Бостон қалалық әкімшілігі: 1969 жылдан бергі тарихы

Кіріспе

Бостон қалалық әкімдігі, Массачусетс штаты 1969 жылдан бері

Бостон қалалық әкімдігі – Бостон қаласының әкімшілік орталығы, Массачусетс штаты. Оған Бостон мэрінің және Бостон қалалық кеңесінің кеңселері кіреді. Қазіргі ғимарат 1968 жылы ескі қалалық әкімдіктің функцияларын қабылдау үшін салынды. Оны «Каллман МакКиннелл & Ноулз» және «Кэмпбелл, Олдрич & Нулти» архитектуралық фирмалары, ал инженерлік жұмыстарды «ЛеМессуриер Консультанттары» жүзеге асырды. Қалалық әкімдік, оны қоршаған алаңдармен бірге, Үкімет орталығы кешенінің құрамына кіреді. Бұл жоба 1960-шы жылдардағы Бостон қаласын қайта құрудың маңызды бір бөлігі болды, осы бағытта қала тұрғын үйлер мен бизнес орталықтарын бұзды. Ғимарат кеңінен сынға ұшырап, кейде әлемдегі ең жаман ғимараттардың бірі деп аталады. Оның бұзылуы туралы талаптар құрылыс аяқталмас бұрын да жиі айтылып келді. Архитекторлар мен сыншылар оны өте жақсы жұмыс деп бағалап, 1976 жылғы сауалнамада кәсіби сәулетшілер Бостон қалалық әкімдігін американдық сәулет өнерінің он ең мақтан тұтатын жетістігінің бірі деп атады.

