Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз композиторы (1932 жылы туған)
French composer (born 1932)
Элиан Радиг (24 қаңтар 1932 жылы туған) – француз электрондық музыка композиторы. Ол 1950-ші жылдары жұмыс істей бастады, ал алғашқы шығармалары 1960-шы жылдардың соңында таныстырылды. 2000 жылға дейін оның жұмысы негізінен ARP 2500 модульді синтезаторы және таспа арқылы жасалған. 2001 жылдан бері ол көбінесе акустикалық аспаптарға арналған шығармалар жазады.
Éliane Radigue (born January 24, 1932) is a French electronic music composer. She began working in the 1950s and her first compositions were presented in the late 1960s. Until 2000 her work was almost exclusively created with the ARP 2500 modular synthesizer and tape. Since 2001 she has composed mainly for acoustic instruments.
Өмірбаян
Радиг қарапайым саудагерлер отбасында дүниеге келіп, Париждің Лес-Халльс аймағында өсті. Оның өзінің туындылары жетіле келе, Шеффер мен Генри оның микрофонды кері байланысқа қолдануы мен ұзақ таспалық циклдарды пайдалануының (мысалы, «Vice Versa» және «Feedback Works 1969-1970» шығармаларында естілгендей) олардың идеалдарынан алшақтағанын байқады, алайда оның тәжірибесі олардың әдістерімен байланысын сақтап қалды.
Radigue was born in a modest family of merchants and raised in Paris at Les Halles. As her own work matured, Schaeffer and Henry felt that her use of microphone feedback and long tape loops (as heard in Vice Versa and Feedback Works 1969 1970) was moving away from their ideals, though her practice was still related to their methods.
1955-1957 жж.: Музыканың нақты түрінде шәкірттік
Радиг электроакустикалық музыкаға алғашқы білімін композитор Пьер Шефферден алды, оның музыкасы радио арқылы берілуі арқылы оған таныстырылды. Ортақ досы арқылы жеке кездескеннен кейін, Радиг 1955 жылы Париждегі Radiodiffusion Nationale студиясының тәжірибелік бөлімінде (Studio d'Essai) Шаффер мен Пьер Генриден музыка білімін бастады. Аталған оқу орнында Радиг нақты музыканың (musique concrète) бір бөлігі ретінде таспалық музыка техникаларын үйренді. Радиг, Musique Concrète зерттеу тобында жұмыс істеу тәжірибесін көз ашатын деп сипаттады, себебі ол кез келген дыбысты музыкалық санауға болатыны туралы идеямен танысты. Дегенмен, ол өзінің алғашқы музыкасын осы тәжірибемен салыстырып айтты, өйткені оның екі ұстазы да нақты музыка қағидаларын электрондық музыкадан артық көрді.
Radigue's initial education on electroacoustic music was from composer Pierre Schaeffer, to whom she was introduced via radio broadcasts of his music. After meeting him in person through a mutual friend, Radigue started her music education under Schaeffer and Pierre Henry at Studio d'Essai de la Radiodiffusion Nationale in Paris on 1955. At the institution, Radigue was trained on tape music techniques as a part of her education in musique concrète. Radigue described the experience of working in the Groupe de Recherche de Musique Concrète as eye opening, as it introduced her to the idea that any sounds were able to be considered musical. However, she also described her early music to be paralleled from the practice as both of her educators disfavored electronic music over musique concrète principles.
1960 жылдар: Таспаға кері байланыс
Радиг балаларының білімін қамтамасыз ету қажеттілігі туғандықтан Студия д'Эссайдан кетті. Студиялар мен жабдықтарға қолжетімділігін жоғалтқан соң, ол классикалық композиция, арфа және фортепиано салаларында музыкалық білім алды. 1967 жылы Радиг Пьер Генримен қайта байланысып, Studio Apsome-де оның ассистенты болып жұмыс істеуге кірісті. Осы кезеңде ол ленталық кері байланыс техникасына ерекше қызығушылық танытты, себебі ол ұзақ мерзімдегі ұсақ өзгерістердің дыбыстық бейнесіне сай келді. Бір жыл өткен соң Радиг жұмысынан кетіп, кәсіби музыкалық мансабын бастады, көбінесе таспаны өңдеумен айналысты.
