Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей ақыны (1887-1928) Елизавета Ивановна Дмитриева (; 31 наурыз 1887 - 5 желтоқсан 1928), әдеби псевдонимі Керубина де Габриакпен танымал, орыс ақыны.
Russian poet (1887–1928)
Elisaveta Ivanovna Dmitrieva (; 31 March 1887 – 5 December 1928), more famously known by her literary pseudonym Cherubina de Gabriak , was a Russian poet.
Құпиялы ақын
1909 жылдың тамызында атақты орыс көркем әдебиет журналы "Аполлон" қара жоқтау жиектері бар хош иісті қағазға тек қана орысша "Ч" әріппен қол қойылған өлеңдер жазылған хат алды. Бұл өлеңдер автор туралы жартылай аянға толы еді. Ол қараңғы құпиясы бар әдемі қыз екен. Сол күні әдемі дауысты әйел журналдың баспашысы Сергей Маковскийге телефон соғып, осы тармақтардың жариялануын қамтамасыз етті. Келесі бірнеше ай ішінде жаңадан табылған поэтикалық жұлдыздың басылымдары журналдың басты хиті болды, және көптеген адамдар орыс поэзиясында жаңа үлкен талант тапқан деп сенді. Автордың жеке басы баяу ашылды: оның аты - баронша Черубина де Габриак, француз және поляк тектес орыс тілінде сөйлейтін қыз, өте қатаң католик аристократтық отбасында өмір сүрді, ол қыздың сырткы әлеммен байланысын қатты шектеді, өйткені оның өткеніндегі жасырын құпия. Аполлонның барлық жазушыларының, әсіресе, ақын Николай Гумилевтің, оған ғашық болғаны белгілі. Ол қызға бірнеше рет ғашықтық хат жазып, қызға өте ыстық жауаптар береді. Жаңадан табылған генийдің құпиясы көп ұзамай бітті. Қараша айында бұл өлеңдерді Аполлонның басты құрастырушысы және редакторы, ақын Максимилиан Волошиннің қатысуымен мүгедек мұғалім Елизавета Ивановна Дмитриева жазғаны анықталды. Сергей Маковский Дмитриеваның бірнеше өлеңдерін қабылдамаған көрінеді; және өзінің баспасын жақсы білетін Волошин Херубина туралы аңызды ойлап тапты. Габриактың корпусының дұрыс берілгендігі туралы әлі де дау бар. Қазіргі замандастарының көпшілігі, соның ішінде Аполлонның барлық сыншылары, барлық тармақтар мен хаттардың көпшілігін Волошиннің өзі жазғанын білген; олар, ең алдымен, Керубина бірінші қатарлы ақын болған, ал Дмитриева емес деп мәлімдеді. Елизавета Дмитриева да, Максимилиан Волошин де өлеңдердің барлығы Дмитриеваның, ал Волошин тек оларды таңдап алып, тақырыптар мен сөз тіркестерін ұсынды деп мәлімдеді. Қазіргі зерттеушілер бұл тармақтарды Дмитриеваның шығармаларына ұқсас деп есептейді.
In August 1909, the famous Russian artistic periodical Apollon received a letter with verses on a perfumed paper with black mourning edges, signed only by a single Russian letter Ch. The verses were filled with half revelations about its author—supposedly a beautiful maiden with dark secrets. The same day a woman with a beautiful voice phoned the journal's publisher Sergei Makovsky and arranged for publication of the verses. Over the next few months, publications of the newfound poetic star were the major hit of the magazine, and many believed that they had found a major new talent in Russian poetry. The identity of the author was slowly revealed: her name was Baroness Cherubina de Gabriak, a Russian speaking girl of French and Polish ancestry who lived in a very strict Roman Catholic aristocratic family, who severely limited the girl's contacts with the outside world because of an unspoken secret in her past. Almost all of Apollon’s male writers fell in love with her, most of all the great poet Nikolai Gumilyov. He wrote a series of passionate love letters to her and received quite passionate answers. The mystery of the newfound genius was short lived. In November it was discovered that the verses were written by a disabled schoolteacher, Elisaveta Ivanovna Dmitrieva, with the participation of a major Apollon contributor and editor, the poet Maximilian Voloshin. Apparently Sergei Makovsky had rejected several of Dmitrieva's verses; and Voloshin, who knew his publisher quite well, invented the legend about Cherubina. There is still controversy about the correct attribution of Gabriak's corpus. Most contemporaries, including all of Apollon’s critics, were certain that all the verses and most of the letters were written by Voloshin himself; after all, they claimed, Cherubina was a first rank poet and Dmitrieva was not. Both Elisaveta Dmitrieva and Maximilian Voloshin claimed that the verses were all Dmitrieva's, and that Voloshin only selected them and suggested themes and expressions. Modern researchers tend to support attribution of the verses to Dmitrieva, as they are quite similar to her later works.