Дизайн

Бостон қалалық әкімшілік ғимаратын Колумбия университетінің профессоры Герхард Каллман жобалаған, ол Kallmann McKinnell & Knowles компаниясын құрған. 1962 жылы олар ғимараттың құрылысына арналған халықаралық екі кезеңді байқауда жеңіске жетті. Олардың жобасы, көрнекті сәулетшілер мен кәсіпкерлерден құралған қазылар алқасы тарапынан 256 үміткердің ішінде таңдалды. Бұл жоба, көптеген өзге үміткерлердің дәстүрлі дизайнынан (жақсы жабысқан, тегіс сыртқы қабырғалары бар геометриялық пішіндермен сипатталатын) өзгешелік танытып, ғимараттың ішкі функцияларын көрсететін, қатаң, консольдік бетонды пішіндермен ерекшеленді. Кең кірпіш алаңда орналасқан қалалық әкімшілік ғимараты қала басқармасы үшін ашық және қолжетімді орын құру мақсатымен жобаланды. Ең көп қолданылатын қоғамдық кеңістіктер – кеңес палатасы, кітапхана және қала әкімінің кеңсесі – бір қабат жоғары орналасқан, ал әкімшілік кеңселер жоғарыда, жоғарғы қабаттардың қайталанатын тіректерінің артында орналасқан. Көптеген мемлекеттік ғимараттар монументалдыққа баса назар аударатын кезде, сәулетшілер Бостонның тарихи қаласында орналасқан заманауи азаматтық демократияның батыл мәлімдемесін жасауға тырысты. Сәулетшілер Ле Корбюзьенің, әсіресе, жоғарғы қабаттары консольдік, ашық бетонды құрылымы және қоғамдық және жеке кеңістіктерді ұқсас түсіндіруі бар Сент-Мари де Ла Турет монастырының үлгісін алды. Олар сонымен қатар орта ғасырлық және Ренессанс дәуіріндегі итальяндық қалалық үйлер мен қоғамдық кеңістіктерге, сондай-ақ 19 ғасырдың Бостонының батыл граниттік құрылыстарына (мысалы, Александр Паррис салған Квинси нарығына) назар аударды. Дизайн элементтерінің көптегені классикалық дизайн элементтерінің абстракциясы ретінде қарастырылды, мысалы, бетон бағаналардың үстіндегі қуыстар мен анташ. Каллман, МакКиннелл және Ноулз Бостонның тағы екі сәулет фирмасымен және бір инженерлік фирмамен бірігіп, 1963 жылдан 1968 жылға дейін жүргізілген құрылысқа жауапты "Бостон қалалық әкімшілік ғимаратының сәулетшілері мен инженерлері" консорциумын құрды. Сәулетшілер қалалық әкімшілік ғимаратын эстетикалық және функционалдық тұрғыдан үш бөлікке бөлді. Ғимараттың ең төменгі бөлігі, ішінара төбеге кіріктірілген кірпішпен қапталған негізі, қалалық басқарманың төрт деңгейлі кеңселерінен тұрады, онда көпшілікке кең қолжетімділік бар. Кірпіш көбінесе осы бөлімнің сыртқы жағына көшті, ал ішкі жағында карьерлік плитка сияқты материалдармен үйлестірілді. Бұл терракота өнімдерін пайдалану ғимараттың Бостонның бастапқы еңістерінің бірінде орналасуымен байланысты, бұл ашық, кірпішпен төселген алаңда және Бостонның тарихи кірпіш сәулетімен байланысты, ол көршілес Сирс Крессент блогында және Конгресс көшесінен өтетін Блэкстоун блогында көрінеді. Қалалық әкімшілік ғимаратының ортаңғы бөлігінде сайланған лауазымды тұлғалар орналасқан: қала әкімі, қалалық кеңес мүшелері және кеңес палатасы. Бұл ішкі кеңістіктердің үлкен көлемі және сыртқа қарай жылмасуы, ғимараттың тереңіне жасырылғаннан гөрі, маңызды қоғамдық функцияларды көрермендерге ашып көрсетеді және қала мен оның басқармасы арасындағы визуалды және символдық байланыс құруға бағытталған. Бұл алаңнан жоғары орналасқан бетонды қоршалған құрылымдардың шағын қаласының әсерін береді: маңызды азаматтық іс-шараларды өткізуге арналған кең кеңістіктер. Консольдер сыртқы бағаналармен қолдалады, олар 14 фут (4 метр) және 28 фут (9 метр) арасындағы қашықтықта орналасқан, олар болатпен нығайтылған. Жоғарғы қабаттарда қалалық кеңселер орналасқан, оларды әкімшілік және жоспарлау бөлімдері сияқты көпшілік жиі бармайтын мемлекеттік қызметкерлер пайдаланады. Бюрократиялық сипат стандартталған терезелердің орналасуында көрінеді, олар алдын ала құйылған бетонды желбезектермен бөлінеді, бұл қазіргі заманғы кеңсе ғимараттарына тән ашық кеңсе жоспарына ие. (Осы кеңістіктің көп бөлігін жеке кеңселерге бөлу осы қабаттардың желдету проблемаларына әкелді.) Кірпіш негізінің жоғарғы бөлігі қалалық әкімшілік ғимаратының төртінші қабатын алаңмен байланыстыратын биік аула ретінде жобаланған. Қауіпсіздік мәселелеріне байланысты қалалық шенеуніктер соңғы жылдары аулаға және Конгресс көшесі мен алаңға шығатын сыртқы баспалдақтарға кіруді шектеді. Аула кейде шаралар өткізу үшін ашылады (мысалы, 1986 жылы Бостон Селтикс командасының жеңісін тойлау). 2001 жылғы 11 қыркүйектегі шабуылдан кейін қауіпсіздік шаралары күшейтілді. Алаңға қараған солтүстік кіреберіс кедергілермен және велосипед тіректерімен жабылды. Алдыңғы және артқы кіреберістерден кіретін барлық келушілер металл детектордан өтуге тиіс. Қалалық әкімшілік ғимараты негізінен орнында құйылған және алдын ала құйылған портланд цементінен және кейбір тас қалау материалдарынан салынды. Ғимаратта қолданылған бетонның шамамен жартысы алдын ала құйылған (шамамен 22 000 жеке компонент), ал қалған жартысы орнында құйылған бетоннан тұрады. Құрылымдағы барлық бетон, бағаналардың бетонынан басқа, жеңіл, ірі таспен араластырылған. Ғимараттың көп бөлігі бетоннан жасалған болса да, алдын ала құйылған және орнында құйылған бетон түрлі түстері мен текстураларымен ерекшеленеді. Мысалы, орнында құйылған элементтер, бетонды қалыптау үшін шырша ағашынан жасалған қалыптарға құйылғандықтан, олар дөңгелек және кедір-бүдыр текстуралы, ал алдын ала құйылған элементтер, мысалы, фермалар мен тіреулер, тегіс және таза беттерді алу үшін болатты қалыптарға орналастырылған. Бұл айырмашылық қолданылған цемент түрлерінен де туындайды: сыртқы орнында құйылған бөліктер I типті цементтен жасалған, ол ақшыл түсті цемент, ал сыртқы алдын ала құйылған компоненттер II типті цементтен жасалған, ол қара түсті цемент. Ғимараттың негізі кірпіш, Уэльс карьерлік плиткасы, махагон қабырғалары және қара бетонмен қара түсті. Ғимарат жоғары қарай көтерілген сайын, жалпы түс ағарады, себебі жеңіл бетон қолданылады.

