Кеңес және Ресей актері Анатолий Папанов өмірі мен шығармашылығы
Anatoli Papanov
Анатолий Папанов – кеңес және ресейлік актер, режиссер. Комедиялық рөлдерімен, «Москва сатирасы» театрындағы еңбектерімен және 100-ден астам мультфильмдегі даусымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеңес және орыс актері Анатолий Дмитриевич Папанов (Анатолий Дмитриевич Папанов; 31 қазан 1922 – 5 тамыз 1987) – кеңестік және ресейлік актер, драма пәнінің оқытушысы және Мәскеу сатира театрының режиссері, онда ол шамамен 40 жыл қызмет етті. Көрнекті кейіпкерлерді сомдайтын актер Папанов көбінесе досы Андрей Мироновпен бірге ойнаған комедиялық рөлдерімен танымал, бірақ ол көптеген драмалық рөлдерді де орындады. Актерлік дауысымен 100-ден астам мультфильмге үлес қосты. 1973 жылы КСРО халық әртісі атағын алды және қайтыс болғаннан кейін КСРО Мемлекеттік сыйлығымен марапатталды.
Soviet and Russian actor
Anatoli Dmitriyevich Papanov (Анатолий Дмитриевич Папанов; 31 October 1922 – 5 August 1987) was a Soviet and Russian actor, drama teacher, and theatre director at the Moscow Satire Theatre where he served for almost 40 years. A prominent character actor, Papanov is mostly remembered for his comedy roles in a duo with his friend Andrei Mironov, although he had many dramatic roles as well. As a voice actor he contributed to over hundred cartoons. He was named People's Artist of the USSR in 1973 and awarded the USSR State Prize posthumously.
Ерте және соғыс жылдары
Анатолий Папанов Смоленск облысының Вязьма қаласында (қазіргі Ресей Федерациясының Смоленск облысы) орыс-поляк аралас отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Дмитрий Филиппович Папанов (1897–1982) – отставкадағы әскери қызметкер, теміржол күзетшісі және Николай Плотников құрған жергілікті театрдағы әуесқой актер болған. Анатолий және оның әпкесі де бала кезінде сол театрда өнер көрсеткен. Оның анасы Елена Болеславқызы Росковская (1901–1973) – Белоруссияда туған поляк шляпник, Рим католиктігінен орыс православиесіне құпия түрде өткен. Анатолий өзі православие дәстүрінде тәрбиеленген.
Anatoli Papanov was born in Vyazma, Smolensk Governorate (modern day Smolensk Oblast, Russia) into a mixed Russian Polish family. His father Dmitry Filippovich Papanov (1897—1982) was a retired soldier who served as a railway guard and an amateur actor at the local theatre founded by Nikolai Plotnikov, where Anatoli and his sister also performed as children. His mother Yelena Boleslavovna Roskovskaya (1901—1973) was a Belarus born Polish milliner who secretly converted from Roman Catholicism to Russian Orthodoxy. Anatoli himself was raised in Orthodox traditions.
Театр
1946 жылы Мемлекеттік институтты бітіргеннен кейін Папанов басқа студенттермен бірге Литва КСР-інің Клайпеда қаласына кетті. Онда олар Клайпеда орыс драма театрын құрды, онда ол бірнеше жыл сахнада өнер көрсетті. 1948 жылы Андрей Гончаров оған Мәскеу Сатира театрына қосылуды ұсынды, ол өмірінің соңына дейін актерлік қызметін жалғастырып, шамамен 50 қойылымда ойнады. Оның танымал рөлдерінің қатарында Ильф пен Петровтың романдары бойынша сахналаған "Кішкентай алтын бұзау" (1958), "Он екі орындық" (1960), Александр Твардовскийдің "Тёркин" романындағы Василий Тёркин (1966), Николай Гогольдің "Мемлекеттік инспектор" (1972) пьесасындағы Антон Антонович, Григорий Горин мен Аркадий Аркановтың "Үлкен үйдің кішкентай комедиялары" (1973) спектакліндегі Николай Шубин, Александр Грибоедовтың "Виттен қасірет" (1976) пьесасындағы Павел Фамусов, Михаил Булгаковтың "Қашқандар" (1977) пьесасындағы Роман Хлюдов, Леонид Гаев (Антон Чеховтың "Шәшімдік бақша", 1984) және тағы да басқалары бар. Актерлік қызметтен бөлек, Папанов Ресей театр өнері институтында актерлік шеберлігінен сабақ берді. 1986 жылы ол Максим Горькийдің "Соңғылар" пьесасын сахналады – оның алғашқы және соңғы режиссерлік жұмысы. Діңгешті христиан болғандықтан, Папанов оны дұғамен аяқтағысы келді. Цензураның алдын алу үшін ол Федор Шаляпиннің дұға оқитын радиожазбасын пайдаланды. Алайда, Папанов Александр Столпердің "Тірілер мен өлгендер" (1964) соғыс драмасында генерал Серпилин рөлін сомдағаннан кейін үлкен даңққа ие болды. Осы рөлі үшін ол РСФСР-дің Васильев ағайындылары атындағы Мемлекеттік сыйлығымен және Бірінші Бүкілодақтық кинофестивальдің бас жүлдесімен марапатталды, ал Константин Симонов оның жұмысын жеке бағалады. 1966 жылы Эльдар Рязанов "Автомобильден сақтан" фильмін шығарды, онда Папанов досы Андрей Мироновпен бірге түсті. Миронов заманауи қара нарық сатушысы, ал Папанов – оның әкесі, соғыс ардагері болды, ол оны тұрақты түрде қысымға ұшыратып, әжуалайды. Фильмнің үлкен сәттілігі Леонид Гайдайды 1968 жылы "Алмас қол" комедиясында оларды басты қарсыластар ретінде, кейіпкердің "алмас қолына" қол жеткізуге тырысатын контрабандистер ретінде түсіруге итерді. Фильм шыққан жылы 76,7 миллион көрермен көрді, бұл совет киносының тарихындағы үшінші ең танымал фильм болды. 1971 жылы Гайдай екі актерді де "Он екі орындық" романының бейімделуіндегі басты рөлдерге сынады, бірақ басқаша шешім қабылдады. 1976 жылы Марк Захаров кітаптың телеверсиясын жасады және екі актерді де басты рөлдерге шақырды, осылайша оларды соңғы рет бірге түсірді. Папановты анимация режиссерлері де жиі шақыратын. Оның ерекше, дауысының құбылуы "Жангел кітабының" советтік бейімделуі "Мауглидің оқиғаларында" (1967) Шер Хан сияқты әртүрлі жануарларға өте қолайлы болды. Дегенмен, оның ең танымал кейіпкерлері қасқырлар болды, әсіресе ол ең жоғары бағаланған анимациялық сериалдағы Қасқыр кейіпкеріне дауыс бергеннен кейін (1969—1986), ол оның ең жақсы рөлі деп есептелді және оның барлық басқа жұмыстарын басып озды, бұл оған ұнамады.