Дуэль
Николай Гумилев өзінің жалынды романтикалық хат алмасуы шын мәнінде мазақтаушы Максимилиан Волошинмен болған шығар деген ойдан ашуланды. Дегенмен Дмитриева хаттарды Гумилевке өзі жазғанын, шын мәнінде ғашық болғанын, бірақ Гумилев оны көрген сәтте романтиканың аяқталатынын білгенін мәлімдеді. Гумилев Дмитриевамен болған романтика туралы көпшілік алдында сөйлеген де, оны әдепсіз сөздермен айтқан. 1909 жылы 19 қарашада суретші Иван Билибиннің студиясында Волошин Гумилевтің бетін шапалақпен шапты. Дуэль 22 қарашада Черная өзенінің жағалауында өтті, ол Александр Пушкин мен Жорж д'Антес арасындағы өлімге дуэльдің орны болды. Волошиннің екінші орындарында Алексей Николаевич Толстой мен граф Шервашидзе; Гумилевтің екінші орындарында Михаил Кузьмин мен Евгений Зноско Боровский болды. Пушкин дәуіріндегі ұшпалы емес, антикалық кремнезный пластырь пистолеттер таңдалды. Гумилев бірінші атып, бірақ қағып жіберді (немесе басқа нұсқа бойынша, ауаға атып жіберді). Волошиннің тапаншасы атып кетті. Ол жекпе-жекті тоқтатуды ұсынды, бірақ Гумилев Волошинді ату керек деп талап етті. Волошин екінші рет оқ атуға тырысты, тағы да ату қатесі. Гумилев Волошиннің үшінші рет соққы беруін талап етті, бірақ екіншілер бұл ұсынысты қабылдамай, жекпе-жекті аяқтады деп жариялады. Кейін Волошин өзінің атуды білмейтінін мойындады. Екінші топта тұрғандар қол алысуды ұсынды, бірақ екеуі де бас тартты. 1921 жылы Гумилев қайтыс болғанға дейін бірнеше ай бұрын, ол Волошинге барған кезде, олардың арасындағы барлық байланыс үзілді. Келесі кездесу мен татуласу тек Феодосияда (Қырымда) болды. Гумилев кездесуде 1909 жылы Дмитриева туралы өзіне тиесілі сөздерді айтқандығын жоққа шығарды, Дмитриеваның өзін таза ойдан шығарылған деп айыптады.
Nikolai Gumilyov was outraged by the thought that his passionate romantic correspondence might in fact have been with a mocking Maximilian Voloshin. Even so, Dmitrieva claimed that she had written the letters to Gumilyov herself, had indeed been in love, but had known the romance would end the moment Gumilyov saw her. Gumilyov allegedly talked in public about his romantic affair with Dmitrieva and he did it in rather rude expressions, and on 19 November 1909, at the studio of artist Ivan Bilibin, Voloshin slapped Gumilyov across the face, by the customs of the time made a duel inevitable. The duel took place on 22 November on the banks of the Chernaya River, which had been the site of the fatal duel between Alexander Pushkin and Georges d'Anthès. Voloshin's seconds were Aleksei Nikolaevich Tolstoi and Count Shervashidze; Gumilyov's seconds were Mikhail Kuzmin and Eugene Znosko Borovsky. Antique flint smoothbore pistols without flies of the Pushkin era were chosen. Gumilyov shot first, but missed (or according to another version shot into the air). Voloshin's pistol misfired. He proposed to end the duel, but Gumilyov insisted that Voloshin has to shoot. Voloshin tried to shoot a second time again a misfire. Gumilev insisted on Voloshin's third attempt, but the seconds refused and declared the duel over. Later, Voloshin confessed that he simply didn't know how to shoot. The seconds offered that they shake hands, but both refused. All contacts between them were broken off until a few months before Gumilyov's death in 1921, when he visited Voloshin. The next meeting and reconciliation took place only in Feodosia (in Crimea) Gumilev denied at the meeting that he had said the words attributed to him about Dmitrieva in 1909, accused Dmitrieva herself of pure fiction.