Radigue left Studio d'Essai due to the need to support her children's education. As she lost access to studios and equipment, she pursued music education on classical composition, harp, and piano. In 1967, Radigue reconnected with Pierre Henry and started to work as his assistant at Studio Apsome. During this time, she developed a particular interest in tape feedback technique, as it fit her sonic vision of minuscule developments over an extended time. After a year, Radigue resigned and started her professional music career, primarily working within the tape editing medium.
1970-1990 жылдар: Синтезаторлармен тәжірибелер
1970 жылы Радиг Нью-Йорк университетінде Мортон Суботниктің орнатқан Бухла синтезаторында Лори Шпигельмен бірлесіп жұмыс істеген студияда алғашқы синтезаторлық музыкасын жасады. (Chry ptus осы кезеңге жатады.) Оның сол кездегі мақсаты – аналогты синтезаторлар мен магниттік таспаны пайдаланып, дыбыстың баяу, мақсатты түрде "ашылуын" құру болды. Ол бұл нәтижені бұрынғы одақтастары – француз музыкалық композиторларынан гөрі, сол кездегі Нью-Йорк минималистеріне жақын деп санады. Buchla және Moog синтезаторларын сынап көргеннен кейін, ол ARP 2500 синтезаторында өзінің ерекше дыбысын қалыптастыру үшін келесі 25 жылға арналған құралды тапты, бұл Adnos I (1974) шығармасымен басталды. Роберт Эшлидің шақыруымен Миллс колледжінде өткен премьерадан кейін, француз музыка студенттерінің тобы оған Тибет буддизмі туралы айтты, ол оны қызықтырып, Парижге оралған соң зерттей бастады.
Around 1970, Radigue created her first synthesizer based music in a studio she shared with Laurie Spiegel on a Buchla synthesizer installed by Morton Subotnick at NYU. (Chry ptus dates from this time.) Her goal at this point was to create a slow, purposeful "unfolding" of sound through the use of analogue synthesizers and magnetic tape, with results she felt to be closer to the minimal composers of New York at the time than to the French musique concrète composers who had been her previous allies. She experimented with Buchla and Moog synthesizers before finding in the ARP 2500 synthesizer the vehicle she would use exclusively for the next 25 years in forging her characteristic sound, beginning with Adnos I (1974). After that work's premiere at Mills College at the invitation of Robert Ashley, a group of visiting French music students spoke to her about Tibetan Buddhism, a subject she found fascinating and began investigating upon her return to Paris.
Буддизмнің ықпалы
Тибет буддизмін зерттегеннен кейін ол тез арада дінін өзгертіп, келесі үш жыл бойы өзінің гуруы Цуглак Маве Ванчуктың (Паво Ринпочедің оныншы инкарнациясы) басшылығымен оның ілімін ұстануға берілді. Ол композицияға оралып, бұрынғы жұмысын қайта бастады, бұрынғыдай жұмыс әдістері мен мақсаттарын қолданып, 1979 жылы Adnos II, ал 1980 жылы Adnos III шығармаларын аяқтады. Содан кейін, өзінің «Жүз мың ән» еңбегімен танымал, ұлы тибет йогы Миларепаға арналған шығармалар сериясы жарық көрді, бұл еңбек оның ілімінің негізін құрайды. Ол алдымен Миларепа әндерін, содан кейін осы ұлы шебердің өмірін бейнелейтін Джетсун Мила шығармасын жазды; осы шығармалардың жасалуын француз үкіметі қаржылады. 1980-жылдардың соңы мен 1990-жылдардың басында ол үш сағаттық бір шығармаға толыққандай берілді. Оның шедеврі саналатын Trilogie de la Mort 1998 жылы жарық көрді; алғашқы бөлімі, kyema Аралық күйлер, сананың алты күйінің үздіксіз ағынының жолын ұстанады. Бұл шығармаға «Бардо Тодол» (Тибет өлілер кітабы) және оның медитациялық тәжірибесі, сондай-ақ Цуглак Маве Ванчук пен оның ұлы Ив Арманның қазасы зор ықпал етті. Трилогияның алғашқы үштен бірі «Кима» Филл Ниблоктың XI лейблінде шыққан алғашқы жазбасы болды. AllMusic шолуында «Blue» Gene Tyranny Trilogie de la Mort-ті «электрондық музыканың терең шығармасы» деп сипаттады. 