Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық педагог (1855–1902)
American educator (1855 1902)
Элис Фриман Палмер (туған есімі Элис Эльвира Фриман; 21 ақпан 1855 – 6 желтоқсан 1902) – американдық педагог. Элис Фриман атымен ол 1881 жылдан 1887 жылға дейін Велсли колледжінің президенті болды, кейін Гарвард профессоры Джордж Герберт Палмерге үйлену үшін қызметтен кетті. 1892 жылдан 1895 жылға дейін ол жаңадан құрылған Чикаго университетіндегі әйелдер деканы болды. Ол әйелдердің жоғары білім алуын қолдады, олардың колледжге түсу мүмкіндіктерін жақсарту үшін колледжге дайындық, қаржылық қолдау, қоғамдық лекциялар және көптеген білім беру ұйымдарындағы қатысуы арқылы жандандырды. Ол Колледж бітірушілер қауымдастығының (Association of Collegiate Alumnae) негізін қалаушы және президенті болды, кейін ол Америка Университет әйелдер қауымдастығы (American Association of University Women) болып өзгерді. Ол Ұлы американдықтардың Даңқ залына енгізілді. Ол әйелдердің жоғары білім алуын қажет деп есептеді, өйткені егер олар өзін-өзі асырауға мұқтаж болса, олар үшін қажетті дағдыларға ие болады. Ол 19 ғасырдың «Жаңа әйелінің» (New Woman) бейнесі ретінде танылады.
Alice Freeman Palmer (born Alice Elvira Freeman; February 21, 1855 – December 6, 1902) was an American educator. As Alice Freeman, she was president of Wellesley College from 1881 to 1887, when she left to marry the Harvard professor George Herbert Palmer. From 1892 to 1895 she was dean of women at the newly founded University of Chicago. She was an advocate for college education for women, improving their opportunities to attend college through improved college preparation, sponsorship, public lectures, and in her role in many education organizations. She was co founder and president of the Association of Collegiate Alumnae, which later became the American Association of University Women. She was inducted into the Hall of Fame for Great Americans. She called for women to attain a college education so that if they needed to support themselves, they would have the necessary skills to do so. She is seen as the model New Woman of the 19th century.
Ерте өмір
Элис Эльвира Фримен Нью-Йорк штатының Коулсвилл қаласында Элизабет Жозефина Хигли мен Джеймс Уоррен Фрименнің төрт баласының ең үлкені ретінде дүниеге келді. Ол әкесінен "адамгершілік сұлулығын", сондай-ақ бойының ұзындығы мен шашының қызыл реңін мұра еткен. Палмер бала кезінде анасымен тығыз байланыста болды, себебі анасы оны туғанда он жеті жаста болған, сонымен қатар кіші туындарына күтім жасау және шаруашылық жұмыстарын атқару бойынша ортақ жауапкершіліктері болды. Элизабет балалар мен әйелдердің құқықтары мен денсаулық сақтауды, сондай-ақ тыйым салу қозғалысын қолдады. Оның әкесі, бастапқы жылдары фермер болған, реформалық қозғалыстар арқылы емес, тікелей адамдардың өміріне өзгеріс енгізуге ұмтылды және білім мен ғылымға деген қызығушылығын қызымен бөлісті. Оның ата-анасы екеуі де Нью-Йорк штатының оңтүстігіндегі Сусквеханна аңғарында ерте қоныстанған және ірі жер иелері болған. Олар шаруашылық және ағаш өңдеумен айналысты. Үш жасында ол өздігінен оқуға үйреніп, өмір бойы дауыстап оқудан ләззат алуын дамытты. 1861 жылы әкесі Олбани медицина мектебіне түсіп, 1864 жылы бітірді, бұл оның анасына әкесі болмағанда шаруашылықты басқаруға қосымша жүктеме салды. Сол кезде ол ауылдық мектепке қатысты. Ол қайтып келгеннен кейін, ол алты жаста болғанда, отбасы Нью-Йорк штатының Виндзор қаласындағы жалға алынған үйге көшіп, әкесі қалада медициналық практика ашты. Он жасында ол туған қаласындағы Виндзор академиясына баруын бастады. Ол Йель университетінің студенті Томас Барклеймен туған қаласында танысты, ол оқу ақысын төлеу үшін мұғалім болып жұмыс істеді. Ол оның білімге деген құштарлығын оятып, оған кеңесші болды. Олар жақын дос болып, 14 жасында кездесуге келісті, бірақ 1871 жылдың ақпанында бұл келісім бұзылды. Ол "білім алуға және қалыпты мінез-құлықты қалыптастыруға табиғатының күштерімен ынталы, амбициялық студент" деп сипатталды. Палмер өңдемелері мен аймақтық дебаттардағы өнер көрсетуі үшін жүлделер жеңіп алды. Ол