Boston City Hall was designed by Gerhard Kallmann, a Columbia University professor, who co founded Kallmann McKinnell & Knowles. In 1962, they won an international, two stage design competition for the building. Their design, selected from 256 entries by a jury of prominent architects and businessmen, departed from the more conventional designs of most of the other entries (typified by pure geometrical forms clad with sleek curtain walls) to introduce an articulated structure that expressed the internal functions of the buildings in rugged, cantilevered concrete forms. While hovering over the broad brick plaza, the City Hall was designed to create an open and accessible place for the city's government, with the most heavily used public activities all located on the lower levels directly connected to the plaza. The major civic spaces, including the Council chamber, library, and Mayor's office, were one level up, and the administrative offices were housed above these, behind the repetitive brackets of the top floors. At a time when monumentality was typically considered an appropriate attribute for governmental architecture, the architects sought to create a bold statement of modern civic democracy, placed within the historic city of Boston. While the architects looked to precedents by Le Corbusier, especially the monastery of Sainte Marie de La Tourette, with its cantilevered upper floors, exposed concrete structure, and a similar interpretation of public and private spaces, they also drew from the example of Medieval and Renaissance Italian town halls and public spaces, as well as from the bold granite structures of 19th century Boston (including Alexander Parris' Quincy Market immediately to the east). Many of the elements in the design have been seen as abstractions of classical design elements, such as the coffers and the architrave above the concrete columns. Kallmann, McKinnell, and Knowles collaborated with two other Boston architectural firms and one engineering firm to form the "Architects and Engineers for the Boston City Hall" as the entity responsible for construction, which took place from 1963 to 1968. The architects designed City Hall as divided into three sections, aesthetically and also by use. The lowest portion of the building, the brick faced base, which is partially built into a hillside, consists of four levels of the departments of city government, where the public has wide access. The brick largely transfers over to the exterior of this section, and it is joined by materials such as quarry tile inside. The use of these terra cotta products relates to the building's location on one of the original slopes of Boston, expressed in the open, brick paved plaza, and also to historic Boston's brick architecture, seen in the adjoining Sears Crescent block and the Blackstone Block buildings across Congress Street. The intermediate portion of City Hall houses the public elected officials: the Mayor, the City Council members, and the Council Chamber. The large scale and the protrusion of these interior spaces on the outside, instead of being buried deep within the building, reveal the important public functions to the passers by and are intended to create a visual and symbolic connection between the city and its government. The effect is of a small city of concrete sheltered structures cantilevered above the plaza: large forms that house important civic activities. The cantilevers are supported by exterior columns, spaced alternately at 14 feet (4 m) and 28 feet (9 m), which are steel reinforced. The upper stories contain the city's office space, which are used by civil servants not visited frequently by the public, such as the administrative and planning departments. The bureaucratic nature is reflected in the standardized window patterns, separated by pre cast concrete fins, with an open office plan typical of modern office buildings. (The subsequent enclosure of much of this space into separate offices contributed to the ventilation problems of those floors.) The top of the brick base was designed as an elevated courtyard melding the fourth floor of the city hall with the plaza. Security concerns caused city officials in recent years to block access to the courtyard and the outdoor stairways to Congress Street and the plaza. The courtyard is occasionally opened up for events (such as the celebration of the Boston Celtics championship in 1986). After the September 11 attacks in 2001, security was further increased. The north entrance, facing the plaza, was barricaded with jersey barriers and bicycle racks. All visitors entering the front and the back entrances must pass through metal detectors. City Hall was constructed by using mainly cast in place and precast Portland cement concrete and some masonry. About half of the concrete used in the building was precast (roughly 22,000 separate components), and the other half was poured in place concrete. All of the concrete in the structure, except that of the columns, is mixed with a light, coarse rock. While the majority of the building is created using concrete, precast and poured in place concrete are distinguishable by their different colors and textures. For example, cast in place elements are coarse and grainy textured because the concrete was poured into fir wood frames to mold it, and precast elements, such as trusses and supports, were set in steel molds to gain smooth, clean surfaces. This distinction also originates from the different types of cement used: the exterior poured in place pieces are of type I cement, a lightly colored cement, while the exterior precast components use type II cement, a dark colored cement. The base of the building is dark with brick, Welsh quarry tiles, mahogany walls, and darker concrete. As the building ascends, the overall color lightens, as lighter concrete is used.

