Жапон режиссері Кодзи Вакамацу және оның шығармашылығы

Кіріспе

Жапондық режиссер Кодзи Вакамацу (若松孝二) – жапондық кинорежиссер, «Ангелдердің шаттығы» (天使の恍惚) және «Кет, кет, екінші рет перізшаһ» (ゆけゆけ二度目の処女) сияқты пинку-эйга фильмдерін түсірген. Ол сонымен қатар Нагиса Ошиманың «Сезімдер әлемі» (1976) атты даулы фильмінің жасалуына көмектесті. Ол «қызғылт фильмдер жанрындағы ең маңызды режиссер» және «1960-шы жылдардағы Жапонияның жетекші режиссерлерінің бірі» деп есептеледі. 2010 жылы түсірген «Көбелек» фильмі 60-шы Берлин халықаралық кинофестивалінде «Алтын аю» сыйлығына ие болды. Вакамацу якузаға айналудан бұрын, құрылысшы сияқты бірнеше төмен мәртебелі жұмыстарда жұмыс істеді, «Токионың Шинжуку ауданындағы Ясума гуми кланының мүшесі» болды.

Мансап

1963-1965 жылдары ол студия үшін 20 эксплоатациялық фильм түсірді, олар сол кездегі сенсациялық тақырыптарға негізделген. Ол 1964 жылы Тэцудзи Такэтидің «Күнгі арманы» фильмінің табысынан кейін «қызғылт» фильмдер жанрына қызығушылық танытты. Nikkatsu өзінің «Кабинеттегі қаңқа» (壁の中の秘事) (сонымен қатар «Қабырға артындағы құпиялар» деп те аталады) (1965) фильмін 15-ші Берлин халықаралық кинофестиваліне ұсынды, ал фильм әлі де жапондық кино рейтингтік комиссиясы Eirin-нің қарауында болды. Бұл ұсыныс Eirin-нің тексеруінен өткенге дейін үкімет үшін екі есе ұят болды, өйткені «қызғылт» фильмдер, тіпті отандық кинематографияның басым жанры ретінде пайда болса да, сыншылардың назарына немесе халықаралық экспортқа лайық деп саналмайтын. Фильм фестивальде қызу қабылданады, бірақ Nikkatsu үкіметтің жазалау шараларынан қорқып, оны отандық деңгейде кеңінен таныстырмады. Осыдан көңілі қалған Вакамацу студиядан шығып, өз компаниясын құрды. Вакамацудың 1960-шы жылдардың аяғындағы тәуелсіз фильмдері өте төмен бюджетті болды, бірақ көбінесе көркемдік тұрғыдан жасалған жұмыстар, әдетте жыныстық қатынас және саяси хабарлармен араластырылған зорлық-зомбылық туралы. Кейбір сыншылар бұл фильмдер цензуралық даулардан туындаған тегін жарнама жасау үшін үкіметті қасақана қоздыру деп болжайды. Оның фильмдері әдетте 1,000,000 иеннен (шамамен $5,000) кем шығынға түсірілді, бұл шығынды қысқарту шараларын қажет етті, соның ішінде локациядағы түсірілім, бір реттен түсірілім және табиғи жарық. Оның алғашқы фильмдері әдетте қара-ақ түсті, кейде театралды әсер үшін түстермен жарылады. Оның алғашқы өзі түсірген фильмі «Жұмырша жасырын аңшылық жасайды» (胎児が密猟する時) болды, бұл фильмде әйелді ұрлап, азаптап, жыныстық қатынасқа түсетін ер адам туралы әңгімеленеді. Фильмнің қорқынышты, клаустрофобиялық атмосферасына флешбэктер, қолмен ұсталатын камера, екі бөлме мен дәлізден ғана тұратын орындар қосылады. «Жыныстық қатынастың босқыны» (性の放浪) Имамураның «Адам жоғалады» (1967) романының пародиясы болды. Вакамацудың фильмінде ер адам Токиодағы отбасын тастап, әр түрлі жыныстық іс-әрекеттерге бару үшін саяхаттайды. Ол үйге оралғанда, оның әйелі жоғалған күйеуін іздеу туралы Имамураның деректі фильмінде ойнайтынын біледі. «Құқық бұзушы періштелер» (犯された白衣) фильмінің желісі АҚШ-та сегіз медбике студенті өлтірілген Ричард Спек оқиғасына негізделген. «Жапондық зорлаушының қараңғы тарихы» (日本暴行暗黒史) Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Жапониядағы сериялық зорлаушылық оқиғасына негізделген. «Go, Go Second Time Virgin» (ゆけゆけ二度目の処女) сол жылы Мэнсон отбасы жасаған Tate LaBianca кісі өлтірулеріне негізделген. «Секс Джек» (性賊) романымен ол «революциялық қозғалыстарға үкімет үшін жұмыс істейтін кенелердің қалай кіріп жатқанын көрсетуге тырысты». Оның ең көп бағаланған фильмдерінің бірі — «Қасиетті ана Каннон» (聖母観音大菩薩), ол «заманауи кинодағы метафора мен символизмді қолданудың мәтіндік үлгісі» деп аталды. «Бірлік Қызыл Армия» (фильм) (United Red Army) «Асама Сансо оқиғасына» негізделген. Бұл фильмнің ұзақ және қатал бөлігіне жапондық радикалды солшылдықтың өз-өзіне қол жұмсауына әкелген саяси жағдай туралы ұзақ деректі фильм кіреді. Көптеген табысты және сынға ие «қызғылт» фильмдерді түсірген кезде Вакамацу жас режиссерлерге осы салада жұмыс істеудің алғашқы тәжірибесін беруімен танылды. Вакамацудың алғашқы мансабына көмектескендер арасында Банмей Такахаши, Генджи Накамура және Кан Мукай бар. 2010 жылы түсірген «Кетерпилар» фильмі 60-шы Берлин халықаралық кинофестивалінде «Алтын аю» сыйлығына ие болды. 2011 жылы танымал романист және саяси белсенді Юкио Мисиманың соңғы күндері туралы жаңа фильм жарық көрді, ол 1970 жылдың 25 қарашасындағы Ичигая оқиғасына әкелген оқиғалар ағынына назар аударды. «11.25 Jiketsu No Hi, Mishima Yukio To Wakamonotachi» [11.25自決の日、三島由紀夫と若者たち] атты фильмде Мишима рөлін жапондық актер Арата ойнайды. Фильм 2012 жылғы Канн кинофестивалінде Un Certain Regard секциясында жарысқа түсті.

