Люк Феррари: Музыкалық инноватор және конкретті музыканың шебері
Luc Ferrari
Люк Феррари (1929-2005) – француз композиторы, musique concrète мен электроакустикалық музыканың негізін қалаушы. GRMC мүшесі, Шаффер және Генримен жұмыстасқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Люк Феррари (5 ақпан 1929 жыл - 22 тамыз 2005 жыл) – итальяндық тегі бар француз композиторы және musique concrète мен электроакустикалық музыканың пионері. Ол RTF-ның Музыкалық зерттеулер тобының (GRMC) негізін қалаушы мүшесі болды және Пьер Шеффер мен Пьер Генри сияқты композиторлармен бірге жұмыс істеді.
Luc Ferrari (5 February 1929 – 22 August 2005) was a French composer of Italian heritage and a pioneer in musique concrète and electroacoustic music. He was a founding member of RTF's Groupe de Recherches Musicales (GRMC), working alongside composers such as Pierre Schaeffer and Pierre Henry.
Өмірбаян
Феррари Парижде дүниеге келді және өте жас кезінде музыкамен шұғылдана бастады. Ол Альфред Кортодан фортепиано, Оливье Мессьеннен музыкалық талдау, ал Артур Хонеггерден композицияны оқыды. Оның алғашқы туындылары еркін атоналды болды. Жас кезінде туберкулез ауруына шалдыққандықтан, пианист ретіндегі мансабы үзіліске ұшырады. Содан бері ол негізінен музыкалық композицияға ден қойды. Осы ауру кезінде ол радиоқабылдағышпен танысып, Шёнберг, Берг және Веберн сияқты пионерлермен қарым-қатынас жасау мүмкіндігіне ие болды. 1954 жылы Феррари радиодан естіген және оған үлкен әсер еткен Эдгард Вареземен кездесу үшін АҚШ-қа сапар шекті. Бұл оған зор ықпал етті, «Дезерт» шығармасындағы таспа бөлігі Феррариге өз музыкасында магниттік таспаны пайдалануға шабыт берді. 1958 жылы Пьер Шеффер және Франсуа Бернард Машпен бірлесіп «Groupe de Recherches Musicales» тобын құрды. Ол әлемнің түкпір-түкпіріндегі оқу орындарында сабақ берді, сондай-ақ кино, театр және радио салаларында жұмыс істеді. 1960 жылдардың басында Феррари «Hétérozygote» атты жұмысын бастады – бұл драмалық повествотиваны ұсыну үшін қоршаған ортаның дыбыстарын пайдаланатын магниттік таспаға жазылған шығарма. Амбиенттік жазбаларды қолдану Ферраридің музыкалық тілінің ерекше белгісіне айналды. Ферраридің «Presque rien» No. 1 «Le Lever du jour au bord de la mer (1970)» шығармасы өзінің түрінде классика болып саналады. Бұл туындыда Феррари Югославияның жағажайындағы қоршаған ортаның дыбыстарын бір күн бойы жазып алып, монтаждау арқылы оны небәрі 21 минутқа дейін қысқартты. Бұл Джон Кейдждің музыка әрқашан біздің айналамызда болады деген идеясын бекітетіндей, егер біз оны тыңдау үшін тоқтасақ, оны түсінетіндей болды. Феррари таспалық шығармаларымен қатар, тек аспаптық музыка жазуды да жалғастырды. Ол сонымен қатар репетиция кезіндегі заманауи композиторлар туралы бірқатар деректі фильмдер түсірді, олардың ішінде Оливье Мессиан мен Карлхайнц Штокхаузен де бар. Феррари 2005 жылдың 22 тамызында Италияның Ареццо қаласында 76 жасында дүние салды.
Ferrari was born in Paris, and was trained in music at a very young age. He studied the piano under Alfred Cortot, musical analysis under Olivier Messiaen, and composition under Arthur Honegger. His first works were freely atonal. A case of tuberculosis in his youth interrupted his career as a pianist. From then on he mostly concentrated on musical composition. During this illness he had the opportunity to become acquainted with the radio receiver, and with pioneers such as Schönberg, Berg, and Webern. In 1954, Ferrari went to the United States to meet Edgard Varèse, whose Déserts he had heard on the radio, and had impressed him. This seems to have had a great effect on him, with the tape part in Déserts serving as inspiration for Ferrari to use magnetic tape in his own music. In 1958 he co founded the Groupe de Recherches Musicales with Pierre Schaeffer and François Bernard Mâche. He taught in institutions around the world, and worked for film, theatre and radio. By the early 1960, Ferrari had begun work on his Hétérozygote, a piece for magnetic tape which uses ambient environmental sounds to suggest a dramatic narrative. The use of ambient recordings was to become a distinctive part of Ferrari's musical language. Ferrari's Presque rien No. 1 'Le Lever du jour au bord de la mer (1970) is regarded as a classic of its kind. In it, Ferrari takes a day long recording of environmental sounds at a Yugoslavian beach and, through editing, makes a piece that lasts just twenty one minutes. It has been seen as an affirmation of John Cage's idea that music is always going on all around us, and if only we were to stop to listen to it, we would realise this. Ferrari continued to write purely instrumental music as well as his tape pieces. He also made a number of documentary films on contemporary composers in rehearsal, including Olivier Messiaen and Karlheinz Stockhausen. Ferrari died in Arezzo, Italy on 22 August 2005, at age 76.