Швейцария Федералдық сарайы

Кіріспе

Швейцария парламенті мен үкіметі ғимараты

Федералды сарай – Швейцария Федералды Ассамблеясының (заң шығарушы орган) және Федералды Кеңестің (атқарушы орган) орналасқан Берндегі ғимарат. Бұл Швейцария үкіметі мен парламентінің орналасқан жері. Ғимарат тікелей ұзындығы бар симметриялық кешен. Ол елдегі ең маңызды тарихи ғимараттардың бірі саналады және Швейцарияның ұлттық маңызы бар мәдени мүліктерінің тізіліміне енгізілген. Ол Берннің ескі қаласының оңтүстік-батысында орналасқан, бір-бірімен байланысты үш ғимараттан тұрады. Федералды Ассамблеяның екі палатасы – Ұлттық Кеңес және Штаттар Кеңесі Бундесплацтағы парламент ғимаратында жиналады. Федералды сарайдың ең көне бөлігі – батыс қанаты (алғаш "Бундес Ратус", кейін "Бундесхаус Вест" деп аталған), 1852 жылдан 1857 жылға дейін Якоб Фридрих Студер басшылығымен салынған. Бұл ғимарат федералды әкімшілік, үкімет және парламентті бір шатыр астында біріктірді. 1884 жылдан 1892 жылға дейін Ханс Вильгельм Ауер басшылығымен кеңістік мәселелерін шешу үшін шығыс қанаты ("Бундесхаус Ост") салынды. Ауердің басшылығымен 1894-1902 жылдар аралығында жобаны аяқтау үшін орталықтағы парламент ғимараты салынды. ХХІ ғасырдың басында Федералды сарайды толыққанды жөндеу жұмыстары алғаш рет жүргізілді. Бундесгаздегі батыс қанатында Федералды әкімшіліктің екі департаментінің бас кеңсесі орналасқан, сондай-ақ Федералды канцлерлік және Парламент кітапханасы да осы жерде. Федералды Кеңес те осы жерде өзінің отырыстарын өткізеді. Тағы екі департаменттің бас кеңсесі Кочергассадағы шығыс қанатында орналасқан. Екі қанаттың қарапайымдылығы олардың әкімшілік ғимараттар ретіндегі негізгі мақсатына сәйкес келеді, бұл нео-Ренессанс стилінде салынған, портигі мен әсерлі күмбезі бар монументалды парламент ғимаратына қарсы қояды. Швейцарияның тарихы, конституциялық негіздері және мәдени әртүрлілігіне негізделген символикасы бар, сондай-ақ елдің барлық аймақтарынан алынған тас парламент ғимаратын ұлттық ескерткіш ретінде көрсетеді.

The Federal Palace is a building in Bern housing the Swiss Federal Assembly (legislature) and the Federal Council (executive). It is the seat of the government of Switzerland and parliament of the country. The building is a listed symmetrical complex just over long. It is considered one of the most important historic buildings in the country and listed in the Swiss Inventory of Cultural Assets of National Importance. It consists of three interconnected buildings in the southwest of Bern's old city. The two chambers of the Federal Assembly, the National Council and Council of States, meet in the parliament building on Bundesplatz. The oldest part of the Federal Palace is the west wing (then called "Bundes Rathaus", now "Bundeshaus West"), built from 1852 to 1857 under Jakob Friedrich Studer. The building united the federal administration, government and parliament under one roof. To solve pressing space problems, the east wing ("Bundeshaus Ost") was built from 1884 to 1892 under Hans Wilhelm Auer. Under Auer's direction, the parliament building in the center was erected between 1894 and 1902 to conclude the project. At the beginning of the 21st century, the first comprehensive renovation of the Federal Palace took place. The west wing on Bundesgasse is the headquarters of two departments of the Federal Administration, and houses the Federal Chancellery and the Parliamentary Library; the Federal Council also holds its meetings here. Two other departments have their headquarters in the east wing on Kochergasse. The sobriety of the two wings corresponds to their main purpose as administrative buildings, contrasting with the more monumental parliament building constructed in neo Renaissance style with a portico and a striking dome. The rich artistic decoration whose symbolism is based on the history, constitutional foundations and cultural diversity of Switzerland, as well as stone used from all parts of the country, underline the character of the parliament building as a national monument.