Анна Элизабет Дикинсонның лекциясынан шабыттанып, қоғамдық қызметке қатысты, колледжге түсу үшін жинаған ақшасының бір бөлігін қайырымдылыққа берді, оның қысқы пальтосы жоқ кезде. Академиядағы соңғы жылы ол Пресвитериан шіркеуіне мүше болды, бұл оның күтілген әрекеті болды және жеке сенімінің көрінісі болды. Биограф Рут Биргитта Андерсон Бордин Палмердің Барклеймен болған қарым-қатынасы, оратор Анна Дикинсонның ықпалы және отбасының қаржылық тұрақсыздығынан туған қажеттіліктердің салдарынан колледж білімі алуға ұмтылғанын болжайды. Палмер кейінірек жоғары білім алудың "қыздың өмірін сақтайтын сақтандыру" екенін айтты, егер оған қаржылық тұрғыдан өзін қамтамасыз ету қажет болса. Оның ата-анасы бір ғана баласын, ұлын колледжге жіберуге қаржылық мүмкіндігі болмады. Сондықтан олар Палмердің ағасы және басқа туыстарының да колледжге баруы үшін қаржылық қолдау көрсету шартымен қаржыландыруға көмектесуге келісті.
Alice Elvira Freeman was born in Colesville, New York, as the eldest child of four children of Elizabeth Josephine Higley and James Warren Freeman. From her father, she acquired her "moral beauty", as well as her height and red highlights in her hair. Palmer was particularly close to her mother during her childhood, partly because her mother was only 17 years of age when she was born, and also because of their shared responsibility caring for her younger siblings and performing household duties. Elizabeth was an advocate for children and women's rights and health care, as well as the temperance movement. Her father, a farmer in her early years, was interested in making direct changes to people's lives, rather than through reform movements, and shared his interest in education and the sciences with his daughter. Both of her parents came from early settlers and major landholders of the Susquehanna Valley in southern New York. They had interests in farming and lumber. At the age of three, she taught herself to read and developed what became a lifelong enjoyment of reading aloud. Her father enrolled in Albany Medical School in 1861 and graduated in 1864, which created an added burden on her mother to manage the farm when her father was away. During that time she attended a rural district school. After his return, when she was six years old, the family moved into a rented house in Windsor, New York and her father established a medical practice in the town. When she was ten, she began attending the co educational Windsor Academy in her hometown. She met Thomas Barclay, a student at Yale University, in her hometown when he worked as a teacher to pay off his college expenses. He encouraged her intellectual curiosity and served as her mentor. They became close and were engaged when she was 14 years of age, but she broke off the engagement in February 1871. She was described as "an eager, ambitious student, determined by the very forces of her nature towards the getting of knowledge and the building of a symmetrical character." Palmer won awards for her compositions and performance at regional oratorical contents. She was inspired by a lecture given by Anna Elizabeth Dickinson and engaged in community service, giving away some of her savings for college, at a time when she did not have a winter coat. She became a member of the Presbyterian Church in her final year at the academy, both because it was an expected action and as an expression of her personal commitment. Biographer Ruth Birgitta Anderson Bordin suggests that Palmer was influenced to gain a college education due to her relationship with Barclay, having been inspired by orator Anna Dickinson, and having experienced the financial uncertainty of her family. Palmer later said that attainment of a college education is "life insurance for a girl", should she need to provide for herself financially. Her parents did not have the financial capacity to send more than one child, a son, to college. Therefore, they agree to help with the financing with the stipulation that Palmer provide financial support so that her brother and perhaps other siblings could go to college.