Елизавета Дмитриева
Габриак поэзиясының шынайы авторы Елизавета Дмитриева 1887 жылы 31 наурызда дүниеге келген. 1890 - 1903 жылдары ол сүйектерінде туберкулез ауруына шалдықты, содан кейін құлап, жүре алмай қалды. Санкт-Петербург мемлекеттік университетінде ескі француз және испан әдебиетін оқыды, Габриак кезеңінен бұрын және кейін бірнеше өлеңдерін жариялады, бірақ көп жетістікке қол жеткізбеді. 1911 жылы француз адмиралы Александр Васильевтің ағасы және инженер Всеволод Николаевич Васильевке үйленді және оның тегін алды. 1920 жылдардың басында ол ақын және аудармашы Самуил Маршакпен балалар үшін театрлық пьесаларда жұмыс істеді. Кейін ол прозалық және аудармалық шығармалар да шығарды. 1921 жылдан бастап оны Антропософиялық қоғамның басқа мүшелерімен бірге Мемлекеттік саяси дирекция іздестіріп, тергеді. Ақыры 1927 жылы Ташкентке жер аударылды, 1928 жылы бауыр қатерінен қайтыс болды. Өлер алдында Ташкентте танымал қытайтанушы Джулиан Щутскийдің досы болды. Ол Ли Сянь Цзиге қатысты 21 өлең жазды. Шчуцкий ойлап тапқан Ли Сяң деген атау "мұрт ағашының астындағы үй" дегенді білдіреді, Дмитриева Ташкентте өмір сүрген.
The real author of Gabriak's poetry, Elisaveta Dmitrieva, was born on 31 March 1887. Between 1890 and 1903 she suffered from tuberculosis of the bones and was left lame and barely able to walk. She studied old French and Spanish literature at Saint Petersburg State University, and published some verses both before and after her Gabriak period but without much success. In 1911 she married Vsevolod Nikolaievitch Wassilieff, an engineer and uncle of French admiral Alexandre Wassilieff and took his last name. In the early 1920s, she worked with poet and translator Samuil Marshak on theatrical plays for children. Later she also published prose and translations. Starting from 1921, she was searched and interrogated by the State Political Directorate along with other members of the Anthroposophic Society. Finally in 1927 she was exiled to Tashkent where she died in 1928 of liver cancer. Shortly before her death, she was visited in Tashkent by her friend a prominent Sinologist Julian Shchutsky and wrote, influenced by him, 21 poems attributed to Li Xiang Zi, a fictional Chinese poet exiled for his "belief in immortality of human spirit". The name of Li Xiang, invented by Shchutsky, means "a house under a pear tree", where Dmitrieva indeed lived in Tashkent.
Атаудың шығу тегі
"Керубина" деген атау Брет Харттың "Телеграф қырының құпиясы" атты әңгімесінен алынған. Габриак фамилиясы Габриактан алынған, ол Волошин Елизавета Дмитриеваға сыйлаған ағаштан жасалған жынды ойыншықтың аты. Волошин Габриак есімін Жан Боденнің "Демономания волшебников" кітабынан тапты, онда ол адамдарды зұлым рухтардан қорғайтын зұлымға тиесілі.
The name, Cherubina, was taken from the story A Secret Of Telegraph Hill by Bret Harte. The last name, Gabriak, was derived from Gabriakh, the name of a toy, a wooden imp, presented by Voloshin to Elisaveta Dmitrieva. Voloshin found the name Gabriakh in the book Demonomanie des Sorciers by Jean Bodin, where it belonged to an imp, protecting people from evil spirits.