Индиялық режиссер Анан Патвардхан: Документалды фильмдер және цензура тарихы
Anand Patwardhan
Индий режиссері Ананд Патвардхан туралы: әлеуметтік-саяси құжатты фильмдер, діни экстремизм, құқықтар, ядролық қауіпсіздік тақырыптары. Фильмографиясы мен марапаттары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үнді кинорежиссері
Indian film director
Ананд Патвардан (18 ақпан 1950 жылы туған) – үнді деректі фильмдерін түсіретін режиссер, әлеуметтік-саяси және адам құқықтарына бағытталған фильмдерімен танымал. Оның кейбір фильмдері Үндістанда діни фундаментализмнің, сектанттық және касталық жікшілдіктің күшеюін, ал басқалары ядролық ұлтшылдық пен тұрақты емес даму мәселелерін зерттейді. Ең танымал фильмдері: «Бомбей: Біздің қаламыз» (Хамара Шахар) (1985), «Достардың естелігі» (1990), «Құдай атымен» (Рам ке Наам) (1992), «Әке, ұл және қасиетті соғыс» (1995), «Нармада күнделігі» (1995), «Соғыс және бейбітшілік» (2002), «Джей Бхим, серік» (2011), «Ақыл» (2018) және «Әлем – бір отбасы» (2023) ұлттық және халықаралық наградаларға ие болды.
Anand Patwardhan (born 18 February 1950) is an Indian documentary filmmaker known for his socio political, human rights oriented films. Some of his films explore the rise of religious fundamentalism, sectarianism and casteism in India, while others investigate nuclear nationalism and unsustainable development. Notable films include Bombay: Our City (Hamara Shahar) (1985), In Memory of Friends (1990), In the Name of God (Ram ke Naam) (1992), Father, Son, and Holy War (1995), A Narmada Diary (1995), War and Peace (2002) and Jai Bhim Comrade (2011), Reason (2018), and The World is Family (2023), which have won national and international awards.
Өмірбаян
Патвардан 1950 жылдың 18 ақпанында Бомбей штатының Бомбей қаласында (қазіргі Мумбай, Махараштра) дүниеге келген. 1970 жылы Мумбай университетінде ағылшын әдебиеті бакалаврын, 1972 жылы Брандейс университетінде социология бакалаврын, ал 1982 жылы Макгилл университетінде коммуникация ғылымдары магистрін аяқтаған. Ол Оскар академиясының мүшесі.
Patwardhan was born on 18 February 1950, in Bombay, Bombay State (now Mumbai, Maharashtra). He completed a B. A. in English literature at Mumbai University in 1970, a Bachelor of Arts in Sociology at Brandeis University in 1972, and a Master of Arts in Communication Studies at McGill University in 1982. He is a member of the Oscar Academy.