Білім
1870 жылы Мичиган университеті әйелдерді қабылдауға бастады. Палмер 1872 жылы Мичиган университетіне, сол кездегі елдегі ең ірі университет, емтихан тапсырды және кейбір пәндер бойынша жетіспеушіліктері болғаны анықталды. Ол университеттің президенті және тіркеушісі Джеймс Б. Ангелге жақсы әсер қалдырды. Ол екінші курсқа дейін қажетті пәндерді оқып бітіру шартымен қабылданды, және ол оны оқудың екінші жылына дейін орындады. Джеймс 1873 жылы тәуекелді кеніш ісіне инвестиция жасады, бірақ ол сәтсіз аяқталып, фермасы мен мүлкін жоғалтты. Ол Палмерден үйге қайтуын өтінді. Бірақ, профессорларының көмегімен, ол Иллинойс штатының Оттава қаласында грек және латын тілінен сабақ беруші болып жұмысқа орналасты. Осы келісім бойынша, оған үшінші курс студенті ретінде оқуын жалғастыруға рұқсат берілді. Ол сол кезден бастап өзін-өзі қамтамасыз етіп қана қоймай, қаржылық тәуелсіздікке де қол жеткізді. Палмер курста бірінші орынды иеленді және Студенттердің Христиандық қауымдастығының мүшесі болды. 1876 жылы диплом беру салтанатында ол «Ғылым мен поэзия арасындағы қақтығыс» тақырыбында сөз сөйледі.
In 1870, the University of Michigan began enrolling women. Palmer took an entrance examination in 1872 at the University of Michigan, at the time was the largest university in the country, and had been found to have deficiency in some areas. She made a strong impression on James B. Angell, the president and registrar of the university. She was admitted under the condition that she make up the missing course content, which she did before her sophomore year. James invested in a speculative mining endeavor in 1873 and due to its failure, he lost his farm and possessions. and asked for Palmer to return home. Instead, with the help of her professors, she acquired a Greek and Latin language teaching position at Ottawa, Illinois. Under the arrangement, she was allowed to continue her studies as a member of the Junior class. In addition to supporting, she was self supporting from that point further. Palmer became the first of her class and was a member of the Students' Christian Association. She spoke at her commencement in 1876 about The Conflict Between Science and Poetry.
Алғашқы жылдар
Мичиган университетін бітіргеннен кейін ол Висконсин штатының Женева қаласындағы жеке пансионда бір оқу жылы сабақ берді. 1877 жылдан бастап ол Мичиган штатының Шығыс Сагинау қаласындағы орта мектеп директоры қызметін атқарды. Оның әкесі 1877 жылы банкрот болды, ал Элис оның қарыздарын өтеуді өз мойнына алып, отбасын Сагинауға жалға алынған үйге көшірді, ол үй оның директорылық қызметінен алған жалақысымен және анасының пансион қызметінен түскен табысымен төленді. Оның әкесі қалада сәтті айналған тәжірибе құрды. Ол 19 жасынан бері тынымсыз жұмыс істегендіктен денсаулығы нашарлай бастады.
After she graduated from the University of Michigan, she taught at a private boarding school in Wisconsin in Geneva for one school year. Beginning in 1877, she was the principal of the high school at East Saginaw, Michigan. Her father declared bankruptcy in 1877 and Alice assumed his debts and moved the family to Saginaw to a rented house that was paid for with her principal's salary and the income that her mother made from boarders. Her father established a practice that ultimately became successful in the city. She began to suffer poor health, in part due to how hard she had worked since she was 19 years of age.