Қабылдау

Бостон қалалық әкімшілігіне деген халықтың пікірі әлі де қатыгездікпен екіге бөлінген. Құрылысты одан әрі пайдалануға қатысты пікірлер мен қарсы пікірлер саясаткерлерден, жергілікті баспасөзден, дизайн мамандарынан және жалпы халықтан күшті қарсылық тудырады. Мишленнің "Жасыл жол көрсеткіші" қалалық әкімшілікке екі жұлдыз берді, онда ғимарат "1968 жылы құрылысы аяқталғаннан бері Бостонның даулы архитектуралық ескерткіштерінің бірі болып табылады" делінген. 2019 жылы ғимараттың 50 жылдығы оң және теріс пікірлерге себеп болды. 2021 жылғы Бостон мэр сайлауында мэрлікке кандидат Андреа Кэмпбелл, Джон Баррос және Ким Джейн оның жөнінде жағымсыз пікір білдірді, Аннисса Эссайби Джордж бейтарап болды, ал Мишель Ву оң пікір білдірді.

Оң

Ғимараттың сәулетін бағалауға сәулет стилінің өзгеруінің әсері болғанмен, сол кездегі ғимаратты бірқатар сәулетшілер, сондай-ақ кәсіби қауымдастық – Америка сәулетшілер институты мақтап, 1969 жылы оған Құрмет сыйлығын берген. Қазіргі заманғы мақтаудың бір мысалы – «Нью-Йорк Таймс» газетінің сыншысы Ада Луиза Хакстеблдің пікірі: «Бостондықтар осы маңызды ғимаратта сапа іздеді де, тапты». Тарихшы Уолтер Мьюр Уайтхилл: «Бұл Бостонның өз уақыты мен орны үшін жасалған ең жақсы ғимараты» деп жазды. Дәстүрге қайта оралуды қалайтын сарапшылар, кішкентай құрылымдардың тартымды элементтерін үлкейту немесе оларды көптеп қайталау арқылы әдемі ғимарат жасалмайтынын түсінбейді. Архитектор, педагог және жазушы Донлин Линдон «Бостон глобусы» газетінде: «Бостон қалалық әкімханасы оның жасалуындағы нақтылық, айқындық және қиялдың күшінен туындайтын беделге ие» деп жазды. Архитектура тарихшысы Дуглас Шанд Туччи, «Бостонда салынған: қала және қала маңы, 1800–2000» кітабының авторы, қалалық әкімхананы «Американың ең маңызды ескерткіштерінің бірі» және «екінші ғасырдағы Бостонның ең ұлы ғимараты» деп атады. Сюзан және Майкл Саутворт «AIA Бостон нұсқаулығында» «сыйлық алған қалалық әкімхана сәулетшісінің беделін арттырып, бүкіл елдегі ұқсас ғимараттарға шабыт берді» деп жазды. Стилистикалық тұрғыдан алғанда, кейбір сарапшылар қалалық әкімхананы брутализм архитектурасының көрнекті үлгісі деп санайды. Ол Architecture Week-тің филиалы Great Buildings Online сайтындағы «Ең ұлы ғимараттар» тізіміне енген. Сонымен қатар, 1976 жылы Америка сәулетшілер институты ұйымдастырған, АҚШ-тың ең ұлы ғимараттарына қатысты тарихшылар мен сәулетшілердің жүз жылдық сауалнамасында Бостон қалалық әкімханасы алтыншы орынды иеленді. 2010 жылы Бостон мэрі Меньо қалалық әкімхананы сату мүмкіндігін талқылағанда (қараңыз төменде), ұсынысқа қарсы болғандар ғимараттың ықпалы, дизайнының ерекшелігі және 1960 жылдары Бостонның жаңаруының символы ретінде мақтады. Ғимаратты қолдаушылар Бостонның ескерткіш комиссиясына оны ескерткіш ретінде тағайындау туралы өтініш жасады, оған сәулет сыншысы Джейн Холц Кей, Қоғамдық бақтың достарының президенті Генри Ли және басқалар қол қойған хаттар қоса берілді. «Бостон глобусы» газетінде ғимараттың маңыздылығын мойындаған редакциялық мақалалар жарияланды. Архитектура сыншысы Ада Луиза Хакстебл «The Wall Street Journal» газетінде жарияланған мақаласында Бостон қалалық әкімханасына көрсетілген немқұрайлылықты Йель университетінің осыған ұқсас қиын брутализм ескерткіші – сәулетші Пол Рудольфтің Өнер және сәулет ғимаратын қалпына келтірумен салыстырды. 2009 жылы қалалық әкімхананың бастапқы дизайн сызбаларының ірі көрмесі, қазіргі уақытта Historic New England мұрағатының бөлігі болып табылатын, Вентворт технология институтында ұйымдастырылды. 2015 жылы «Boston Globe» газетінің жазушысы Данте Рамос: «Егер біз Геройлық дәуір архитектурасының мәңгілік құндылығын көре алсақ, онда біз батылдыққа үміт арта аламыз және тым ұялудың кемшіліктерін тани аламыз» деп жазды. 2018 жылы «Boston Magazine» қалалық әкімхананы қаладағы 100 ең жақсы ғимараттар тізімінде бірінші орынға қойды. 2019 жылы Энтони Флинттің эссесінде қалалық әкімхана «әдемі және табысты архитектуралық жұмыс» екені айтылды. 2019 жылы ғимараттың 50 жылдығына орай ескерткіш пин шығарылды. Мерейтой жылында жазылған эссесінде сәулетші Аарон Бетски қалалық әкімхана «үкіметтің өзінің дұрыс деп санайтыны үшін күресуге дайындығының соңғы нақты мысалы, яғни жалпыға ортақ игілік үшін» екенін жазды.