Фильмдер
Патварданның дерлік барлық деректі фильмдері Үндістан үкіметінің цензурасына тап болып, кейіннен сот арқылы шешілгеннен кейін ақталды. Оның «Бомбей: Біздің қаламыз» фильмі төрт жылдық сот процесінен кейін теледидарда көрсетілді, ал «Әке, ұл және қасиетті соғыс» (1995) 2004 жылы Еуропаның жетекші деректі фильмдер журналы DOX тарапынан барлық уақыттағы 50 ең есте қаларлық халықаралық деректі фильмнің бірі деп танылды. «Әке, ұл және қасиетті соғыс» 2006 жылы, түсірілгеннен кейін 11 жыл өткен соң, он жылға созылған сот таласынан кейін, елдің Жоғарғы соты фильмді қысқартусыз телеарнаға көрсетуді бұйырғаннан кейін Үндістанның ұлттық телеарнасы Дордаршанда көрсетілді. Орталық киносертификаттау кеңесі (CBFC) 2002 жылы шыққан «Соғыс және бейбітшілік» атты келесі фильмін сертификаттаудан бас тартты. Кеңес сертификаттау үшін алдымен 21 тілмеге түзетулер енгізуді талап етті. Патвардан үкіметке сотқа жүгінді, нәтижесінде фильм бір жылдан астам уақытқа тыйым салынды. Алайда, сот арқылы шешілген даудан кейін Патвардан фильмді бірде-бір тілмеге түзетусіз көрсету құқығын алды. Бұрынғы фильмдеріндей, Патвардан да ұлттық телеарна Дордаршанды осы фильмді ұлттық желіде көрсетуге мәжбүрлеу үшін сәтті күресті. Ол 2005 жылы көп экранды кинотеатрларда көрсетілді. 2011 жылы түсірілген «Джай Бхим, серік» атты деректі фильмі 1997 жылы Мумбайдағы Рамабай колониясында далиттерге қарсы полиция атысы оқиғасына негізделген. 14 жылға созылған бұл фильм Патварданның ұзақ мансабындағы маңызды кезең деп саналады. 2013 жылы Шеффилд халықаралық кинофестивалі Патварданды «Шабыт сыйлығымен» марапаттады. 2014 жылы Мумбай халықаралық кинофестивалі оған В. Шантарамның өмірлік жетістіктері үшін сыйлық берді. BFI сұхбатында болашақ деректі фильмдерді жасаушыларға үндеу жасауды сұрағанда, Патвардан әйгілі түрде: «Ешқандай үндеу жоқ. Егер оны жасамасаң, ол жаныңды жейді» деді.
Virtually all of Patwardhan's documentary films have faced censorship from the Indian government, eventually being cleared after legal action. His film Bombay: Our City was shown on TV after a four year court case, while Father, Son, and Holy War (1995) was adjudged in 2004 as one of 50 most memorable international documentaries of all time by DOX, Europe's leading documentary film magazine. Father, Son, and Holy War was shown on India's National Network, Doordarshan, only in the year 2006, 11 years after its making, after a prolonged court battle which lasted ten years and ended with the nation's Supreme Court ordering the network to telecast the film without any cuts. The Central Board of Film Certification (CBFC), refused to certify his next film, War and Peace, released in 2002. The board demanded 21 cuts before it would be certified. Patwardhan took the government to court, leading to the film being banned for over a year. However, after a court battle, Patwardhan won the right to screen his film without a single cut. As with his previous films, Patwardhan also successfully fought to force a reluctant national broadcaster, Doordarshan, to show this film on their national network. It was commercially released in multiplexes in 2005. His 2011 documentary, Jai Bhim Comrade, was based on a police firing incident against Dalits at Ramabai Colony in Mumbai in 1997. The film, which took 14 years to complete, is considered by many to be a watershed in Patwardhan's long career. In 2013 the Sheffield International Film Festival honoured Patwardhan with an Inspiration Award. In 2014 the Mumbai International Film Festival honoured him with the V. Shantaram Lifetime Achievement Award. Upon being asked in a BFI interview to deliver a message for future documentary filmmakers, Patwardhan famously replied, "No message really. Do it only if it burns when you don't."
Саяси көзқарастар
2023 жылдың желтоқсанында Патвардан 50-ге жуық басқа кинорежиссерлермен бірге «Либерасьон» газетінде жарияланған ашық хатқа қол қойды. Аталған хатта 2023 жылы Израильдің Газа жолағына жасаған әскери шабуылы кезінде атысты тоқтатуды, бейбіт азаматтарды өлтіруге соққы беруді тоқтатуды, сондай-ақ гуманитарлық көмек жеткізу үшін Газаға гуманитарлық дәліз құруды және кепілдерді босатуды талап етті.
In December 2023, alongside 50 other filmmakers, Patwardhan signed an open letter published in Libération demanding a ceasefire and an end to the killing of civilians amid the 2023 Israeli invasion of the Gaza Strip, and for a humanitarian corridor into Gaza to be established for humanitarian aid, and the release of hostages.