Жүлия Брейс: Есту және көру қабілетінен айырылған әйелдің өмірі
Julia Brace
Жұлия Брейс – 1807 ж. туған, саңырау және соқыр болған американдық әйел. АҚШ Саңыралар мектебінде білім алып, қызмет еткен. Өмірі, тұлғасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джулия Брейс (13 маусым 1807 – 12 тамыз 1884) – саңырау және соқыр әйел, 1825 жылы Коннектикут штатының Хартфорд қаласындағы Американдық саңыралар мектебіне қабылданды және бітіргеннен кейін онда қызметкер болып жұмыс істеді.
Julia Brace (June 13, 1807 – August 12, 1884) was a deafblind woman who enrolled at the American School for the Deaf, in Hartford, Connecticut, in 1825 and remained there as an employee after her graduation.
Өмірбаян
Джулия Брейс 1807 жылдың 13 маусымында Коннектикут штатының Хартфорд округінде кедей отбасында дүниеге келді. Бес жасқа келгенде қызбадан есітіп, көру қабілетін жоғалтты. Ол бірте-бірте сөйлеуді тоқтатып, ата-анасымен қолданатын жекелеген ымдау жүйесін жасады. 18 жасқа толуына екі күн қалғанда, 1825 жылдың 11 маусымында Хартфордтың саңыраулар мен соқырларға арналған интернатына (қазіргі Америка саңыраулар мектебі) оқуға түсті. Бұрын есту және көру қабілеті бар балалармен бірге оқыған. Балалық шағында тәуелсіз, білуге құштар және жанкешті болып сипатталған. Оған көп ресми білім берілмегенімен, Хартфорд мектебінің саңырау оқушылары мен қызметкерлерінен қолмен сөйлеуді үйренді. Мектепте жалғыз соқыр болса да, оқушылар қауымының бір бөлігіне айналып, достық қарым-қатынас жасады (сондай-ақ жаулары да болды), қоғамдық жұмыстарды атқарды және тігін тігу мен тоқу дағдыларын меңгерді. Ол белгілі бір деңгейде танымал болды және көптеген қызығушылық танытқан қонақтарды қабылдады, бірақ оның күнделікті іс-әрекеттеріне жиі үзіліс беруі оны қынжырды және ол кейде наразылығын білдіруден тартынбады. Ол өз құқықтарын қорғады, ешқашан басқалардың құқығын бұзған жоқ және жалған айтқан емес. Ол мейірімді және жайлы болғандықтан, ауруларға күтім жасауға сенім артылды және тамаша медбике болды. Перкинс соқырлар мектебінің педагогы Сэмюэл Гридли Хоу 1837 жылы Хартфорд мектебіне сапар барысында Брейспен танысып, жеті жасар саңырау-соқыр Лора Бриджманды оқытуды бастады. Төрт жылдық оқу және жас шәкіртімен үлкен жетістікке жеткеннен кейін, Хоу 1841 жылы Хартфордқа қайтып келді, Бриджманды өзімен бірге алып келді. Брейс 34 жаста болғанымен, Хоу Бриджманды оқытқандай, оған да ағылшын тілін үйретуге тырысуға ниеттенді. 1842 жылдың 6 сәуірінде Брейс Перкинс мектебінің студенті ретінде тіркелді. Марта Джоннет атты әйел өзінің қайтысынан кейін Брейске жыл сайын 200 доллар мұра етіп қалдырды. Алайда, Хоудың "эксперименті" оның күткенінен нашар болды, себебі Брейс ым тілінде қарым-қатынас жасауды қалаған, бір жылдан кейін Хартфорд мектебіне оралды және 1860 жылға дейін онда тұрды. Ол мектепті тастап, Коннектикут штатының Блумфилд қаласындағы қарындасымен бірге тұрып, 1884 жылдың 12 тамызында 77 жасында қайтыс болды. Ол Вест-Хилл зиратында белгісіз қабірге жерленді.
Julia Brace was born to a poor family in Hartford County, Connecticut, on June 13, 1807, and became deafblind at age five from typhus fever. She gradually stopped speaking and developed a system of home sign that she used with her parents. She was sent to a boarding school with hearing and sighted children before being offered a place at the Hartford Asylum for the Deaf and Dumb (now called the American School for the Deaf), where she enrolled on June 11, 1825, two days before her 18th birthday. During her childhood, she was described as independent, inquisitive and feisty. Although she was not given much formal instruction, she did acquire tactile signing from the resident deaf students and staff at the Hartford school. Despite being the only blind person there, she became a part of the school community, forming friendships (and enemies), fulfilling communal duties, and developing skills in sewing and knitting. She began to be seen as something of a celebrity and received many curious visitors — although these regular interruptions to her daily activities apparently annoyed her and she was not afraid, on occasion, to make her displeasure known. She was protective of her own rights, and never intentionally invaded those of others, and she was never known to deceive. She was kind and gentle enough to be entrusted with the care of the sick, and made an excellent nurse. Samuel Gridley Howe, educator from the Perkins School for the Blind, began instructing the seven year old deafblind Laura Bridgman after meeting Brace during a visit to the Hartford school around 1837. After four years and much success with his young pupil, Howe returned to Hartford in 1841, bringing Bridgman with him. Although Brace was 34 years old, Howe thought he would also like to attempt to instruct her in the English language as he had Bridgman. On April 6, 1842, Brace enrolled as a student of the Perkins School. A woman named Mrs. Martha Johonnet left Brace 200 dollars annually after Martha's death. Howe's "experiment", however, proved less successful than he had hoped, as Brace clearly preferred to communicate in sign language, and she returned to the Hartford school after a year, where she continued to board until 1860. She left the school to take up residence with her sister in Bloomfield, Connecticut, where she died on August 12, 1884, aged 77. She was buried in an unmarked grave in the West Hill Cemetery.