Кіріспе
Француз дипломаты және тарихшысы (1771–1841)
Луи Пьер Эдуард, Барон Биньон (3 қаңтар 1771, Ла-Майеррай-сюр-Сен – 6 қаңтар 1841) – француз дипломаты және тарихшысы.
Өмірбаян
Луи де Биньон Сейн теңізінің Ла-Мейлерэй-сюр-Сен қаласында бояушының ұлы болып дүниеге келді. Ол жақсы білім алғанмен, француз революциялық соғыстарының басында қарапайым сарбаздық шеннен жоғары көтеріле алмады. Алайда, 1797 жылы генерал Гюэ оның ерекше қабілеттерін сыртқы істер министрі Таллеранның назарына жеткізді, соның нәтижесінде ол дипломатиялық қызметке қабылданды. Швейцария және Цизальпин Республикасындағы елшіліктерде қызметтенгеннен кейін, 1799 жылы Берлиндегі француз елшілігіне атташе болып тағайындалды, үш жылдан соң ол іскерлік өкіл болды. 1804 және 1806 жылдар аралығында Кассельде өкілетті министр ретінде Рейн конфедерациясын құруға белсенді қатысты. Йена шайқасынан кейін Пруссияға мемлекеттік жерлер мен қаржының әкімшісі ретінде оралды. Ваграм шайқасынан кейін Австрияда да осындай қызмет атқарды. 1810 жылдың соңында Варшавада француз резиденті болып тағайындалды және бірнеше жыл бойы Ұлы Герцогстықтың істерін басқарды. Польша үшін конституция жобасын дайындаумен айналысқан кезде, 1812 жылғы оқиғалар осы жұмысты тоқтатты. Биньон одақтастар тарапынан қысқа мерзімге қамауға алынып, Наполеонның құлауын көру үшін Францияға оралды. Жүз күнде ол қайтадан Наполеонның қызметіне кірді, ал Ватерлоо шайқасынан кейін атқару комиссиясының сыртқы істер министрі ретінде 1815 жылғы 3 шілдедегі Сен-Клу конвенциясына қол қойды, осылайша Париж одақтастарға берілді. Биньон 1817 жылы депутаттар палатасына сайланғанға дейін қоғамдық өмірге қатыспады, онда ол 1830 жылға дейін отырды, әр түрлі үкіметтердің реакциялық саясатына қарсы тұрды. Оның зор беделі мен дипломатиялық тәжірибесі континенттік одақтастардың саясатын сынаған шабуылдарына айрықша мән берді, оның екі еңбегі ерекше назар аударды: Du congrès de Troppau ou Examen des prétentions des monarchies absolues à l’égard de la monarchie constitutionnelle de Naples (Париж, 1821) және Les Cabinets et les peuples depuis 1815 jusqu’à la fin de 1822 (Париж, 1822). Оның партиясын билікке әкелген шілде революциясы Биньонның қызметке уақытша оралуына әкелді. Ол Луи Филипптің бірінші үкіметінде бірнеше апта бойы сыртқы істер министрі, содан кейін мемлекеттік білім министрі болып қызмет етті. Алайда, Францияның сыртқы саясатына жауапкершілік беру идеясы Луи Филипптің биліктегі күштердің ықыласына ұмтылу қажеттілігіне байланысты іске аспады, себебі Биньонның ашық жазбалары оларды ренжіткен еді. 1831 жылы депутат болып сайланған және 1839 жылы теңдестер палатасының мүшесі болған ол саясаттан көбінесе бас тартып, өзінің маңызды еңбегіне, «Наполеон тұсындағы Франция тарихына» (10 том, 1829–1838, содан кейін 4 өлімнен кейінгі том, 1847–1850) арнады. Бұл тарих, барлық замандас баяндамаларының шектеулеріне қарамастан, басқа жерде кездеспейтін көптеген мәліметтерді қамтиды және Наполеонның билігінің кейінгі тарихы үшін ең танымал дереккөздердің бірі болып табылады. Наполеон өсиетімен Биньонға 100 000 франк берді және оған «1792 жылдан 1815 жылға дейінгі француз дипломатиясының тарихын жазуды» тапсырды, бірақ ақша берілген жоқ.