In 1946, after graduating from the State Institute, Papanov left for Klaipėda, Lithuanian SSR, along with other students. There, they founded a Klaipėda Russian Drama Theatre, where he performed for several years. In 1948 Andrey Goncharov suggested he join the Moscow Satire Theatre, where he continued to act up until his death, performing in about 50 plays. Among his popular roles were Alexander Koreiko in The Little Golden Calf (1958), Kisa Vorobyaninov in The Twelve Chairs (1960, both based on the novels by Ilf and Petrov), Vasily Tyorkin in Aleksandr Tvardovsky's Tyorkin in the Other World (1966), Anton Antonovich in Nikolai Gogol's The Government Inspector (1972), Nikolai Shubin in Grigori Gorin's and Arkady Arkanov's Little Comedies of the Big House (1973), Pavel Famusov in Alexander Griboyedov's Woe from Wit (1976), Roman Khludov in Mikhail Bulgakov's Flight (1977), Leonid Gayev in Anton Chekhov's The Cherry Orchard (1984), and others. Apart from performing, Papanov also taught acting at the Russian Institute of Theatre Arts, and in 1986 he staged his first and last play, The Last Ones by Maxim Gorky. Being a devout Christian, Papanov wanted to end it with a prayer. To avoid possible censorship, he used a radio record of Feodor Chaliapin performing a prayer. Papanov became very famous, however, after his work as General Serpilin in Aleksandr Stolper's war drama The Living and the Dead (1964). For this role he was awarded the Vasilyev Brothers State Prize of the RSFSR and the main prize at the First All Union Film Festival, and Konstantin Simonov personally lauded his work. In 1966, Eldar Ryazanov released Beware of the Car, in which Papanov appeared alongside his friend Andrei Mironov, with Mironov as a modern day black marketeer, and Papanov as his father in law, a war veteran who mocks him all the way through. Its popularity led Leonid Gaidai to cast them in his 1968 comedy The Diamond Arm as the main antagonists, a pair of smugglers who tried to get their hands on the hero's "diamond arm". The film was seen by 76.7 million people on the year of release, becoming the third most popular Soviet movie of all time. In 1971, Gaidai also tried both actors for the leading parts in his adaptation of The Twelve Chairs, but decided otherwise. In 1976, Mark Zakharov directed his own TV adaptation of the book and eventually cast both actors in the leading roles, reuniting them for the last time. Papanov was also highly sought after by animation directors. His distinguishing growling voice suited all kind of beasts such as Shere Khan from Adventures of Mowgli (1967), a Soviet adaptation of The Jungle Book. His most popular characters, though, were wolves, especially after he voiced the Wolf character in the top rated animated series Well, Just You Wait! (1969—1986), which has been considered his best role, overshadowing all of his other work, to his great displeasure.
Өлім және естелік
Папанов созылмалы жүрек жетіспеушілігімен ауыратын. 1987 жылы ол "1953 жылғы суық жаз" трагедиялық драмасындағы соңғы рөлін ойнады. Фильмнің түсірілімі аяқталғаннан кейін Папанов Карелиядан Мәскеудегі пәтеріне оралды және сол күні ыстық су болмаса да, душ қабылдауға бел буды. Ол ваннада жүрек талмасынан қайтыс болды. Одан кейін әйелі, Мәскеу сатира театрында өнер көрсеткен актриса Надежда Каратаева, және театр мен кино актрисасы Елена Папанова қалды. Ставрополь өлкесіндегі Михайловск қаласындағы бір көше актердің құрметіне аталған.
Papanov suffered from chronic heart failure. In 1987, he performed his last role in the tragic drama The Cold Summer of 1953. After work on the movie was finished, Papanov returned from Karelia to his Moscow flat and decided to take a shower although the hot water was off that day. He died in the bath from a heart attack. He was survived by his wife, actress Nadezhda Karatayeva who also performed at the Moscow Satire Theatre, and their daughter Yelena Papanova, a theatre and film actress. One of the streets in Mikhaylovsk, Stavropol Krai is named after the actor.