Уэлсли колледжі
Велсли колледжінің негізін қалаушы Генри Фаул Дюрант Палмерге колледжде үш рет оқытушылық қызметке ұсыныс жасады, біріншісі математикадан, содан кейін грек тілінен. Апасының ауыр сырқатының себебінен ол бұл ұсыныстарды қабылдамады. 1879 жылы ол тарихты оқыту үшін үшінші профессорлық ұсынысты қабылдады. Сол жылдың өзінде оның кіші әпкесі Эстель ауырып қайтыс болды. 1881 жылдың қазан айында ол Велслидің міндетті президенті болып тағайындалды. Дюрант қайтыс болған кезде Палмер 26 жасында колледж президенті болып сайланды, бұрынғы президент, ұлттық деңгейде танымал колледждің басшысы болған Ада Ховардты алмастырды. Палмер Велслидегі академиялық бағдарламаны жақсартты. Палмер «бастапқыда христиандық тұрмыстық өмірге бағытталған мектепті елдегі әйелдерге арналған жетекші колледждердің біріне айналдырды». Ол академиялық оқу жоспарын жетілдірді, мектепке қабылдау стандарттарын көтерді, колледжге дейінгі дайындық үшін 15 «дайындау мектебін» құрды және беделді оқытушыларды тартты. Ол білім әйелдің әйелдігіне немесе денсаулығына зиян келтіреді деген басым пікірге қарсы, білімді әйелдің беделін жақсартты. Ол енгізген «коттедж жүйесі» оқытушылар мен студенттерді шағын үйлерде біріктірді. Ол жеке өзі студенттермен және қызметкерлермен тікелей байланыста болды, ал оған жақын адамдар оған «Принцесса» деген құрметті лақап ат берді. Президенттік қызметін атқару кезеңінде ол «өкпесі әлсіздігінен» ауыр сырқатқа шалдықты және оған өмір сүруге алты ай ғана қалды дегенді естіді. Оған оңтүстік Францияға барып емделуге кеңес берілді. 1887 жылдың маусым айында ол Велслиден зейнеткерлікке шықты. Палмер 1882 жылы Мичиган университетінен құрметті философия докторы (Ph.D.) және 1887 жылы Колумбия университетінен құрметті әдебиет докторы (L.H.D.) дәрежесін алды.
Henry Fowle Durant, the founder of Wellesley College, made Palmer three offers to teach at the college, first in mathematics, and then Greek. Due to her sister's dire health condition, she did not accept these offers. She accepted the third professorship offer to teach history in 1879. Later that same year, her younger sister Estelle became ill and died. In October 1881, she was named acting president of Wellesley. When Durant died, Palmer, at 26 years old, was elected president of the college, succeeding Ada Howard who was the first woman to be the head of a nationally known college. Palmer improved the academic program at Wellesley. Palmer "transformed the fledgling school from one devoted to Christian domesticity into one of the nation's premier colleges for women." She improved the academic curriculum, raised the standards for admission to the school, established 15 "feeder schools" for pre college preparation, and recruited distinguished faculty members. She improved the image of the educated woman, against the prevailing opinion that education would affect a woman's femininity or health. The "cottage system" that she implemented brought faculty and students together in small homes. She was personally engaging with students and staff and the people that were the closest to her gave her the appreciative nickname "The Princess". During the period as president, she was quite ill with "weak lungs" and told she only had six months to live. She was advised to travel to the south of France to recuperate. She retired from Wellesley in June 1887. Palmer was awarded an honorary Ph. D. by the University of Michigan in 1882 and an honorary L. H. D. from Columbia University in 1887.
