Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қоссауықтың түрлері
Species of amphibian
Америка жабайысы (Anaxyrus americanus) – Канада және АҚШ-тың шығыс бөлігінде кең таралған жабайының түрі. Ол үш түршеге бөлінеді: шығыс Америка жабайысы (A. a. americanus), кішкентай Америка жабайысы (A. a. charlesmithi) және сирек кездесетін Гудзон шығанағы жабайысы (A. a. copei). Соңғы таксономиялық жіктемелерде бұл түр Буфо туысының орнына Анаксирус туысына жатқызылған.
The American toad (Anaxyrus americanus) is a common species of toad found throughout Canada and the eastern United States. It is divided into three subspecies: the eastern American toad (A. a. americanus), the dwarf American toad (A. a. charlesmithi) and the rare Hudson Bay toad (A. a. copei). Recent taxonomic treatments place this species in the genus Anaxyrus instead of Bufo.
Жұмыртқа
А. американус жұмыртқалары екі түсті болады. Олар көбінесе қара немесе қоңыр мен ақ немесе қаймақ түстің шамамен тең қоспасынан тұрады. Жұмыртқалар 60 метрден асатын екі ұзын тізбекке түсіріледі. Жеке жұмыртқаның диаметрі 0,1 см-ден 0,2 см-ге дейін ауыспайды.
A. americanus eggs are bicolored. They are often a roughly equal mixture of a black or brown with white or cream. The eggs are deposited in two long ropes that have been recorded to transcend 60 m in length. Single egg diameter ranges from 0.1 cm to 0.2 cm.
Қалқалы құстар
Америка бақасы екі тізбектей 2000-20000 жұмыртқа салады және 3-12 күнде шайқалады. Шайқалысымен, олардың қара денелеріне қарағанда жіңішке құйрықтарымен танылады. Олар 50-65 күнде ересекке жетеді. Метаморфоз толыққаннан кейін, "кішкентай бақалар" (toadlets) қысқа мерзімге суға қалуы мүмкін, содан кейін көбінесе құрлықта тіршілік етеді. Көбінесе, бүкіл шайқалы топ бірден кішкентай бақаға айналып, биік жерге көшіп кетеді. Кішкентай бақалар көбінесе бақалар көбейетін батпақты жерлермен шектесетін орта және жоғары орманның көлеңкелі аймақтарына көшеді. Оларды жерде, әртүрлі өсімдіктер арасында, мүмкіндігінше жылдам микроскопиялық жәндіктерді жеп жатқандарын байқауға болады; сонымен қатар, олар құмырсқаларды, өрмекшілерді, шұмықтарды және құрттарды жейді. Зерттеулер олардың хлорогоний балдырларымен өзара пайдалы қарым-қатынаста екенін көрсетті, бұл шайқалылардың қалыптыдан жылдам дамуына себеп болады. Ларвалық өсіру орындарындағы күзгі зәйтүн сияқты инвазивті өсімдіктердің жапырақтары, мүмкін, осы су орталарында шайқалылардың қара шөптесі немесе батпақты ласстриф жапырақтары бар өсіру орындарына қарағанда жылдам дамуы арқылы, трематода паразиттерімен жұқтыру деңгейін арттыруы мүмкін. Шайқалылардың жыртқыштардан қорғану үшін бірнеше механизмдері бар. Олар өте жақын суға, көбінесе қалың шөп өсімдіктерімен жүзу арқылы және күндіз бірігіп жүзу арқылы жыртқыштардан аулақ болады. Сондай-ақ, шайқалылардың терісінде кейбір жыртқыштарды ынталандырмайтын улы заттар бар. Балықтардың бір шайқалыны жеп, өлгені туралы хабарлар бар; алайда, көптеген балықтар американдық бақа шайқалыларын жеуден тез қашуды үйренеді. Шайқалылар да өте кішкентай және қара түсті болады.