While assessment of the building's architecture has been influenced by the vagaries of changing architectural style, the building at the time was acclaimed by some architects as well as by the professional association, American Institute of Architects, which gave the building its Honor Award in 1969. Representative of the contemporary praise was the opinion of The New York Times critic Ada Louise Huxtable, who wrote that "in this focal building Boston sought, and got, excellence." Historian Walter Muir Whitehill wrote that
"it is as fine a building for its time and place as Boston has ever produced. Traditionalists who long for a revival of Bulfinch simply do not realize that one does not achieve a handsome monster either by enlarging, or endlessly multiplying, the attractive elements of smaller structures." Architect, educator, and writer Donlyn Lyndon wrote in The Boston Globe, "Boston City Hall carries an authority that results from the clarity, articulation, and intensity of imagination with which it has been formed." Architectural historian Douglass Shand Tucci, author of Built in Boston: City and Suburb, 1800–2000, called City Hall "one of America's foremost landmarks" and "arguably the great building of twentieth century Boston." In the AIA Guide to Boston, Susan and Michael Southworth wrote that "the award winning City Hall had established its architect's reputation and inspired similar buildings across the nation." Stylistically, City Hall is considered by some to be a leading example of Brutalist architecture. It is listed among the "Greatest Buildings" by Great Buildings Online, an affiliate of Architecture Week. Additionally, in a 1976 Bicentennial poll of historians and architects regarding the United States' greatest buildings, sponsored by the American Institute of Architects, Boston City Hall received the sixth most mentions. When Boston's Mayor Menino stirred controversy in 2010 with a discussion of selling City Hall (see below), opponents of the proposal expressed praise of the building for its influence, design originality, and symbolism as a marker of Boston's rebirth in the 1960s. Supporters of the building applied to the Boston Landmarks Commission for its designation as a landmark, with supporting signatures and letters from architecture critic Jane Holtz Kay, Friends of the Public Garden President Henry Lee, and others. The Boston Globe published editorials recognizing the building's importance. Architecture critic Ada Louise Huxtable wrote an article published in The Wall Street Journal in which she contrasted the poor treatment of Boston City Hall with Yale University's recent sympathetic restoration of its similarly challenging Brutalist landmark, the Art and Architecture Building by architect Paul Rudolph. In 2009 a major exhibition of the original design drawings for City Hall, now part of the archive of Historic New England, was mounted at the Wentworth Institute of Technology. In 2015, Boston Globe columnist Dante Ramos wrote that "if we see the enduring value in Heroic era architecture, we can also hope for a measure of boldness — and recognize the downside of being too timid." In 2018, Boston Magazine ranked City Hall as #1 on its list of the 100 best buildings in the city. A 2019 essay by Anthony Flint argued that City Hall is "an elegant, successful work of architecture." In 2019, a commemorative pin was produced in honor of the building's 50th anniversary. In an essay written during the anniversary year, architect Aaron Betsky wrote that City Hall "is one of the last concrete examples of government willing to fight for what it thinks is right, which is, or should be, or common good."