Қоғамдық спикер және адвокаты
Ол әйелдердің жоғары білімін және білімді әйелдердің бейнесін дамытудың пионері болды. Ұлттық тұлға ретінде ол өзін «Жаңа әйел» ретінде көрсетті, және әсіресе Бостонда «қадірлі, қаржылық тәуелсіз, әйелдер білімін дамытуға арналған, табысты академиялық әйел» ретінде танылды. Ол журналдарда және жаңалықтарда жарияланды, сондай-ақ көпшілік алдында сөйлеуге шақырылды. Уэлслиден зейнеткерлікке шыққаннан кейін, ол ірі журналдарға мақалалар жазды. 1881 жылы Палмер Колледж бітірушілер қауымдастығын (Association of Collegiate Alumnae) құрды, ол кейін Америка Университет әйелдер қауымдастығына (American Association of University Women) айналды. Ол 1885 жылдан 1887 жылға дейін және 1889 жылдан 1890 жылға дейін оның президенті қызметін атқарды. 1887 жылдан 1889 жылға дейін Палмер әйелдердің жоғары білімі туралы лекциялар оқыды. Чикаго университетінде жұмыс істегеннен кейін, ол лекция оқып, әйелдер білімін қолдады. Ол Массачусетс штатының білім беру кеңесіне мүше болып тағайындалды. Палмер көптеген ұйымдардың мүшесі болды және білім беру мәселелерін шешуге жұмыс істеді. Бір колледждің мүшесі қызметінен, түсіне байланысты жас әйелге оқуға рұқсат бермегенін білгеннен кейін, ол қанағаттанбады. Палмер отставкаға кеткеннен кейін мектеп өз саясатын өзгертті. 1893 жылы Чикагодағы Дүниежүзілік көрме үшін Әйелдер үйін ұйымдастыруға көмектесті. Палмер 1895 жылы Юнион колледжі мен Висконсин университетінен құрметті докторлық диплом (L.L.D.) алды. Ол 1889 жылдан 1902 жылға дейін Массачусетс штатының білім беру кеңесінің мүшесі болды. 1891 жылдан 1901 жылға дейін ол Бостондағы Әйелдер білім беру қауымдастығының президенті болды. Ол Колледж бітірушілер қауымдастығының бас хатшысы, Әйелдердің ғылыми зерттеулерін ілгерілету қауымдастығының бас атқарушы директорларының бірі және Испаниядағы Халықаралық қыздар институтының президенті болды.
She was a pioneer in the advancement of college education for women, and the image of educated women. A national figure, she portrayed herself as a New Woman, and especially in Boston was seen as a "respected, financially independent, successful academic woman devoted to promoting women's education." She appeared in magazine and news stories and was requested for public speaking engagements. After she retired from Wellesley she also wrote articles for major magazines. In 1881, Palmer co founded the Association of Collegiate Alumnae, which later became the American Association of University Women. She would serve as its president from 1885 to 1887 and again from 1889 to 1890. From 1887 to 1889, Palmer lectured about higher education for women. After working at the University of Chicago, she continued lecturing and advocating for women's education. She was appointed to the Massachusetts Board of education. Palmer was the trustee of many organizations and worked to solve educational problems. She resigned as trustee of one college when she learned at a young woman was refused admission because she was colored. The school modified its policy shortly after Palmer resigned. In 1893, she helped organized the Woman's Building for the World's Fair in Chicago. Palmer received an honorary L. L. Ds in 1895 from Union College and the University of Wisconsin. She was a member of the Massachusetts State Board of Education from 1889 to 1902. From 1891 to 1901, she was the president of the Woman's Education Association in Boston. She was general secretary of the Association of Collegiate Alumnae, one of the chief executive officers of the Association for Promoting Scientific Research by Women, and president of the International Institute for Girls in Spain.
Чикаго университеті
1892 жылы Палмер жаңа Чикаго университетінің президенті жасаған ұсынысты қабылдады, ол әйелдер бөлімінің немесе колледждер мен аспирантураның қалыптасқан емес деканы лауазымы болды. Оның күйеуіне де лауазым ұсынылған, бірақ ол Кембриджде қалуды жөн көрді. Ол оқу жылының үштен бір бөлігін қалыптасу үшін міндетті түрде болуы керек еді. Оның кеңсесінің мақсаты студенттерге білім беру жолын жоспарлауға және университет пен оның студенттері арасында әлеуметтік байланыс орнатуға көмектесу болды. Әйелдер бөлімінің деканы қызметін атқарган кезінде ол мектептегі қыз студенттердің үлесін 24%-дан 48%-ға дейін екі есеге арттырды, бұл басым көпшілігі ер адамдардан тұратын факультет мүшелерінің наразылығын тудырды. Факультет пен қызметкерлердің реакциясы оны көңілсіздікке түсірді, сондықтан ол 1895 жылы лауазымынан кетті.
In 1892, Palmer accepted an offer by the president of the new University of Chicago as non resident dean of the women's department or the colleges and graduate schools. Her husband had also been offered a position, but he decided to stay at Cambridge. She was required to be on site for one third of the academic year. The goal of her office was to help students plan their educational career and create a social relationship between the university and its students. During her time as dean of the women's department she doubled the percentage of the female students at the school from 24% to 48%, which resulted in a backlash from mainly male faculty members. Discouraged by the faculty and staff's response, she resigned in 1895.