Орналасуы және қалалық жіктелуі

Федералды сарай Ескі қаланың оңтүстік-батыс шетінде, ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұралық орны, Марзили (Бернер кварталы) беткейінің бекінісі, Федералды терраса деп аталады. Ғимарат кешені 300 метрден астам ұзындықта орналасқан және үш бөліктен тұрады: де батыс федералды сарайы, Bundesplatz-дегі Парламент ғимараты және Kochergasse-дегі федералды сарай шығысы. Шығыс федералды сарай шығыстан батысқа қарай тігілген болса, ғимараттың басқа екі бөлігі оңтүстік-батысқа қарай сәл бұрышталған. Өлшемі мен үстемдігіне қарамастан, Федералды сарай фасадтарында Бернер Сандштейні қолданылуының арқасында қала көрінісімен үйлеседі. Ескі қаладағы басқа ғимараттар да осы құрылыс материалынан жасалған, ол жасыл-сұр түсті. Федералды сарайдың батысында бұрынғы Бернерхоф, ал шығысында Белльвью сарайы орналасқан, ол сонымен қатар мемлекеттік қонақтардың ресми резиденциясы болып табылады. Федералды сарайдан басқа, Берн кантоналдық банк ғимараты және Швейцария Ұлттық банкінің ғимараты федералды алаңға шектес. Марзили ауданына апаратын Марзили фуникулерының тау станциясы Бундестеррассада Батыс Федералды сарай мен Бернерхоф арасында орналасқан. Барокко шебері Франц Берннің жоспарларына сәйкес 1718 және 1724 жылдар аралығында салынған Берннің ескі университеттік ауруханасы бүгінгі Шығыс Федералды сарайдың орнында тұрды. 1888 жылы аурухана бұзылған кезде ортағасырлық Санкт-Михаэль-цур-Инсель монастырының қабырғаларының қалдықтарымен бірге еврейлердің қабір тасы табылды, ал 1901 жылы Бундесплац құрылған кезде тағы бірі ашылды. Бұл қабір тастар 1294 жылы яһудилер қуылғаннан кейін иеліктен алынып, сатылған зиратқа (Judenkilchhof) тиесілі болған. Бұл оқиғаны еске алу үшін 2009 жылдың қыркүйегінде осы жерге ақпараттық тақта орнатылды.

Бастапқы орны

Қазіргі Швейцарияның федералды мемлекеті 1848 жылдың 12 қыркүйегінде федералды конституция күшіне енген кезде құрылды, бірақ ұлттың астанасының орналасқан жері белгісіз қалды. 28 қарашада Федералдық Ассамблея Бернді федералды қала және федералды биліктің ордасы ретінде таңдады (дегенмен, бүгінгі күнге дейін Швейцарияның заң жүзінде астанасы жоқ). Үкімет, парламент және федералдық әкімшілікті орналастыруға жарамды орталық ғимарат болмағандықтан уақытша шешімдер қабылдау қажет болды. Федералдық кеңес Эрлахерхофта жиналды; Ұлттық кеңес 1821 жылы салынған, «казино» деп белгілі музыка залында, ал қажет болған жағдайда Берн қалалық әкімшілігінің ғимаратында жұмыс істеді; ал Штаттар кеңесі Rathaus zum Äusseren Stand-та отырды. Федералдық сот және әкімшілік Ескі қаладағы әртүрлі ғимараттарға көшті. Де – қаланың азаматтарын және күшті патрициатты (Берн) білдіретін, сондай-ақ сол кездегі жоғары муниципалитет болып табылатын қоғамдық корпорация. Олардың ассамблеясы Берннің федералды қала ретінде сайлануын аз дауыспен мақұлдады. Сонымен қатар, парламент және үкімет ғимаратын салу жауапкершілігін 15 жыл бұрын құрылған муниципалитетке жүктеді. Федералдық үкіметтің өз ғимараттарын салуға құқығы болмады, бірақ бұл шешім либералды күштердің азаматтық қоғамның саяси ықпалын әлсірету процесін жеделдетті. Бұл процесс 1852 жылы де-ге автономияны берумен және мүлікті бөлумен (активтерді бөлу) аяқталды. 1849 жылдың ақпан айында Федералдық кеңес қалалық билікке орталық ғимарат салуға қолайлы жерлерді іздестіруді тапсырды. Ғимаратта парламенттің екі палатасының залдары, Федералдық кеңестің кеңселерi, 96 кеңсе және канцлердің пәтері орналасуы тиіс болды. Бірнеше ұсыныс негізінде Федералдық кеңес «казиноның» жанындағы, Ескі қаланың оңтүстік жиегінде және Ааре өзеніне қарай төмендейтін беткейдің жоғарғы бөлігінде орналасқан қалалық ағаш қоймасының аумағын таңдады. 1850 жылдың 8 сәуірінде муниципалитет кеңесінің ұйымдастыруымен Федералдық қала ғимараты үшін сәулеттік конкурс басталды. Берн азаматтарына қосымша қарыз бен арнайы салықтар салудан сақтану үшін тендер қатаң үнемділікке және шығындарды азайтуға бағытталды. Ғимараттың сәнділігімен қатар, мүмкіндігінше функционалды және қарапайым болуы керек еді. Конкурсқа қатысушылардан «керексіз сән-салтанат пен шамадан тыс өлшемдерден» аулақ болу және «Берн төңірегінде ең жақсы және ең әдемі құмтас көп болғандықтан» Берн құмтасын пайдалану сұралды.