Теріс

Көпшілік ақпарат құралдары, оның ішінде «Бостон глобусы» мен «Телеграф» газеттері Сити-холлды «әлемдегі ең сұм ғимарат» деп санайды. 1960 жылдары қала әкімі Джон Ф. Коллинз жоба алғаш таныстырылғанда таңырқап, «Бұл не?» деп сұраған екен. Сити-холл кейбір бостондықтардың, сондай-ақ ғимараттың өз қызметкерлерінің де наразылығын тудырады. 2006 жылы оны қараңғы және жағымсыз көрініс деп сипаттағандар болды. Мұндай пікірлердің себебі – Бостон қаласындағы 1960 жылдардағы бетон модернизмінің көптеген мысалдарына қарсы реакция. Ғимараттың танымалдылығы 1970-ші және 1980-ші жылдары Жаңа Англияда модернизмнен дәстүрлі және постмодерн стильдерге көшуімен азайды. Ғимарат енді жаңа болмай, сәулет монументалдығының маңызы төмендеді, ал «жаңа» дәуір мен «жаңа» Бостон идеясы ескірді. Стильдегі өзгерістер саяси өзгерістермен бірге жүрді, Кевин Уайттың әкімдігі аяқталды. 11 қыркүйекке жасалған терактіден кейін, ғимараттың баспалдақтары мен алаңындағы азаматтық орталық және қоғамдық кеңістік ретіндегі мақсаты өзгерді, себебі қауіпсіздік кедергілері мен көптеген кіреберістердің жабылуы арқасында қоғамдық қолжетімділік шектелді. Келесі әкімшіліктер орталықтандырылған биліктен гөрі аудандарға көбірек назар аударғандықтан, қаржыландыру Сити-холлдан алыстатылды. Бостон қоғамдық кітапханасымен салыстырғанда, кейбір пайдаланушылар мен жұмыскерлер Сити-холлды жағымсыз және функционалды емес деп тапты. Оған қатысты жергілікті журналдарда әзілдер айтылып жүр. Ғимараттың күрделі ішкі кеңістіктері мен кейде шатастыратын жоспары сапалы бағыттау, белгілер, графика немесе жарықтандыру арқылы түзетілмеді. 2006 жылы бір комментатор: «Менің ойымша, оны толығымен алып тастау керек, жаңартудың қажеті жоқ, қайта жабдықтаудың немесе бейімдеудің де қажеті жоқ» деп жазды. 2008 жылы Virtualtourist саяхат агенттігінің онлайн-дауыс беруі нәтижесінде ғимарат «әлемдегі ең сұм ғимарат» деп танылды. Көптеген жаңалықтар бұл атауды қолдады, ал қала әкімі Том Менино оны ұзақ жылдар бойы туризмді дамытуға пайдалы деп есептеді. 2013 жылы «Бостон глобусы» газетіндегі Пол МакМорроудың мақаласында бұл ғимарат «қаладағы ең нашар ғимарат» деп сипатталып, оны бұзу ұсынылды. 2016 жылы Boston Globe газетінде «Бостонның сәтсіздіктері, қателіктері және кемшіліктері» тақырыбында жарияланған мақалада Сити-холл «іштен жарылып, тіс тартылып қалған тіс сияқты» деп суреттелді.

Popular news media considers City Hall the "world's ugliest building", including the Boston Globe and the Telegraph. In the 1960s, Mayor John F. Collins reportedly gasped as the design was first unveiled, and someone in the room blurted out, "What the hell is that?" City Hall is very unpopular with some Bostonians, as it is with some employees of the building. In 2006 some described it as a dark and unfriendly eyesore. In part, such opinions are a reaction against greater Boston's numerous examples of concrete modernism from the 1960s. The building's popularity declined as the tide turned away from modernism in New England to more traditional and post modern styles in the 1970s and 1980s. The building was no longer new, architectural monumentality fell out of favor, and the idea of a "new" era and a "new" Boston became old fashioned. The changes in style coincided with political changes, as Kevin White's mayoral administration ended. Following the September 11 attacks, the environment changed from what had been intended as a civil center and community space on the stairways and plaza around the building as public access was sharply reduced by the erection of security barriers and closing of numerous entrances. Under subsequent administrations, which focused on neighborhoods rather than the center city, and decentralization instead of centralized civic power, funding was funneled away from City Hall. Compared to the Boston Public Library, some users and occupants have found City Hall to be unpleasant and dysfunctional. It has been the butt of jokes in some local magazines. The structure's complex interior spaces and sometimes confusing floor plan have not been mitigated by quality wayfinding, signage, graphics or lighting. In 2006, a commentator wrote that, "I believe it's only a matter of time, and it will have to be totally removed, not modified, not retrofitted, not adapted." In 2008, the building was voted "World's Ugliest Building" in an online poll by the travel agency Virtualtourist. A number of news outlets picked up that moniker, and Mayor Tom Menino adopted it during his long tenure as a boon to tourism. A 2013 essay by columnist Paul McMorrow in the Boston Globe described it as "the worst building in the city" and advocated demolition. A 2016 Boston Globe essay about "Boston flops, flubs, and failures" said City Hall was "cracking internally like a dead molar waiting to be pulled.