2001 жылы электр бас гитарашы және композитор Каспер Т. Топлицтің өтініші бойынша ол өзінің алғашқы инструменталды шығармасы Elemental II-ді жазды, осы шығарманы ол The Lappetites тобымен бірге қайта жұмыс істеді, бұл топқа Antye Greie/AGF, Kaffe Matthews және Ryoko Akama кірді. Ол 2005 жылы Quecksilber лейблінде олардың алғашқы альбомы Before the Libretto-ға қатысты. 2004 жылдан бері ол акустикалық аспаптарға арналған шығармалар жасауға берілді. Алдымен американдық виолончелист Чарльз Кертиспен бірге «Нальджорлақтың» бірінші бөлімі 2005 жылдың желтоқсан айында Нью-Йоркте тұңғыш рет орындалды, содан кейін АҚШ және Еуропа бойынша 25 концертте тағы орындалды. «Нальджорлақтың» екінші бөлігі екі бассет мүйізші Кэрол Робинсон мен Бруно Мартинес үшін 2007 жылдың қыркүйек айында Арау фестивалінде (Швейцария) жарық көрді. Үш музыкант «Нальджорлақтың» үшінші бөлігін Радигпен бірге аяқтады және толық шығарманы «Нальджорлак I, II, III» деп атап, 2009 жылдың 24 қаңтарында Бордода тұңғыш рет орындады. 2011 жылдың маусым айында ол гарпшы Родри Дэвис үшін жазған Occam I соло гарпқа арналған композициясы Лондонда тұңғыш рет орындалды. OCCAM циклының көптеген соло және ансамбльдік шығармалары одан кейін жарық көрді.
After investigating Tibetan Buddhism, she quickly converted and spent the next three years devoted to its practice under her guru Tsuglak Mawe Wangchuk (the tenth incarnation of Pawo Rinpoche), who subsequently sent her back to her musical work. She returned to composition, picking up where she left off, using the same working methods and goals as before, finishing Adnos II in 1979 and Adnos III in 1980. Then came a series of works dedicated to Milarepa, the great Tibetan yogi, known for his Hundred Thousand Songs representing the basis of his teaching. First she composed the Songs of Milarepa, followed by Jetsun Mila, an evocation of the life of this great master; the creation of these works was sponsored by the French government. In the late 1980s and early 1990s, she devoted herself to a singular three hour work. Considered to be her masterpiece, the Trilogie de la Mort was released in 1998; the first part kyema Intermediate states follows the path of the continuum of the six states of consciousness. The work was influenced as much by the Bardo Thodol (aka Tibetan Book of the Dead) and her meditation practice, as by the deaths of Tsuglak Mawe Wangchuk and of her son Yves Arman. The first third of the Trilogie, "Kyema", was her first recording to be released on Phill Niblock's XI label. In his AllMusic review, "Blue" Gene Tyranny described Trilogie de la Mort as a "profound work of electronic music". In 2001, on request from electric bassist and composer Kasper T. Toeplitz, she created her first instrumental work, Elemental II, which she took up again with The Lappetites, a laptop improvisation group comprising Antye Greie/AGF, Kaffe Matthews and Ryoko Akama. She participated in their first album Before the Libretto on the Quecksilber label in 2005. Since 2004 she has dedicated herself to works for acoustic instruments. First with the American cellist Charles Curtis, the first part of Naldjorlak was premiered in December 2005 in New York and later played in 25 concerts across the U. S. and Europe. The second part of Naldjorlak for the two basset horn players Carol Robinson and Bruno Martinez, was created in September 2007 at the Aarau Festival (Switzerland). The three musicians completed the third part of Naldjorlak with Radigue and premiered the complete work, "Naldjorlak I,II,III", in Bordeaux on January 24, 2009. In June 2011 her composition for solo harp Occam I, written for the harpist Rhodri Davies, was premiered in London. Numerous solos and ensemble pieces in the OCCAM cycle have followed.