The modern Swiss federal state came into being when the federal constitution became effective on September 12, 1848, but the location of the nation's capital remained unresolved. On 28 November, the Federal Assembly voted in favor of Bern as the federal city and the seat of the federal authorities (however, to this day, Switzerland has no de jure capital). Provisional solutions were necessary as there was no suitable central building to accommodate the government, parliament and federal administration. The Federal Council convened in the Erlacherhof; the National Council operated at a 1821 built music hall known as the "casino" and if necessary the Bern town hall; while the Council of States met in the Rathaus zum Äusseren Stand. The federal court and administration moved into various buildings in the Old City. The de was a public corporation representing the city's citizens and the powerful Patriziat (Bern), and thus the superior municipality during the period. With a narrow majority, their assembly accepted the election of Bern as the federal city. However, it also transferred responsibility for the construction of the parliament and government building to the municipality, which had been formed only 15 years previously. The federal government lacked the authority to construct its own buildings, but this decision accelerated the political disempowerment of the civic community by liberal forces. This process was completed in 1852 with the transfer of autonomy to the de and the separation of property (division of assets). In February 1849, the Federal Council commissioned the city authorities to survey suitable locations for a central building. The building was to accommodate the halls of both chambers of parliament, rooms for the Federal Council, 96 offices and the chancellor's apartment. Based on several suggestions, the Federal Council decided in favor of the area of the municipal timber yard next to the "casino", on the southern edge of the Old City and on the upper edge of the slope down to the Aare river. An architectural competition hosted by the municipal council began on 8 April 1850 for the Federal Town Hall. In a desire to avoid burdening Bern's citizens with extra loans and special taxes, the tender was deliberately thrifty and focused on cost savings. The proposed building was to be dignified but still as functional and simple as possible. Competitors were asked to avoid "useless splendor and exaggerated dimensions" and to use Bernese sandstone since the "surroundings of Bern have a wealth of the best and most beautiful sandstone".

