 as a sung Mass celebrated without sacred ministers, i. e., deacon and subdeacon.
1960 жылға дейінгі атауы
Қасиетті Орынның 1906 жылғы 14 наурыздағы Қасиетті Риттерлер Конгрегациясының Жарлығы сияқты құжаттары Missa cantata sine Ministris (Министрлерсіз оқылған/айтылған месса) туралы айтты. Америка Құрама Штаттарындағы католик шіркеулері үшін 19 ғасырдағы Церемониялық (көбінесе 1884 жылғы Балтимордың үшінші толық мәжілісінің сұрауымен жарияланғандықтан "Балтимор Церемониялық" деп аталады) "Диакон мен Субдиаконсыз жоғары месса" деген атауды қолданды.
Documents of the Holy See such as the Decree of the Congregation of Sacred Rites of 14 March 1906 spoke of Missa cantata sine Ministris (Sung/Chanted Mass without the Ministers). The 19th century Ceremonial for the Use of the Catholic Churches in the United States of America (commonly called the "Baltimore Ceremonial" because published by request of the Third Plenary Council of Baltimore of 1884) used the name: High Mass without Deacon or Sub Deacon
Жіктеу
Балтиморлық рәсімдер мисса кантатасын жоғары месса ретінде жіктеді. Бірақ, 20 ғасырдың басындағы Католик энциклопедиясы керісінше, мисса кантатасының «шын мәнінде қарапайым месса екенін» айтады, себебі жоғары мессаның мәні музыкада емес, диякон мен субдиякон қызметкерлерінде. Тек бір ғана дін қызметкері бар және жоғары месса өткізу мүмкін емес шіркеулерде ғана, діни рәсімдерден алынған безендірулермен, ән салумен және (көбінесе) құрбандық иіссуымен (жексенбі және мереке күндері) мисса өткізуге рұқсат етіледі. 1960 жылы Папа Иоанн XXIII-нің Рубрикалар жинағы мисса кантатасын жоғары және қарапайым мессадан ажыратты. 271 нөмірінде ол миссаның формаларын былай анықтады:
The Baltimore Ceremonial thus classified the Missa cantata as a High Mass. The early 20th century Catholic Encyclopedia said, on the contrary, that a Missa cantata "is really a low Mass, since the essence of high Mass is not the music but the deacon and subdeacon. Only in churches which have no ordained person except one priest, and in which high Mass is thus impossible, is it allowed to celebrate the Mass (on Sundays and feasts) with most of the adornment borrowed from high Mass, with singing and (generally) with incense." In 1960, Pope John XXIII's Code of Rubrics distinguished the Missa cantata both from a high Mass and from low Mass. Under the number 271, it defined the forms of Mass as follows:
Салтанатты
Missa cantata 18-шы ғасырда пайда болды және католик емес елдерде диякон немесе субдиакон (немесе осы рөлдерді атқаруға болатын дін қызметкерлерінің) қызметтерін алу қиын болған жағдайларда қолдануға арналған. Ол, әдетте, жексенбі күндері мен маңызды мерекелерде Соғымды Миссаның орнына қолданылатын. Мисса cantata кезінде құрбан шалу үшін хош иіс заттарын қолдануға бастапқыда тыйым салынған, бірақ кейіннен бұл кеңінен қабылданды: "Ритуалдар қасиетті конгрегациясы бірнеше рет (9 маусым 1884 ж.; 7 желтоқсан 1888 ж.) Мисса cantata кезінде хош иіс заттарын қолдануға тыйым салды; алайда, бірнеше дін аймақтары үшін ерекшеліктер жасалды және оны қолдану қазір көбінесе рұхсат етіледі." Пастордың оқыған бөлімдері григориандық әнмен орындалуы керек. Хор бөлімдеріне арналған әуелгі музыкалық қойылымдар да қолданылуы мүмкін.
The Missa cantata came into use during the 18th century and was intended for use in non Catholic countries where the services of a deacon or a subdeacon (or clergy to fill these parts in the ceremony of the Mass) were not easily had. It was intended to be used in place of Solemn Mass on Sundays and major feast days. The use of incense at a Missa cantata was at first forbidden, but became general: "The Sacred Congregation of Rites has on several occasions (9 June 1884; 7 December 1888) forbidden the use of incense at a Missa Cantata; nevertheless, exceptions have been made for several dioceses, and the custom of using it is now generally tolerated." The parts sung by the priest are to be sung in Gregorian chant. More elaborate musical settings of the choir's parts may also be used.
Қазіргі жағдай
Римдік ритуалдағы әнделген және қарапайым мисса арасындағы қатаң шешім 1969 жылғы Римдік Миссальдың жаңа редакциясында жойылды. Римдік Миссальдың жалпы нұсқаулығында тіпті: «Евхаристиялық дұғаның нотасы бар бөліктерін священник ән салуы өте тиімді» делінген. «Ән салудың маңыздылығы» тақырыбында былай делінеді: «Сондықтан, мисса тойлауда ән салуға, халықтың мәдениеті мен әрбір діни жиынның қабілеттерін ескере отырып, ерекше мән берілуі керек. Барлық мәтіндерді ән салу міндетті емес болғанымен (мысалы, апта ішіндегі миссаларда), священниктер мен қауымның ән салуы сенбі және міндетті мерекелерде болуын қамтамасыз ету керек».
The rigid distinction between a sung Mass and a low Mass in the Roman Rite was abandoned in the 1969 revision of the Roman Missal. The General Instruction of the Roman Missal even states: "It is very appropriate that the priest sing those parts of the Eucharistic Prayer for which musical notation is provided." Under the heading "The Importance of Singing", it says: "Great importance should therefore be attached to the use of singing in the celebration of the Mass, with due consideration for the culture of the people and abilities of each liturgical assembly. Although it is not always necessary (e. g., in weekday Masses) to sing all the texts that are of themselves meant to be sung, every care should be taken that singing by the ministers and the people is not absent in celebrations that occur on Sundays and on holy days of obligation."