Жеке өмір
Мичиган университетінде оқып жүргенде және мансабын бастаған кезде оның көптеген күйеуге талапкерлері болды, бірақ ол мансабында орнығып, жайлы табысқа ие болғанша некеге тұруды күтті. Палмерді «Жаңа әйел» бейнесінің символы ретінде де қарастырды, сондықтан кейбір адамдар оның тәуелсіз, отбасы құрмаған әйел болып қалуына разы болды. Уэлслиде оқығанда ол Гарвард университетінде сабақ берген болашақ күйеуі Джордж Герберт Палмермен танысты. Ол Джорджқа тұрмысқа шығуға келісіп, 1887 жылғы маусымда Уэлсли колледжіндегі қызметінен, денсаулығының нашарлауына байланысты, қанағаттанды. Онда туберкулездің алғашқы белгілері байқалды және ол шаршап құлады. Оның жаңа күйеуі де оның университетті жақсартуға үлкен үлес қосқанын мойындады. Ол денсаулығын қалпына келтіру үшін демалысқа шықты. Элис пен Джордж 1887 жылғы 23 желтоқсанда үйленді, содан кейін ол әйелдердің жоғары білімі туралы көпшілік алдында лекция оқуға кірісті. Олардың некесі – өзара түсіністік пен сыйластыққа негізделген одақ болды. Екеуі де жеке мансаптарын қуа берді, ал Джордж, әсіресе Элис Иллинойс университетінде жұмыс істеген кезде, үй шаруашылығын жүргізуге көмектесті. Жазда күйеуінің Массачусетс штатындағы Боксфордтағы үйінде болғанда, ол айналасымен танысып, тігін тікті, құстарды бақылады және фотографиямен айналысты. Джорджтың үш демалысы барысында олар Еуропаға ұзақ сапарлар жасады, сүйікті қалаларында тұрып, ауылды велосипедпен аралап көрді. Ол көптеген әдемі өлеңдер жазды, олардың кейбіреулерін «Алиса Фриман Палмердің өмірі» және «Неке циклі» кітаптарында кездестіруге болады. 1901 жылы ол «Қандай тәтті және тыныш орын» (қасиетті ән) гимнін жазды. 1902 жылғы желтоқсанда, Палмерлер Парижде демалыста болғанда, ол ішек бітелуін жою үшін операция жасау қажет болған ауырсынуларға шағымданды.
She had a number of suitors while at the University of Michigan and as she began her career, but waited to pursue marriage until she was established in her career with a comfortable income. Palmer had also been seen as the epitome of the New Woman, and so some people were content that she remained an independent unmarried woman. During her time at Wellesley she met her future husband, George Herbert Palmer, who taught at Harvard University. She was engaged to marry George and resigned from her position at Wellesley College in June 1887 partly due to her poor health. She had early signs of tuberculosis and was exhausted. Her new husband also felt that she had already made major strides towards improving the university. She took a break to recuperate. Alice and George married on December 23, 1887 and she began to give public speeches on women's higher public education. They had a "marriage of comradeship". They both pursued their individual careers, and George contributed efforts to managing the household, particularly when she was at the University of Illinois during her post there. While summering at her husband's home in Boxford, Massachusetts, she explored the local area, sewed, watched birds, and took up photography. They took long trips to Europe over three of George's sabbaticals, during which they lived in their favorite cities and traveled through the countryside on bicycles. She composed many beautiful poems, some of which are found in Life of Alice Freeman Palmer and A Marriage Cycle. In 1901, she wrote the hymn How sweet and silent is the place (Holy Communion). In December 1902, while the Palmers were in Paris on sabbatical, she complained of pains that required surgery to remove a bowel obstruction.
Өлім
Операциядан кейін қалпына келген кезде Элис Палмер жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның өмірі 1903 жылы Гарвард университетінде өткен жоралықта еске алынды, онда ол жақсы білген колледж президенттері және академиядағы басқа да көрнекті тұлғалар қатысты. Оның күйеуі Джордж оның күлін 1909 жылға дейін сақтап, содан кейін мүсінші Дэниел Честер Френч Уэлсли колледжінің Хоутон капелласында ескерткіш орнатты. Оның тілегі бойынша, Джорджтың күлін 1933 жылы әйелінің қасына жерледі.