Кішігірім бастамасы: Батыс қанаты

Ресми қазылар алқасы архитекторлар Мелхиор Берри, Людвиг Фридрих Остерриет, Роберт Ролер және де, сондай-ақ ғимарат инспекторы Бернхард Висс кірді. 37 ұсынылған жобаның ішінде Фердинанд Штадлер жеңіске жетті. Қазылар алқасы тағы үш жүлде берді: екінші орын де-ге, үшінші орын Иоганн Карл Дәлерге, ал төртінші орын Жан Франэльге бұйырды. Швейцария инженерлер мен сәулетшілер қауымдастығы (SIA) тағайындаған, бірақ жобаға ешқандай ықпал етпеген арнайы қазылар алқасы үш бірінші орын алған жобаларды тізбек бойынша кері бағалады. Жеңіліске ұшыраған бәсекелестерге кеңес палаталарының орталық қанатын, ал әкімшілікке бүйір қанаттар берілді. Дәлер мен Франэль үлкен Ұлттық кеңес палатасын амфитеатр нысанында жобалады. Дәлер оны ғимараттан шатыр тәжі сияқты шығарса, Франэль қасбеттегі жартылай дөңгелек иілділікті жоспарлады. Кубли бұрынғы жаңа еуропалық парламент ғимараттарынан өзгеше, екі тең кеңес қарастырылуы керек екенін түсінді, сондықтан екі тікбұрышты залдың пайдасына тым үлкен жарты шеңберден бас тартты. Үш жобаның ортақ тақырыбы – екі залда орталық ось бойында орналасуы, бұл орталық бөлімнің пропорцияларының дұрыс болмауына әкелді. Штадлерге керісінше, ат асты пішіндес жоспарды ұсынуға мүмкіндік болды. Ол орталық қанатты Федералдық кеңеске және әкімшілікке бөлді, ал парламенттік палаталарды шығыңқы жақ қанаттарға орналастырды. Сонымен қатар, ол стилі жағынан классицизмге емес, нео-роман сәулетінің жаңа дөңгелек аркалы стиліне бағытталды. Ол Мюнхендегі Людвигштрасседегі ғимараттарды, әсіресе Бавария мемлекеттік кітапханасын үлгі ретінде пайдаланды. Кейбір сыншылар ғимараттың қабаттасуын және үздіксіз дөңгелек аркаларын ұнатпады. Штадлер наразылық білдіріп, классикалық элементтерді қосып дизайнын қайта қарады. Дегенмен, қайта қарастырылған жобаға көп қолдау көрсетілмеді. 1851 жылдың 23 маусымында Берн қалалық кеңесі жаңа жобаны дайындау үшін шебер құрылысшы де-ге тапсырыс берді. Байқауға қатыспаған Студер Штадлердің бастапқы дизайнын қабылдады және дөңгелек аркалы стилін күшейтіп, шарықтауды қайта енгізді. Қайта қарау мақұлданды және Студерге құрылыс келісімшарты берілді. Терраса толтырылғаннан кейін, 1852 жылдың 21 қыркүйегінде іргетас салынды. Бес жылдық құрылыстан кейін салтанатты тапсыру рәсімі 1857 жылдың 5 маусымында өтті. 1858 жылы Бернабруннен Федералды қала ғимаратының алдындағы ауласына орнатылды, ал бес жылдан кейін мүсін қосылды. Кеңес палаталарындағы әшекейлер шығынның аздығына байланысты өте қарапайым болды. Де және оның інісі Людвиг Ұлттық кеңес палатасында төрт аллегориялық қабырғалық сурет салып, әшекейлік элементтер қосты. 1861 жылы кантондар Штаттар кеңесі залына гербтік панельдерді сыйға тартты, бірақ олар он жылдан кейін жарық жағдайының қолайсыздығына байланысты алынып тасталды. Федералдық кеңес мүшесі Якоб Дубс басқарған комиссия Федералдық кеңес палатасын ұлттық мұражайға айналдыруды ұсынды, онда тарихи суреттер мен Швейцарияның әйгілі тұлғаларының бюстері қойылатын еді. Бұл ұсыныс 1865 жылы Штаттар кеңесімен мақұлданды, бірақ 1866 жылы Ұлттық кеңес оны екі рет қабылдамады. Берн қаласының әкімшілігі ғимараттың иесі ретінде оның дұрыс жұмыс істеуіне, әсемдеуге қарағанда көбірек мән берді. Сульцердің бумен жылытуы қыста барлық бөлмелерде жылуды қамтамасыз етті. Әйтсе де, газ шамдарымен жарықтандырылған шамдар ерекше көзге түсті. Муниципалды газ зауыты 1841 жылдан 1876 жылға дейін Bundesterrasse-ден төмен, яғни жақын жерде орналасқан. Франк Бухсердің жобасы іске аспады: Америкадағы Азамат соғысында Солтүстік штаттардың жеңісі Швейцарияда қолдау митингілерінің толқынын тудырды. 1865 жылдың соңында Бухсер Ұлттық кеңес палатасында Швейцарияның Америка Құрама Штаттарымен ынтымағын білдіру үшін сол кездегі ең маңызды американдық тұлғаларды бейнелейтін қабырғалық сурет салуды жоспарлады. Америкада төрт жыл болған кезінде көптеген танымал адамдардың портреттерін салуға мүмкіндік алғанмен, генерал Улисс С. Грант оның қарсыласы Роберт Э. Ли де суреттелуі керек болғандықтан топтық портретте көрінуден бас тартты, сондықтан сурет аяқталмады.

The official jury consisted of the architects Melchior Berri, Ludwig Friedrich Osterrieth, Robert Roller and de, as well as the building inspector Bernhard Wyss. Out of 37 submitted designs, that of Ferdinand Stadler emerged victorious. The jury awarded three further prizes: second place went to de, third to Johann Carl Dähler, and fourth to Jean Franel. A special jury appointed by the Schweizerischer Ingenieur und Architektenverein (SIA), but which had no influence on the project, judged the three first place designs in reverse order of precedence. The losing competitors were assigned the central wing to the council chambers and the side wings to the administration. Dähler and Franel designed the larger National Council chamber in the form of an amphitheater. While Dähler had it protrude from the building as a roof crown, Franel planned a semicircular bulge in the facade. Kubly recognized that, unlike previous new European parliament buildings, two equal councils had to be considered and therefore abandoned the overly dominant semicircle in favor of two rectangular halls. A common theme in all three projects was the placement of both halls on the central axis, which led to unfavorable proportions of the central tract. Stadler, on the other hand, was able to convince a horseshoe shaped layout. He allocated the central wing to the Federal Council and the administration and relegated the parliamentary chambers to the projecting side wings. In addition, he oriented himself stylistically not to classicism, but to the novel round arched style of neo Romanesque architecture. He used the buildings on Ludwigstrasse in Munich, in particular the Bavarian State Library, as a model. Some critics disliked the staggering of the building and the continuous round arches. Stadler was put off by the objections and revised his design, adding classical elements. The revised design, however, met with even less approval. On 23 June 1851, the Bern City Council decided to commission the master builder de to prepare a new design. Studer, who had not participated in the competition, adopted Stadler's original design and reintroduced the staggering while strengthening the round arched style instead of toning it down. The revision found favor and Studer was awarded the building contract. After the terrace had been filled in, the foundation stone was laid on 21 September 1852. The ceremonial handover took place on 5 June 1857 following five years of construction. In 1858, the Bernabrunnen was erected in the cour d'honneur of the Federal Town Hall, and a statue added five years later. The decorations in the council chambers were very sparse due to cost constraints. de and his brother Ludwig painted four allegorical murals in the National Council Chamber and added ornamental designs. In 1861, the cantons donated coat of arms panels for the Council of States Hall, but these were removed just ten years later due to unfavorable lighting conditions. A commission headed by Federal Councillor Jakob Dubs proposed transforming the Federal Council Chamber into a national museum which would exhibit historical paintings and busts of famous Swiss personalities. The Council of States approved this proposal in 1865, but the National Council rejected it twice in 1866. The building owner, the city of Bern, placed far greater value on properly functioning building services than on ostentation. Steam heating from Sulzer guaranteed warmth in all rooms even in winter. Of particular note in the otherwise sober building were the candelabras lit by gas lighting. The municipal gasworks was located below the Bundesterrasse from 1841 to 1876 and thus in the immediate vicinity. A project by Frank Buchser did not come to fruition: the victory of the Northern states in the American Civil War had triggered a wave of sympathy rallies in Switzerland. At the end of 1865, Buchser planned a mural in the National Council Chamber depicting the most important American personalities of the time, which was intended to express Switzerland's solidarity with the United States. Although he was able to produce portraits of numerous prominent people during his four year stay in America, General Ulysses S. Grant refused to appear in the group portrait because his opponent Robert E. Lee was also to be depicted, and it was not done.