The American toad lays between 2,000 20,000 eggs in two strings and can hatch in 3 12 days. When hatched the tadpoles are recognizable by their skinny tails in relation to the size of their black bodies. They may advance to adulthood in 50–65 days. When metamorphosis is completed, the "toadlets" may stay in the water for a short period of time before they become mostly land based. Often entire groups of tadpoles reach the toadlet stage at once and a begin a mass migration to higher ground. Toadlets usually migrate to shaded areas in mid range and upland forests bordering the marshes where they were bred. Toadlets can be observed eating microscopic bugs as fast as they can in the ground area they roam between various vegetation; they are also known to eat ants, spiders, slugs and worms. Studies have shown that they have a mutualistic relationship with Chlorogonium algae, which makes tadpoles develop faster than normal. Leaf litter from invasive plants like autumn olive or purple loosestrife in the larval nursery can increase the burden of trematode parasite infestation among tadpoles, possibly mediated by faster development of tadpoles in these aquatic environments than in nurseries with leaves of native black huckleberry or swamp loosestrife. Tadpoles have several mechanisms to reduce predation. They avoid predators by swimming in very shallow water often with thick grass vegetation, and by swimming close together in schools during the day. Tadpoles also produce toxic chemicals in their skin that discourage some potential predators. Fish have been reported to die after consuming one tadpole; however, most fish quickly learn to avoid eating American toad tadpoles. The tadpoles are also very small and they are a solid black color.
Биогеографиялық
ДНҚ тізбектерін салыстыру негізінде, Anaxyrus americanus және Солтүстік Американың басқа Anaxyrus түрлері Панама құрлық көпірінің қалыптасуына дейін Оңтүстік Америкадан келген бақалардың шапқынынан тараған деп саналады, бұл, әдетте, ағыс арқылы болған.
Based on DNA sequence comparisons, Anaxyrus americanus and other North American species of Anaxyrus are thought to be descended from an invasion of toads from South America prior to the formation of the Isthmus of Panama land bridge, presumably by means of rafting.
Кіші түрлер
Жасыратындардың таралу аймақтары үстігісіп жатқан жерлерде *Anaxyrus woodhousii* түрлерімен будандасуға бейімділігі бар.
Races tend to hybridize with Anaxyrus woodhousii in their overlapping ranges.
Шығыс Америка жабайысы
Шығыс Америка жабайысы (A. a. americanus) – орташа мөлшерлі жабайы, әдетте, денесінің ұзындығы; шығыс Америка жабайысының ең ұзын өлшенгені -; Түсі мен бедері біршама өзгергіш, әсіресе аналықтарында. Терінің түсі тіршілік ортасының түсіне, ылғалдылығына, стресске және температураға байланысты өзгеріп отыруы мүмкін. Түс сарыдан қоңырға, қараға дейін, біркелкі түстен ұсақ-түйекке дейін ауысады. Олардың көбею әдеттері Анаксирус фоулерине өте ұқсас. Көбейтілген еркектің дауысы немесе үні – 6–30 секундқа созылатын жоғары трилл. Аналықтары шақырудың күшіне (жиілігі × ұзақтығы) көбірек мән береді, бірақ шақыру жиілігіне емес. Олар қыста ұйқыға кетеді. Шығыс Америка жабайысының денесінде бір-екі ғана жалпақ түйнекше болады. Сондай-ақ, оның тізесінен төмен, сан сүйегінде үлкенірек түйнекшелері бар. Кездейсоқ жерлерде қарынында дақтар көп кездеседі, әдетте, алдыңғы жартысында олар көбірек болады (кейбір сирек кездесетін жабайыларда дақтар мүлдем болмауы мүмкін). Бұл американ жабайысының түрінде белгілі бір өрнектер жоқ немесе өте аз. Артқы аяқтарындағы жалпақ түйнекшелер қара түсті. Бұл түрдегі кейбір жабайылардың денесінде қызыл және қою қоңыр түстер басым болады, олардың көпшілігінде денелерінде қызыл түйнекшелер кездеседі. Сонымен қатар, шығыс Америка жабайысының денесімен бірдей түстес жамбас бездері бар. Бұл бездерде әдетте ешқандай өрнек болмайды. Шығыс Америка жабайысын шатастыруға болатын басқа түрлер – Фоллер жабайысы, оның ең үлкен қара дақтарында үш немесе одан да көп түйнекшесі бар, ал ареалының батыс бөлігінде – Вудхаус жабайысы. Фоллер жабайысын шығыс Америка жабайысынан анықтау өте қиын, бірақ бір айырмашылығы – оның қарында ешқашан дақтар болмайды және екі бас сүйегінің қыртысы жамбас бездеріне тиіп тұрады. Сонымен қатар, Фоллер жабайылары шығыс жабайыларына қарағанда өте жылдам секіреді (5–10 жылдам секіріс), ал шығыс жабайыларының қозғалысы баяу, аяңдап секіру және жүру сипатталады. Шығыс Америка жабайысында бұл қыртыстар паротоид бездеріне, яғни уытты буфотоксин бөліп шығаратын бездерге, ешқашан тиіспейді. Бұл уыт басқа уытты жабайылар мен бақаларға қарағанда жеңіл, бірақ ол адамның көзін және шырышты қабықтарын тітіркендіре алады және кішкентай жануарларға (мысалы, иттерге) қауіпті. Америка жабайыларына көбею үшін, құрғақшылық кезінде немесе күнделікті су жинау үшін жартылай тұрақты тұщы сулы көл немесе тоған қажет. Бұл американ жабайысының түрі Онтарионың солтүстік бөлігінде, бірнеше оқшауланған популяцияларда кездеседі. Бұл солтүстік жабайыларының көпшілігі денелерінің екі жағында қызыл түске ие және олардың түріне қарағанда ерекше көп түйнекшелері бар. Шығыс Америка жабайыларымен шағылысу нәтижесінде бұл түрдің арқасындағы қызыл түсі жоғалып кеткен.