During convalescence following surgery, Alice Palmer died of a heart attack. Her life was commemorated at a service at Harvard University in 1903 attended by college presidents whom she had known as well as other notable individuals in academia. Her widower, George, retained her ashes until 1909, when a monument was erected by sculptor Daniel Chester French at Houghton Chapel in Wellesley College. At his request, George's ashes were entombed beside his wife's in 1933.
Өлімнен кейінгі марапаттар
Элис Фриман Палмер институты, көбінесе Палмер мемориалдық институты деп аталады, 1902 жылы Солтүстік Каролина штатының Седалия қаласында афроамерикалық студенттер үшін Шарлотта Хокинс Браун құрды. Палмер оның біліміне демеушілік жасап, оны қолдады. Браун Палмерді қайтыс болғанға дейін, мектепке қаржы жинаған кезде көрген. Ол желтоқсанда қайтыс болған Палмердің құрметіне аталды. 1922 жылы мектеп Алис Фримен ғимаратын салды, онда аудитория, кітапхана, сыныптар мен кеңселер орналасқан. Бұған қоса, ол өнер шедеврлерінің көшірмелерінен тұратын жинақ құрды, бұл Оңтүстіктегі афроамерикалық студенттерге арналған алғашқы мектеп болды. 1971 жылы өрт шығып, ғимарат қирады. 1908 жылы Палмердің естелігінде AAUW-де әйелдердің колледждерге қатысуына, зерттеулер жүргізуіне және диссертациялар жазуына көмектесу үшін алғашқы қаржылық қор құрылды. 1920 жылы Алис Фриман Палмер Ұлы американдықтардың Даңқ залына сайланды. 1921 жылы Уиттиер колледжінде жаңа әйелдер әдеби қоғамына оның есімі берілді. Колледждің мақсаты – әйелдердің әдеби қоғамын құру және Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында жойылған осындай ұйымдарды Уиттиер колледжіне қайтару болды. Фуллертон ЖШС-ге ауысқан Джессамин Уэст және оның достары 19-ғасырдың соңында әйелдер үшін жоғары білімді ынтамен қолдағандығы үшін осы ұйымды Элис Фриман Палмердің есімімен атау үшін көп ізденіс жасады. Бастапқы жылдары Палмер қоғамы – колледждер аралық қоғам болды, ол мектептің қарсыласы Оксидентал колледжімен бірге пьесаларды оқыды және қойды. Бүгінде Палмер қоғамының мақсаты әлі де «америкалық әйелдіктің ең жоғары идеалдарын қанағаттандыру» болып табылады.
The Alice Freeman Palmer Institute, commonly called the Palmer Memorial Institute, was founded in Sedalia, North Carolina in 1902 for African American students by Charlotte Hawkins Brown, who was sponsored for her education and mentored by Palmer. Brown saw Palmer shortly before her death when she was fundraising for the school. It was named for Palmer following her death in December. In 1922, the school built the Alice Freeman Building, which held an auditorium, library, classes, and offices. It also had a collection of reproductions of art masterpieces, the first known school in the South for African Americans to do so. In 1971, it was destroyed in a fire. In 1908, the first endowment at the AAUW was created in Palmer's memory to help women attend colleges, conduct research, and write dissertations. In 1920, Alice Freeman Palmer was elected to the Hall of Fame for Great Americans. In 1921, Whittier College named a new women's literary society after her. The college had as its mission to create a female literary society, with the hope of bringing such groups back to Whittier College after they faded from existence at the beginning of World War I. Fullerton Junior College transfer Jessamynn West and friends reportedly researched and lobbied extensively to name the group for Alice Freeman Palmer, due to her reputation as a staunch advocate of higher education for women during the late 19th century. In the early years, the Palmer Society was an intercollegiate society that read and performed plays with the school's cross town rival, Occidental College. Today, the Palmer Society's goal is still to "attain to the highest ideals of American womanhood."