Бос орын жоқ: шығыс қанаты

1874 жылғы Швейцария конституциялық референдумы жаңа конституцияны бекітті, ол 1874 жылдың 29 мамырында күшіне енді, нәтижесінде билік кантондардан Конфедерацияға айқын берілді. Жылдам дамитын федералдық әкімшілік көп ұзамай орын жетіспеушілігіне шағымданды. Федералдық кеңес қаладан көптеген жаңа федералдық кеңселер үшін жеткілікті жұмыс кеңістігін беруді сұрады, бірақ Берн бұл талапты қанағаттандыра алмады. Сондықтан 1876 жылы қала Федералды қалалық үйді және кеңейтулер мен жаңа ғимараттарға жауапкершілікті Конфедерацияға берді. 1861 жылы орталық қанаттың үшінші қабаты Берн өнер қоғамына ашылды. 1879 жылы оның коллекциясы жаңа Көркемсурет мұражайына көшірілді, бұл орын тапшылығын уақытша жеңілдетті. 1876 жылы федералдық үкімет Берн қаласының батысындағы Шанценді (Берн), Бернерхоф қонақ үйінің батысындағы жерді құрылыс алаңы ретінде сатып алды. Ол әскери, теміржол және сауда департаменттері пайдаланатын әкімшілік ғимаратқа конкурс жариялады. Бірақ бір жылдан кейін жобадан бас тартылды; қазіргі кезде сол жерде Weltpostdenkmal тұр. 1880 жылы федералдық үкімет казинодан Федералды қалалық үйге жақын орналасқан Inselspital ғимаратын сатып алды. Бастапқы жоспар оны қайта жаңарту болған, бірақ Ұлттық кеңес жаңа ғимаратты талап етті. Ғимараттарды басқару жөніндегі федералдық инспектор екінші кезеңде жаңа ғимарат пен қолданыстағы Федералды қалалық үйдің арасында (яғни казино орнына) парламент ғимаратын салуға шешім қабылдады. Осы мақсатта Конфедерация 1885 жылдың 23 ақпанында архитектуралық конкурс жариялады, судьялар ретінде Луи Безенценет, Джеймс Эдуард Коллин, Генрих Виктор фон Сегессер және Арнольд Гейзер, сондай-ақ Ғимараттарды басқару жөніндегі инспектордың көмекшісі Арнольд Флюккигер тағайындалды. 36 ұсынылған жобаның ішінде Альфред Фридрих Блунчлидің жобасы бірінші орынды, ал Ханс Вильгельм Ауэр екінші орынды иеленді. Блунчли сәулетті ғимараттардың міндеттеріне сәйкес бағалады. Осыған сәйкес, жаңа Шығыс федералдық сарай ықшам, қарапайым әкімшілік қанат болуы керек еді, ал парламент ғимараты қатаң классикалық грек дөңгелек ғибадатханасының пішініне ие болуы керек еді. Ауэр болса, иерархиялық құрылымды қабылдаған жоқ. Ол батыс қанаты ретінде Федералды қалалық үйді қамтитын симметриялық ғимарат кешенін жобалады. Шығыс қанаты үшін ол дөңгелек аркалы стильді қабылдады, ал негізгі ғимарат үшін нео-ренессанс стилін қарастырды. Сол кездегі басым сәулет теориясына сәйкес, оған Готфрид Семпердің ықпалы зор болды, қазылар алқасы Ауэрдің симметриясын функционалдық тұрғыдан түсініксіз деп сынға алды. Куполға ерекше сын бағытталды, өйткені ол қадірлі кеңес палатасының үстінде емес, "әлеуметтік емес" баспалдақтың үстінде орналасқан. Ауэр АҚШ Капитолийінен үлгі алды, күмбез Парламенттің баршасына тәж кигізеді және кеңеске жақтырмайды деп мәлімдеді. Ауэр Швейцарияның ұлттық ескерткішін жасады, оның бай және символикалық иконографиясы елдің тарихын, конституциялық негіздерін және тұрғындарының қызметін бейнелейді. Уақыт өте келе парламент ғимаратының кеңістігін пайдалану өзгермелі, көбінесе қысқа мерзімді қажеттіліктерге сәйкес қайта жаңартылды. Алайда, қажетті техникалық жақсартулардан басқа, 1960 жылдары қайта құру жұмыстары жүргізілді. Көптеген бөлмелерде қақпақтар, төбелер мен қабырғалар жабылып немесе бұзылды. Түсті қабырға қағазы ақ бояумен боялды, ал штукатурканың орнына гипстеу тақтасы орнатылды. 1965 жылы Швейцария радио және теледидар корпорациясы Мемлекеттік кеңес залының үстіндегі үшінші қабатта радио және теледидар хабарларын таратуды бастады, бұл үлкен, кең аумақты бетон төбе орнатуды қажет етті. Үстіңгі қабаттар да қарқынды пайдаланыла бастағандықтан, күмбезді залға қарап тұрған люнетті терезелерді қабырғамен жабу орынды деп есептелді. Нәтижесінде, залға жарық кірмей, көлеңкелі болды.