Плаза

Қалалық әкімшілік алаңының төңірегіндегі алаң да уақыт өте келе ұқсас бағалау өзгерісін бастан өткерді. Оның ішке кіре қонған су тастағышы, ағаштар мен күлдіреуіш шатырлы үстелдері алғашқы жылдары көп адамды қызықтырса да, соңғы кезде бұл кеңістік дизайн және қала құрылысы тұрғысынан мәселелі деп танылды. Алаңға қатысты пікірлердің алуандығын көрсету үшін, 2004 жылы «Қоғамдық кеңістіктер жобасы» оны жүздеген үміткердің арасынан әлемдегі ең нашар қоғамдық алаң деп атады және оны өзінің «Намыссыздықтар залына» қосты. Алайда, 2009 жылы «Мәдени ландшафт қоры» өз көрмесі мен басылымында қалалық әкімшілік алаңын 13 ұлттық «Модернизмнің кереметтерінің» бірі ретінде көрсетті. Қалалық әкімшілік алаңын жандандыруға жасалған бірнеше әрекеттердің нәтижесі шамалы өзгерістерге ғана әкелді, себебі қиындық, ішінара, қалалық, штаттық және федералдық деңгейлерде көптеген келісімдерді алу қажеттігінде болды.

Ұсынылған өзгерістер

2001 жылы қала әкімшілігінің бірқатар қызметкерлері «ғимарат ауруы синдромынан» зардап шегіп жатқандарын айтты. Алайда, қала жалдаған кеңесшілер «ғимарат бойынша немесе жекелеген ауа сапасы мәселелерін анықтаған жоқ». 2006 жылдан бері қала әкімшілігін өзгерту немесе оны бұзып, басқа жерде жаңа ғимарат салу туралы бірнеше ұсыныс жасалды. 2006 жылдың 12 желтоқсанында Бостон мэрі Томас Менино қазіргі қалалық әкімдік пен іргелес алаңды жеке дамытқыштарға сатуды және қалалық үкіметті Оңтүстік Бостонға көшіруді ұсынды. Оның жоспарлары аясында 2007 жылдың сәуірінде Бостон ескерткіштер комиссиясы сәулетшілер мен сақтаушылар тобы қолдаған ғимаратты қалалық ескерткіш деп жария ету туралы петицияны қарады. 2008 жылдың 10 шілдесінде ескерткіш комиссиясының өкілі ғимаратты ескерткіш ретінде тану туралы петиция зерттеу үшін қабылданғанын, ғимаратқа ескерткіш мәртебесі берілгенін күтіп отырғанын мәлімдеді. «Қала әкімшілігі үшін» азаматтар тобының мүшелері мэрия Мениноның Оңтүстік Бостон жағажайында жаңа қала әкімшілігін салу жоспарына қарсы болды, себебі бұл ондаған мың қала тұрғындары үшін үлкен қиындықтар тудыратын болар еді. 2008 жылдың желтоқсанында Менино Үлкен экономикалық дағдарыс басталған кезде қала әкімшілігін көшіру жоспарын тоқтатты, «Мен қазіргі уақытта осындай ауқымды жобаны саналы түрде іске асыра алмаймын» деді. Бостон қалалық әкімшілігінің «Достары» атты жақтас тобы қала әкімшілігін сақтау және жақсарту, сондай-ақ алаңды күзеуге қолдау көрсету үшін құрылды. 2010 жылы Бостон сәулетшілер қоғамы қала әкімшілігін өзгерту идеялары бойынша конкурс өткізді. 2011 жылдың наурыз айында ғимарат пен оны қоршаған алаңды қайта қарау жоспары жарияланды. Бостон мэріне үміткер Мартин Дж. Уолш қала әкімшілігі ғимаратын аралас мақсаттағы дамыту үшін сатуды ұсынды. Бірақ сайлаудан кейін Уолш мұндай сатуды іске асырмады. 2015 жылы Бостон қаласы ғимарат пен қала әкімшілігі алаңын өзгерту идеяларын жинау үшін «Қала әкімшілігін қайта ойлау» бағдарламасын іске қосты. 2017 жылы Гетти қоры қала әкімшілігі мен оның алаңын сақтау және жақсарту жолдарын зерттеу үшін Бостонға 120 000 доллар көлемінде грант берді. Қор соңғы жылдары «халық пікірінің өзгеруін» байқады, «көптеген тұрғындар бұл жерді қаланың маңызды бөлігі деп қабылдады». Саффолк университетінің профессоры Гарри Бартник ғимаратты жылырақ, қауіпсіз және энергия тиімділігін арттыру үшін әртүрлі түсті шыны қабықпен жабуды ұсынды. 2015 жылдың тамызында бір дамытқыштан ас үйді жөндеуге берілген сыйлықты қаржылық бақылаушы сынға алды. 2016 жылдың қаңтарында мэр Уолш ғимараттың сыртына жаңа LED шамдар орнату жоспарларын жариялады. «Біз қонақжайлы және жанды қала әкімшілігі алаңын құруға бейілдіміз», - деді Уолш. Шамдар 2016 жылдың қазан айында жақылды. Бостондық Utile фирмасы жобалаған кең ауқымды жөндеу жұмыстары 2018 жылы аяқталды. Жөндеу жұмыстарына жаңа қауіпсіздік және күту залдары, кофе стенді, жаңа шамдар және жаңа көрсеткіштер кірді. 2017 жылы Гетти қоры қалаға ғимараттың тарихын зерттеу және жөндеу стратегиясын ұсыну үшін 120 000 доллар көлемінде грант берді. Зерттеу нәтижесінде 327 беттен тұратын Бостон қалалық әкімшілігінің сақтауды басқару жоспары 2021 жылы жарияланды. Бұл зерттеу Бостонның сақтау одағы мен docomomo us ұйымдарынан сыйлықтар жеңіп алды.