The eastern American toad (A. a. americanus) is a medium sized toad usually ranging in size from ; the record length for an eastern American toad is The color and pattern is somewhat variable, especially for the females. Skin color can change depending on habitat colors, humidity, stress, and temperature. Color changes range from yellow to brown to black, from solid colors to speckled. Their breeding habits are very similar to Anaxyrus fowleri. The call or voice of a breeding male is a high trill that lasts between 6–30 seconds Females show preference for call efforts (rate × duration), but not call frequency. They hibernate during the winter. The eastern American toad has spots that contain only one to two warts. It also has enlarged warts on the tibia or lower leg below the knee. While the belly is usually spotted, in some areas many are, and it is generally more so on the forward half (in some rare individuals there may be few or no spots). This subspecies of the American toad has no or very little markings on it. The spades on the back legs are blackish. Some toads of this subspecies have a more pervasive red and deep brown color, many with red warts on their bodies. Also eastern American toads have parotoid glands that are the same color as the surrounding skin. The glands don't usually have any patterning on them. Other species that may be confused with the eastern American toad are Fowler's toad, which has three or more warts in the largest dark spots, and in the far west of its range woodhouse's toad. Fowler's toad can be especially difficult to identify in comparison to the eastern American toad but one difference is that it never has a spotted belly and both cranial crests touch the parotoid glands. Also, Fowler's toads are very fast hoppers (bursts of 5–10 fast hops) in comparison to Eastern toads lethargic, casual hopping and walking locomotion. In the eastern American toad these crests almost never touch the parotoid glands, which secrete bufotoxin, a poisonous substance meant to make the toad unpalatable to potential predators. Bufotoxin is a mild poison in comparison to that of other poisonous toads and frogs, but it can irritate human eyes and mucous membranes and is dangerous to smaller animals (such as dogs) when ingested. American toads require a semi permanent freshwater pond or pool with shallow water in which to breed, to gather their water supplies in times of drought or as a routine, This subspecies of the American toad has been seen in the northern parts of Ontario where there are a few isolated populations. These northern dwarf toads mostly have the red coloring on the sides of their bodies and have an unusually high number of warts for the subspecies. Interbreeding with eastern American toads caused this subspecies to lose the red coloring on their backs.
Ішінде тұқым алудан аулақ болу
Көптеген қосмекенділер сияқты, жабық бақалар да көбейтін орындарын тұрақты пайдаланады. Олар туған орындарына көбейіп оралу кезінде, әлеуетті жұбайлар ретінде туысқандарымен кездесуі мүмкін. Өзара туыстану мүмкін болғанымен, американдық жабық бақалардың (Anaxyrus americanus) туыстары сирек жұптасады. Бұл бақалар жақын туыстарын таниды және оларды жұбай ретінде таңдаудан жаңғырып қашады. Еркектердің дауыс сигналы аналықтарға туыстарын тануға көмектесетін сигнал ретінде қызмет етеді.
Toads display breeding site fidelity, as do many other amphibians. Individuals that return to natal ponds to breed will likely encounter siblings as potential mates. Although incest is possible, Anaxyrus americanus siblings rarely mate. These toads likely recognize and actively avoid close kins as mates. Advertisement vocalizations by males appear to serve as cues by which females recognize their kin.