The 1874 Swiss constitutional referendum approved a new constitution which came into effect on 29 May 1874, resulting in a marked devolution of power from the cantons to the Confederation. The rapidly growing federal administration soon complained of an acute shortage of space. The Federal Council asked the city to provide sufficient working space for the numerous new federal offices but Bern was unable meet this demand. In 1876, the city therefore ceded the Federal Town Hall and the responsibility for extensions and new buildings to the Confederation. In 1861, the third floor of the central wing was opened to the Bernese Art Society. The transfer of its collection to the new Museum of Fine Arts in 1879 only temporarily alleviated the lack of space. The federal government acquired Schanzen (Bern) west of the Hotel Bernerhof for a building site in 1876. It announced a competition for an administrative building to be used by the military, railroad and trade departments. Only a year later however, the project was abandoned; the Weltpostdenkmal stands on the site today. In 1880, the federal government purchased the Inselspital building, which was separated from the Federal Town Hall by the casino. The initial plan was to rebuild the it, but the National Council demanded a new building. The Federal Superintendent of Buildings decided instead to erect a parliament building between the new building and the existing Federal Town Hall (i. e. instead of the casino) in a second stage. In accordance with this intention, the Confederation announced an architectural competition on 23 February 1885, with Louis Bezencenet, James Édouard Collin, de, Heinrich Viktor von Segesser, and Arnold Geiser, as well as Arnold Flückiger, adjunct of the Superintendent of Buildings, serving as judges. Of 36 designs submitted, the one by Alfred Friedrich Bluntschli won first prize and Hans Wilhelm Auer second. Bluntschli weighted the architecture according to the task of the buildings. In this respect, the new Federal Palace East was to be a compact, modest administrative wing and the parliament building was to have the form of a strictly classical Greek round temple. Auer, on the other hand, did not adopt a hierarchical structure. He designed a symmetrical building complex that included the Federal Town Hall as the west wing. For the east wing he adopted its round arched style, while for the main building he envisaged the neo Renaissance style. In accordance with the prevailing architectural theory of the time, which was largely influenced by Gottfried Semper, the jury criticized Auer's symmetry as functionally incomprehensible. The dome was the subject of particular criticism as it was not situated above a dignified council chamber but above a 'profane' staircase. Auer had taken his cue from the United States Capitol, arguing that the dome crowns Parliament as a whole and does not favor either council. Auer created a Swiss national monument with a rich and symbolic iconography depicting the history, constitutional foundations, and activities of the country's inhabitants. Over the course of time, the use of space in the parliament building was repeatedly adapted to changing, often short term needs. In addition to necessary technical improvements, however, remodeling works were carried out in the 1960s. In numerous rooms, vaults, ceilings and wall partitions were covered up or demolished. Coloured wallpaper was painted over with white paint and stucco replaced with plasterboard. In 1965, the Swiss Broadcasting Corporation began operating radio and television transmissions on the third floor above the Council of States hall, which required the installation of a massive, wide span concrete ceiling. Since the attic spaces were also being used increasingly intensively, it seemed appropriate to wall up the lunette windows facing the domed hall. As a result, natural light no longer entered, giving the hall a gloomy appearance.