In 2001, some City Hall workers complained that they were suffering from sick building syndrome. However, consultants hired by the city "did not identify any building wide or acute air quality issues." Since 2006, a number of proposals have been made to modify City Hall or to demolish it and replace it with a new building on another site. On December 12, 2006, Boston Mayor Thomas Menino proposed selling the current city hall and adjacent plaza to private developers and moving the city government to a site in South Boston. Amid his plans, in April 2007, the Boston Landmarks Commission reviewed a petition to make the building a city landmark, supported by a group of architects and preservationists. On July 10, 2008, a Landmarks Commission official said that the petition to designate the building as a landmark had been accepted for study, giving the building pending landmark status. Members of the group Citizens for City Hall also opposed Mayor Menino's plan to build a new City Hall on the South Boston waterfront because it would be a major inconvenience for tens of thousands of city residents. In December 2008, Menino suspended his plan to move City Hall as the Great Recession set in, stating, "I can't consciously move ahead on a major project like this at this time." An advocacy group, Friends of Boston City Hall, was established to help develop support for preserving and enhancing City Hall and improving the Plaza. In 2010, the Boston Society of Architects held a competition for ideas for modifying City Hall. In March 2011, plans were announced to rethink the building and its surrounding plaza. While a candidate for Mayor of Boston, Martin J. Walsh called for the sale of City Hall for mixed use redevelopment. But after his election, Walsh did not pursue such a sale. In 2015, the City of Boston launched a "Rethink City Hall" program to gather ideas for changes to the building and to City Hall Plaza. The Getty Foundation awarded Boston a grant of $120,000 in 2017 to study ways to preserve and enhance City Hall and its plaza. The Foundation noted "a shift in public sentiment" in recent years, "with many residents now embracing the site as a key feature of the city fabric." Suffolk University professor Harry Bartnick proposed that the building should be enclosed in a variegated glass sheath to make it more welcoming, less intimidating, and improve its energy efficiency. In August 2015, a developer's donations for a kitchen renovation was criticized by a fiscal watchdog. In January 2016, Mayor Walsh announced plans to install new LED lighting on the exterior of the building. "We are committed to creating a welcoming, lively City Hall Plaza," Walsh said. The lights were turned on in October 2016. A more extensive set of renovations, designed by the Boston firm Utile, was completed in 2018. The renovations included new security and seating areas in the lobby, a coffee kiosk, new lighting, and new signage. In 2017, the Getty Foundation awarded the city a $120,000 grant to study the building's history and to propose a strategy for renovations. The result of the study, a 327 page Boston City Hall Conservation Management Plan, was published in 2021. The study won awards from the Boston Preservation Alliance and docomomo us.

Жақын жердегі оқиғалар

Қалалық әкімдік Бостонның орталық аймағындағы Үкімет орталығында орналасқан. Қалалық әкімдікке жапсарлас алаң кейде шерулер мен митингтерге, ал ең есте қаларлығы, Бостон Селтикс, Бостон Брюинс, Нью-Ингланд Патриоттары және Бостон Ред Сокс сияқты аймақтың чемпиондық спорт командаларының құрметке толы қарсы алулары үшін пайдаланылады. 1976 жылы Елизавета II патшайымның екі жүз жылдық сапары барысында алаңдағы көпшілік оны Ескі Мемлекеттік ғимараттан қалалық әкімдікке дейін, әкіммен түскі асты жеуге бара жатып қарсы алды. 2013 жылдан 2016 жылға дейін қалалық әкімдік алаңында Бостон шақыру музыка фестивалі өтті. 2016 жылдың қарашасынан бері алаңда Бостон қысы атты мерекелік тақырыбындағы сауда орталығы орналасқан, онда коньки тебу айдыны және басқа да мерекелік шаралар жыл сайын қарашадан қаңтарға дейін өткізіледі.