Between 1963 and 1965, he directed 20 exploitation films for the studio, based on sensational topics of the day. He became interested in the Pink Film genre after the success of Tetsuji Takechi's 1964 Daydream. Nikkatsu submitted his Skeleton in the Closet (壁の中の秘事) (also known as Secrets Behind the Wall) (1965) to the 15th Berlin International Film Festival while the film was still under review by Eirin, the Japanese film rating board. This submission before passing Eirin's review was doubly embarrassing for the government since pink films, though already emerging as the dominant domestic cinematic genre, were not regarded as worthy of critical attention or international export. The film received an enthusiastic reception at the festival, but Nikkatsu, fearful of governmental retaliatory action, gave it a low profile domestic release. Disappointed, Wakamatsu quit the studio to form his own company. Wakamatsu's independent films of the late 1960s were very low budget, but often artistically done works, usually concerned with sex and extreme violence mixed with political messages. Some critics have suggested that these films were an intentional provocation to the government, in order to generate free publicity resulting from censorship controversies. His films were usually produced for less than 1,000,000 yen (about $5,000), necessitating extreme cost cutting measures including location shooting, single takes, and natural lighting. His early films were usually in black and white with occasional bursts of color for theatrical effect. His first self produced film was The Embryo Hunts In Secret (胎児が密猟する時), a story of a man who kidnaps, tortures and sexually abuses a woman until she finally escapes and stabs him to death. Freeze frames, flash backs, hand held camera and locations limited to two rooms and a hallway add to the film's disturbing, claustrophobic atmosphere. Vagabond of Sex (性の放浪) was a parody of Imamura's A Man Vanishes (1967). In Wakamatsu's film, a man leaves his family in Tokyo to travel and engage in various sexual escapades. When he returns home he finds out that his wife is starring in Imamura's documentary about her search for her missing husband. Violated Angels (犯された白衣) was based on the murder of eight nursing students in the U. S. by Richard Speck. Dark Story of a Japanese Rapist (日本暴行暗黒史) was based on a serial rapist case in Japan after World War II. Go, Go Second Time Virgin (ゆけゆけ二度目の処女) is loosely based on the Tate LaBianca murders by the Manson Family in the same year. With Sex Jack (性賊), he tried "to show how the revolutionary movements are always infiltrated by the moles working for the government". One of his most critically esteemed films is Sacred Mother Kannon (聖母観音大菩薩), which has been called a "'text book example' for the use of metaphor and symbolism in contemporary cinema." United Red Army (film) (United Red Army) was based on the "Asama Sansō incident". Long and harsh, this movie includes a long documentary part about the political background that led to this tragedy and the self destruction of the Japanese radical left. While directing many successful and critically praised Pink Films, Wakamatsu also became known for giving young filmmakers their first experience in working in the industry. Among those whose early careers were helped by Wakamatsu are Banmei Takahashi, Genji Nakamura and Kan Mukai. His 2010 film, Caterpillar, competed for the Golden Bear at the 60th Berlin International Film Festival. In 2011, a new film on the last days of acclaimed novelist and political activist Yukio Mishima, focusing on the stream of events leading to the so called Ichigaya incident of November 25, 1970, was announced as being on its stage of full completion. The film entitled 11.25 Jiketsu No Hi, Mishima Yukio To Wakamonotachi [11.25自決の日、三島由紀夫と若者たち] features Japanese actor Arata as Mishima. The film competed in the Un Certain Regard section at the 2012 Cannes Film Festival.

Өлім

Вакамацу 12 қазанда Токиода үйіне қайтып бара жатқанда такси шауып, 17 қазанда 2012 жылы қайтыс болды. Ол бюджеттік мәжілістен кейін келе жатқан еді, онда жапондық ядролық лобби және Tepco туралы фильм жасау жоспары талқыланды.