Қайта қалпына келтіру және жаңарту

1991 жылы парламенттік реформаны әзірлеуге жауапты Ұлттық кеңес комиссиясы парламенттің кең ауқымды кеңейтуін қарастыруды шешті. Жоба конкурсында Марио Боттаның парламент ғимаратының төменгі беткейінде цитадель сияқты құрылым түрінде кеңейту ұсынысы жеңіске қойды. Алайда, жобаға қатысты маңызды тарихи ескерткіштерді сақтау және қала құрылысы мәселелері көтеріліп, 1993 жылдың 17 наурызында Ұлттық кеңес Парламенттік реформа комиссиясының өтініші бойынша, федералды үкіметтің қаржылық жағдайының нашарлығына байланысты тоқтатылды. Сол жылы Ұлттық кеңес палатасы алғаш рет толыққанды реставрацияланды. Осы себепті, кеңес мүшелері алғаш рет Берннен тыс, Женева қаласында сессия өткізді. 1999 жылы Федералдық Ассамблея, Штаттар кеңесінің мүшесі Дик Мартидің ұсынысымен, 2001 жылғы көктемгі сессияны Луганода өткізуге шешім қабылдады. Бұл Штаттар кеңесінің залын қайта жаңартуға мүмкіндік берді. Парламентарийлердің, БАҚ өкілдерінің және Федералдық сарайды пайдаланатын әкімшіліктің әртүрлі талаптары ұйымдастыру мәселелерін күрделендірді. Парламентарийлер кездесулер мен хатшылықтарға арналған бөлмелердің жетіспеушілігіне, сондай-ақ олардың жеке жұмыс орындары Федералдық сарайдың шығыс жағындағы ең жоғарғы қабаттағы кеңес палаталарынан тым алыс орналасқандығына шағымданатын. Ғимараттың толыққанды жөндеу жұмыстарын жүргізу күн тәртібіне қойылды. Жөндеу мақсаты кеңес мүшелерінің қажеттіліктерін қанағаттандыру және Ханс Вильгельм Ауэрдің сәулеттік және көркемдік тұжырымдамаларын нығайту болды. Бірінші кезеңде БАҚ өкілдерінің жұмыс орындары ауыстырылды. Осы мақсатта 2003 жылдың қазаны мен 2006 жылдың мамыр айы аралығында Bundesgasse 8-12 мекенжайында (Федералдық сарайдың батысына қарама-қарсы орналасқан) жаңа медиа орталық салынды, құрылыс және жабдықтау құны 42,5 миллион франкқа бағаланды. Батыс Федералдық сарайдың құрылысы 2005 жылдың ақпан айында басталып, үш жылдан астам уақытқа созылды. Басты назар қасбетін және шатырын жаңартуға аударылды. Сонымен қатар, жаңа жұмыс орындары қосылды, мансарда жаңартылды және қауіпсіздік пен өртке қарсы қорғау шаралары күшейтілді. Ұлттық кеңес пен Штаттар кеңесі 2004 және 2006 жылғы азаматтық құрылыс бағдарламалары аясында 83 миллион швейцариялық франк мөлшерінде қаражат бекітті. 2006 жылдың маусым айында Aebi & Vincent архитектуралық фирмасының басшылығымен парламент ғимаратының толыққанды жөндеу және қайта жаңарту жұмыстары басталды. Инфляция мен қосымша шығындарды ескергенде, жобаның жалпы құны 103 миллион швейцариялық франкқа жетті. Үшінші қабатта парламентарийлерге арналған жұмыс бөлмелері, парламенттік топтар үшін кездесу бөлмелері және көпфункционалды конференц-зал құрылды. Артқы жағынан жарықтандырылатын айшақты терезелер ашылды, ішкі қабырғалар тазартылды, жарықтар жөнделді және ескі жиһаз алынып тасталды, нәтижесінде күмбезді зал тағы да жарық күндізгі кеңістікке айналды. Ұлттық кеңес палатасының астында жаңа келушілер кіреберісі, ал төменгі қабатта IT бөлмесі бар жаңа техникалық қабат салынды. Жалпы алғанда, принцип бойынша заманауи элементтер алынып тасталды және бастапқы жиһазға басымдық берілді. Ғимараттың сыртқы жағы, оның ішінде құмтастан жасалған қасбеттер, карниздер мен мүсіндер, шатыр мен күмбездер, шатыршалар және жарықтандыру жүйесі кеңінен жаңартылды. Ұлттық кеңес палатасында ғимараттың инженерлік жүйелері, дауыс беру жүйесі, аударма жүйесі және беттері жаңартылды. Ең қарқынды жөндеу кезеңінде Ұлттық кеңес пен Штаттар кеңесі 2006 жылғы күзгі сессиясын Флимсте өткізді. Жаңартылған парламент ғимаратының ресми ашылуы 2008 жылдың 21 қарашасында салтанатты шаралармен өтті. 2012 жылдың күзінде құрылысшылар бұрынғы Инсельспитальдің күмбезді жертөлелерін ашты. Үлкен құмтас блоктарынан тұрғызылған бұл кең бөлмелерде аурухананы қаржыландыру және пациенттерге көмек көрсету үшін пайдаланылатын табиғи ресурстар сақталған. 2019 жылдың жазында қауіпсіздік талаптарын ескере отырып, Бундестеррасса жағындағы келушілер кіреберісі қайта жаңартылды.

