Арман Гастон Камю: Француз революционері және архивистің тарихы
Armand-Gaston Camus
Арман Гастон Камю (1740-1804) – француз революционері, заңгер, Ұлттық мұражайдың негізін қалаушы. Француз революциясы, теңсіздікке қарсы күрес туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз мұрағатшысы және революционер (1740–1804)
French archivist and revolutionary (1740–1804)
Арман Гастон Камю (2 сәуір 1740 – 2 қараша 1804), француз революционері, француз революциясына дейін табысты заңгер және адвокат болды. Ол Париж Парламентінің заңгері Пьер Камюдың ұлы. Камю Ұлттық мұрағаттың негізін қалаушы деп есептеледі, себебі 1789 жылы ол оның алдыңғысы – Ассамблеяның (Жалпы штаттар) мұрағаттар комиссиясының мұрағатшысы болып тағайындалды. Ол өмірінің соңына дейін осы қызметте болды.
Armand Gaston Camus (2 April 17402 November 1804), French revolutionist, was a successful lawyer and advocate before the French Revolution. He was the son of Pierre Camus, a lawyer in the Parlement of Paris. Camus is considered the founder of the Archives Nationales, as in 1789 he was appointed as archivist of its predecessor, the Commission des archives of the Assembly (Estates General). He served in this role until his death.
Француз төңкерісі
1789 жылы Камю Париждің үшінші қабаттан сайланып, Эстаттар Генералына қатысты; ол әлеуметтік теңсіздікке қарсы сөздерімен көзге түсті. Ол Ұлттық Ассамблеяның алғашқы президенттерінің бірі болды (28 қазан – 11 қараша, 1789 ж.) және ең көп сөйлеген депутат болды: Ассамблея алдында одан көп рет (600-дан астам) ешкім сөйлемеген, д’Андре 497 рет екінші, ал Ле Шаплье үшінші орында тұрды (447 рет). Камюдің канондық құқықтағы біліктілігінің арқасында оған жиі сөз сөйлеу ұсынылды. 1789 жылдың 14 тамызында Камю Ассамблеяның архивтер комиссиясына мұрағатшы болып тағайындалды; бұл комиссия Ұлттық мұрағаттың тікелей алдағысы болды. Ол өмірінің соңына дейін осы қызметін атқара берді. Ол дін қызметкерлерінің азаматтық конституциясын жазуға көмектесті және оған дауыс берді, Рим папасына төленетін жылдық салықты жоюға ұмтылды, сондай-ақ Воклюзді Францияға қосуды қолдады. 1791 жылдың 30 шілдесінде ол дворяндық титулдарының жойылуын қолға алды. Жоғарғы Луара департаментінен Ұлттық конвенцияға сайланған Камю, Людовик XVI-ның сотталу кезінде Парижден тысқары миссияда болды. Бірақ ол 1793 жылдың 13 қаңтарында «апелляциясыз және кешірімсіз өлімге» дауыс бергенін жазды. Оралғаннан кейін Камю генерал К.Ф. Дюмориез басқаратын «Солтүстік армиясына» конвенцияның бес комиссарының бірі ретінде Бельгияға жіберілді. Генералдың жағдайы өте осал болды және ол Революцияға опасыздық жасауды жоспарлап отыр деген күдік туды. Дюмориез Камюді және оның әріптестерін австриялықтарға тапсырғанда (1793 жылдың 3 сәуірі) бұл күдік расталды. Тридцать үш айлық тұтқындықтан кейін Камю 1795 жылдың қарашасында Франция патшайымы Мари Терезаға айырбасталды. Ол бес жүздік кеңесте көзге түспейтін рөл атқарды, Қаржы және Полиция министрліктеріндегі лауазымдардан бас тартты. 1796 жылы ол мұрағатшы қызметіне қайта тағайындалды және әдеби жұмыстармен шұғылдана бастады. Ол Наполеон режиміне қатысудан бас тартып, қатаң республикалық көзқарасын сақтап қалды.
In 1789 Camus was elected by the Third Estate of Paris to the Estates General; he attracted attention by his speeches against social inequalities. He was one of the National Assembly's earliest presidents (28 October11 November 1789), and he was the most frequent speaker: no one addressed the Assembly more times than he did (more than 600 times); d'André is second at 497, and le Chapelier third at 447. Camus was so frequently called upon to speak mostly because of his expertise in canon law. Camus was appointed on 14 August 1789 as archivist to the Commission des archives of the Assembly; the commission was the immediate precursor to the Archives Nationales. He would retain these functions until his death. He helped to write and voted for the Civil Constitution of the Clergy, worked to end the practice of paying annates to the papacy, and promoted the annexation of the Vaucluse by France. On 30 July 1791, he obtained the abolition of titles of nobility. Elected to the National Convention by the département of Haute Loire, he was on a mission outside Paris during the judgment of Louis XVI. But, he wrote on 13 January 1793 that he voted for "death without appeal and without reprieve". On his return, Camus was sent to Belgium as one of five commissioners of the convention, to the Armée du Nord commanded by General C. F. Dumouriez. The general was in an extremely precarious position, and was suspected of plotting to betray the Revolution. The suspicions were confirmed when Dumouriez delivered Camus with his colleagues to the Austrians (3 April 1793). After thirty three months of captivity, Camus was exchanged for Marie Thérèse of France in November 1795. He played an inconspicuous role in the Council of Five Hundred, refusing positions in the Ministry of Finance or of Police. He was restored to the office of archivist in 1796 and became absorbed in literary work. He remained an austere republican, refusing to take part in the Napoleonic régime.