In 1991, the National Council commission charged with drafting parliamentary reform decided to examine a far reaching expansion of the parliament's premises. In a project competition, Mario Botta's proposal for an extension in the form of a citadel like structure on the slope below the parliament building prevailed. Massive historic preservation and urban planning concerns were however raised against the project, and it was abandoned by the National Council on 17 March 1993 at the request of the Parliamentary Reform Commission, on the grounds of the federal government's poor financial situation. Later that year, the National Council Chamber underwent extensive restoration for the first time since its inauguration. For this reason, the Councillors held a session outside Bern for the first time ever in Geneva. In 1999, at the suggestion of Council of States member Dick Marty, the Federal Assembly decided to hold the 2001 spring session in Lugano. This made it possible to restore the Hall of the Council of States as well. The differing demands of parliamentarians, media and the administration using the Federal Palace led to ever greater organizational problems. Parliamentarians complained about the lack of rooms for meetings and secretariats, and that their individual workplaces were located too far away from the council chambers on the top floor of the Federal Palace East. A complete renovation of the building services was put on the agenda. The renovation was aimed should satisfy the needs of the members of the council, and reinforce the architectural and artistic concepts of Hans Wilhelm Auer. The first stage was the relocation of the workplaces of the media representatives. To this end, a new media center was built between October 2003 and May 2006 in the buildings at Bundesgasse 8 12 (located opposite the Federal Palace West); the construction and equipping costs amounted to 42.5 million francs. Work on Federal Palace West began in February 2005 and lasted just over three years. The main focus was on renovating the facade and the roof. New workspaces were also added, the attic converted, and various security and fire protection measures improved. The National Council and the Council of States approved 83 million Swiss francs for this as part of the 2004 and 2006 civil construction programs. In June 2006, the first comprehensive renovation and restoration of the parliament building began under the direction of the architectural firm Aebi & Vincent. Taking inflation and various additional costs, the final cost was 103 million Swiss francs. On the third floor, workrooms for parliamentarians, meeting rooms for parliamentary groups and a multifunctional conference hall were created. The lunette windows (lit in the back by skylights) were also opened, interior walls cleaned, cracks repaired, and recent furnishings removed, transforming the domed hall once again into a bright daylight space Extended spiral staircases and new elevators improved vertical access. A new visitors' entrance was built under the National Council Chamber, and a new technical floor with an IT room was constructed below. In general, the principle was to remove modern fixtures and emphasise the original furnishings. The building exterior was extensively renovated, including the sandstone facades, the cornices and figures, the roof and domes, the skylights, and the lighting. In the National Council Chamber, the building services, the voting system, the translation system and the surfaces were renewed. During the most intensive renovation phase, the National Council and the Council of States held their 2006 autumn session in Flims. The official inauguration of the renovated parliament building took place on 21 November 2008 with a ceremony. During the renovations, construction workers uncovered the vaulted cellars of the former Inselspital in the fall of 2012. These massive rooms, made of large sandstone blocks, once stored the natural resources used to finance the hospital and care for its patients. In the summer of 2019, the visitor entrance at the Bundesterrasse side was rebuilt due to security considerations.

Қызықты деректер

Федералды парламенттік қызметтердің (Parlamentsdienste) жүргізген зерттеуіне сәйкес, Ұлттық кеңес палатасында адамдардың қызметінен туындаған шу деңгейі анық түрде тым жоғары. Бұған дейін жарияланбаған зерттеу 10vor10 порталында 2014 жылдың 12 желтоқсанында жарияланды, онда шу деңгейі көбінесе 70 децибелге жетеді, бұл пайдаланылған тас жолға ұқсас, демек саясаткерлердің жұмысына назар қоюы қиын.